Totaal aantal pageviews

donderdag 22 juni 2017

Ik ga op vakantie en ik neem mee...

Hebben jullie dat nou ook, dat je soms niet goed weet wat je mee moet nemen als je met vakantie gaat?         
Want als je bijvoorbeeld een week weggaat, moet je toch rekening houden met mooi weer en met slecht weer. Er moet een jas mee, er moeten sokken mee en een trui. Maar ook een badpak en een badlaken. Er moeten boeken mee, maar hoeveel?
Enfin, we waren met de auto, gingen naar een huisje. Dus kón er veel mee en dus gíng er ook veel mee.
Maar ik gok dat we nog niet de helft van wat we hebben meegenomen, hebben gebruikt.

Vroeger, toen we met de kinderen op vakantie gingen, had ik een lijst en die werd ieder jaar bijgewerkt. Er konden dingen af en er kwam ook wel iets bij. Het was de perfecte lijst.
Nog vroeger, ging ik liftend op vakantie, soms wel voor een lange tijd en had ik genoeg aan een rugzak.
Als we nu een weekend  naar London gaan,  of een andere stad, heb ik ook geen probleem. M'n kleine rode koffertje mag vol en dat is het.
Maar nu... kijk, we namen zelfs een aantal pas gestekte en jonge planten mee, die een goede verzorging moeten krijgen en waar ik buur/vrienden/kinderen deze keer niet mee wilde belasten.
Kijk ze lekker groen staan te zijn in de vensterbank. Ze doen het uitstekend en ach, schoteltjes en soepkommen gebruiken we hier toch niet.
De eigenaar van het huisje komt af en toe langs. Hij moet het hebben gezien, vertrok geen spier van zijn gezicht, zei er niets over, maar zal vast en zeker getwijfeld hebben aan onze verstandelijke vermogens.
Nou ja, lekker belangrijk!


woensdag 21 juni 2017

Crackfree

Kijk, dit is wat ik kocht in die leuke winkel in Haarlem: een pakje Crackfree.
Ik weet dat mijn moeder dat vroeger gebruikte. Crackfree. In die tijd had ik nog geen flauw idee wat het betekende.
In geen honderd jaar had ik er meer aan gedacht en nu stond ik ineens vertederd te kijken naar dit produkt. 'Ah, kijk nou, Crackfree'.
Ik las wat er op staat en dat het een soort stijfsel is. Maar je kan het ook gebruiken om een ruwe huid zacht te krijgen. Staat er op.
En opeens schoten mijn sjaaltjes me te binnen.
Ik ben in het bezit van heel veel sjaals en sjaaltjes. Eigenlijk ben ik gewoon heel erg op dat gebied.
Ik heb ze overal vandaan.
Rommelmarkten, geërfd, gekregen, gekocht.
Met stippeltjes, met bloemen, in knalkleuren, maar ook gedempte tinten. Wol, katoen.
Enfin je zou het rustig een afwijking kunnen noemen. Echt.
Ik draag ze vaak, dus ik voel me niet schuldig.
Maar er is een probleem: als ik die sjaaltjes heb gewassen, zijn ze daarna nog goed hoor, maar slap. Heel slap.
Nu, zomaar ineens,  dacht ik:  'Natuurlijk, Crackfree!  Voor al uw sjaals'.
En ik kocht een pakje

Nou, ik heb het gebruikt, geprobeerd. Twee keer. Maar er is niks gebeurd. De sjaaltjes zijn nog net zo slap als ze waren.
Misschien was de hoeveelheid te klein. Ik deed het in de wasmachine, misschien kan het beter op de hand, in een teiltje.
Ik blijf nog wel even experimenteren, want kwaad kan het niet.
Of hebben jullie misschien een andere manier?Tips, iemand?

dinsdag 20 juni 2017

Warenhuis voor huishoudelijk gemak

Een van de leukste steden die ik ken, vind ik Haarlem. We komen er zeer regelmatig.
Ook omdat we in Haarlem lid zijn van de Kunstuitleen. Die heb je in Hoorn ook, maar op de een of andere manier kunnen we daar nooit iets vinden en in Haarlem wel.
Je kunt niet in Haarlem zijn en alleen naar de Kunstuitleen gaan.
Dus we lopen er vaak en kijken verder dan onze neus lang is. De winkels zijn er leuk. Niet alleen maar ketenwinkels.

Foto overgenomen van de website van de winkel

Deze  winkel bijvoorbeeld: Bink, een warenhuis in huishoudelijk gemak.
Warenhuis klinkt heel groot, dat is het niet. Maar er zo vreselijk veel leuks te zien. En zeeeer gevarieeerd.
Dus toen we er langs liepen deze keer en mijn man vond dat hij een borstel nodig had, was ik blij, want zo kon ik binnen lekker rondkijken
Borduurpakketten, handdoeken en theedoeken (natuurlijk die geblokte met rode en blauwe blokjes), garen, Sunlightzeep, borstels dus, ritsen, kant, schoudervullingen, elastiek, zeepklopper, mattenklopper, kachelpoets.
Een winkel in fournituren (het woord alleen al) en huishoudelijke zaken. 
Zo leuk, je blijft kijken. Ik kocht er ooit al eens anti-slipsokken voor Anna, toen ze net kon lopen. En nu kocht ik weer iets. Wordt vervolgd.

maandag 19 juni 2017

Jana Euler

We gingen naar het Stedelijk Museum in Amsterdam om een tentoonstelling te zien van het werk van Rineke Dijkstra. Zij is fotograaf en ik vind haar portretten over het algemeen erg mooi.  Heb vaak werk van haar gezien. Bovendien had ik op de radio een gesprek met haar gehoord en leek ze mij ook een leuke vrouw. Ze krijgt een prijs, de Hasselblatt award en dat is nogal een eer. Dus vandaar dat er die tentoonstelling is: Een ode aan Rineke Dijkstra.
Nou ik vond het werk nog steeds mooi, maar het meeste had ik al gezien en er was videokunst, maar  ik hou niet erg van videokunst. Dus we waren snel uitgekeken.

In de naastliggende zaal was werk te zien van Jana Euler. Dat vond ik niet perse mooi, maar het boeide me zeer.
Dit doek zag ik het eerst. er stond een uitgebreide verklaring bij. Het is opgebouwd uit verschillende lagen. De achterste laag is een golvende vlag. De tweede laag is de muziek van I will always love you. En de derde laag toont twee variaties op het thema van een menselijke slak en een huis als zijn slakkenhuis. En de bovenste laag: de facade van het Whitney Museum en Whitney Euston.
Bijzonder om te zien
Deze ook:

Het is volgens het bijschrift een schilderij van een kameel die voor een door le Corbusier ontworpen gebouw, in Marseille zit. Het lichaam van de kameel en het gebouw zijn met elkaar in dialoog. De kameel heeft een tweede transparante kop en die kijkt naar de toeschouwer. De kameel is zowel symbool als kameel en komt zo tot leven. Terwijl het gebouw bewegingsloos is.

Tja... Ik haakte bijna af toen ik dat las van de dialoog tussen kameel en gebouw. Maar toch bleef het me boeien.
Jana Euler. Ik had nog nooit van haar gehoord, het was echt puur toeval. Maar als er weer eens werk van haar te zien is, dan ga ik misschien wel kijken.

Nog eentje tot slot:



Ze had trouwens ook de zeer lange bank in de zaal ontworpen,Jana Euler. Met onderstellen van bureaustoelen.
Van beweging  naar rust. Vond ik mooi.

Deze laatste foto maakte ik niet zelf. Die komt van http://www.iwaarden.nl/van-iwaarden-artwork/. Zij maakten ook de letters .

zondag 18 juni 2017

Liegen

We stonden allebei in hetzelfde rek te snuffelen in de modezaak. Zij bij haar maat en ik bij de mijne. Haar telefoon ging. Met de meest verschrikkelijke beltoon die je je voor kunt stellen, maar dit terzijde.
Ik kon het hele gesprek volgen, sterker nog: ik moest het wel volgen. Ze stond vlakbij en had een zeer duidelijke stem.

- Hee hallo
- Nee eigenlijk niet
- Het is hier even heel erg druk, dus ik heb eigenlijk geen tijd.
- Ja, een gekkenhuis hier, maar dat was te verwachten. En vooral nu P. ziek is en ik
- Ja maar..
- Ik denk dat het beter is dat ik je met een half uurtje even terug bel. Dan is de ergste drukte misschien
- Nee echt niet. Oh er komt iemand binnen en de telefoon van P. gaat ook. 
- Oké, een kwartier dan, tot zo.

Waarop ze de telefoon uitzette en in haar tas deed.
Ze keek me aan en gaf een vette knipoog.
Daarna snuffelde ze verder... en ik ook.

zaterdag 17 juni 2017

Nu echt helemaal klaar

Zie je wat een verschil het maakt.
Mijn lap die er wat smoezelig en verfrommeld uitzag is nu echt helemaal klaar.
Klaar om te worden opgehangen, al weet ik nog niet waar en al kan het, in mijn geval, nog wel een tijdje duren voor ik dat wél weet.
Tijdens het werken er aan, vond ik haar eigenlijk helemaal niet meer zo mooi. Ik zag niet meer waarom ik dit gekozen had.
Maar nu, ja, nu zie ik het weer.
Mooi ingelijst (een rib uit mijn lijf trouwens) weet ik weer precies waarom ik haar mooi vond en vind!
En ik heb respect voor de lijstenmaker.


vrijdag 16 juni 2017

Ciske de Rat

Foto gepikt van Antiquariaat Victoria
Dit boek hadden wij vroeger thuis. Ik weet het zeker. Toch,  hoewel ik veel boeken van mijn ouders heb bewaard, denk ik dat ik dit boek verwijderd heb, want ik kan het niet meer vinden.
Gelézen heb ik het boek heel vroeger in ieder geval wel.
Meegeleefd heb ik ook,  met Ciske. Echt meegeleefd.

Ciske Vrijmoeth,  die opgroeit met een moeder die aan de drank is en een vader die er niet is omdat hij vaart. Ciske die onhandelbaar is, maar gezien wordt door zijn meester. Ciske die een gouden hart heeft, vriendschap sluit met Betje en Dorus. Ciske die,  tot het uiterste getergd, zijn moeder een mes toewerpt waardoor ze dood gaat. Dan volgt het tuchthuis en later de oorlog.

Het boek verscheen in 1942.
Toen, ik denk zo'n beetje in 1985, verscheen de film. Met Danny de Munk als Ciske. En Herman van Veen als zijn meester. Ik weet nog hoe verbaasd ik er over was dat Herman van Veen meespeelde en niet eens met dat Herman van Veen toontje.

Weer heel wat jaren later was er de musical. Ik geloof dat we daar kaartjes voor hadden gewonnen. Ik vond het toen, zo'n jaar of tien geleden, een hele mooie musical. Met prachtige decors en geweldige muziek.
Ja logisch, die muziek is dan ook van Hennie Vrienten.
We kochten zelfs een cd en draaiden die voornamelijk in de auto. Heeeeel vaak.

Vorige week gingen we weer naar de musical,  die opnieuw op reis is en wéér met Danny de Munk.
Het was niet het plan, want musicalkaarten zijn erg duur en we hadden hem tenslotte al eens gezien.
Maar toen mijn man kaarten kreeg aangeboden voor 5,75, van de Parkschouwburg (ik denk omdat hij een relatie is via het koor en de zaal niet vol was op zaterdagmiddag), ja toen gingen we natuurlijk.
En ik vond de musical weer geweldig. Af en toe zeer ontroerend.
Ik bleek de liedjes helemaal uit mijn hoofd te kennen en moest me echt bedwingen om niet mee te zingen.
Ik weet niet welke Ciske wij hadden, er zijn er meer natuurlijk. Maar deze, dit kind was echt heel erg goed. Dat kinderen dat kunnen, zo kunnen spelen, daar sta ik iedere keer weer van te kijken als er ergens een kind meedoet.

En verder vind ik het bijzonder dat dit verhaal uit 1942 nog steeds boeit. En helaas ook nog steeds actueel is, als je het goed bekijkt.

donderdag 15 juni 2017

Kunstraadsels

Kunstraadsels, die op televisie behandeld worden. Ik zag de eerste twee afleveringen. Er komen er nog vier. Leuk om te zien.
Bijvoorbeeld:
Het Rijksmuseum in Amsterdam, kocht (voor 11,9 miljoen euro) het schilderij 'De Burgemeester van Delft en zijn Dochter' van Jan Steen. Dat was 12 jaar geleden en toen was het de grootste aankoop ooit, van dit museum.
De vraag die in het programma wordt gesteld: Zijn dit wel echt de burgemeester en zijn dochter die daar zo mooi zijn afgebeeld?

En dan gaat een zeer deskundig iemand namelijk professor Frans Grijzenhout op onderzoek uit. Hij is hoogleraar Kunstgeschiedenis aan de universiteit van Amsterdam.
Speuren in archieven gaat hij, praten met andere deskundigen enzovoorts, kijken in Delft, de plaats zoeken die is afgebeeld.
Aan het eind van het programma wordt duidelijk of het allemaal klopt.

Foto: Omroep Max


In de eerste aflevering stond dit schilderij van Ferdinand Bol centraal. Een 'portret van een acht-jarige jongen', volgens het naambordje op het schilderij.
Maar wie is dan wel die acht-jarige jongen. Waarom dat glas wijn, dat is niet logisch?  Waar duiden de citroenen op?
Er volgt een speurtocht.
Zo'n programma dus. Erg leuk om te zien, dat zei ik al.
Vanavond aflevering 3. 20.25. NPO 2

woensdag 14 juni 2017

Kerk

Bron: Wikipedia

We hebben hier in Hoorn meerdere prachtige kerken.
De bekendste voor mij is de Noorderkerk. Uit 1519.
Ik ben van oorsprong Nederlands Hervormd en toen wij in Hoorn kwamen wonen was dit de Nederlands Hervormde kerk. Tegenwoordig ben je dan lid van de Protestantse Gemeente.
Wij kwamen in die eerste jaren zeer regelmatig in de kerk. Onze kinderen zijn er gedoopt, alle drie.
Maar zoals het bij zovelen is gegaan, de klad kwam er in.
Het begon er mee dat onze kinderen gingen zingen in een kinderkoor, wekelijks in een Rooms-Katholieke viering. Natuurlijk gingen we dan mee.
Tja, we hadden het druk en één keer  kerken per weekend vonden we wel genoeg.
Later hadden we veel meer tijd natuurlijk, maar het kwam er niet meer van en eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet of ik er eigenlijk nog wel bij wil horen.
Inzichten veranderen, geloof verandert.
Ik ben nog lidmaat, uitschrijven is blijkbaar nog een stap te ver.
Er gingen dus heel wat jaren voorbij, maar gisteren waren we opeens terug in de kerk, voor de allerlaatste keer.
De Noorderkerk is verkocht. De gemeente gaat elders verder kerken en er was een laatste dienst, met aan het slot een overgangsritueel. De paaskaars, een doopschaal, de oude bijbel en een avondmaalsbeker werden in processie overgebracht naar de nieuwe ruimte.
Die weg hebben we niet gelopen.
Maar de dienst maakten we mee: Niets is blijvend. Dat was het thema.
Ik zat daar en mijmerde. Over de drie dominees die we meemaakten, over de mensen die we er leerden kennen, over het feit dat er nu nog alleen oude mensen waren, over hoe het ging toen met de doop van de kinderen.
En ik vond het fijn om lekker mee te zingen met de gezangen en zowaar een psalm.
Ik telde net als vroeger de ruitjes en voelde de geschiedenis. Misschien was dat nog de sterkste emotie. Al die jaren dat hier mensen waren, luisterden, zongen,  geloofden, rouwden, trouwden...
Zou het kunnen, dat je dat voelt?

dinsdag 13 juni 2017

De Wensdagen

Bij Els las ik over dit boek en ik wilde het meteen lezen.  
Het is het verhaal van Patricia, de schrijfster zelf, die als klein meisje komt te wonen in de Jordaan. De jaren zeventig.  Haar ouders zijn dan nog bij elkaar en er is ook al een broertje, Lukas. Ze wonen in het enig overgebleven water- en vuurhuisje.
Maar hoewel er nog veel liefde is, scheiden haar ouders en vertrekt haar vader naar Indonesië om daar iets goeds te doen voor anderen.
Eens in de zoveel tijd komt hij dan weer een paar maanden thuis.
Als hun vader er is, organiseert hij wensdagen. Dat zijn dagen dat de kinderen mogen wensen wat ze willen en die wensen worden dan ook, indien enigszins mogelijk, vervuld.
Als hun vader er niet is, missen Patricia en Lukas hem verschrikkelijk en hun moeder mist hem ook heel erg. Ze is er soms dagen ziek van. Daar moeten de kinderen dan mee dealen.
Hun moeder moet creatief zijn met het weinige geld dat ze hebben, maar dat lukt heel goed.
Patricia heeft best een avontuurlijke jeugd daar in dat Amsterdam. Ze heeft veel vrijheid en onderneemt van alles. Een hippiejeugd.
Later krijgt Patricia's moeder een nieuwe vriend, Wallie. Patricia moet daar erg aan wennen. Helemaal als er een nieuwe baby komt.
Daar eindigt het boek.
Bedankt voor de tip, Els. Ik heb het achter elkaar uitgelezen.  Fantastisch boek.
Ik werd ook heel nieuwsgierig naar Patricia nu. En ik vond dit gesprek.


maandag 12 juni 2017

Zondag 12 juni




























In dit dorp van 23 inwoners, werd een unanieme beslissing genomen: het is alle dagen zondag!
Zou je dat willen, alle dagen zondag? Misschien wel als je in zo'n slaperig frans dorpje woont, met 22 medebewoners.
Misschien niet als je slechte herinneringen hebt aan de zondagen van je jeugd. Of misschien werk je gewoon graag en is een vrije dag pas een vrije dag als je hem hebt verdiend. Of... of...
Hoe dan ook ik vind deze plaat geweldig, Echt!

zondag 11 juni 2017

Get Lost

Het was nog vroeg, maar toch al tamelijk druk op het Museumplein. We waren op weg naar het Stedelijk en hadden al een heel kort bezoekje aan het Rijks gebracht. Daarover later meer.
Ja, als je dan zo'n man in het water ziet staan, wordt de nieuwsgierigheid geprikkeld.
Het bleek om een filmopname te gaan, dat werd al snel duidelijk.
Wij hadden alle tijd en hebben een hele poos zitten kijken. Wat een drukte, wat een gedoe en wat zijn er veel mensen bij betrokken. Erg leuk om te zien allemaal.


Desgevraagd bleek het om een tvfilm te gaan: Get lost. 'Dat is duidelijk, ik ga al', grapte ik nog.
Maar het was gewoon de titel van de film.  Een film die volgend jaar door de EO zal worden uitgezonden.
Een film waar ik nu natuurlijk zeer zeker naar zal gaan kijken als ik het me tegen die tijd nog herinner.
Het was echt koud afgelopen dinsdag. Dus ik heb de hoofdrolspelers beklaagd. Zij moesten het water in en dat niet één keer. Nee, tewijl wij er waren zeker drie keer en dan weer wachten en dan weer enz.


Ze werden wel goed opgevangen als ze weer uit het water mochten. Maar of dat hielp...?

En ondertussen gebeurde er op het plein zelf ook van alles wat met de film te maken had. 'Voorbijgangers' die moesten blijven lopen, heen en weer, heen en weer. Een meisje met een fiets die heel lang moest staan daar en vast nog meer, waarvan ik niet weet of het er bij hoorde.
Ja ik ben echt benieuwd naar deze film.

En het herinnert me meteen ook weer aan een film van Dick Maas, over een ontsnapte leeuw, waarvoor de opnames vlak bij ons huis plaatsvonden. Die film 'De Prooi' is inmiddels in de bioscoop geweest, maar daar heb ik hem niet gezien. Zo leuk leek het me nou ook weer niet. Maar hij zal vast nog wel eens op tv komen. Misschien ook wel op Netflix en dan ga ik alsnog kijken.

zaterdag 10 juni 2017

On(der)wijs

Mijn collega Mark (inmiddels waarnemend directeur van mijn oude school),  zette dit stuk op zijn FBpagina. Ik las het en was onder de indruk van de tekst van deze Rienkje. Zij maakt volkomen duidelijk,  in heldere taal, wat er momenteel speelt in het basisonderwijs.
Dus ben je daarin geïnteresseerd ( en ik vind eigenlijk dat iedereen dat zou moeten zijn, want basisonderwijs is echt de basis!), neem dan even de tijd om dit stuk te lezen.

Struisvogelpolitiek biedt geen oplossing


Waarom niet de leerkrachten, maar de politiek realiteitszin moet gaan tonen.
Gisteren is vanuit het PO front (PO in actie, de PO-raad en de vakbonden) de eerste actie aangekondigd. Op 27 juni gaan de scholen één uur dicht. Een speldenprik om Nederland wakker te houden en de politiek wakker te schudden. Nederland kan helpen het basisonderwijs te redden, door massaal de petitie te ondertekenen op www.pofront.nl/petitie
De reacties van de politiek op deze aankondiging laten zien dat dit hard nodig is. Nederland is inmiddels ontwaakt, onze politici nog niet…
De VVD vindt dat de docenten realiteitszin moeten tonen. Een verhoging van het salaris gaat er niet komen, want er is geen geld. De PVV is geïrriteerd en vindt de acties vreselijk en bovendien slecht getimed. Het CDA laat weten dat er niet op hun steun gerekend hoeft te worden en dat actie niets toevoegt en niet in het belang van de kinderen is. Van GroenLinks komt wel begrip, maar ook geen geld.
Ik begrijp steeds beter waarom veel Nederlanders hun vertrouwen in de politiek hebben verloren. Met deze – en eerdere – reacties laten politici namelijk zien dat ze zelf de realiteit volkomen uit het oog zijn verloren.
Wat is de realiteit? Er is een schreeuwend tekort aan leerkrachten in het basisonderwijs en dit tekort zal de komende jaren nog veel groter worden!
Nu al is er sprake van kwaliteitsverlies in het basisonderwijs. Nu al zijn er klassen waar geen leerkracht meer voor gevonden wordt. Nu al neemt de druk op de nog aanwezige leerkrachten en op schooldirecties enorm toe. Nu al is er sprake van een enorm probleem en is het niet vijf voor twaalf, maar vijf over twaalf.
De oorzaken zijn meer dan duidelijk; te lang heeft Nederland voor een dubbeltje op de eerste rang gezeten. Het Nederlandse basisonderwijs was een product van topkwaliteit. Al decennialang zorgden we voor de gelukkigste kinderen van de wereld en eindigden we met de leerprestaties steevast in de internationale top tien. Jarenlang was de kostprijs van dit topproduct relatief laag. Ook al kregen leerkrachten een slecht salaris (inmiddels 32% minder dan een gemiddelde HBO-er), moest het werk in te weinig tijd worden gedaan, was de financiering van gebouwen, schoonmaak, energierekeningen en andere materiële kosten niet toereikend, werden de klassen steeds meer divers en kwamen er steeds taken bij – de basisschoolleerkracht protesteerde niet en deed zijn werk.
Deze tijd is voorbij; al jaren geleden verlieten de mannen het basisonderwijs. Tegenwoordig vertrekken ook andere geweldige leerkrachten uit het basisonderwijs. Een deel van hen verlaat gedesillusioneerd en/of opgebrand het onderwijs en gaat iets totaal anders doen. Anderen vertrekken naar het voortgezet onderwijs of naar de ‘onderwijsperiferie’; als onderwijsadviseur, beleidsmedewerker, bijlesjuf, kunstdocent of kindercoach behouden zij hun passie tegen een beter salaris en in betere arbeidsomstandigheden. De uitstroom van oudere leerkrachten die met pensioen gaan, het enorme aantal leerkrachten dat door ziekte langdurig uitvalt maken en het minimale aantal studenten dat voor de PABO kiest, maken het tekort nog groter. Kortom, er voltrekt zich een ramp.
De dames en heren politici en de verantwoordelijke staatssecretaris doen hun ogen dicht en ontkennen deze realiteit. Dat begrijp ik best. Ik zou ook niet verantwoordelijk willen zijn voor deze bende. En al helemaal niet zonder budget om het op te lossen. De effecten van slecht basisonderwijs en van een verloren generatie zullen pas over een jaar of tien echt zichtbaar worden. Nog een poosje de ogen dicht houden en de realiteit ontkennen en hun politieke carrière zal er niet onder lijden.
Goed onderwijs is voor een kennisland geen kostenpost, maar een investering. Wie niet bereid is een goede prijs te betalen, krijgt een inferieur product. Nu niet investeren zal op de lange termijn een veel grotere kostenpost blijken te zijn. Wie een MBO salaris betaalt, zal geen HBO-ers meer krijgen. Wie zij-instromers meer betaalt dan de ervaren leerkrachten die er al zijn, jaagt deze laatsten het onderwijs uit. Van top tien aan de bovenkant, naar top tien aan de onderkant. Van hoogopgeleid kennisland naar een westers ontwikkelingsland. Ook dat is een keuze…
Goed onderwijs is niet alleen in economisch opzicht belangrijk, er is ook een groot maatschappelijk belang. Niet voor niets wordt bij elk maatschappelijk probleem naar het (basis)onderwijs gekeken om het op te lossen. De gevolgen en de kosten van in de toekomst niet langer voorkomen problemen zullen blijken. De enorme kloof tussen arm en rijk – waarbij ouders die het kunnen betalen goed onderwijs zullen kopen en de rest is aangewezen op wat de overheid nog kan bieden - is te voorzien.
We weten allemaal wat nodig is:
  • Een marktconform salaris (tenminste gelijk aan VO, liefst gelijk aan het gemiddelde HBO salaris) en een dekkende reiskostenvergoeding.
  • Zorgen dat de materiële vergoedingen kostendekkend zijn.
  • Een oplossing vinden voor het invallersprobleem, bijvoorbeeld door het aannemen van boventallige leerkrachten in een flexibele schil mogelijk te maken.
  • Leraren vertrouwen geven en niet vragen dat iedere handeling administratief wordt vastgelegd.
  • Financiële ruimte geven voor oplossingen op maat om de werkdruk en werklast te verkleinen. Dit kan per school verschillend zijn.
  • Stoppen met doen alsof onderwijs kantoorwerk is. Een 40-urige werkweek in het onderwijs is onzin. Er zullen veel weken zijn waarin er meer dan 40 uur gewerkt wordt. Werk dat er toe doet, waardering vanuit de maatschappij, een bepaalde mate van vrijheid, de lange vakanties en een goed salaris zullen dit kunnen compenseren.
  • In de grote steden zorgen voor betaalbare huisvesting en parkeermogelijkheden.
Leraren, scholen en schoolbesturen kunnen zelf ook iets doen. Leer accepteren dat je werk nooit af is en nooit goed genoeg. Laat je tevredenheid over je werk niet afhangen van wat anderen vinden, maar van wat je zelf goed en belangrijk vindt. Weet wat er wettelijk gevraagd wordt, doe dat en wat je zelf verder zinvol vindt. Wees kritisch en laat niemand je zomaar vertellen dat ‘iets moet van de inspectie’. Schoolbesturen, kijk eens kritisch naar de overhead. Waarom heeft het ene bestuur een volledig bureau met 26 medewerkers en kan het andere bestuur het af met twee FTE en een administratiekantoor? Stop met het van bovenaf opleggen van verandering. Kijk eens kritisch of al die adviseurs wel nodig zijn of dat er ook genoeg kennis is bij de leerkrachten zelf. Geef hen tijd om deze kennis met elkaar te delen en verder te ontwikkelen. Denk eens na of het één leerkracht – één klasmodel nog wel passend is of dat je met een andere organisatie allerlei problemen kan voorkomen. Wees die HBO opgeleide professional die zelf verantwoordelijkheid neemt en verantwoording af wil leggen. Wees trots op je mooie beroep en praat over de successen. Stop met klagen en zet negatieve energie om in actie.
Dames en heren politici, de realiteit ontkennen is goed voor uw welbevinden en politieke carrière, maar niet voor het land. Neem uw verantwoordelijkheid en zorg dat ook toekomstige generaties kunnen profiteren van goed basisonderwijs! Zoek naar middelen en mogelijkheden en luister naar hen die het weten kunnen!
[Voor wie de feiten, de cijfers en een heleboel meningen wil hebben: www.poinactie.nl/media ]

vrijdag 9 juni 2017

Haasje Over

Op Caroliens blog, kon je meedoen met een kaartenruil.
Je kreeg dan iemand toegewezen en de bedoeling was dat je om de zoveel tijd een kaart aan diegene stuurt met een letter van het alfabet.
Dus... ik stuur een kaart met een afbeelding van een aap en de volgende keer stuurt zij mij een kaart met een bloem of een beer of een boot of....
Leek me leuk, dus ik wilde meedoen.
Het is trouwens best lastig hoor om iets te vinden voor iemand die je totaal niet kent. Al weten we natuurlijk nu best al wat van elkaar. Dit is mijn kaart voor haar met de letter H. De H van Haasje over. Ik vind hem zelf erg leuk.
Bovendien herinnert het me aan het eindeloze bokkiespringen dat we vroeger deden. In lange rijen, het hele schoolplein rond. Bokkepiejeeën heette het bij ons. En ook wel Haasje Over.
Ik was en ben een stijve hark, maar dit kon ik goed. Echt goed, ook over hoge ruggen. 'Kop in de zoutzak', riep je,  als iemand zijn of haar hoofd nog niet goed naar beneden had.
Het allerleukst was het als de bokken zo opgesteld stonden dat je niet een extra tussensprong hoefde te maken.
Ook dit spel heb ik toen ik juf was wel eens met de kinderen in de gymzaal gedaan. Maar het lukte nooit echt goed en het werd ook niet overgenomen om buiten te gaan doen. Jammer.
Kringspelletjes worden ook niet meer gedaan.
Toch was het leuk. Echt!

Ps.: Carolien heeft net weer een nieuwe ruil, deze keer met brieven. Klik

donderdag 8 juni 2017

Atc's

Ik laat nog maar eens wat Atc's zien. Heb de laatste tijd weer veel geruild en dus ook veel gemaakt, anders kan ik niet ruilen natuurlijk.

Ik heb er nog veel meer geruild, maar ik laat gewoon wat leukerds zien.

De kaartjes die ik hier laat zien komen overal vandaan, van Canada tot Tsjechie tot Rotterdam.  En ik vind ze stuk voor stuk leuk. Wat een hobby hè.

woensdag 7 juni 2017

Rijksmuseum

Tsjonge wat een drukte in het Rijksmuseum. Iedereen loopt er over te zeuren.
Ik wist ook niet dat het zo druk zou zijn hoor, want meestal gaan wij op zondagmorgen vroeg en dan is het nog echt niet druk. Nu was het middag en vakantie en dat scheelt enorm

Mij stoort die drukte helemaal niet. Met een beetje geduld kun je echt met je neus bovenop een schilderij staan. En dan heb ik het over de eregalerij. Waar de Nachtwacht hangt en het Melkmeisje en zo nog wat beroemde schilderijen.
Maar de rest van het museum is ook zeer interessant en daar waren grote gedeeltes die helemaal niet druk waren. Ga dan niet lopen zeuren en ga daar eens kijken op je gemakje zou ik zeggen.
Dan daarbij, ik houd er van om mensen te bekijken en daartoe is alle gelegenheid.

We gingen deze keer eigenlijk voor drie dingen. Er was een tentoonstelling over Nederlandse Postzegels, maar daar vond ik niet veel aan. De meeste postzegels heb ik gewoon zelf ook in een album zitten, van toen ik als kind postzegels 'spaarde' en ze gewoon van brieven afhaalde. Afweekte moet ik eigenlijk zeggen of afstoomde, boven een pannetje water.
Zal ik nog wel eens laten zien.
Wel hingen er de foto's van Beatrix en Willem Alexander, portretten gemaakt door Vincent Mentzel en Rineke Dijkstra. Van deze portretten zijn de bekende postzegels gemaakt. Die van Beatrix gaat wel vind ik, maar die van Willem Alexander niet. Zo saai. Net als die postzegel. Ik zou trouwens niet weten hoe het wel zou moeten. De koning in een t-shirt, met z'n armen in de lucht of zo. Dat is het ook niet hè.


Dan was er nog een tentoonstelling over Maria Sybilla Merian. Dat bleken voornamelijk foto's te zijn die iemand, geïnspireerd door het werk van Merian, had gemaakt. Best mooi, maar niet wat ik had verwacht.
Tenslotte was er nog een nieuwe aanwinst te bewonderen. In de Eregalerij.


Een prachtig schilderij van de Zwitser Jean Etienne Liotard. Gemaakt tussen 1755 en 1757 toen de schilder in Holland verbleef. Hij had toen al grote bewondering voor de Nederlandse schilderkunst in de Gouden Eeuw. Een fascinatie. De schilder trouwde ook met een Nederlands meisje.
Dit schilderij heet 'Hollands meisje aan het ontbijt'.
Bijna niemand keek er naar, want er hingen ook een paar Vermeers in dezelfde ruimte en die kregen alle aandacht.
Ook dat vind ik leuk om te zien.

dinsdag 6 juni 2017

Drie kleine aapjes

Museumwinkels... daar zie je vaak de leukste dingen.
Zo kocht ik gisteren alvast twee Sinterklaascadeautjes in de museumwinkel van het Stedelijk Museum in Amsterdam.
Het is maar de vraag of ik ze kan bewaren tot Sinterklaas.

Vorige week in de museumwinkel van de Hermitage kocht ik een boek voor onze dochter. Nou ja, eigenlijk voor Anna en over een poos ook voor Noor en Jet natuurlijk.
In eerste instantie bekeek ik het boek vanwege de titel.
Mijn dochter en schoonzoon hebben samen natuurlijk drie allerliefste kinderen, maar soms zijn het gewoon kleine aapjes. Een heel enkele keer hoor, echt helemaal niet vaak, haha.
Maar toen ik het boek doorkeek vond ik het ook meteen een geweldig leuk boek. Het begint zo:


Nou, die aapjes zijn echt verschrikkelijk stout. Zodra Elvira Knip het huis heeft verlaten, gaan ze zich vervelen. En dan doen ze van alles.
Ze gooien een pak wasmiddel leeg en de prullenbak, ze knijpen de shampoo van Elvira leeg, ze halen Elvira's breiwerk uit.


Iedere dag als Elvira thuiskomt, is er weer wat misgegaan. Elvira wordt steeds bozer.


Maar op een dag, zijn de aapjes weg.
Elvira komt in een prachtig en opgeruimd huis en dat vindt ze eventjes fijn, maar dan gaat ze de aapjes heel erg missen.
Ze zoekt en ze zoekt en vindt ze natuurlijk wel. Ze hebben zich met z'n drieën verstopt in een kast.
Iedereen blij.
De aapjes gaan naar bed en Elvira ook.
Dan vindt ze in haar bed alle lepels en vorken uit de keukenla en drie blikjes sardientjes in tomatensaus. Maar ja, dat is wat je kunt verwachten als je drie kleine aapjes hebt.


Echt een heerlijk boek. Zoek je een cadeautje voor een kleuter, dan is dit een dikke aanrader!!!!

maandag 5 juni 2017

Chillen op je billen

Ik kan er niks aan doen. Echt niet.
Dat ik hier heel hard om moet lachen. Zo flauw. Maar ja...
Het hangt bij mijn dochter op de wc.
Nou dus dan wens ik jullie nu een hele mooie dag.
Ga lekker chillen indien mogelijk.
Op je billen...

zondag 4 juni 2017

Een week vol kleinkinderen

Het was weer een week vol kleinkinderen. Dat is het iedere week hoor, maar ik vond het weer eens tijd voor wat foto's .
Met Odin gingen we fietsen naar Kijkduin. Het is zo'n leuk kind. Hij kletst de hele tijd op de fiets en wijst voortdurend ergens naar. Met dat vingertje.
Ik nam een milkshake, appte zijn moeder of hij daar een beetje van mocht en dat mocht. Hij vond het superlekker. Heerlijk hoor, net vakantie.
De volgende dag waren we bij Noor en Jet. En bij Anna natuurlijk, maar die moest naar school en dan kunnen we haar pas om drie uur halen. We hebben al vier jaar iedere donderdag op haar gepast, dus ik mis haar wel op die dag.
Nou hier is Noor:

En ze lijkt totaal niet op haar iets jongere tweelingzusje Jet. Maar dan ook totaal niet. Dat was heel anders toen ze net waren geboren en tijdens de eerst maanden. Toen kon ik ze echt niet uit elkaar houden.
Dit is Jet. 

Nou Anna zag ik dus nauwelijks die dag, maar de volgende dag kwam het drietal bij ons en gingen we met Anna sandalen kopen.
En een hoedje. Een kinderschoenenwinkel waar ze ook hoedjes verkopen.


Anna vond het leuk en het leek haar moeder wel handig als ze buiten speelt of op het strand straks in de vakantie. 
Je bent voortdurend bezig de kinderen in te smeren.
Anna's juf op school smeert ook. Achtentwintig kinderen, dat is andere koek. Maar het is nodig.
Na de sandalen en het hoedje, wilde Anna's moeder nog even zelf iets passen. Anna vindt de paskamer reuze interessant, kijk maar:




zaterdag 3 juni 2017

Pioen en Bloomon

Wat is ze mooi hè, deze pioen.
Ik zeg ' ze ' want ze heet Sarah Bernhardt. Genoemd naar een van de grootste actrices in de 19e eeuw, de diva van het Franse toneel. 'The Divine Sarah'. (1844-1923)

Deze foto van Sarah heeft jarenlang in mijn kamer gehangen. Tot ze een beetje verbleekte, maar ik zal de kaart altijd bewaren. Gevoel voor drama is mij in het geheel niet vreemd, hahaha.

De pioenroos Sarah Bernhardt, zit in een bos bloemen die ik in de kamer heb staan, van Bloomon.
Zij van Bloomon,  doen er dan altijd een kaartje bij met wat informatie over de bloemen. Dat vind ik leuk.
In het boeket zit bijvoorbeeld ook een roos die Miss Piggy heet. Op de onderste foto kun je haar goed zien.

Bloomon werkt goed. Je bestelt van tevoren je boeket, klein, middel of groot. Ik doe middel.
Dan krijg je de bloemen thuis afgeleverd en ze vertellen je vrij precies wanneer dat zal zijn. Ben je niet thuis, dan zetten ze de bloemen in een emmer voor de deur of als je dat wilt bij de buren.
Ik ben zeer tevreden over de kwaliteit. Zeer.
Bijna altijd staat het boeket twee weken en dan zijn er nog wel een paar die-hards die zo in een klein vaasje kunnen.
Je kunt het net zo vaak doen als je zelf wilt en je kunt het ook op ieder moment afzeggen. En online weer oppakken. Alles heel makkelijk.
Aanvankelijk vond ik het nogal duur. Te duur eigenlijk. Voel me dan altijd een beetje schuldig.
Maar ik kon toen geen bloemenwinkel vinden waar ik zelf losse bloemen kon kopen.
En ik houd juist van zo'n boeket losse bloemen. Dat het er niet uit ziet als een boeket.
Uiteindelijk vond ik toch zo'n winkel, maar voor een bos van het formaat dat ik wil, was ik nog duurder uit.
Bovendien vind ik de combinaties die Bloomon verzint altijd erg mooi. Iedere keer weer anders. Het is maar de vraag of ik dat zelf zo zou kunnen.
Dit is het boeket van deze week:

De bloemen staan hier in de gang omdat Noor en Jet hier waren en ik dat niet zo handig vond met die bloemen. Inmiddels zijn ze weer in de kamer.

Toch vind ik het nog steeds een uitspatting hoor. Maar wel eentje waar ik blij van word.

vrijdag 2 juni 2017

De Romanovs

Wij waren eens in Rusland, in Moskou en in St. Petersburg. Dat was erg interessant en de interesse die ik al had in de Romanovs, werd toen flink aangewakkerd.
En eigenlijk heb ik die belangstelling nog steeds, dus een tentoonstelling in de Hermitage, was beslist een spekkie voor mijn bekkie.

Ik zag veel bekends, maar wat ik niet wist en eigenlijk ook niet zo had verwacht, was dat er oprecht een diepe liefde was tussen tsaar Nicolaas II en zijn vrouw, de tsarina Alexandra Fjodorovna.
Zij zijn de Romanovs die in 1918 vermoord werden, met hun kinderen.
Zij was eigenlijk een Duitse prinses en een kleindochter van koningin Victoria.
Aanvankelijk werd zij niet goedgekeurd en ze wilde zich bovendien niet tot het Russisch orthodoxe geloof bekeren, maar uiteindelijk deed ze dat toch.
En toen twee andere 'kandidaten' af zagen van de eer, stond niets een huwelijk meer in de weg.
Nicolaas ontmoette haar voor het eerst toen ze twaalf was en gaf haar een diamanten broche cadeau. Hij was toen zestien.
Zijn hele verdere leven heeft Nicolaas van haar gehouden.
Zij ook van hem.
Als ze niet bij elkaar waren, schreven ze elkaar en allebei hielden ze trouw en dagelijks een dagboek bij.
Ze kregen vijf kinderen en leidden met het gezin een mooi leven.
Vier prachtige dochters kregen ze en een zoon.
Die zoon leed aan hemofilie en het was maar de vraag of hij ooit zijn vader zou kunnen opvolgen. Als je de foto's ziet, een prachtig jongetje.
Alexandra was dol op haar kinderen en was met regelmaat ziek door de zorgen die ze had, vooral over haar jongste en enige zoon.




Maar de tijden veranderden en Nicolaas was ook eigenlijk niet geschikt voor zijn baan. Hij maakte ernstige fouten, de eerste wereldoorlog brak uit en de revolutie in Rusland, in februari 2017. Dat alles leidde tot het gedwongen aftreden van de tsaar.
En tot hun dood in 1918. Vermoord zijn ze, de tsaar, de tsarina en hun vijf kinderen.
Treurig.


Hier nog wat meer informatie over de tentoonstelling. Nog tot half september te zien: klik

donderdag 1 juni 2017

Klassiekers


 Er zijn boeken waarvan ik vind dat ik ze eigenlijk gelezen zou moeten hebben. Klassiekers.
Maar iets houdt me dan altijd tegen en dat heeft beslist te maken met mijn middelbare schooltijd, waarin ik boeken moest lezen die mijn interesse niet hadden, omdat ik ze gewoon niet snapte.
Ik heb dat vast al eens vaker verteld en dat komt dan weer  omdat het nog steeds een frustratie is.
Enfin, die lijst klassiekers zit dus in mijn hoofd.
Omdat ik ook wel begrijp dat het niet voor niets klassiekers zijn geworden.
Dus af en toe probeer ik er eentje.
Twee mogelijkheden zijn er dan: voorgoed van mijn lijst geschrapt en niet eens uitgelezen of... beter laat dan nooit, wat een fijn boek.
Dit boek had iemand van mijn leesclub meegenomen:  Spaar de spotvogel
Het hoort beslist in de laatste categorie. Wat een  boek!!!!
De schrijfster Harper Lee, kreeg er de Pulitzerprijs in 1961 voor en dat lijkt me zeer terecht. Het boek verscheen in 1960.
De schrijfster overleed vorig jaar, toen dacht ik ook al 'O ja, dat wil ik lezen'.
'To Kill a Mocking Bird' is de oorspronkelijke titel.

Het verhaal:
Atticus Finch is advocaat in een stadje in het zuiden van de Verenigde Staten. 
Zijn vrouw is overleden en hij voedt zijn kinderen alleen op, met een huishoudster, een zwarte vrouw: Calpurnia. 
Hij voedt zijn kinderen heel goed op. Met waarden als eerlijkheid en trouw. Ze adoreren hun vader, die ze gewoon bij zijn naam noemen: Atticus.
De kinderen zijn zes en tien als het verhaal begint in de jaren dertig. Een meisje Jane Louise, bijgenaamd Scout. Zij vertelt het verhaal. En een jongen, Jem. 
De kinderen hebben een goed leven, ze maken hun avonturen samen met hun vriend Dill en we leren de mensen in het stadje goed kennen. Juffrouw Maudi, de taartenbakster. Boo Radley, die eigenlijk Arthur heet en waar de kinderen doodsbang voor zijn.
Het is crisis en er is armoede, overal, maar vooral ook bij de zwarte bevolking.
En dan wordt een zwarte man , Tom Robinson gearresteerd. Hij zou een blanke vrouw hebben mishandeld en verkracht. 
Atticus Finch wordt aangesteld als zijn advocaat. Tijdens het proces dat volgt, wordt Robinsons onschuld aangetoond. 
Maar ja, het is nog maar 1935 en in het Zuiden zijn de zwarten nog slechts dienbaar en kunnen met Boy worden aangeduid. Ondanks Atticus' inspanning wordt Tom Robinson veroordeeld. 

De titel:
Je kunt op andere vogels schieten, maar nooit  op een spotvogel, want spotvogels, die zijn onschuldig en als je er een dood schiet, vermoord je de onschuld, als het ware. 

Toen ik het boek uit had, was ik zwaar onder de indruk.
Ik googelde even op de schrijfster en ontdekte dat er ook een film van dit boek is gemaakt. Ook met de titel To Kill a Mocking Bird.
Ha, en dan is daar Netflix. Ik zocht en ja hoor, die film is gewoon te bekijken. Met in de hoofdrol Gregory Peck. Die kreeg er een Oscar voor.
Een Pulitzerprijs voor het boek en een Oscar voor de film.
Dat is heel wat toch?




De film viel tegen. Ik vond het net lijken of er in papieren decors werd gespeeld en ik vond de kinderen niet goed spelen.
De verhaallijn werd wel goed gevolgd, al weet ik dat niet zeker omdat ik de film niet helemaal uitkeek. Misschien maak ik het nog af, maar ik twijfel
Toch is het in dit geval wel leuk om de trailer te laten zien. Je krijgt een impressie.
En trouwens... Gregory Peck vond ik wel goed. Ja, hij kón die Atticus Finch ook gewoon niet verpesten. Zo'n aardige vader en man en ook nog zo'n goeie advocaat...

Maar het boek... prachtig!