Totaal aantal pageviews

zondag 21 januari 2018

Kunstroof

Dinsdagavond beleefden we iets bijzonders.
En het heeft weer met kunst en musea te maken.
In 'ons eigen' Westfries Museum in Hoorn,  werden in de nacht van  9 januari 2005,  vierekunstwerken gestolen en nog een berg oud zilver. Ik schreef er hier  wat over. Dat was een ingrijpende gebeurtenis. Zelfs voor ons, als liefhebbers van kunst en als liefhebbers van het museum.
In 2016 kwamen er vijf van de kunstwerken terug. Dat was heel bijzonder. Ze werden tentoongesteld en dat was fijn. Nog negentien te gaan!
Dinsdagavond organiseerde het museum een tocht in het donkere museum,  een tocht langs plekken die met de diefstal te maken hadden. Spijkertjes zagen we en lege lijsten en verbrijzeld glas.Daar kon je dan met een blacklight op schijnen. Om zo een idee te krijgen van wat de museummensen aantroffen de ochtend na de diefstal.




Het was natuurlijk moeilijk fotograferen in de duisternis, maar je krijgt een idee toch? 
We waren op de plek waar de schilderijen uit het museum waren gegaan, in de eeuwenoude kelder namelijk.
We zagen de oude doodskist waarin de dader zich naar alle waarschijnlijkheid  had verborgen om na sluitingstijd, gedurende de nacht, in het stille museum zijn gang te kunnen gaan.
En we hoorden via beeldschermen de verhalen van de museumwerkers.
Hoe het op hun allemaal een verschrikkelijke indruk heeft gemaakt. Dat het voelde alsof er in hun eigen huis was ingebroken. Een oud-conservator over een schilderij dat weg was en dat hij zelf nog had aangeschaft. De rechercheur van politie vertelde een en ander. En de 'Kunstdetective', Arthur Brand,  die er veel mee te maken had en die zelf in de Oekraine (waar de teruggevonden schilderijen waren) was en hoe dat allemaal gegaan was. We leerden over die ene vingerafdruk en over een achtergelaten sjaal met DNA.


Een boeiende avond was het, in het museum. Daarna konden we nog een expositie bezoeken over kunstroof in het algemeen.


Dat schijnt zeer vaak voor te komen. veel vaker dan je denkt. En daarna werden de teruggevonden werken nog in de schijnwerpers gezet.
Ja, dat zijn mooie dingen voor de mensen.



zaterdag 20 januari 2018

Fear cuts deeper

De operatie van mijn man is eindelijk achter de rug. Gisteren was het.
Het is goed verlopen. Het was een robot-gestuurde operatie. Dat vond ik wel spannend. Zo'n raar idee dat de chirurg niet eens vlakbij de patient is. Die zit echt op een afstand. Maar het schijnt zeer nauwkeurig te zijn en 'een kunstje dat al heel vaak is uitgevoerd', zoals de verpleegkundige opmerkte.
Een nachtje blijven en dan naar huis. Of misschien twee nachten.
Daar heb ik moeite mee. Ik weet dat het tegenwoordig gebruikelijk is en wederom volgens de verpleegkundige:  'ze laten je echt niet gaan als het niet goed is'.
Ik snap dat men vroeger te lang in het ziekenhuis werd gehouden. k snap ook dat het duur is.
Maar na een behoorlijke operatie, het duurde viereenhalf  uur, vind ik een nacht erg kort. Je kunt zoveel klachten krijgen en dat wordt ook allemaal van tevoren gemeld, dat ik er best wel zenuwachtig van word.
Mijn patient zelf wil trouwens wel het liefst naar huis. Nou ja,  't is niet anders.
Deze tekst, hiernaast zag ik een week voor de operatie. Zo voor mijn neus, op straat. Erg toepasselijk!

Update: Vanmorgen werd besloten dat hij toch nog niet naar huis mag, omdat het zo lang heeft geduurd gisteren en wel wat gecompliceerd was

vrijdag 19 januari 2018

Verzameling

 
Net had ik gisteren geschreven over de toegevoegde kaarten aan mijn Roodkapjeverzameling, toen ik  in de krant een stuk over de nieuw opgedoken tekeningen van Vincent van Gogh las. Die na langdurig onderzoek echt blijken te zijn en nu worden tentoongesteld in Singer/Laren.
Ik ga er niet speciaal voor naar Laren. De krantenfoto's van de tekeningen spreken me niet zo erg aan. Donker en somber.
Dat vond de nieuwe eigenaar ook. Aanvankelijk toen ze hem werden aangeboden was hij niet erg enthousiast.
Hij had al twee van Goghs trouwens. Hij had al twee van Goghs!!!!
Maar hij liet zich overtuigen en kocht de tekeningen.
Die eigenaar, John Fentener van Vlissingen, is een van de rijkste Nederlanders en bezit een gigantische kunstcollectie met Manet, Monet, van Gogh, Sisley, Degas enz. enz.
Enfin, hij toont zich een gelukkig mens met zijn nieuwe tekeningen.
Ik vind het leuk dat hij niet te beroerd is om delen van zijn bezit te exposeren en dat wij er dus ook van kunnen genieten. Dat hoeft hij niet te doen, maar hij doet het wel.
Hij en ik, wij zijn allebei verzamelaars. Verder zijn er meer verschillen dan overeenkomsten natuurlijk, maar dat maakt niet uit. 
De ene verzameling is natuurlijk ook de andere niet. Ik heb me afgevraagd of hij met zijn van Goghs nou net zo blij is, als ik ben met mijn Roodkapjes. Ik denk het wel.
Het zit hem denk ik niet in het geld, het zit hem in iets toevoegen aan een verzameling. Dat is waar een mens blij van wordt.

donderdag 18 januari 2018

Toch weer een paar nieuwe


Toch weer een heel aantal nieuwe Roodkapjes. Al is niet in alle gevallen duidelijk dat het hier een Roodkapje betreft. Het meisje met het rode mutsje aan de telefoon bijvoorbeeld... Maar schattig is ze wel 

De kaart hier recht boven, vind ik een van de leukste. Niet gedateerd, maar ik gok eind jaren zestig.

Deze is twijfelachtig hoor:

Ludwig Knaus, de schilder noemde het doek 'Meisje in een weiland'.  Toch vind ik haar een echt Roodkapje. En dat weiland zou best een open plek in een bos kunnen zijn. Toch?

En tenslotte nog deze, nr. 139, echt een ouwetje, al weet ik niet uit welk jaar

woensdag 17 januari 2018

Tesselschade, Arbeid Adelt

Die tentoonstelling over Maria Tesselschade, laatst in Alkmaar,  heeft ook mijn belangstelling aangewakkerd voor 'Tesselschade Arbeid Adelt'.
Dat is die club vrouwen die van die beeldige smockjurkjes maakt en allerhande ander  geborduurd en genaaid en gebreid spul. Kortom een club waarvan de leden handwerken op hoog niveau.
Die spullen worden dan verkocht  en de inkomsten zijn voor vrouwen die dat nodig hebben.

Ik loop er wel eens langs en ik ga ook wel eens even binnen kijken.  In Amsterdam zitten ze op een prachtige locatie op het Leidseplein. Maar ze zitten ook in andere steden hoor.


Deze organisatie bestaat al sinds 1871 toen vrouwen nog bijna niet zelfstandig konden leven; toen ze nog niet in hun onderhoud konden voorzien.
Het begon als vrouwenvereniging, opgericht door Betsy Perk onder de naam Arbeid Adelt.
Maar vrouwen die hun naam bij de werkstukken wilden hebben richtten toen Tesselschade op . En die twee verenigingen gingen later weer samen.
Er is ook een prijs:  de Maria Tesselschadeprijs . Die wordt om de vijf jaar uitgereikt aan vrouwen die ondanks moeilijke omstandigheden, zich ontwikkelden en economische onafhankelijkheid bereikten, of dat voor anderen mogelijk maakten. Ik stel me zo voor dat Maria Tesselschade het fantastisch gevonden zou hebben.
Enfin, wat ze in de winkel verkopen is prachtig (en duur)  handwerk. Ik heb er nog nooit iets gekocht, ik ben wat kinderkleding betreft meer van ons aller Hema. En een bridgekleedje hoef ik ook al niet.
Maar toch is het bijzonder, zo'n organisatie en ze doen nog steeds heel goed werk.




dinsdag 16 januari 2018

Paradiso

Zondagmiddag waren wij in Paradiso, daar was een korenfestival en Broadway, het koor van mijn man, mocht optreden. Ik vind het ook leuk om andere koren aan het werk te zien, dus we waren best vroeg aanwezig.

Leuk om in deze poptempel te mogen optreden. Broadway zong twee nummers waaronder Soldaat van Oranje. Als enige koor in Nederland mogen zij deze medley doen.  Ik heb zoals altijd van hun optreden genoten.



Waar ik ook heel erg van genoten heb, was het koor 'Zing je Rot' .
Dat koor zingt allerlei beroemde liedjes , waarvan de teksten zijn geschreven, vertaald, hertaald door Jan  Rot. En dat die dat kan, dat is wel duidelijk.



Ik heb echt heel erg gelachen on het lied Spiegelei. Dat is eigenlijk Yesterday van de Beatles. Hoe kom je er op, Yesterday wordt Spiegelei?
Het koor deed het ook echt goed, het plezier straalde er van af. En kijk nou eens naar zo'n tekst. Ik vond zo gauw geen uitvoering van Spiegelei, maar wel de tekst.
Moet je gewoon eens even proberen. Yesterday kent iedereen wel toch. Neem het lied in je hoofd en zing Spiegelei op die melodie. Zo grappig, je bent meteen in een goed humeur denk ik.

 Spiegelei, wij gaan scheiden om een spiegelei
Omdat ik iets van de mijne zei
Gebroken door een spiegelei

Dooier heel dat was alles, 'k wou mijn dooier heel
Anders wordt  z'n bord 'm veel te geel
Zo'n spiegelei, dat hou je heel
Nu is alles stuk, ons geluk, het is voorbij
Ei z'n schuld? Je lult! Geef de schuld maar weer aan mij

Spiegelei, advocaatjes om een spiegelei
Wat nu uitbarst in gebakkelei
Was gisteren nog koek en ei
Mm mm mm mm mm







maandag 15 januari 2018

The American Dream

Op naar het Drents Museum voor de tentoonstelling The American Dream. Ondertitel:
Amerikaans Realisme 1945- 1965.
Dit is een dubbeltentoonstelling in samenwerking met een ander museum, namelijk de Kunsthalle in Emden. En dat vind ik erg jammer. Ik had de rest in Emden, vooral kunst uit 1965-2017,  ook graag willen zien, maar nog eens anderhalf uur rijden werd ons toch wel echt te veel en in een overnachting hadden we geen zin.
Ik vond deze tentoonstelling dus een ietsepietsie teleurstellend. Niet vanwege de werken, maar ja, ik wilde meer!!
Maar erg genoten van wat er wél was en dat was ook nog wel vrij veel hoor.
Ik vind het heel moeilijk om een keuze te maken . Wat wil ik hier laten zien?
Ik zeg het van tevoren: het worden meer dan de gebruikelijke vijf à zes foto's,

John Koch, the Reader, ca 1955
Een doodgewoon beeld, man leest krant. geplaatst in het gedeelte Stad. Net als dit werk:

Duane Hanson,Derelict Woman, 1973
Wat een enorme tegenstelling hè. Oké dit is van later, maar toch. Er waren dus ook voorproefjes te zien van de Emdententoonstelling, later in de tijd dus.
Troosteloos, dit werk

Thomas Hart Benton, Homestead, 1934


Ook nog oudere doeken dus, zoals deze hierboven. Eigenlijk klopte er niet veel van de tijdsaanduiding 1945-1965. Maakt ook niet uit.
Een rustige, vreedzame samenleving hierboven.  Met weer een grote tegenstelling als je kijkt naar dit schilderij hieronder.

Ral;h Goings, Amsterdam Diner, 1980
Realistisch is het allemaal wel. In New York was ik ooit in precies zo'n diner, met die krukken. Zeer herkenbaar.
Wat ik zei: wat moet ik nog meer laten zien?  Roy Liechtenstein? Andy Warholl?  Het portret van Jacqueline Kennedy. Of toch maar Edward Hopper? Ik weet het niet.

Robert Birmelin, A Subway Experience, 1966
Intrigerend schilderij vond ik. Vol van beweging, drukte en troep.
Oh, ik heb er nog maar vijf. Dat valt na mijn aankondiging nog best mee. Dan kies ik toch dit schilderij van Hopper.

Edward Hopper, Morning Sun, 1952
Bij dit schilderij was het voortdurend heel erg druk. Ook bij de andere Hopper die er hing.
Ik keek ook nog even een filmpje over de kunstwerken en hoorde de volgende anekdote: De vrouw van Hopper had er op een gegeven moment meer dan genoeg van dat haar man met allerlei modellen werkte. 'Voortaan gebruik je mij maar als model', voegde ze hem toe. Maar ja, ze was toen al zestig. En dan kan je nog zo'n mooi lijf hebben, maar zestig ... dat zie je heus wel en dat was niet zo geschikt voor dit doek Morning Sun. Dus Hopper deed alsof  en schilderde toch wat hij wilde.

Ik eindig met het schilderij dat ik het aller- allermooist vond.

Stone Roberts, The Lake in Central Park: A Late Afternoon in Early June, 2017
Al met al was het een mooie tentoonstelling. Echt. En deze werken zijn normaal niet in Nederland te zien. Dat maakt het ook bijzonder vind ik.  Meer info: klik

zondag 14 januari 2018

Het Vrijheidsbeeld... inAssen

Als je Assen binnen komt rijden, zie je ineens het vrijheidsbeeld.
Huh, vrijheidsbeeld, in Assen?
Jawel.
Maar dit beeld is gemaakt door Natasja Bennink en is bedoeld als ode aan de Drentse vrijheid en het Drentse Naoberschap.
Er is goed over nagedacht en het is geen kopie.
Zo heeft de kroon zes punten in plaats van de zeven punten op de kroon van het NewYorkse beeld. Die punten verwijzen naar de zes middeleeuwse rechtsdistricten in Drenthe.
En wat ik heel grappig vind is dat deze vrije vrouw een blik bruine bonen in haar hand heeft.  Dat is een verwijzing naar Bartje uit het boek van Anne de Vries.
Bartje Bartels die niet voor bruine bonen wilde bidden. Een metafoor voor de Drentse koppigheid.
Dat laatste van die metafoor vind ik nou weer onzin. Wat nou Drentse koppigheid. Noem het koppigheid in het algemeen. Maar goed, dit terzijde.
In haar linkerhand heeft deze Drentse een soort tegel en daar staat niet de Declaration of Independence op, maar een tekst van Daniel Lohues: Hier kom ik weg, hier stiet ons huus.
Het beeld is 10 meter hoog en er is 1000 kilo klei in verwerkt voor het in kunststof werd gegoten.

Dat het beeld er nu staat heeft denk ik alles te maken met de tentoonstelling in het Drents Museum: The American Dream.
Dat is de tentoonstelling waar we voor afreisden naar Assen. Daarover een andere keer meer.

Ik vind het leuk om Daniel Lohues hier te laten horen, met dat liedje van die tegel.
Ik heb het altijd jammer gevonden dat deze man niet gewoon in het Nederlands zingt, want hij maakt mooie muziek en mooie liedjes vind ik. Maar ja, dat Drents hè.
Enfin, Daniel Lohues dus. Ook een beetje voor de enige Drentse die ik goed ken en die geen Drents spreekt:  voor de moeder van mijn kleinzoon.  Ze kan het wel, Drents spreken,  maar ze doet het niet!


zaterdag 13 januari 2018

Arlidge

Oh wat was dat een gelukkie.
Ik had deze twee delen uit de serie van M.J.Arlidge gereserveerd in de bieb  en ik kreeg ze bijna tegelijk. Er zat slechts een dag tussen.
Dat was vooral heel prettig omdat het Naar bed naar bed deel, (5) eindigt met een echte cliffhanger. Ik zou de pest in gehad hebben als ik niet onmiddellijk verder had kunnen lezen in deel zes.
Ik vertelde al eerder dat je deze serie echt het best in de juiste volgorde kan lezen en daar ben ik nu nog veel meer van overtuigd.

Deel 5:
In een nachtclub, een martelclub, een club waar het om pijn en domineren gaat,  wordt een dode man gevonden. Die dode man  is Jake, een vriend van inspecteur Helen Grace.  Hij was niet alleen haar vriend, maar ook haar sm-meester. In haar vrije tijd liet ze zich door hem slaan, om zo haar verleden te verwerken. Maar dat weet niemand. Het zal natuurlijk heel vreemd overkomen voor een politie-inspecteur. Helen vreest dat het bekend gaat worden, maar ze wil toch perse de moordenaar van Jake te pakken krijgen. Moet ze vertellen over haar geheime vrijetijdsbesteding? Er vallen nog meer slachtoffers en het superspannende slot zorgt er voor dat je echt niet kan wachten op het volgende deel.

Deel 6:
Helen zit nu zelf, onschuldig, in de gevangenis en het is dat haar collega en vriendin Charlie niet gelooft dat ze schuldig is, want anders zag het er beroerd uit. Haar baas en andere collega's vertrouwen haar niet. Ook in de gevangenis wordt gemoord en Helen loopt zelf ook gevaar. Ze moet bewijzen dat ze onschuldig is. Ze moet overleven én ze moet de moordenaar vinden.

Dit deel eindigt gelukkig niet met een cliffhanger. Vooral gelukkig omdat deel 7 er nog niet is. Als ik het goed heb gezien, komt dat deel dit voorjaar uit.
Pff het was allemaal weer heel wat. Best gruwelijk zoals alle Arlidgeboeken. Maar ook spannend en verslavend. Als je er tegen kan... zeker lezen!!!!!!



vrijdag 12 januari 2018

Telefoonboek

In alle media werd gisteren ruim aandacht besteed aan het verdwijnen van de papieren telefoongids. En nu hier ook nog. De grappenmakers van de krant:

Ik lag er vannacht aan te denken dat dit een van die dingen is die mijn kleinkinderen nooit meer mee gaan maken. Niet alleen die papieren gids, maar ook het hele telefoonverhaal.

Wij kregen vrij laat telefoon. Ik zat denk ik in de tweede of derde van de middelbare school.
Tot die tijd deden mijn ouders het met een telefooncel. Ik had een oom die lange tijd ernstig ziek was en dan ging mijn moeder bijna iedere avond bellen in zo'n cel. En mijn vader ging mee.
Dubbeltjes sparen natuurlijk. Ik denk nu dat dat lastig was, maar misschien ook wel fijn. Het wandelingetje naar die cel, de berichten horen en die verwerken op de terugweg.
Grijs was die eerste telefoon en ik weet het nummer nog: 4218.
Bellen was voor mij wel aan regels gebonden, vooral niet te lang, haha. Lastig op die leeftijd want zelfs al had je je beste vriendin een kwartier geleden nog gesproken, eenmaal thuis moest er toch weer worden gebeld.
Mijn eerste eigen telefoon was groen. Ik zag hem laatst voor een hoop geld in een retrowinkeltje te koop staan.
En die telefoongids natuurlijk. De eerste keer dat ik er zelfstandig in stond... dat was wel een dingetje.
Ik denk dat er nog Mej. bij stond. Maar dat weet ik niet zeker.
Daarna ging het snel. Ik weet nog dat ik het op school een keer had over bellen en zei dat je natuurlijk altijd eerst een nummer moet draaien en dat de kinderen mij stomverbaasd aankeken. Huh een nummer draaien?   Het is allemaal zoveel makkelijker geworden. Het allergrootste voordeel is dat je je geliefden bijna altijd kunt bereiken.
Ik was een keer,  heel lang geleden,  in Mexico met vakantie. Ik was ongeveer een maand weg en kon mijn ouders maar niet te pakken krijgen. Dat leidde tot flinke ongerustheid. Niet bij mijn ouders trouwens, die hadden er alle vertrouwen in. Maar wel bij mij.

Verleden tijd allemaal. Voorbij, voorgoed voorbij. Nieuwsgierig wat ons allemaal nog te wachten staat op het gebied van communicatie




donderdag 11 januari 2018

Dansen met de Vijand

Dit was de derde keer dat ik in aanraking kwam met Roosje Glaser. Een Joodse vrouw die Auschwitz overleefde door ... te dansen met de vijand.
Het verhaal is zo bijzonder.
Eerst las ik het boek, geschreven door haar neef Paul Glaser. En daarna zag ik het toneelstuk dat naar aanleiding van het boek werd gemaakt. Ik schreef er hier over, want van zowel het boek als van het toneelstuk was ik erg onder de indruk. Je kunt het hier nog lezen: klik

 Op dit moment is er, na het boek en het toneelstuk,  een tentoonstelling in het Verzetsmuseum. Met dezelfde titel: Dansen met de Vijand.
Ja, dat wil ik dan natuurlijk zien. We gaan trouwens altijd als er iets nieuws is,  even kijken in dat museum. (De vaste opstelling is erg mooi als je geïnteresseerd bent in de tweede Wereldoorlog. Een groot deel is zeer geschikt voor kinderen ook). Het is tegenover Artis, dus dat is altijd een mooie combinatie.
In déze tentoonstelling is heel veel te zien over Roosje. Dat varieert van spullen tot filmpjes, foto's en Polygoonbeelden.
Roosje heeft veel opgeschreven in haar dagboek. Daarbij plakte ze foto's en bijvoorbeeld advertenties van haar dansschool. Ze hield alles bij.
Het verhaal van een jonge, levenslustige vrouw. Een stralende vrouw.
Haar leven bestond uit dans, ze leefde om te dansen. Haar eerste grote liefde, een piloot overleefde een vliegtuigongeluk niet. Daarna, nog voor de oorlog trouwde ze met haar danspartner. Die was echter NSB-sympathisant en er volgde een scheiding. Roosje ging niet bij de pakken neerzitten en begon een dansschool.
Ze straalt echt levenslust uit, die Roosje. Ze vindt ook dat je levenslust moet hamsteren. Dat vind ik mooi: 'levenslust hamsteren'.


Maar in 1942 moest ze onderduiken, werd verraden en ging naar Westerbork, Vught en tenslotte naar Auschwitz. 'Mij krijgen ze niet klein' had Roosje aan het begin van de oorlog gezegd. Dat is ook niet gebeurd.
Er werd op haar geëxperimenteerd, door zo'n arts, een van de Engelen des doods.
Ze overleefde door SS-ers dansles te geven en zelf ook op te treden. Applaus kreeg ze niet maar wel brood.
Na de bevrijding uit Auschwitz door het Zweedse Rode Kruis, kwam ze in Zweden terecht en bleef. In Nederland had ze niks meer te zoeken. Haar ouders waren dood, ze was verraden
Ze trouwde met een Zweeds ingenieur en bleef daar de rest van haar leven.  Dansen deed ze niet meer.

woensdag 10 januari 2018

Dementie: The Leisure Seeker

De eerste film van dit jaar: The Leisure Seeker. Met de door mij zeer gewaardeerde Helen Mirren en met Donald Sutherland.

Eerst het verhaal maar:
Een ouder echtpaar, is de bemoeienissen van hun kinderen en artsen zat. Hij, John,een voormalige professor, dementeert en zij, Ella, heeft kanker. Ze willen hun leven ontvluchten en gaan daarom met hun oude camper, de Leisure Seeker, op pad. Kinderen boos en in paniek een beetje. Maar ze zijn nu eenmaal weg. Ze maken een reis 'vol verrassingen, tegenslagen en herinneringen'.
En op een hoogtepunt, maken ze er een eind aan. Zij eigenlijk, Ella, besluit voor beiden.

De film wordt geafficheerd als een tragikomedie en ik hoorde de mensen in de zaal dan ook voluit lachen. Heel vaak eigenlijk.
Zelf kon ik er geen lach om krijgen, zelfs niet eventjes. Ik bedoel als iemand die dementeert in antwoord op een normale vraag, drie keer achter elkaar zegt: 'Ik wil een hamburger', dan vind ik dat helemaal NIET grappig.

Maar misschien is dat niet eerlijk en kwam het voor mij gewoon veel te dicht bij. Mijn moeder werd dement en ik vond daar helemaal niks grappigs aan. 
Ik moest niet lachen toen ze drie rokken over elkaar aan trok. 
Ik zag de humor niet als ze midden in de nacht de tafel ging dekken voor 17 mensen. 
En later in het verpleeghuis, moest ik ook al niet lachen om de medebewoners die ik dagelijks meemaakte.
Ik heb meer dan genoeg dementie meegemaakt om er behoorlijk bang voor te zijn en kanker tja...dat verhoogt de feestvreugde ook niet echt.

Dus ik ga niet zeggen dat ik het een aanrader vind.  Ik wil de film zo snel mogelijk vergeten. (Zal je net zien dat dát niet lukt).
Maar ja ik kan hem ook niet,   alleen op grond van mijn gevoelens,  afraden. Dat zou niet eerlijk zijn. Dus eh... ik laat het hierbij. Geen trailer!
En Helen Mirren was best goed.

dinsdag 9 januari 2018

Jane Goodall

Zo ineens zit ik in de apen. Chimpansees om precies te zijn.
Dat begon met een aflevering van Zomergasten, waarin Frans de Waal aantrad.
Ik vond dat superinteressant. De Waal bestudeert o.a. chimpansees, mensapen.  Hij observeert en interpreteert en ziet dat onder chimpansees de zucht naar macht en seks kan leiden tot verraad, geweld en moord. Net als in de politiek.
Ik heb het boek nog niet uit, maar als het zover is zal ik er denk ik nog wel wat over schrijven.
En nu was er in ons filmhuis de film 'Jane'.
Over Jane Goodall, die haar hele werkzame leven chimpansees bestudeerde en allerlei projecten rond chimpansees opzette. Klik
Een zeer interessante vrouw. En volop apen dus.

De film wordt omschreven als 'een mooie en diep romantische film over de jonge jaren van Chimpanseeonderzoeker Jane Goodall'.
Dat diep romantische is me een beetje ontgaan, maar een boeiende film was het wel .
Jane Goodall ging op 26-jarige leeftijd in d'r eentje naar Afrika. Zonder ervaring en zonder kennis. Tot dat moment was ze secretaresse. Ze werd de allereerste apenonderzoeker,  in het wild.
Later kwam daar natuurfilmer Hugo van Lawick bij , een Nederlander. Hij moest vastleggen wat Jane zag. Ze werden verliefd, trouwden en kregen een zoon. En scheidden ook weer. Hugo wilde meer filmen dan alleen chimpansees en Jane wilde niet weg. Zodoende.

Er is een paar jaar geleden allerlei filmmateriaal opgedoken en dat wordt gebruikt. We zien de jonge Jane, gefilmd door Hugo. We zien de chimpansees en we horen het commentaar van de oude Jane nu. Ze is inmiddels 83 en nog altijd actief.
Een boeiende film, meer een documentaire eigenlijk. Maar beslist de moeite waard. Trailer:






maandag 8 januari 2018

Tekenles


Zelfportret, 1860
 De operatie... pfff, dat duurt nog een paar weken.
Tot die tijd maken we er maar iets moois van en doen we net als altijd nogal eens een museum aan. Kunst kijken, film...
Zondagmorgen was voor het eerst in lange tijd weer eens Rijksmuseumtijd.
We wilden de tentoonstelling van Matthijs Maris nog zien en gisteren was de laatste dag.
'Jij vindt altijd alles mooi hè' zei een bloglezer laatst tegen me.
Onzin! Maar ik vind het wel leuker om iets over een boek of een film of een tentoonstelling te vertellen, als ik het mooi heb gevonden. Dat wel.
Ik vind lang niet alles mooi of boeiend of spannend. Deze tentoonstelling bijvoorbeeld vond ik helemaal niks. Alleen dit zelfportret van Matthijs Maris, dat sprak me aan. Verder niets.
Ik ben snel nog even door de zalen gelopen en ben toen lekker iets anders gaan bekijken. Dat is zo heerlijk in het Rijksmuseum, er is zo veel dat wél mooi/leuk/boeiend/spannend is. Ik denk niet dat ik ooit uitgekeken raak.
Enfin, toen ik verder liep, stuitte ik in de hal hier op:

Een grote kring met schildersezels en op die ezels hoeden, alpino's, Op de schildersezel waren spiegels geklemd.

Kijk, dit was de bedoeling. Nou vind ik mensen kijken bijna net zo leuk als kunst kijken, dus ik ben hier een hele tijd gebleven. Kijkend naar hem



 En naar haar:


Dit stel vond ik ook leuk. De meeste mensen maakten (ik denk vanwege het spiegeltje) een zelfportret. Maar zij tekende haar vriend met zo'n 17e eeuwse kraag.


Er liep een man rond om aanwijzingen te geven en wat ik hoorde, leken me dat aanwijzingen van iemand met verstand van zaken.
Na afloop mochten de portretten worden meegenomen, maar niet iedereen deed dat. Er werd ook een en ander 'tentoongesteld'.

Aah, kon ik toch maar tekenen. Ik heb echt nog geprobeerd mijn man over te halen tot een zelfportret. Hij tekent nooit, maar ik heb altijd het idee dat hij het wel een beetje zou kunnen. Het zit bij hem in de familie. Maar hij deed het niet.


zondag 7 januari 2018

Ans Markus

We zijn zeer regelmatig op de Noordermarkt in Amsterdam op maandagmorgen.
En menig keer zag ik daar Ans Markus (1947)
Een opvallende vrouw, lang, slank, felrode lippenstift, strak weggetrokken haar  en zwarte kleding.
De laatste keer dat ik werk van haar zag, was dat op een expositie in Zwolle, in de Fundatie.
Ik heb toen tegen mijn man gezegd dat ik,  als ik haar zou zien op de Noordermarkt, dat ik haar dan zou aanspreken om haar  te zeggen hoe prachtig ik haar werk vind.
Je raadt het al, na dat besluit heb ik haar nooit meer gezien. Maar als.... dan...

Op deze tentoonstelling hing opnieuw prachtig werk. Ik vind bijna alles mooi, al heb ik de schilderijen met windsels wel een beetje te vaak gezien. Maar dit portret van Freek de Jonge bijvoorbeeld. Ik vind het bijna ongelooflijk. Heb er lang naar gekeken (en ik ben niet eens een F.de J. fan). Er hing ook een fantastische portret van Job Cohen. Oh zo mooi.
Ook heel mooi vond ik de serie Godshuizen. Hoe dat licht valt...


Of de serie over verdriet. Verborgen verdriet:



Er was echt veel te zien. Het hing er ook allemaal mooi. Met veel ruimte. Het was best druk op de vrijdagmorgen, maar dat was geen moment hinderlijk. Juist vanwege de ruimte die de doeken hadden gekregen.

Door de hele tentoonstelling heen, hingen zeven borden waarop iets te lezen was over het leven van Markus. te beginnen met haar leven op tien-jarige leeftijd, dan twintig, dertig enz. tot het laatste bord met zeventig jaar.

Interessant om te lezen. Deze vrouw heeft zeker geen makkelijk leven gehad. Ze is heel vaak gekwetst, ze was onzeker, heel erg onzeker. Maar het is nu goed gekomen als ik dat zo lees.
En nu is ze dus ook bezig met beelden, brons en porselein. Ook naar die beelden kon ik wel blijven kijken.

Nou? Moet ik nog meer zeggen? Nee toch. Als je in de gelegenheid bent: Gaan. Voor meer info zie mijn post van gisteren.

zaterdag 6 januari 2018

Museum Jan van der Togt

Een tentoonstelling in museum Jan van der Togt, in Amstelveen. Ans Markus stond al lang op ons lijstje, maar het kwam er steeds niet van. En nu was het bijna te laat,  dachten we.
Dus haasten.
Blijkt dat de tentoonstelling net verlengd is, t/m 28 januari.

Dat museum, ik had er van gehoord, maar was er nog nooit geweest. Weer zo'n museum dat opgericht is door een particulier met een kunstverzameling en heel veel geld. (Net als Voorlinde en More)
Die particulier was Jan van der Togt en hij was samen met zijn broer oprichter van Tomado.
Het bedrijf begon in 1923 en de naam staat voor Van der Togt Massa Artikelen Dordrecht.

Ah Tomado, wie heeft er geen Tomadospullen in huis of gehad?
Het bedrijf begon eenvoudig met behangselhaakjes. Wat zijn nou toch behangselhaakjes?
Later kwam het afdruiprek, de flessenschraper, de flesuitdruiper en natuurlijk het beroemde rekje,  dat ik nu nog steeds zou willen hebben, maar dat nu een collectors item is en erg duur geworden.

Foto gepikt van Catawiki
 Nog veel meer apparaten volgden en alles natuurlijk terdege goedgekeurd door de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen.

Enfin,  Tomado werd verkocht en het bedrijf ging failliet,  maar Jan had nog wel wat over en dat resulteerde in dit mooie museum. Opgericht in 1991.
Niet heel groot, maar wel echt mooi!!! Ik heb respect voor mensen die iets moois doen met hun geld.

Er was nog veel meer te zien, maar wij waren zo onder de indruk van Ans Markus dat we geen zin hadden om nog ander werk te bekijken.
Ik bedoel vol is vol en er zijn grenzen aan mijn opnemingsvermogen.
Ans Markus verdient een apart blogje, oh nee, ik bedoel een aparte post en die komt morgen.

Maar hier is alvast een link naar het museum, want dat is echt een aanrader.  Met info over de tentoonstelling en de tijden enzo: klik







vrijdag 5 januari 2018

Wat ik ook nog even wil zeggen...

... is dit:
Ongeveer een half jaar geleden schreef ik hier een blogje over een schilderij van Torrentius. Ik had er over gehoord in het programma Onvoltooid Verleden Tijd, op de radio. Ik ben dat schilderij gaan bekijken in het Rijksmuseum en ik vond er niet veel aan. Geen schilderij om nog eens voor terug te gaan. Je kunt het blogje trouwens nog lezen, hier
Maar ik had ook gehoord dat er een film over is gemaakt en die film wilde ik heel graag zien. Hij was echter niet in Hoorn en ik heb verder geen moeite gedaan om elders te kijken.
Maar met wat geduld...
Zondag 7 en Zondag 14 komt die film gewoon op televisie. In het programma Kunstuur. NPO2, 17.40

Een blije post

Hier is een nieuwe post. Zo heet dat tegenwoordig bij Blogger. Een post, je plaatst een post.
Dit kwam ook met de post. Een ander soort post. In m'n brievenbus.
Blije post van Ageeth en daarvoor ook blije post van Mieke
Mieke was eerst:

Ze stuurde een echte Mieke-kaart. Zo leuk. Maar het allerleukste was dat ze ook een ATC voor me had gemaakt. Dat was nog veel leuker. Vind ik dan hè als verzamelaarster. Dankjewel, ik ben er echt blij mee.


Dan de post van Ageeth

Daar word je toch blij van staat er. En inderdaad, daar word ik blij van. Dankjewel, Ageeth. Op deze post kom ik morgen nog even terug. Of een andere dag, dat weet ik nog niet.
Nu eerst maar eens even een kopje gember/kokosnoot-thee. 

donderdag 4 januari 2018

Memory

Het is zo ver!
Onze kleindochter Anna (4) verslaat me met Memory. En niet zo'n klein beetje ook.
Ze was een nachtje te logeren en we speelden in totaal vijf potjes.
Daarvan speelden we  twee spelletjes gelijk en verloor ik er dus drie.
Zie je die stapeltjes? Het hoogste stapeltje is van Anna, dus er is ook nog eens een groot verschil.
Oké, ik word ouder. Natuurlijk word ik ouder.
Zij ontwikkelt zich op hoog tempo. Ook dat is logisch. En mooi om te zien ook hoor.
Maar ja,  een paar maanden geleden won ik nog dik van haar. Zo snel gaat het.
Ik weet heus wel dat jonge ouders ook regelmatig verliezen van hun jonge kinderen. Toch dacht van mezelf dat me dat niet ging gebeuren.
't Is niet anders.  Anna had er plezier in en ik troost me met de gedachte dat dit heel goed is voor haar zelfvertrouwen.
De toekomst hou je niet tegen...

woensdag 3 januari 2018

Larie en Liefde

Er zijn een heleboel bloggers die ik volg. En ik geniet daar van.
Wat er geschreven wordt, wat daardoor gezegd wordt, wat mensen meemaken  of vinden. Wat mensen maken of koken.
Ja ik ben nieuwsgierig en daardoor vind ik het bloglezen  fijn. Het inspireert me.
Maar er is één blog waarvan de blogster zelfs een boek heeft geschreven en dat is het blog van Mirjam Kakelbont.  
Zij heeft een leuke schrijfstijl. Zo grappig dat ik vaak hardop zit te lachen als ik het lees.
Tja en toen zag ik, na een hele tijd volgen, dat boek.
Er staat een plaatje van op haar blog Pippi's Hometown. 'Zin om een goed boek te lezen?', staat er onder dat plaatje, 'Lees het mijne!
Ik besloot te vragen of het nog te bestellen was en ja hoor, dat was zo en ik bestelde.
Een tijdje geleden kwam het boek, met voorin een handgeschreven opdracht van de auteur herself. Ha, ik 'ken' gewoon een echte schrijfster.
Het zijn korte verhalen en columns.
Mirjam vertelde dat ze van andere lezers had gehoord,  dat die een verhaaltje voor het slapen gaan deden. Dat leek me een uitstekend idee. Een verhaaltje voor het slapen gaan. Dan had ik er een hele tijd mee kunnen doen, want het zijn er meer dan negentig.
Dat ik dat niet redde en dus niet kon stoppen na een verhaaltje per avond, dat zegt eigenlijk al genoeg.
Mirjam vertelt over haar dochter Roos, haar konijn, over situaties die ze meemaakt. Scherp observerend altijd. Met humor, ook altijd.
Ik ben heel blij met het boek, ik heb er echt van genoten. Kakel, dankjewel!