Totaal aantal pageviews

zaterdag 16 december 2017

Zweetkamertje

Toen onze oudste zoon een baby was, gingen we met hem naar het consultatiebureau. Onze toenmalige huisarts onderzocht hem hoogstpersoonlijk.
 'Ha' zei hij, 'ha,  daar hebben we Bart de Bul'.
Ik was vrij ernstig beledigd, want in die tijd was het geen compliment als je een dikkerdje had gebaard. Tussen mij en die huisarts is het nooit meer helemaal goed gekomen.
Onze Bart is geen bul meer. Zeker niet. Maar hij KREEG deze week wel zijn bul.
En zijn handtekening zette de nieuwe Master of Science niet op zijn diploma, maar op de muur in het zweetkamertje

Dat zweetkamertje vond ik zo leuk.
Alleen mensen die afgestudeerd zijn mogen daar hun handtekening zetten. En het is er knap vol . Met handtekeningen van zowel beroemde als doodgewone alumni.
Zo zag ik bijvoorbeeld de handtekening van de koning en van Mandela, van Beatrix en van de Soldaat van Oranje. Bij die handtekeningen van beroemdheden zit er natuurlijk een keurig plastic plaatje over, opdat het niet verloren gaat.


En nu staat Bart er dus gewoon tussen en daar ben ik hartstikke trots op.

De diploma-uitreiking vond plaats op de eerbiedwaardige Leidse Universiteit.
En behalve dat ik heel trots ben op Bart, vond ik het ook een genoegen om daar te zijn.
In die oude omgeving.
De universiteit van Leiden werd gesticht in 1575 en is de oudste van Nederland.
Dat zweetkamertje dus. Zo mooi om te zien.
Alleen al de tekeningen naast de deur en de tekst erboven. De tekst is van Dante en betekent: Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt. 



De tekeningen zijn van Victor de Stuers, gedateerd 1865. Toen studenten nog een 'hoge zijden' droegen.
Ja, dat was allemaal erg leuk om te zien, vooral voor iemand zoals ik, helemaal niet uit een wetenschappelijk milieu.



Er waren nog veel meer muurtekeningen, ik zag de togakamer, ik zag beelden van beroemde wetenschappers, kortom het was een andere wereld.
We hadden een fijne middag!

vrijdag 15 december 2017

Teksten

Tokkiesaus. Ik zag het staan in de winkel en dacht 'Het moet toch niet gekker worden. 'Tokkiesaus, asociaal lekker'.
Nou, naam en reclame schieten in mijn geval hun doel ver voorbij. Ik houd van sausjes, maar hier bedank ik voor.
Dezelfde dag zag ik, gewoon in een straatje in Hoorn, een hartekreet van ene Thom.
Niet te vergelijken natuurlijk.
Beide teksten zijn gewoon te zien, in het wild zal ik maar zeggen,  maar dat is dan ook de enige overeenkomst.
De tekst van Thom is best mooi, ik denk dat ik hem snap

Waarmee ik maar wil zeggen dat je van alles ziet op straat. Met je ogen open. En je fototoestel paraat.
Nog eentje:

De laatste en dan wens ik jullie een hele fijne dag! Een heeele speciale dag ook!





donderdag 14 december 2017

Brieven uit het verleden

Als je dit fotootje ziet van de schrijfster Marcia Willett, dan weet je eigenlijk al wat voor soort boeken ze schrijft. Ze is zo Engels, met dat hoedje en dat kettinkje en dat kraagje.
Ze hoort thuis bij Rosamunde Pilcher en Judith Lennox.
Aga-saga is de term voor dit soort boeken.
Ik houd ervan, niet altijd, maar wel als ik behoefte heb aan ontspannende boeken, waarbij ik niet al te zeer hoef na te denken en die vrijwel altijd goed en ieder geval hoopvol aflopen.
Van die boeken die zich afspelen in Engeland of Schotland, in ieder geval is de natuur er zowel ruig als liefelijk en vertoeven de hoofdpersonen, als ze niet in hun cottage zijn,  vaak in die natuur.
Met de honden uiteraard en gekleed in warme jassen en laarzen.
Er worden altijd uitgebreide lunches bereid en er is altijd een fornuis, een Aga.
Vandaar de naam. Ik had het er al eens eerder over.

Dus ik zag dit boek in de bieb en nam het onmiddellijk mee, want verder heb ik op dit gebied zowat alles wel gelezen, dit boek was nieuw voor mij, dus ik greep mijn kans.

Het boek telt 302 bladzijden. Het verhaal:

Broer en zus, Billa en Ed, op leeftijd,  wonen samen in Cornwall. Inderdaad in een huis met een Aga. Ze zijn tevreden met de mensen om hen heen, met het huis, met de honden. Kortom een best leven. Maar dan komt er op een dag post. 
Ansichtkaarten van Tris, die een tijdje hun stiefbroer was, toen ze kinderen waren. Het blijkt dat Tris Billa en Ed wil komen opzoeken en dat veroorzaakt hevige emoties. 
Want Tris was als kind boosaardig, ze haatten hem. En waarom wil hij nu ineens komen? Dat is de vraag. Die vraag wordt pas beantwoord vrijwel aan het eind van het boek. 
Tussendoor maak je kennis met andere figuren. Met Dom  en Harry, met de jonge Tilly die verliefd wordt op de Clem, een geestelijke met een zoontje van zeven. 

Wat er gebeurde, was het volgende. Ik vond het eigenlijk niet zo'n heel goed boek, het duurde allemaal te lang, het werd allemaal te langdurig uitgemolken. Maar ja, ik wilde toch perse weten wat er nou toch precies met die Tris aan de hand was en hoe de Tilly-Clemrelatie zou aflopen.
En dat duurde en duurde maar. Daar zijn slapeloze nachten heel goed voor, dus nu heb ik het boek uit.
Met de conclusie: best aardig. Maar er zijn betere Willettboeken.

Reacties: Weg!!!!!

Zoals iedere blogger (denk ik) vind ik het leuk om reacties te krijgen. Het hoeft niet, maar het is wel leuk. Ik lees ze altijd. Echt altijd.
Maar soms is er een reactie weggehaald. Dan lees ik:

Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder. op Koningsmantel
 
Dat vind ik echt zo ontzettend vervelend. Ik ben de blogbeheerder en verder niemand en ik HEB die reactie niet weggehaald.  
Het gebeurt al jaren af en toe en ik heb geen idee hoe en waarom. 
Deze keer betreft het twee reacties, die van Neeltje en die van Mijntje. Ik had ze al gelezen hoor, dat is het niet. Maar ik weet nog steeds niet wat ik er aan kan doen. 
Ik had gisteren wel een reactie weggehaald, verplaatst naar Spam en dat was het ook: Spam. Het was een rare reactie op een oud bericht. Maar als je een reactie aanvinkt en naar Spam verplaatst is het toch niet de bedoeling dat er drie verdwijnen. Echt zo stom. 

woensdag 13 december 2017

Koningin Victoria

Ik ben momenteel helemaal into Koningin Victoria. (1819-1901). Ik volg een serie over haar op België, dat is al de tweede serie.
Ik houd er van. Waarom weet ik zelf niet. Ik ben ook dol op Koningin Elizabeth, maar Victoria is bijzonder.
Ze regeerde heel lang, al is ze inmiddels door Elizabeth overtroffen wat de tijd betreft, maar Victoria regéérde ook echt. En Elizabeth wat minder.
Victoria had een gelukkig huwelijk met Albert, ze kreeg 9 kinderen en een boel kleinkinderen. Albert stierf heel jong, net in de veertig.
En daarna had Victoria een verhouding met een lakei, John Brown.
Daar is een film over gemaakt:  Mrs. Brown. Een film met Judi Dench als Victoria,  in de hoofdrol. Prachtig gespeeld natuurlijk, zoals alles wat Judi Dench speelt.

En nu is er weer een film waarin Judi Dench koningin Victoria speelt. Een oude koningin Victoria. Heel erg goed gespeeld, het is echt smullen.
Het mooie is dat wat er in deze film, Victoria & Abdul, gebeurt, echt waar is. Niet alles, zo wordt aan het begin van de film gewaarschuwd, maar wel veel.
Het verhaal:
 Abdul uit India (Victoria was keizerin van India) reist naar Engeland voor de viering van Victoria's jubileum. De koningin zit een beetje verveeld te zijn aan tafel en zich vol te vreten, maar daar verschijnt Abdul en ze valt als een blok voor hem. Hij wordt haar munshi, haar leraar.
De hofhouding is er natuurlijk op tegen. Abdul is moslim en donker. Maar Victoria is de baas, wat zij wil gebeurt en dus blijft Abdul.
Al wordt zijn vrouw er bij betrokken en zijn schoonmoeder. Hij blijft.
En dat levert hilarische stukjes op. De reacties van de hofhouding.
Maar het verhaal is uiteindelijk toch ook het verhaal van een eenzame vrouw, met nare kinderen,  op zoek naar warmte en hartelijkheid, liefde.
Ik zag deze film al een tijdje geleden en vond hem zeer de moeite waard. Zelfs de trailer is mooi.



En die serie, op België, die is bijna klaar, maar zal vast nog wel eens in Nederland worden uitgezonden.

dinsdag 12 december 2017

Koningsmantel

In de kringloop kocht ik voor 1,50 deze koningsmantel voor onze kleindochter Anna. Ziet-ie er niet koninklijk uit?
Hij is nog wel wat te groot, maar van de andere kant hóren koningsmantels te groot te zijn. Dat is deftig.
Carnaval komt er wel weer eens aan,  of een andere gelegenheid waarbij mijn kleinkind verkleed moet aantreden.
Dan is het handig om wat keus te hebben, Toch?
Ik had vroeger voor onze kinderen ook een verkleedmand. Niet dat de jongens er ooit gebruik van maakten voor zover ik me herinner.
Niet alle kinderen vinden verkleden een feestje. Ik geloof dat ik het zelf als kind ook niet leuk gevonden zou hebben.

Maar goed, ik ging nog even googelen op 'koningsmantel' om te zien hoe die er uit ziet.
Ha en toen las ik een grappige anekdote over de mantel van koningin Juliana.
Toen zij gekroond zou worden, werd de mantel uit de ijzeren kist gehaald,  waar hij in had gelegen sinds de kroning van Wilhelmina, vijftig jaar eerder.
Juliana had een kleermaker, een Zwitserse couturier en die moest de mantel in orde brengen.
Deze man zag meteen dat het onbegonnen werk zou zijn De mantel was zo slecht,  vond hij,  dat hij niet meer te dragen was.

Geen kleur meer, het bont was kaal.
De kleermaker zei niets  en bestelde zonder overleg met de a.s. koningin nieuw rood fluweel en bont.
Op de historische mantel waren 83 leeuwen geborduurd en dat borduurwerk bracht hij over op de nieuwe stof.
De kleermaker paste de nieuwe mantel nog wat verder aan. en vertelde pas vlak voor de inhuldiging wat er gebeurd was.
Juliana vond dat het afbreuk zou doen aan de plechtigheid en hield haar mond.
Pas in 1999 werd bekend dat Juliana een nieuwe mantel had gedragen.
De restanten van de oude mantel werden door de kleermaker (Erwin Dolder) mee naar Zwitserland genomen en daar als leuk rood jasje afgedragen.
Dat vind ik zo grappig.
Afgedragen. De koningsmantel!!!
Die al in gebruik was sinds Willem II

Mooi verhaal, toch? Het zal Anna trouwens worst wezen hoor. Zij was blij met de mantel.
Nu nog even op zoek naar een kroon. Of ik maak er een, van goud papier. Wel zo makkelijk denk ik.
En niet zo zwaar.



maandag 11 december 2017

Vele hemels boven de zevende

Wow,  wat een prachtige film was dat op de sneeuwerige zondagmiddag.
Eigenlijk had ik niet zo'n zin, omdat ik het altijd fijn vind om naar de vallende sneeuw te kijken.
Maar bij ons viel alleen nog maar wat nattige sneeuw, niet van die dikke vlokken die dwarrelen.
Dus toch maar de bioscoop.
'Vele hemels boven de zevende', naar de gelijknamige  roman van Griet op de Beeck. Op de Beeck schreef zelf het scenario.
Ik was echt onder de indruk.
Het boek las ik, al lang geleden. Ik herinner me nu dat ik het achter elkaar uitlas toen, maar het net niet zo mooi vond als het andere boek 'Kom hier dat ik u kus'.
En eigenlijk had ik de titels door elkaar gehaald en zat ik aanvankelijk te wachten op het verhaal van Mona uit 'Kom hier...'
Dat kwam niet natuurlijk  en toen wist ik het wel weer zo ongeveer, gelukkig.
Ik kan naar waarheid zeggen dat ik de film indrukwekkender vond dan het boek.
Zo mooi gespeeld, door voor mij onbekende Vlaamse acteurs en actrices. Erg goed zijn die. Allemaal.

Het is het verhaal van Eva. Eva is de goedheid  zelve. Ze staat altijd voor iedereen klaar. Voor haar nichtje Lou (13), voor haar zus Elsie en zelfs voor haar vervelende moeder die altijd kritiek en wat te zeuren heeft.
Eva is eenzaam.
Het is ook het verhaal van de familieleden die ik net noemde en van Eva's vader (alcoholist). Dit is weer zo'n film waar ik niet al te veel van kan vertellen, je moet het over je heen laten komen.
Steekwoorden zijn denk ik eenzaamheid en communicatie binnen een gezin. En keuzes maken.

De muziek viel me deze keer ook op. Die is van Spinvis en erg mooi. Je hoort er wat van in de trailer:



 Ik was deze keer niet met mijn man, maar met een vriendin en zij vond de film ook prachtig. De film was hier in onze Cinema Oostereiland al vertoond op de filmdagen. Bezoekers beoordelen dan alle films en deze stond ruim bovenaan.
En dat ik nu de trailer laat zien, dát zegt al genoeg. Aanrader! Beslist.

zondag 10 december 2017

Kinderen der zee

Oudste zoon , die van de tegeltjes, klik, maakte ook dit. Een prachtig schilderij van Jozef Israëls zie je hier, maar dan met onze kleinzoon er in.
Ik vind het zo mooi gedaan, met dat licht op onze Odin . En dan die schaduw van zijn beentjes.
Ach, er zullen vast mensen zijn die vinden dat het schilderij geen toevoeging van een klein jongetje nodig had.
Dat het schilderij al mooi genoeg is. Misschien zien die mensen het als heiligschennis. Want het schilderij is zowel beroemd als geliefd.
Maar ik vind dat Odin ook mooi is en dat samen gewoon een erg leuk plaatje oplevert.
Odin woont heel dicht bij het strand van Scheveningen. We gaan er regelmatig met hem naar toe op oppasdag en hij raakt dan altijd enthousiast. 'See', roep hij en heeft vervolgens alleen maar plezier. Met zand, met schelpen.

Met het schilderij van Israëls ligt het toch even anders.
Israëls schilderde dit doek in 1872. 'Kinderen der Zee', heet het.
Ik googelde even op het origineel en las dat het schilderij niet zomaar een zomers plaatje is. Er zit een boodschap achter. Deze visserskinderen dragen armoedige kleding. De oudste jongen torst de last van het gezin op zijn schouders en het bootje staat voor het zware leven op zee.
Kijk dat wist ik nou weer niet.


zaterdag 9 december 2017

Odin en Jet

Met Sinterklaas kregen mijn schoonzoon en ik bijna ruzie. In het leuke hoor, want ik ben erg op de man gesteld.
Ik leg het uit:


'Kijk', lijkt Odin hier te zeggen. 'Kijk daar is Jet'.
En dat klopt. Je ziet hier onze jongste kleindochter Jet met haar neefje Odin. En hun opa natuurlijk.

En hier zie je onze kleinzoon Odin met zijn nichtje Jet.

Mijn schoonzoon nu, beweert heel stellig dat ze precies op elkaar lijken. Mijn schoonzoon is de vader van Jet.
Hij ging nog verder: 'Het is gewoon één gezicht'.  En: 'Dat je dat nou toch niet ziet!'
En ik , ik zie het inderdaad niet. Maar dan ook echt helemaal niet. Ze lijken niet op elkaar.
En ik vind dat ik heel goed kijk hoor, ha,  ik ben een observator, ahum.

De rest van de -  met Sinterklaas verzamelde -  familie oordeelde verschillend. Ja, ik zie wel iets, ja een heel klein beetje zie ik het wel, nou nee hoor, echt niet.


Dus mijn hoop is nu op jullie gevestigd.
Jullie zien natuurlijk zo dat ze erg van elkaar verschillen toch?
Dat ze allebei peuters zijn  en dat ze superlief zijn, maar echt niet op elkaar lijken, toch?

Laat het even weten, zodat ik mijn schoonzoon met de resultaten om de oren kan slaan.
Of anders mijn nederlaag zal moeten erkennen.
(Schoonzoon leest hier niet, dus of ik dat laatste zal doen, is nog niet helemaal zeker).

vrijdag 8 december 2017

Kerstzegels

Kerstzegels... ik koop ze ieder jaar, gewoon omdat ik nou eenmaal erg ouderwets, kerstkaarten verstuur en ik dus postzegels nodig heb en omdat ze goedkoper zijn.
Ik koop ze altijd in de sigarenwinkel dicht bij huis.
Dit jaar kocht ik ze ergens anders, nl in de buurt van het AVL, Slotervaart dus. Een buurt waar ik niet wil zijn en waar ik normaal gesproken ook niets te zoeken heb.
Maar wachten in het ziekenhuis is ook niet fijn en dus maakte ik iedere keer een wandeling in de buurt en kwam zo in een andere sigarenwinkel terecht.
Om maar wat te doen te hebben kocht ik er (eind november) drie velletjes kerstzegels. Daar hoort dan normaal een klein cadeautje bij.
'Oh mevrouw, die zijn al lang op,' zei de verkoopster, 'dan had u echt eerder moeten komen. Maar u vindt het helemaal niet erg hoor, dat weet ik gewoon zeker, want echt het was helemaal niks. Een stom sfeerlicht, en lélijk.!!!Ik wilde ze niet eens hebben voor mezelf'.

Nou ja daar moet ik dan erg om lachen, zo'n vrouw die mijn depressieve hoofd bekijkt en dan besluit dat die sfeerlichten niets voor mij zijn.  Waarop  ik bedacht dat ik ze inderdaad wel kon missen.
De postzegels legde ik thuis neer en keek er eigenlijk ook niet naar. Het was nog te vroeg voor kerstkaarten.

Deze week gebruikte ik er eentje voor een verjaardagskaart, maar keek nog steeds niet echt naar de zegels.
Maar gisteren stond er een hele pagina in het Parool, gewijd aan die zegels. Toen las ik dat er tien kunstenaars gevraagd zijn om op basis van persoonlijke kerstverhalen van BN'ers bijpassende zegels te ontwerpen. Jonge Nederlandse kunstenaars.

Ik scheurde het stuk uit de krant en nu keek ik wél, want dat vind ik leuk.
Blijkt dat op de achterkant van zo'n velletje het hele verhaal te lezen staat. Met die persoonlijke kerstverhalen van de BN'ers en de namen van de ontwerpers.
En zoals altijd bewonder ik het dat mensen op zo'n klein papiertje, iets moois kunnen maken. Kunstwerkjes vind ik het. Altijd.
Het had nog een leuke wedstrijd kunnen zijn: welk verhaal hoort bij welke BN'er en welke ontwerper maakte dan die zegel? Zoiets en dan als hoofdprijs een jaar gratis post versturen.  En als tweede prijs een paar sfeerlichten, die inmiddels natuurlijk zeer hot zijn geworden wegens schaarste.

 Ps: Net las ik dit stukje nog even over en zie ik dat het decemberzegels moet zijn en niet kerstzegels. Wordt er tenminste niemand gekwetst.
Tijd voor de kerstkaarten. Of zal ik dat voortaan maar decemberkaarten noemen?

donderdag 7 december 2017

Muziek op straat

Toen we laatst een keer naar het Rijksmuseum waren, zat er in de onderdoorgang een muziekgroep te spelen. Ze speelden zo prachtig dat ik een hele tijd ben blijven luisteren. En als ik had kunnen zitten, was ik nog veel langer gebleven. Wat ze speelden, geen idee.
Maar mooi was het.

Het ging zo makkelijk en zo vanzelfsprekend. De violist nam zelfs af en toe de tijd, al spelend, om mensen weg te sturen van het fietspad.
En de dame in het spul was helemaal geweldig.

Heel toevallig las ik deze week een stukje in het blad ons Amsterdam. Getiteld: Herrie of Vertier.
Een beste titel, want het is natuurlijk maar net hoe je er tegen aan kijkt.
Als je naast een straatmuzikant woont en je wilt je concentreren is het misschien niet zo leuk.  Geen vertier. Daar kan ik me iets bij voorstellen.
En dus... zijn er regels. Er waren in de loop der jaren periodes met streng toezicht. Waarbij de illegale straatmuzikant altijd in de gaten moest houden of er politie kwam. Er waren periodes dat de teugels werden gevierd. Bijvoorbeeld net na de bevrijding.
Later kwamen de versterkers en daar wordt nu hard tegen opgetreden, sterker nog, versterkers zijn verboden in stadsdeel centrum. En er zijn steeds meer straten waar een speelverbod geldt. Als je een vergunning zou willen hebben, moet je auditie doen. Dan wordt je beoordeeld op je vaardigheden en wordt er rekening gehouden met een spreiding van verschillende stijlen.

Nou deze mensen, bij het Rijksmuseum zullen de auditie glansrijk hebben doorlopen. Bovendien heeft niemand er op die plek last van.
En er zijn nog veel meer muzikanten in Amsterdam. Deze meneer zit soms op de brug bij mijn favoriete kroeg, vlakbij de Noordermarkt.

 Deze mensen zag ik een tijd geleden op het Amstelveld. Ze waren echt muziek aan het maken. Erg mooi!


In mijn eigen stad heb ik ook wel eens een straatmuzikant gezien. Ik weet niet of die een vergunning had.
Ik denk wel dat 'ons' draaiorgel een vergunning heeft.
Het speelt altijd op zaterdag in de drukste winkelstraat. Kinderen die wat betalen, krijgen een dropje.
Ik heb wel eens gedacht dat het voor de verkopers in de winkel heel erg vervelend moet zijn, steeds maar weer.
Maar toch zou het jammer zijn als er geen straatorgels meer waren.

woensdag 6 december 2017

Simon & Garfunkel

Paul Simon zagen we vorig jaar in het echt optreden in het Ziggo Dome. Dat was prachtig.
Paul Simon & Art Garfunkel zullen nooit meer samen optreden heb ik gelezen. Ze hebben ruzie geloof ik.
Maar een concert in het Concertgebouw in Amsterdam, een concert van de Simon & Garfunkel Revival Band, dat leek ons een mooi alternatief.

Het was al feesteljk om door donker Amsterdam naar het Concertgebouw te lopen.
(Niet dat we al veel van het Light Festival zagen, dat komt nog een andere keer.)
Het Concergebouw zelf, dat vind  ik altijd indruk maken, ook nu was dat weer zo.

Nou we waren bepaald niet de enige bezoekers. Het was uitverkocht.
Allemaal mensen van onze leeftijd hadden (maanden geleden al) kaartjes gekocht voor deze voorstelling en zich er waarschijnlijk net als wij,  ontzettend op verheugd.
Mensen van onze leeftijd, iets ouder, iets jonger... Jongeren zagen we nauwelijks.
Ik ga dan altijd zitten speuren, maar er was echt maar een handvol jeugd. Nou misschien twee handen, of drie, maar dat was het dan wel.
Een meisje met haar vader zag ik en dan ga ik fantaseren wie wie nou meenam en hoe dat gegaan is.
Zouden mensen van de leeftijd van onze kinderen (36, 33, nog net 30), Simon & Garfunkel nog wel kennen. Zouden ze het waarderen, herkennen ze de muziek als ze die horen? Ik heb geen idee. Zal het eens vragen bij onze kinderen. Ik denk wel dat die de muziek herkennen, maar of ze het ook waarderen?

Hoe dan ook, daar waren ze hoor:

Ze waren niet alleen, er waren vier strijkers bij, twee gitaristen en een drummer.
En bij de eerste tonen van het allereerste nummer wist ik al dat het een mooie avond zou worden en dat had ik heel goed gezien en gehoord al zeg ik het zelf.
Ze speelden en zongen echt alle oude liedjes en in mijn hoofd kon ik alles woordelijk meezingen.
Ik heb af en toe mijn ogen dicht gedaan en dan kon ik me indenken dat de echte Simon& Garfunkel daar muziek stonden te maken.
Voor even kon ik me dat indenken.

We gaan hier thuis natuurlijk nu weer veel van die muziek draaien. Dat is een ding dat zeker is.
En dan zullen we tot de conclusie komen dat de echte muziek toch beter is. Maar dat maakt niet uit, daar waren we op voorbereid.



Het ging om een soort terug in de tijd, om de muziek van S&G, niet om S&G zelf.  We hebben er van genoten. 

dinsdag 5 december 2017

Sinterklaas

Eindelijk, het was zo ver.

De maan scheen door de bomen, zoals dat hoort. Ik denk wel dat de makkers hun wild geraas staakten. Er werd niet aan de deur geklopt, maar Anna kreeg een persoonlijk sms'je van de goedheiligman (op de telefoon van haar moeder), waarin hij meldde waar de cadeautjes zich bevonden. En verder was alles geregeld hoor.
Sinterklaas geregeld: check

Taart geregeld, ik had er zeker drie foto's van gemaakt, want die was door Anna gemaakt en prachtig geworden, met pepernoten en hartjes en grapjes. Maar er is geen een foto gelukt.
Het zou echt beter zijn geweest als dit kleine talentje de foto's had gemaakt, want die van mij zijn echt slecht.

Maakt niet uit hoor, want we hadden het gezellig met z'n allemalen. Sinterklaas 2017.
Hahaha, bij een knapperig haardvuur.


 En nu wil ik graag nog even iets laten zien dat ik heel erg leuk vond en vind.
Oudste zoon maakte (in opdracht van de Sint natuurlijk) een tegeltje.
En dat tegeltje kreeg Frits, want die is Beatlefan, London-liefhebber en liefhebbend grootvader.
Kijk, Odin, Noor en Jet op Abbey Road.


Frits kreeg de tegel, maar ik ga er natuurlijk net zo hard van genieten. Zo mooi gemaakt en zo goed bedacht.
Anna paste niet meer op Abbey Road, dus kreeg ze een eigen tegel en die was voor mij.

Wat een idee hè. Je moet er maar op komen. En dan moet je het ook nog kunnen maken. Dank Bart.

maandag 4 december 2017

Sloop

 Nou nou, twee blogs al. voorlopig ben ik weer even 'uitgekankerd'. Over tot de orde van de dag.

De wijk waar ik woon, in Hoorn, is eigenlijk verdeeld in drie fases. Ik woon in de tweede fase. Het oudste gedeelte, daarin staan zogenaamde portiekflats en die worden nu gesloopt.
De bewoners zijn verhuisd en de sloop is net begonnen.

Dat slopen, dat is niet bepaald een sinecure.
Sinds vorige week wijk ik telkens even van de route af, op mijn wandeling, om te zien hoe de stand van zaken is.
Ik vind het mooi om te zien en ook zo passend bij het jaargetij en het weer. En bij vlagen ook bij mijn stemming.
Alles grauw en grijs. Puin, lelijk, stuk.
Met een enkele keer iets op een muur, dat herinnert aan de bewoners.
Kijk, zo zag de straat er een paar maanden geleden nog uit. Het lijkt misschien nog wel aardig, maar dat was het toch echt niet hoor. Klein, benauwd, ik denk lawaaiig.De straat stond ook niet goed bekend in de wijk.

Deze foto heb ik gepikt van het bord waarop de veranderingen worden aangekondigd.
Vroeger, in Terneuzen, toen ik net werkte, heb ik ook in zo'n soort flat gewoond. Die flats daar zijn trouwens ook allemaal gesloopt.
Ik vind het heel goed dat deze flats weg gaan.Zelfs al zijn ze nog niet zo erg oud. Ze zijn ook al eens een beetje opgeknapt, maar het werd toch niks.
Er komen duurzame appartementen voor in de plaats.
Hoe dan ook,. ik vind het mooi om te zien hoe het gaat.
Het ziet er op sommige plekken, afhankelijk van het tijdstip, een beetje spookachtig uit.
Ook wel eens heel mooi, toen ik er langs liep en de zon net opkwam. Dwars er doorheen!
Ik denk ook aan Syrië als ik dit zie, aan oorlogspuinhopen in het algemeen.



Zwaar werk is het trouwens hoor. En die mensen gaan maar door. Zelfs op zaterdagmiddag. 
Ik zag iemand die met een brandweerslang de boel  nat stond te houden. Het was hartstikke koud op dat moment. Respect. 
Enfin, als het klaar is ga ik weer foto's maken.  
En net als in het echte leven: na de sloop gaat er weer (op)gebouwd worden. Dat begint in het voorjaar en dat is dan ook weer op een of andere manier gepast. 
Zo hoort het ook!



zondag 3 december 2017

Veel plezier!

 Ontzettend bedankt voor alle lieve en bemoedigende reacties op mijn blog van gisteren. 
En voor alle duidelijkheid en omdat iemand er naar vroeg: ik heb het eerst mijn man laten lezen hoor en hij vond het prima. Hij had veto-recht, deze keer. 
Enfin nu ik eenmaal begonnen ben,  meteen maar een volgend blogje over wat we meemaken:

'Nou en dan moeten er nog wat onderzoekjes plaatsvinden', zei de verpleegkundige en ze maakte allerlei afspraken.
Meten en wegen, bloedprikken, hartfilmpje, gesprek met de anesthesist, gesprek met de verpleegkundige.
'Dat krijgt u allemaal op één middag en dan aan het eind van die middag, wordt u verwacht in de Glazen Zaal'.
'Huh, de Glazen Zaal?'
'Ja, daar bent u dan met allemaal lotgenoten en hun partners en dan krijgt u uitgebreide voorlichting over het hoe en wat van de operatie.
En dan kunt u al uw vragen stellen.
Wel jammer dat er tussen de andere afspraken en de Glazen Zaal nogal veel tijd zit, maar daar is echt niets aan te doen'.

Nou er zijn erger dingen natuurlijk, dus daar gingen wij ons niet druk over maken.

De Glazen Zaal.
Zeg nou zelf,  dat klinkt toch als een plek waar een feestelijke bijeenkomst wordt gehouden.
'Oké, dan zie ik je om een uur of vijf in de Glazen Zaal, gezellig, dan drinken we wat en kletsen even verder'.
Zoiets.
We maakten er grappen over. We maken trouwens wel meer grappen, wij mogen dat doen.

Enfin, na het bloedprikken vroeg mijn man aan het meisje bij de bloedprikbalie waar de Glazen Zaal was.
Ze had er overduidelijk niet zo'n zin in, die dag.
Hangend in haar stoel dacht ze langdurig na.
Om tenslotte tot de conclusie te komen dat ze het echt niet wist.
'Ik weet het niet meneer, maar ik wens u in ieder geval veel plezier!'


zaterdag 2 december 2017

Kanker

Als je het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis in Amsterdam binnenkomt, door een draaideur, weet je dat alle mensen die je er ziet, of bezoekers zijn of kankerpatienten.
Je weet het en je ziet het.
Je ziet kale vrouwen en vrouwen met een pruik, je ziet oude mensen en hele jonge, je ziet artsen en verpleegkundigen en je weet niet wie wie is.
Je ziet mensen elkaar knuffelen, je ziet mensen in tranen.
Dit bord, hier aan de zijkant, zie je ook. 
En één ding is wel zeker, je zou het liefst de draaideur meteen helemaal doordraaien tot je weer buiten bent.  Je wilt er niet zijn, in dat ziekenhuis. Je wilt er zeer beslist niet zijn.

Wij zijn er de laatste maand met enige regelmaat wél.
We zijn geen bezoekers, we zijn er echt, want bij mijn man is kanker geconstateerd.
En hoe je het ook wendt of keert, kanker is een kutziekte en anders dan allerlei andere ziektes.

Ik heb lang getwijfeld, geaarzeld of ik dit hier wilde delen, of ik er uberhaupt iets over zou gaan vertellen. Ik dacht heel lang dat ik dat maar niet zou doen.
Mijn blog is meer een soort ratjetoe, van kleinkinderen, van films en boeken en musea.
Daar hoort kanker niet bij, dacht ik.
Maar ja, die andere dingen bepalen ons leven en dit, wat nu gebeurt, ook.
En dus zal ik af en toe toch iets over schrijven over mijn ervaringen. Of niet, we zien wel.

Met deze ziekte zijn we overigens al lang bezig, langer dan een jaar. Er zijn voortdurend onderzoeken geweest, waarbij telkens niets werd gevonden.
Nare onderzoeken en telkens weer grote spanning als we weer een uitslag kregen. En opluchting daarna.
De bloedwaardes gaven, in tegenstelling tot de biopten en de scans,  aan dat er toch iets moest zijn en zo kwamen we in het AVL terecht, waar ze betere apparatuur hebben.
Toen was het ineens wel duidelijk: prostaatkanker.
'Het is te behandelen' zei de arts. Pfff.
Maar eerst moest er nog een nucleair onderzoek plaatsvinden om te zien of er elders kankercellen waren. Het moment dat we daar de uitslag van kregen... Ik zag het al aan het gezicht van de arts toen ze ons kwam halen: geen uitzaaiingen.
Heel gek: Frits heeft kanker en we waren superblij.
Dus nu is het wachten op de operatie. Operatie ja, want Frits moest zelf bepalen wat de behandeling zou worden, opereren of bestralen.
Het werd opereren en die operatie zal waarschijnlijk in januari plaatsvinden.
Tot die tijd doen we tamelijk gewoon. Dag voor dag. En daarna stap voor stap.




vrijdag 1 december 2017

Beetje Bezig

Bernardine was weer eens een beetje bezig. Nou ja, volgens mij is ze dat altijd hoor, maar nu maakte ze Sinterklaaskaarten


Ze maakte ze voor eigen gebruik, maar werd betrapt door een jong en gelovig kind en kon de kaarten dus niet meer gebruiken.
Toen wilde ze ze weggeven en zie , ik was een van de gelukkigen.
Er kwam gisteren een prachtig verpakte envelop door de brievenbus en je ziet meteen dat Bernardine bezig is met letters en schrijven. Zo'n pakje alleen is al een cadeautje:

Jammer dat de post meende er een sticker op te moeten plakken. Waarom in 's hemelsnaam, het was toch volkomen duidelijk?
Zie je trouwens die Sinterklaaspostzegel?  Wat is die ook leuk hè.

Voor de kaarten gebruikte Bernardine cadeaupapier. En natuurlijk haar superletters.
Ik probeer het ook wel eens, ik kan best goed schrijven als ik wil.
Maar dit is toch geheel andere speculaas.
Ik 'ken' Bernardine al heel lang. Ooit ruilden we een ATC. Die van haar heb ik nog steeds, het was toen al een letter, de B.
Later bestelde ik voor Odin een leuk rompertje. Zijn naam stond er op en Made By en dan de namen van Odins ouders. Ook dat was echt superleuk.
Bij de kaarten zaten ook nog labels. Heel simpel, een label met een sticker, maar je moet maar op het idee komen.
Nou, een beetje reclame maken mag natuurlijk gerust, dus hier onder zie je waar je Bernardine kunt vinden!

Dankjewel, Bernardine. Ik ben er blij mee!

donderdag 30 november 2017

C'est la vie

Ha, een nieuwe film van de makers van o.a. Intouchables, dat moet wel een leuke film zijn, dacht ik.  En dat was het ook.
Niet superdesuper leuk,. maar leuk genoeg.
Wel werd duidelijk dat het moeilijk is om zo'n film als Intouchables te overtreffen.
Ondoenlijk eigenlijk. Ik had liever niet geweten dat de film van die makers is, want dat schept verwachtingen die niet helemaal worden vervuld.
Maar dat maakt niet uit, hoor. Ik heb echt zitten lachen, en de hoofdpersoon, Max, die was echt supergrappig en lief.
Die Max is de eigenaar van een catering bedrijf en dat is hij al heel lang. Zo lang dat hij (zonder dat zijn personeel het weet) bezig is met de verkoop van het bedrijf.
Pierre en Helena ondertussen,  gaan trouwen en willen een groot feest geven in een heel oud kasteel. Max en zijn team gaan het allemaal regelen. Het eten, de fotograaf, de bloemen, alles.
Tja en dan kan je er natuurlijk op wachten: er gaat van alles mis. Het wordt heel moeilijk en Pierre blijkt een veeleisende, vervelende bruidegom te zijn. Tussendoor zien we ook nog wat van de relaties van het personeel.
Op het eind komt er ook nog een inspecteur kijken en omdat alles niet helemaal is gegaan, zoals het hoort, en er een grote boete dreigt, is dat nog even spannend.
Maar... en dat is wel eens lekker, vind ik, alles loopt goed af.
Dus als je zin hebt in pretentieloos amusement mét een geweldige hoofdrolspeler, dan is dit je film.
Al met al toch een aanrader en dus is hier de trailer.

woensdag 29 november 2017

Inge Loök

De meeste Inge Loök kaarten, de Finse kaarten van de twee oude dametjes, kreeg ik via Postcrossing.
En ik dacht dat ik de hele serie compleet had. Maar laatst in Deventer was een superleuke kaartenwinkel, echt een geweldige winkel. Ik had er wel een uur kunnen rondlopen. Bovendien ontdekte ik dat er weer hele nieuwe 'dametjeskaarten' zijn.
Niet allemaal even leuk, de dames hebben ineens op een aantal kaarten een rood puntmutsje op, waardoor ze op kabouters lijken. Jammer vond ik.
Gelukkig waren er ook nog een paar echte. Die ik natuurlijk echt niet kon laten liggen.

Ha, een zweefmolen. Vroeger op de kermis, waar ik woonde,  was dat ongeveer de ruigste attractie. Vroeger op die kermis,  vond ik die zweefmolen heerlijk.
Nu vind ik het alleen nog leuk om naar te kijken. Maar de dames niet hoor, die gaan er in en genieten ervan.

't Is vast heel treurig met mij  gesteld, want hoelahoepen... dat kan ik ook al niet. Heeft niks met leeftijd te maken trouwens, want als kind kon ik het ook niet. Een tijd geleden heb ik het weer eens geprobeerd, want het leek mij handig voor de spieren en goed voor de lijn. Maar het lukte me niet.
Zielig wel een beetje hè. Ik heb zelfs nog filmpjes op internet bestudeerd om de techniek te zien. Tja...
Intussen geniet ik erg van deze kaart. Als je toch  op deze manier oud wordt...

dinsdag 28 november 2017

Hoor nu mijn stem

 Franca Treur schreef eerst het boek Dorsvloer vol confetti. Ik las het en zag ook de film die later werd gemaakt. Tussendoor schreef ze nog andere boeken, die las ik niet. Dat eerste boek vond ik goed.
Nu heeft ze een nieuw boek gemaakt, getiteld 'Hoor nu mijn stem' en ik vond het een prachtig boek.
Je moet wel enigszins geïnteresseerd zijn in het zeer strenge geloof, dat daar op Walcheren wordt gepraktiseerd: bevindelijk gereformeerd.
Of misschien ook wel niet. Het gaat niet alleen over geloof en het zich daarvan los maken. Het gaat  ook over schuld, relaties en liefde.

Eerst maar eens het verhaal, of eigenlijk zijn het twee verhalen die voortreffelijk verbonden worden.
In het eerste verhaal verliest de kleine Ina haar ouders bij een auto-ongeluk. Ze gaat dan wonen bij haar opa en diens zusters, tante Sjaan en tante Ma.
 Ina gaat mee in het geloof van opa en de tantes. Ze moet natuurlijk wel, maar ze wil ook. Ze gaat naar een reformatorische school. De mensen zijn in haar omgeving allemaal zo, er is geen radio en geen tv en ze komt dus nauwelijks in aanraking met de rest van de wereld. Ina wil zijn als tante Ma, bekeerd. Opa, degene die nog wel eens grapjes maakt en met wie ze kan lachen, sterft. De tantes, waar ze toch heel veel van houdt, blijven over. Ina en de tantes. Ina en de buurjongen. Ina en haar vriendje.
Ina is ik in deze verhaallijn
In het tweede verhaal is Ina opgegroeid, een studie psychologie gaan doen in Leiden en is ze inmiddels radiopresentatrice. Wel op een punt in haar leven dat lastig is.
Als ze terugkeert naar Zeeland om voor tante Ma te zorgen die kanker heeft, wordt ze meteen vervangen in de mediawereld waar ze werkt. En in de liefde loopt het ook allemaal niet zo best. Ina is,voor zover dat mogelijk is, van het geloof af. Ze heet geen Ina meer, maar Gina en als ze naar tante Ma en tante Sjaan gaat, doet ze een pruik over haar korte haar. In deze verhaallijn is Gina zij.

Dat ik (Ina) en dat zij (Gina) vind ik echt heel mooi gevonden, het werkt. Het maakt de verbinding.

Wat ook zo heerlijk is, is het taalgebruik van Franca Treur. Alle zinnen kloppen en door hoe ze schrijft zie je situaties en de personen, vooral de personen voor je. Echt een genoegen om te lezen, zo knap! Er zit ook humor in de beschrijvingen, vooral in het Ginadeel.

Ik heb dit boek echt een beetje moeten verwerken, zit nu nog (na drie weken) een beetje na te kauwen. Het is beslist, zeer beslist een aanrader.

Ik kijk zelden of nooit naar Pauw, te laat. Maar hij had een gesprek met Franca Treur zag ik en dat had ik opgenomen. Mooi om te zien. Ze is ook in wat ze zegt zo lekker duidelijk. Kijk eventueel zelf maar:



Ps. Ik las ook al een tijdje geleden 'De Buurjongen' van Jan Siebelink. Een boek dat zich afspeelt in hetzelfde milieu. Dat boek wordt alom geprezen en ik ben een Siebelink-fan. Heb al zijn boeken zelf en gelezen. Maar hier kon ik het niet mee worden. Ik ga er ook geen verslag van doen. Akelig en naar vond ik. Wil het eigenlijk meteen vergeten.

maandag 27 november 2017

Bos

Nou en toen we uitgekeken waren in Singer, gingen we dus wandelen. Volgens plan.

Wat hadden we een mazzel zeg. Toen we in het museum waren regende het en niet zo'n beetje.
We waren echter nog niet buiten of de zon begon te schijnen. Ook niet zo'n beetje.
We liepen over de hei. Daar kom ik niet zo vaak en ik vond het er prachtig.
Het was geloof ik niet meer Laren, maar Blaricum. Maakt niet uit, het is daar overal mooi.

We liepen echt te genieten en ik zei al tegen mijn man dat we hier maar eens vaker naar toe moesten gaan.
Ik bedoel we gaan meestal naar het strand en dat verveelt echt helemaal nooit, maar af en toe iets anders is ook nooit weg.
Helaas was toen de telefoon leeg, waar we een wandeling op hadden uitgestippeld  en verdwaalden we een heel klein beetje en kwamen we in een bos terecht.
Best mooi hoor, met dat zonlicht op de takken enzo, best wel.
Maar een bos is nou eenmaal niet aan mij besteed. Helemaal niet. Ik hou er gewoon niet van. Ik weet dat dit in de oren van bosliefhebbers klinkt als vloeken, maar het is niet anders.
Ik word somber van bossen, ik voel me opgesloten.  De zon zagen we na een tijdje niet meer en al die druipende takken... Ik wilde ERUIT
Dat lukte niet meteen, maar uiteindelijk wel en op de hei was ik weer dik tevreden. Zo'n prachtig open landschap.

We liepen nog een flink stuk, vroegen de weg aan andere wandelaars (als u de zon nu maar links houdt, komt u er vanzelf) en hadden evengoed een fijne middag.
We zaten nog niet in de auto of het ging weer keihard regen. Dat zeg ik: mazzel



zondag 26 november 2017

Singer, Laren

Kinderen bij een hek, Arina Hugenholtz (1848-1934)
We hadden een mooi plan, vorige week zondag. We gingen naar Singer in Laren,  omdat daar een tentoonstelling was die we graag wilden zien. En dan zouden we daarna lekker gaan wandelen in de omgeving. En zo is het ook gegaan.


 
Moeder en kind, Evert Pieters (1856-1932)


Het Singer museum is een oud en superleuk museum. Niet al te groot, maar toch groot genoeg om een interessante collectie te herbergen en om tentoonstellingen te organiseren, zoals deze.
Het museum is genoemd naar William Singer (1868-1943). Hij was een zoon van een steenrijke staalmagnaat, maar koos voor het kunstenaarsschap.
In Laren was zo'n honderd jaar geleden een kunstenaarskolonie gevestigd en William Singer en zijn vrouw Anna, reisden rond in Europa en verbleven er enige tijd.
Jaren later kwamen ze weer terug en lieten daar in Laren een landhuis bouwen, 'De wilde zwanen'. En dat landhuis is tot de dag van vandaag de basis van het museum.

William Singer en zijn vrouw Anna Brugh


Wat een lieve foto hè. Maar dit terzijde en terug naar de tentoonstelling: Mooiste Modernisten.
Ondertitel: De bloei van de Nederlandse kunst in de periode 1870-1940.

De moeder, Jozef Israëls (1824-1911)
De tentoonstelling begon in een zaal met meerdere moeder/kind portretten.
Ik vond dat erg leuk en de foto's die ik hier laat zien, behalve die foto van de Singers, zijn allemaal uit die zaal.
En eigenlijk ben ik nu al bijna aan mijn max wat foto's betreft.
Best jammer, want er was echt heel veel te zien. Heel veel. En ik maakte ook veel foto's. Heel veel.
Maar geen nood. Op de site van het museum kun je heel goed zien wat er allemaal is en wanneer geopend en zo. Klik
Neem vooral ook de moeite, om het filmpje over de tentoonstelling te bekijken. Als het je interesseert natuurlijk hè.

Duinen en zee te Zoutelande, Jan Toorop (1858-1928)

Nog een foto laat ik zien en dat is een detail van een schilderij. Zo knap hoe je met stippen zoiets moois kunt maken. Nou ja, Jan Toorop (daar is-ie weer) kon dat.
Ik werd er echt blij van en trouwens, dit is Zeeland. Zoutelande. Van Zeeland word ik ook blij.