Keramiek in het Princessehof

We gingen een dagje naar Leeuwarden. Wat is dat toch een geweldig leuke stad. Meestal komen we er doordat we een van de musea willen bezoeken. Deze keer hadden we niet echt een plan, maar we kwamen toch terecht in museum Het Princessehof. Dat is een keramiekmuseum. Ik had er niets over gelezen of zo, maar ja er langs lopen met de MJK op zak en dan niet even kijken... Uitgesloten.

Nou dat 'even',  dat werd heel lang want ik zag een fantastische tentoonstelling. Bouke de Vries (vast van Friese afkomst, maar hij woont in London), verandert scherven in kunstwerken. En eigenlijk heb ik nu alles al gezegd, want dat is het. Scherven verzamelen en er iets nieuws van maken. 

Kijk, dit vind ik bijvoorbeeld  mooi. Nederland en de koning en koningin. 

Homeland in Polychrome (2003)  

Als aardewerk stuk ging werd het in de beerput gegooigd en later soms weer opgegraven. Dit is Polychrome,  Delfts aardewerk,  maar dan in meer kleuren dan alleen blauw.

Voor Majesteit (2024) maakte de kunstenaar gebruik van scherven van Nederlandse klei. De scherven zijn bodemvondsten van Delfts Blauw, Delfts Wit en Polychrome.

Prachtig werk natuurlijk. Maar ik vond het niet eens het mooist. Want wat denk je hiervan? 

Een beeldje van een jongetje in klederdracht kreeg de Vries van zijn partner die het kocht op een rommelmarkt in New York. Tijdens een verhuizing brak het. Maar de Vries repareerde het niet . Hij toonde juist de gebeurtenis van het breken. Een van zijn eerste werken. 

Of dit:

Hier werd de vorm van het object nagemaakt in glas en de scherven werden er in bewaard als een herinnering aan wat ze geweest zijn samen. 18e-eeuwse tabakspot van Delfts aardewerk.

En dit: een prachtig houtsnijwerk uit de 16e eeuw, maar de hoofden waren allebei weg. De kunstenaar had nog een doos vol porseleinen hoofdjes en die gebruikte hij en laat daardoor culturen en tijden elkaar overlappen. 

Deze buste van Neferetiti vond Bouke de Vries in Noord-Afrika tijdens de onderdrukking van Egyptenaren door militairen. Hij maakte vergulde speelgoedsoldaatjes en plaatste die rond haar hoofd. 

Ik kan natuurlijk wel bezig blijven. Er was zoveel en zoveel moois. Ik heb mijn ogen uitgekeken en onzettend genoten. Nog eentje dan: Daddy (2009). 

Een 19e-eeuws figuur van Chinees aardewerk. De vader van de kunstenaar werd rond zijn vijfentachtigste volledig blind. Zijn wereld stortte in. 

Tot slot een grapje. Bij de entree van de eerste zaal: 

 En nu laat ik dus heel veel niet zien. Moet je zelf maar gaan kijken!