Totaal aantal pageviews

vrijdag 18 augustus 2017

Blokken en Erna Gianotten

Kijk, zomaar gekregen van een collega met grote zoons. Dat is toch echt superlief.
De tweeling speelt ermee, ze kunnen al een aardig torentje bouwen hoor.
En dat is natuurlijk weer erg leuk om te zien.



Verder vond ik gisteren, nog nadenkend over het boek van Erna Gianotten, een gesprek met de schrijfster. Als je het boek gaat lezen, is het best leuk om haar verhaal te horen en ook om haar te zien. Leuke vrouw!



donderdag 17 augustus 2017

Mijn moeder Barbera

Ik neem de tekst over van de achterflap. Omdat ik het niet beter kan verwoorden.

'Je moeder blijft in zekere zin altijd een raadsel voor je . Hield mijn moeder van mijn vader? Was er een andere man in haar leven- want van wie kwam het boeket rozen dat bij haar begrafenis bezorgd werd? En wat stond er in de dagboeken die ze verbrand had?
Erna Gianotten gaat op zoek naar de echte Barbera. Ze put uit haar eigen herinneringen, uit haar moeders dagboeken, een stapeltje brieven en gesprekken met familieleden. Zo ontstaat een verhaal over een kinderrijk gezin in de twintigste eeuw.'

Ik heb zelf altijd een beetje spijt dat ik over sommige dingen nooit gepraat heb met mijn moeder. Bij mij waren er geen dagboeken. Ook heel weinig familieleden en helaas geen broers of zussen. 
Wél (liefdes)brieven, maar die heb ik verbrand zonder ze te hebben gelezen. Omdat mijn moeder dat niet wilde. Dat kon ik me voorstellen dat ze dat niet wilde, dus ik heb ze verbrand. .
Daar was en ben ik tevreden over,  maar toch heb ik daar ook een beetje spijt van. Mijn moeder had best een boeiend leven en ik heb te weinig gevraagd.

Misschien daarom dat ik zo'n boek als dit, heerlijk vind om te lezen. De moeder van de schrijfster is een nogal progressieve vrouw vind ik en hoe zij omgaat met haar kinderen, haar man, met dood en verlies, geluk en narigheid, dát vind ik faschinerend!

woensdag 16 augustus 2017

Lezen, boeken, kaarten

Zoals jullie misschien weten, doe ik aan Postcrossing. Nog steeds en ik heb er ook nog steeds veel plezier in.
Je stuurt een kaart en je krijgt er eentje terug van totaal iemand anders. Dat is het idee. Soms krijg je een lelijke kaart, maar dat gebeurt niet zo heel vaak. En trouwens ik ben ook blij met een lelijke kaart. Echt!
Je kunt opgeven naar welk thema je voorkeur uitgaat, maar je kunt nergens op rekenen. Het is niet verplicht iemand een kaart van zijn of haar voorkeur te sturen. Soms is het onderwerp ook gewoon niet te vinden. Het lukt mij ook lang niet altijd.
Mijn preferenties zijn: Roodkapje, Koningin Elizabeth, kaarten die met post te maken hebben, paraplu's en parasols, Inge Look met haar Finse dametjes en kaarten die met boeken te maken hebben.
Van dat laatste onderwerp heb ik er een heleboel ontvangen, die zijn blijkbaar niet heel moeilijk te vinden.

Ik liet laatst al een kaart met een lezende dame zien, van August Macke. Daarna keek ik die verzameling nog eens door en dacht ineens dat het best leuk is om er af en toe wat van te laten zien. Zoals ik ook altijd de Roodkapje kaarten heb laten zien.
Incidenteel deed ik dat al met de boekenkaarten, maar nu wil ik het een vast onderwerp maken.
Want er zitten geweldige kaarten tussen. Kijk maar eens naar de eerste twee:

Paperback Riders heet deze,  'by Owen Smith & the New Yorker'.  Ik vind het een geweldige kaart.
Ik ben meerdere keren in New York geweest, ook in de metro natuurlijk.
En ik constateer:  dit is ook inderdaad fiction. In werkelijkheid werd er wel gelezen, maar voornamelijk de krant.
Nu zal het wel een en al telefoon zijn, denk ik.
De kaart kwam uit Duitsland.


Op de tweede kaart leest een meisje in Anna Karenina. Dat ze dat op de rails doet is een verwijzing naar het boek van Tolstoi. Dat zou ik niet weten, want ik ben meerdere keren in het boek begonnen maar kwam er niet doorheen. Maar de Russische Postcrosser vertelt me dat op de achterkant.
Op de achtergrond zie je Tolstoi zelf afgebeeld. De ontwerper is Anzhela Dzehri. 

dinsdag 15 augustus 2017

Bureau

Mijn man werkte bij IBM.
Eerst nog even kort bij Fokker en daarna de rest van zijn werkzame leven, bij IBM.
Op verschillende locaties.
Hij was pas geleden jarig en onze kinderen gaven hem (en mij!) een etentje, in restaurant Bureau. 
Dat is een restaurant, gevestigd bovenin de voormalige schrijfmachinefabriek van IBM, met uitzicht op twee andere IBM-gebouwen. Alle drie de locaties meer dan bekend terrein.  Aan de Johan Huizingalaan.


Kijk, daar staat hij, mijn man. Op het dakterras van Restaurant Bureau. Uitkijkend over zijn voormalig werkterrein.
Wat een leuk idee, niet? Echt lief bedacht!
Er is werkelijk een fantastisch dakterras, heel groot en met een geweldig uitzicht.
Helaas regende het, maar we konden ons heel goed voorstellen dat je daar zit, uitkijkend over de stad en naar de zonsondergang.
Ik heb me ter plekke voorgenomen nog eens terug te gaan op een mooie dag.
Er was heel veel groen, al zie je dat niet op de foto. Kruiden, die ook in de keuken worden gebruikt.  Ook binnen veel groen.


Binnen was het fijn. We werden verwelkomd door een ober die zich voorstelde en iedereen een hand gaf. Dat vond ik al erg leuk. Soms lijkt het in de horeca of je blij moet zijn dat je binnen mag komen, hier niet.


Ook de andere obers waren erg vriendelijk en voorkomend, vond ik. Onze kinderen waren wat kritischer.
Die vonden het geen goede zaak dat een ober desgevraagd niets kon vertellen over een bepaalde term op de menukaart.
Ik vond het helemaal niet erg, want hij was erg charmant en ging meteen informeren om vervolgens terug te komen met het antwoord.
Hoe dan ook, ik voelde me erg welkom. Misschien ook wel hierdoor:


De ruimte is groot en hoog. In sommige restaurants levert dat qua geluid problemen op, doordat je elkaar nauwelijks kunt verstaan. Maar dat was hier niet het geval.
Er was ook geen achtergrondgejengel. Heerlijk!
Het eten was voortreffelijk vond ik. Echt erg lekker. Met voldoende keus uit vlees, vis of vegetarisch.


We hadden echt een superavond.
De kinderen hadden er best moeite voor moeten doen, het regelen van oppas bijvoorbeeld.
En we werden ook nog opgehaald en thuisgebracht!

maandag 14 augustus 2017

Podcast

Podcast... mijn vriendin M.  had al eens vaker gezegd dat het zo leuk is om podcast te luisteren. Maar ik wist helemaal niet hoe en waar.
Tot onze dochter vorige week zei: 'Mam, dat is leuk. Echt iets voor jou. Ik zet het wel even op je telefoon'.
En dat deed ze.
Nou, inderdaad, het IS leuk.
Ik heb nog niet veel ervaring, maar tijdens mijn verplichte wandeling lekker luisteren naar De Grote Harry Bannink Podcast, dat is echt fijn.
Ik kijk ook om me heen hoor, het eerste deel van de wandeling alleen maar.
Maar daarna...
Déze Podcast is gemaakt door Gijs Groenteman.
Hij interviewt allerlei mensen die iets met Harry Bannink te maken hebben gehad.  Heerlijk  om te horen. Uitgebreide gesprekken met af en toe een mooi nummertje er tussen door. Met trouwens ook geweldige teksten. Van Willlem Wilmink bijv. of Annie M.G .
Kortom, er is een wereld voor me open gegaan. En dit is nog maar het begin.

Ik had alleen een probleem met oordopjes. Op een of andere manier past het oordopje niet in mijn linkeroor. Afwijkend oor denk ik, al was ik me daar tot nu toe niet van bewust. Ik heb ook wel zo'n koptelefoon ding, maar ik vind het net zo makkelijk om de telefoon naast mijn oor te houden.

zondag 13 augustus 2017

Een nieuwe Roodkapje-kaart en meer fijne post

Roodkapje 119!!! Net als ik denk nu zal het wel eens klaar zijn met de Roodkapjes, komt er toch weer een kaart. Deze keer uit Duitsland. Via Postcrossing. Ja, dan kan mijn dag niet meer stuk.
En dan kwam er een paar dagen later Post (met een hoofdletter) van Ageeth, blogvriendin van het blog Ogenzalf


In een vrolijke envelop, zaten allerlei verrassingen. Kijk eerst maar eens naar dat schattige paperclipje. En wat Ageeth schrijft, dat een papieren groet in onze virtuele wereld goed doet, dat is beslist waar. Post is altijd leuk.
Toen ik jaren geleden begon met Postcrossing, deed ik dat omdat het leuk was om eens iets anders dan rekeningen in de bus te krijgen.
Nu is dat nogal veranderd. Papieren rekeningen krijg ik niet veel meer. Dat gaat allemaal mobiel.  Papieren post daarentegen krijg ik best vaak. Aan mij zal het niet gelegen hebben als de papieren post helemaal verdwijnt.


Enfin, nog maar even niet aan denken.
Twee kaarten zaten er in de envelop. Ageeth denkt echt na over wat bij iemand past en ze leest mijn blog heel goed. De tweede kaart is zelf gemaakt. Zo leuk!!!


Ageeth, heel erg bedankt. Ik was hartstikke blij met je envelop!

zaterdag 12 augustus 2017

Beter spellen

Grm#$4m#pffgr!!!!
Ruim drie weken zat ik al op 100 % goed, bij Beter Spellen.
Vrijdag verpestte ik het door een fout die ik echt belachelijk vind. Niet van mij. Van Beter Spellen! En van de Spellingwijzer Onze Taal.  Wat een onzin!!
Kijk hier ging het om


vraag 11-3-1
Heb je ........  nieuwe bril al gezien?

HET JUISTE ANTWOORD Renés
FOUT GEKOZEN René's

Fout.
Jouw antwoord: René's
Het juiste antwoord: Renés

De bezits-s aan het eind van 'Renés' wordt aan de naam vast geschreven.

Volgens de Spellingwijzer Onze Taal (2015) mag het ook met een apostrof, maar dat is niet volgens de officiële spellingregel.

Nu duurt het weer minimaal zes weken voor ik op 100 % kan zitten. Echt onuitstaanbaar, ik was er helemaal chagrijnig van. 
Een fout bij Engels? Jammer, maar helaas.
Bij Frans of Duits? Nou ja, het is ook vijftig jaar geleden dat ik die talen leerde en 100 % zal ik nooit halen. Ik mag al blij zijn met 75 %. 
Bijbel doe ik echt voor mijn plezier. En ik vind het geen enkel probleem om daar in de fout te gaan. Maar Nederlands... Ik was juist zo trots op mezelf. 
Stomme René!! Stomme Beter Spellen site. Getver!!!

vrijdag 11 augustus 2017

Kleine wonderen

Er was, in het Rijksmuseum, naast de fototentoonstelling waar ik over berichtte, nog een andere.
In het Rijks zijn meestal meerdere tentoonstellingen tegelijk, nog afgezien van wat altijd te zien is.
Dit was er  eentje waar ik niet speciaal voor gegaan zou zijn en dat zou jammer geweest zijn, want ik vond het fantastisch.
'Small Wonders' heet het en Wonders waren het zeker.
Het gaat om 'microsnijwerk', heel fijn, ongelooflijk fijn houtsnijwerk.
Eerst zie je prachtig houtsnijwerk. Fijn, heel subtiel en superknap gemaakt. Maar dan kom je in een zaal waar je nog veel fijner werk ziet. Wel eens van een gebedsnoot gehoord? 'Het is een kraal van buxushout, ter grootte van een walnoot. een gebedsnoot werd gebruikt bij het bidden. De gelovige eigenaar vouwde de noot open, bestudeerde de scenes van dichtbij en mediteerde erover'. Tekst uit de folder.

De meeste gebedsnoten worden toegeschreven aan Adam Dircsz.
'Adam Dircksz heeft mij gemaakt', staat op een van de noten. Maar die naam kan ook verwijzen naar de opdrachtgever. In ieder geval is het werk uit één atelier. En dat atelier bevond zich in Delft naar alle waarschijnlijkheid.
Het is werkelijk niet te snappen hoe iemand dit heeft kunnen maken. Buxushout is ook nog eens keihard. Datering tussen 1500 en 1530







De foto's zijn heel slecht, sorry. Maar je krijgt een beeld en geloof me, het is echt absoluut de moeite waard. Als je zoals ik eigenlijk niet eens zo van houtsnijwerk houdt, dan nog!!!
Info: klik

donderdag 10 augustus 2017

Nog een keer Urk

Urk... ik vond het er erg leuk. Natuurlijk speelde wel mee dat het prachtig weer was en dan is het lekker wandelen langs de dijk en in al die kleine straatjes. Het is er leuk foto's maken ook.


Je kon er makkelijk een praatje maken, zoals met deze heren op een leugenbank. In mijn ogen dan he, een leugenbank,  want: 'We zitten hier echt niet te liegen hoor mevrouw'. En ook: 'Kijk ze maakt een foto in die spiegel, dat is artistiek'.
Er was veel te zien uiteraard dat met boten te maken had. Een kleine scheepswerf, een man die netten zat te maken


Er was een kerkje van waaruit luid gezang klonk. Iedere werkdag wordt daar 's middags gezongen. We waren net te laat, want ik had graag mee willen doen. Maar we konden daardoor nog even binnen kijken. Naast de kaarsenkroonluchter hing een schip.
Er is een klein museum in Urk. Op Urk becoel ik, met dank aan Mieke.

En ook niet onbelangrijk, er zijn een paar heerlijke terrassen aan het water. Waar je ook heerlijk kunt eten.
Ik vond het echt een aanrader. Je hoeft er geen dagen voor uit te trekken, maar een middag en een deel van de avond: superleuk.
Ik begon met een foto van een boot, vanwege de naam, en ik eindig ook met een foto van een boot, wederom vanwege de naam.


Proost! Op het leven!

En....



woensdag 9 augustus 2017

Urk

De rest van mijn verjaardag brachten we door op Urk. Ik wilde al een hele tijd nog eens naar Urk. Ik was er als kind al eens geweest en later nog eens, dus waarom ik dat nou wilde is niet helemaal duidelijk. Ik denk dat het kwam door een docu op televisie. Die ging over het geloof daar. Vond ik boeiend, maar je zag niet alleen gelovigen en kerken, het plaatsje kwam natuurlijk ook in beeld. En het Urkers fascineerde me. Zo'n zangerig taaltje. Kortom: Urk dus.


Het begon meteen al goed toen ik in de haven deze boot zag liggen. Vast geen Urker boot, gok ik. Maar mij sprak de naam wél aan.
Déze boot, hieronder,  was echt van Urk, kan niet missen.


We liepen een eindje en kwamen als vanzelf in een wandeling terecht, die we vervolgens afmaakten. De Ginkiestocht.Ginkies zijn steegjes.

We werden op deze manier langs alle bezienswaardigheden geleid.
Dit vond ik een hele leuke:

Het is een steen, zo'n 70 meter uit de kust. En als je net op het verkeerde moment kijkt en zoekt, zie je hem niet, omdat er dan een golf over spoelt.
Het is de Ommelebommelestièn. Een hele grote zwerfkei, in de IJstijd hier naar toe 'gezworven'.
Er hoort een legende bij.
De Urker kindertjes worden namelijk niet door de ooievaar gebracht, maar komen uit deze stièn. De a.s. vaders moeten naar de steen roeien om daar tegen betaling een kind in ontvangst te nemen. Voor een jongen dient twee keer zo veel betaald te worden als voor een meisje.


dinsdag 8 augustus 2017

Gisteren

Allereerst heel hartelijk dank voor alle felicitaties. Superleuk!

En wat gingen we nou doen? Zal ik vertellen.
Ik kon zoals gewoonlijk niet kiezen. Tot gistermorgen was het nog volstrekt onduidelijk wat we gingen doen. Dordrecht, Utrecht, Zwolle?
Nou het werd uiteindelijk Urk. Daarover morgen meer.
Maar eerst natuurlijk Amsterdam.
Want een mens kan best veel doen op een dag. Auto in Noord en verder per fiets.
Eerst de Noordermarkt en toen door naar het Joods Historisch. Daar was een tentoonstelling die we wilden zien: The Jewish Jukebox.


Vinyl is hot lees ik.
De oude, vertrouwde elpee wordt door muziekliefhebbers steeds vaker gekocht. En wij, nou ja mijn man vooral, draaien ook onze oude platen weer.
De uitvinder was Emile Berliner. Hij vroeg octrooi aan voor de grammofoonplaat in 1887. Ook voor de grammofoon. De eerste platen waren gemaakt van hard rubber. Later werd dat een mengsel van gemalen leisteen, katoen, roet en schellak.
Berliner richtte de Gramophone Company op en daar hoorde een logo bij. Dat werd 'His Master's Voice',  een van de bekendste logo's ooit.



Het hondje op het logo heet Nipper en was de overleden hond van de broer van de schilder.  Francis Barraud.
Dat wist  ik allemaal niet, vond het leuk om te zien.
En verder zagen we muren vol platenhoezen en kon je aan een soort toonbank, zoals je vroeger in platenzaken zag, muziek luisteren. Van joodse muzikanten


Het was een aardige tentoonstelling. Niet om speciaal voor naar het Joods Historisch te gaan. Maar als je nou toch in de buurt bent, dan is het wel leuk.
Wij hadden nog een andere reden om te gaan, namelijk de boterkoek. Gemberboterkoek. Die is onovertroffen daar, heerlijk.
En ik was tenslotte jarig. Ik denk niet dat het erg gezond was, zeker niet  voor iemand zoals ik, die dringend moet gaan lijnen.
Ik durf niet eens te denken aan de hoeveelheid calorieën. Maar we konden de lunch overslaan. Dat scheelt, toch?

maandag 7 augustus 2017

Vandaag

Vannacht was ik om vier uur wakker. Dat gebeurt nog al eens en een enkele keer val ik weer in slaap, maar vannacht niet.
Ik ben jarig vandaag en ik probeerde me allerlei verjaardagen te herinneren. Wat zijn het er al veel.

Nog heel goed herinner ik me mijn elfde verjaardag. Of liever het begin daarvan.
Ik kreeg een ontbijt op bed, de zon scheen in mijn kamer, er stond een vaasje bloemen bij en ik kreeg het boek Sproet, dat ik vervolgens helemaal uit las.
Ik heb het nog.
Waarschijnlijk is toen de basis gelegd voor mijn verzameling oude meisjesboeken.

Min twaalfde verjaardag was een ongelukkige, omdat er helemaal niemand kwam. We waren net verhuisd naar Terneuzen en mijn familie, tantes en ooms en neven en nichten, vonden de reis kennelijk een te grote onderneming. Dat was het ook wel, niemand had nog een auto, maar ik vond het heel erg. In Terneuzen kenden we niemand.  Ik was ook ziek die dag, naar later bleek was dat van heimwee. Toen ik eind van de maand naar school mocht, was de buikpijn meteen over.

Het jaar dat ik dertig werd, mijn eerste verjaardag met een kindje van een half jaar oud, onze Bart. Wat voelde ik me rijk. Alle ouders waren er nog en kwamen. Zelf heb ik geen broers of zussen, maar zwager en schoonzussen kwamen toen ook nog allemaal.

Mijn negenendertigste verjaardag: we waren aan het kamperen in Brabant.
En het regende, het regende en het regende. Gigantische plassen en dat was voor de kinderen best leuk, maar niet dagen achter elkaar. Zelfs niet op zo'n leuke camping.
Ik zat voor het raam van de caravan, of misschien was het nog de vouwwagen dat weet ik niet meer. Maar in ieder geval kwamen daar ineens mijn ouders aangelopen. Dat was echt super. Ik kreeg een parelketting, echte parels. Mijn moeder zei dat ze het eigenlijk meer een cadeau  voor een veertigste verjaardag vond, maar dat ze het nou eenmaal zo bedacht had en  niet zo van uitstellen hield, haha. Ik deed hem meteen om. Stond vast leuk bij die regenlaarzen.

Een jaar later, toen ik echt veertig werd, stond er voor mij speciaal een advertentie in de Volkskrant. Van mijn vriendin Sanny en haar gezin,  die denk ik hun vakantie elders doorbrachten en niet bij de feestelijkheden aanwezig konden zijn. Dat vond ik ook wel heel bijzonder.


Ik herinner me heel wat verjaardagen die we wegens vakantie in het buitenland doorbrachten. Dan kwam er natuurlijk niemand, maar we deden wel altijd iets speciaals op zo'n dag. Een high tea in Engeland, een rit in een koetsje in Oostenrijk.
Een ander jaar dat we in Engeland kampeerden en dat mijn neef Michael uit New Zealand er ook was met zijn gezin. Dat was fijn. 

Toen ik zestig werd en we uit eten gingen met het gezin (nog zonder kleinkinderen) en de meest geliefde vrienden.
Vorig jaar, vijfenzestig, toen we het vierden met alle kinderen en kleinkinderen in één groot huis. Rijkdom!

En dit jaar... vieren we het niet. Niet met andere mensen.
We vieren geen verjaardagen en moeder/vaderdag meer en houden in plaats daarvan een gezinsdag. Die gaat binnenkort plaatsvinden.
Vandaag trek ik er met mijn man lekker op uit. 
Jullie ook allemaal een mooie dag gewenst!


zondag 6 augustus 2017

New Realities

In het Rijksmuseum is nu de expositie: New Realities. Over 19e-eeuwse fotografie.
Zo bijzonder. Je ziet foto's uit 1842. Ongelooflijk toch. Achttientweeënveertig!!!
Maar ook verder verbazingwekkende foto's uit het begin van de fotografie.

Is deze niet prachtig? Het meisje is onbekend, maar de fotograaf was Eduard Isaac Asser.
Rond 1855 gemaakt.
Van hem zijn meer dan 200 foto's bewaard gebleven.

Dit vond ik ook al zo bijzonder:

Het paard Bouquet, galopperend. Van fotograaf Eadweard Muybridge. Gemaakt 1885-1887.
Hij bewees hiermee dat een camera beter ziet dan het menselijk oog.
Dit zijn bewegingsstudies, gemaakt om de vraag te beantwoorden of een paard tijdens het galopperen van de grond komt, zweeft.
En ja hoor, het paard bleek te zweven, waardoor een boel schilderijen fout bleken te zijn.


Een foto uit 1900. Een meisje Enthoven met vrienden op het strand van Normandië. Die waren niet van de straat natuurlijk. Maar hoe modern lijken ze, afgezien van de kleding natuurlijk. 

Enzovoorts enzovoorts. Er was zoveel te zien. En dan heb ik het nog niet over de technische details die je er kunt lezen. Ik ben niet van de techniek, ik keek gewoon naar de foto's. Met heel veel plezier! 
Meer info: klik

Echt weer een aanrader dus. En zelf raakte ik ook zeer geïnspireerd, zoals je op de laatste foto ziet:

zaterdag 5 augustus 2017

Redders

Toen we deze week 's avonds naar het strand gingen, het strand van Egmond, zagen we al van verre een oploopje. Er stonden aardig wat mensen te kijken.
Het bleek dat de reddingsbrigade aan het oefenen was, tenminste dat denken we, dat het een oefening was bedoel ik.
We stonden even te kijken en liepen toen verder. Op de terugweg waren ze nog steeds bezig en zagen we hoe de boot uit het water werd getrokken. Het verliep allemaal heel soepel. Prachtig om te zien.


Ik vind het zo stoer en bewonderenswaardig. Mannen en vrouwen die levens van badgasten en varensgasten proberen te redden. En ja, natuurlijk moet zoiets geoefend worden


Mij is als kind bijgebracht dat met de zee niet valt te spotten. Ook niet op een prachtige, rustige, zomerse dag. Ik kan er ook nooit zo goed tegen als ik ouders uitgebreid zie liggen aan het strand, terwijl hun kinderen in het water spelen. Ik vind je moet blijven kijken.


Ik heb een hele tijd zitten snuffelen op de site van de KNRM. Klik
Respect voor deze mannen. Voor deze professionele vrijwilligers. Diep respect!

vrijdag 4 augustus 2017

Kunst?!

Het was zowel letterlijk als figuurlijk een stormachtige oppasdag gisteren. Des te opmerkelijker hoe geconcentreerd mijn oudste kleindochter aan een tekening zat te werken. Op haar eigen initiatief.

Ik zat naast haar aan tafel en zo kon ze meteen vertellen wat ze maakte.

'Ik doe het op groen papier, oma, want dat is jouw lievelingskleur, toch oma?
En ik maak een huisje voor mij en ook eentje voor jou. Daar gaan we in wonen.
Zie je dat ik ook een deur maak?  Die voor jou is natuurlijk groen. En er zit ook een brievenbus in.
Ik teken ook de zon. En hartjes voor jou.
En ik weet dat wolken wit zijn, maar ik heb geen wit, dus ik doe ze maar anders'

Wat een ontwikkeling toch hè. Zo leuk om te zien en te volgen. Anna is nu 4 jaar en 5 maanden. Ik vind het kunst en je  begrijpt dat deze tekening een ereplaatsje krijgt. 

Ondertussen was de tweeling ook nog steeds aan het tekenen, zittend in de kinderstoel aan tafel. Hun moeder plakt dan een vel papier op tafel vast, met plakband en zet er een klein bakje vetkrijtjes naast.
En daar gaan ze hoor, met ernstige smoeltjes druk aan het werk. Nog niet eens anderhalf jaar oud.
De tafel kan wel een stootje hebben, dat zeg ik er bij.
Ik maakte er een eind aan toen ik even dacht dat Jet bloedde.
Gelukkig bleek dat  niet zo te zijn. Jet had gewoon even willen proeven hoe rood vetkrijt smaakt.

donderdag 3 augustus 2017

Ik heet Lucy Barton

Ik ben niet zo van de best-sellers en niet zo van de hypes. Maar dit boek(je), van Elizabeth Strout,  een New York Times-bestseller, heb ik gelezen.
Mijn dochter had het in het Engels en raadde het me aan. Toen las ik het niet, daar ben ik te lui voor, geen zin in Engels lezen.
Vervolgens dacht ik er niet meer aan tot het gewoon voor mijn neus lag, in de bieb. In het Nederlands.

Het is het verhaal van Lucy Barton. Zij groeit op in een arm gezin, maar door veel te leren en vooral veel te lezen, onttrekt ze zich als enige aan het gezin en gaat studeren.
Ze gaat ook schrijven, trouwt en krijgt twee dochters. Door een simpele blindedarmoperatie komt ze in het ziekenhuis te liggen en moet daar wegens complicaties, blijven, negen weken lang.
En ineens is daar haar moeder aan haar bed. Haar moeder die ze al jaren niet meer had gezien. Haar moeder is er en praat en praat en Lucy is er verschrikkelijk blij mee.Ze praten ogenschijnlijk over oppervlakkige zaken, de dorpsbewoners, de roddels. Maar ze praten ook over de vreemde broer van Lucy, over de vader met zijn oorlogstrauma. Ze práten.
Tot de moeder weer terugkeert naar haar huis.
Vervolgens duurt het vijf jaar voor ze elkaar weer zien en dat is dan op het sterfbed van de moeder. Zij stuurt Lucy weg.

Eenzaamheid, dat is voor mij het belangrijkste gegeven in dit boek. Dát en de moeder-dochterrelatie.
Ik vond het absoluut een aanrader en verheug me op de andere boeken van Elizabeth Strout. Een schrijfster die ik nog helemaal niet kende.

woensdag 2 augustus 2017

Nieuwe buren

Nee, dat is niet de titel van een thriller. Ja dat is het ook, maar daar gaat het niet over, nu.
Hier zie je een stukje huis en tuin van onze buren. Ze zijn weg, ze zijn verhuisd.
Het waren mensen met wie we niet heel veel contact hadden; we zijn nooit echt vrienden geworden. Wij zetten hun en onze vuilnisbak aan de weg en zij haalden hun en onze vuilnisbak binnen, we zeiden hoi en goedemiddag,  we maakten een enkele keer een praatje en dat was het eigenlijk wel. Maar we wisten wel wat we hadden.
En nu wachten we in spanning af, toch een soort thriller. Voor ons dan. 
Het huis is al een hele tijd geleden verkocht en we vermoedden aan een huisjesmelker.
Gisteren kwamen de buren nog even een hand geven, op weg naar de overdracht.
Vlak daarna zag ik een man naar binnen turen. En een foto maken.
Aangezien het tegenwoordig niet meer normaal is om je even te melden bij je nieuwe buren en je voor te stellen, schoot ik zelf maar naar buiten.
En ja hoor, precies wat ik dacht. Het huis wordt verhuurd aan de man die stond te kijken.
Een Pool. Hij komt er wonen met twee vrouwen. Veel conversatie was niet mogelijk helaas.  Dat zal dus een Pools woordenboek moeten worden. Hij vroeg nog wel of er vier slaapkamers waren en hij zei dat hij er morgen al in trekt.

Het enige dat ik nu  kan doen (verhuizen is geen optie), is zelf maar proberen een aardige,  vriendelijke buurvrouw te zijn.
En misschien zijn ze gezellig. Dat kan.

dinsdag 1 augustus 2017

Geen fluitenkruid

'Kijk', zei ik tegen mijn man, 'Kijk het fluitenkruid is weer aan het bloeien, tweede leg, ik bedoel tweede bloei'.
Mijn man keek.
'Dat is helemaal geen fluitenkruid', zei hij.
En hij had gelijk.
Maar wat het dan wel was, wisten we allebei niet.
Tot vorige week. Toen kwam er een nieuwe Bloomonbos. Daar zit dan altijd een kaartje bij met wat bijzonderheden over één van de bloemen in het boeket.


Over deze bloem dit keer,  de Ammi Visnaga. En dit is de begeleidende tekst:

Ken je die witte schermbloemen die vaak langs de weg staan? Dat is heus niet allemaal fluitenkruid. Kan ook Ammi Visnaga zijn oftewel tandenstokerskruid. Een veelzijdig type. Als sinds de oudheid wordt er thee van gemaakt tegen nierstenen en allerlei soorten van kramp. En met de steeltjes onder die leuke witte bloemen kun je dus je tanden stoken. Moet je ze wel eerst even laten drogen. 


Ga ik toch een keer doen, die steeltjes laten drogen.
Gewoon om iets te doen dat de mensen in de oudheid ook al deden.
Thee zetten van één bloem doe ik niet. En het wandelgebied waar ik deze bloemen zag, wordt zeer veelvuldig door honden bezocht én gebruikt, dus ik ga ze daar niet plukken.
Hoewel... ik heb redelijk vaak kramp in mijn voet, dus...