Deuren en hekken open

Pas in 2014, werden de hekken en de deuren naar dit terrein open gezet voor het publiek

Het was toen al een van die plekken, waarvan je denkt: daar wil ik wel eens gaan kijken. 

Maar ja, er waren altijd andere zaken die de aandacht vroegen of soms nog leuker leken te zijn. 

Nu in de Coronatijd,  nu we wel uitstappen deden, maar nog niet te ver gingen en bovendien geïnspireerd door Jeanne van Sjannes blog, nu gingen we. 

Het is al meer dan een maand geleden en we waren echt de enige bezoekers. 

Het was een prachtige middag, doodstil en we hadden alle tijd om rustig rond te lopen en te kijken en te kijken.

En te fotograferen natuurlijk. 

Ik heb het trouwens over het Hembrugterrein:

Een beetje een geheimzinnige plaats, waar iets mysterieus in de lucht hangt.  

Dat voel je zelfs op een zonnige middag. 

Ik zou wel eens willen voelen hoe het is als je daar rond schemering rondloopt.

Dat mysterieuze klopt ook wel, want vroeger was het ook uiterst geheim,  daar. 

Meer dan honderd jaar was hier de munitie-en wapenfabriek 'Hembrug' gevestigd. 

Een strategische plek, binnen de Stelling van Amsterdam, aan twee waterwegen én een spoor. 

Een groot complex met een groot hek, afgesloten voor de buitenwereld. 

Genoemd naar het buurtschap Den Hem en de brug over het Noordzeekanaal. In vredestijd werden er trouwens landbouwmachines en putdeksels en zo gemaakt. 

Er waren kantoren, fabriekshallen, huizen, schuilkelders, munitiemagazijnen, kantines enz.

En nu, kun je er heerlijk ronddwalen en foto's maken. Het is groot en er is veel te zien. Veel oud en verlaten en vervallen. 

Het museum was dicht natuurlijk, maar misschien juist daarom willen we nog wel eens. 

 

Een mooie en zo te zien zeer goed onderhouden theekoepel, zie je hiernaast. 

De foto komt van Wikipedia, maar ik heb vaak genoeg in het echt zo'n theekoepel gezien. Veelal natuurlijk in de Vechtstreek, maar lang niet alleen daar. 

Ik heb er dan altijd een nogal romantisch beeld bij. 

Van een rijke dames die als buitenverblijf een prachtig huis hadden met tig kamers en een park er omheen, maar die toch nog een extraatje wilden. 

En die dan in dat extraatje thee gingen drinken met hun vriendinnen of met de dames die ze te vriend moesten houden.  Bijna in de vrije natuur. 

Ik heb er ook wel eens eentje van binnen bekeken en die was helemaal beschilderd en behangen, erg mooi. 

Ik lees nu dat het verschijnsel theekoepel typisch Nederlands is en eigenlijk gewoon een statussymbool was voor de eigenaar. 

Hoe dan ook, ze zijn leuk en iets van vroeger. Dácht ik. 

Want kort geleden tijdens een fietstocht naar Egmond zag ik onderweg een theekoepel. Niks langs de Vecht,  gewoon in het Westfriese landschap. 

Ook geen oudje. Een moderne theekoepel. En het gekke is, die paste daar wonderwel!

Thank you Collin van der Sluijs!

 Week 4, day 1 

The last of four murals by Collin van der Sluijs

The artist  began his work early this morning, as it was a hot day

I asked him how he keeps the survey, he's so close to the wall and it's really huge. 

Then he showed me this:

And that's all. That man is so talented.!!! 

Week 4, day 3:

Week 4, day 4

And then, finally it's finished:

Thank you, Collin. 

It was a pleasure to meet you and to be able to watch your beautiful work for four weeks, almost every day. 

Good luck with your next project and I'll keep following you on Instagram.

Linking to Sami's Colourful World

Het huisje aan de sloot

 

In de tweede klas van de middelbare school, kreeg ik te maken met het fenomeen 'Lezen voor je Lijst'. Je boekenlijst. Veertig boeken moesten er gelezen worden. Ik was dertien en lezen was voor mij altijd een feest geweest. Dus ik dacht veertig boeken? Dan ben ik dit jaar al klaar als het een beetje meezit. Of misschien het jaar daarna. Ik had er zin in. 

We kregen een lange lijst en daar kon je dan uit kiezen. Natuurlijk uit alle periodes, te beginnen met de Middeleeuwen en zo de eeuwen door, via de tachtigers, tot de toen moderne literatuur.

Ik was een kind, ik hield van kinderboeken, dus ik koos als eerste het boek Het huisje aan de sloot.. Van Carry van Bruggen. Omdat ik dat een gezellige titel vond. En de naam van de schrijfster vond ik ook erg vriendelijk klinken. Precies zoals de namen van de schrijfsters van mijn geliefde meisjesboeken. 

Ik begon en ik vond het niks,  helemaal niks. 

Citaat: 

Het jongetje, het meisje, onwetens bevangen door alles rondom, dat als lauwe dauw ingaat tot hun wijdopen zieltjes, zonder dat ze luisteren, zonder dat ze zien het verre en het dichtbije, het flemende vogeltje en de afscheid-roepende boot en het ritselen van de vlierstruik en de beslagen, bonte hemel oneindig boven hun kleine lijven, en nog eenmaal diezelfde hemel aan hun voeten, als een duizeldiepe kom vol bleek bevend licht, onder in de groezel-groene sloot, het jongetje, het meisje turen in hartbevangen aandacht naar het achterhuisje aan de overzijde. 

Eén zin was dat. Ik las hem, die zin en bedacht dat dit niet voor mij geschikt was. Maar dan ook echt niet.  

Het boek bracht ik terug naar de bieb en het lezen voor de lijst heb ik zo lang mogelijk uitgesteld.  

Elk jaar een paar boeken en niet eens alles echt gelezen. 

Een uittreksel volstond in sommige gevallen ook wel. Ik was er echt te jong voor en dat had mijn lees-leven makkelijk voorgoed kunnen verpesten. Dat is niet gebeurd, gelukkig. Maar er werd op mijn school niet veel aan gedaan om literatuur toegankelijker te maken. Er werd weinig verteld, niet voorgelezen. Niets van dat al. 

Enfin,  nu, vorig week op mijn Amsterdamse zondagwandeling,  stuitte ik op een boekenkastje, een minibieb. Kijken natuurlijk.  Ieder kastje op straat wordt nauwgezet onderzocht. En daar stond het: Het huisje aan de sloot. 

Ik keek en nam het mee. En wat denk je? Ik  heb er van genoten.  Verhalen over het leven van een orthodox joods meisje en haar broertje. Vanuit hun huisje aan de sloot ervaart ze de wereld. Hoewel ouderwetsch, nu wel goed leesbaar. 

Al vind ik die zin op de eerste bladzijde nog steeds te lang.  

Ramses Shaffy

 

Sommige mensen, kunstenaars, worden niet snel vergeten. Deze zin zag ik vorige week op de zondagmorgenwandeling in Zeeburg, Amsterdam. 

Ik hoef niet eens te zeggen van wie deze liedregel is. Dat weet iedereen, denk ik.  

Oké, dat kan, maar een dag later zag ik weer iets, nu  in Leeuwarden. Daar heb je weer zo'n toeval. 

Zoals altijd ben ik heel gelukkig treurig  en treurig heel gelukkig. - Ramses Shaffy. (1933-2009). 

Agenda

 

Hierboven zie je onze gemeenschappelijke agenda. Die staat altijd in de keuken en we noteerden daar al onze afspraken in. 

Maar ja, afspraken hadden we niet. 

De week hiervoor was leeg, de week daarvoor was leeg, de week dáárvoor ook. Enz.  

Niks helemaal niks. Ik had al bijna spijt dat we voor dit jaar toch een agenda hadden gekocht. Al maakten de foto's in deze Amsterdam agenda het wel een ietsepietsie goed. 

Vanmorgen keek ik in onze agenda en echt hoor, die is nu bijna weer helemaal vol. We hebben weer afspraken. 

Na die tweede prik was het nog een week wachten en toen, op woensdag 2 juni, gingen we onze dochter en kleindochters knuffelen in Amsterdam. Dat was de eerste afspraak. En dat was heerlijk. En spannend!  

We waren weer binnen in een ander huis dan het onze en dat was ook leuk. We hadden George de teckel te logeren, wat natuurlijk ook wat drukte veroorzaakte en toen we 's avonds ook nog gewoon bezoek kregen, voelde het leven voor het eerst weer een beetje normaal.

Behalve dan dat je mij wel kon uitwringen aan het eind van die dag. In lange tijd was ik niet zo moe geweest. 

Een dag later gingen we naar 'ons' museum. We kregen koffie met iets lekkers en een geprek en we kregen een privé-rondeiding over de nieuwe tentoonstelling. Een dag later ging het museum weer open. 

Maar wij waren nog niet aan de beurt om te werken. Dat zou wel augustus worden. 

Logisch, eerst kwamen de mensen aan de beurt die na de eerste lockdown gewerkt hebben. Nou, ik was al lang blij dat we er niet uitgeknikkerd waren, dus prima. Maar van de week een appje... of ik zaterdag al kon werken. Heel graag natuurlijk! 

Weer een dag later kwamen de kinderen uit Den Haag, met Odin en Arthur en dat was ook zo fijn. Zij waren ook al die tijd niet bij ons binnen geweest en Arthur zelfs nog nooit. 

Ik was al iets minder uitgeput. 

En zo ging het door. Ik maakte een afspraak met de kapper, met de pedicure.

Man, man wat is het fijn dat dat allemaal weer kan. 

Een paar dagen geleden informeerde een mede-blogger naar de eventuele bijwerkingen van de tweede vaccinatie. 

Ik kon naar waarheid melden dat mijn enige bijwerking een groot gevoel van opluchting is. En van dankbaarheid, omdat het toch uiteindelijk allemaal prima geregeld is. 

Door het harde werken van velen. Van zeer velen! 

Oh ja, die foto in onze agenda  heeft als titel: Kinderen spelen schooltje in de Vinkenstraat. 1935-1940. De foto is van Charles Breijer en bevindt zich in de collectie van het Nederlands Fotomuseum

Nieuwe ronde Roodkapje

 

Deze drie Roodkapjes kocht ik zelf. Op Etsy. Daar keek ik bijna nooit, maar nu dus wel. Ik ben vooral weg van de laatste van deze drie. 

En toen kwam er gisteren nog een grote verrassing. Een kaart van Carolien, van het Keetje van Lien. 

Carolien verzamelt ook Roodkapjekaarten en ik heb haar ook wel eens een kaart gestuurd. 

Het is nummer 250. Ik weet nog dat Sjoerd zei, heel lang geleden, je haalt de 250 wel. Dat was leuk gezegd, maar ik geloofde het niet hoor. Toch is het zo. Kaart 250!!!! Dankjewel, Carolien!

Nogmaals Schokland

Ik ga toch nog even terug naar Schokland. Want alleen paardenbloemen en een binnenvaartmonument maken een plek nog niet tot Werelderfgoed van de Unesco,  lijkt me. 

Ik vind zo'n lijst van Werelderfgoederen heel interessant. Er zijn er bijna duizend en daarvan tien in Nederland.

Het zijn natuurlijke en/of culturele zaken. Het kunnen gebouwen zijn, of natuurgebieden, of landschappen of steden. 

De Waddenzee staat op de lijst, maar ook de Chinese muur en het Schröder-Rietveldhuis.  

En Schokland dus!

Schokland staat op de lijst,  omdat er al sinds de prehistorie menselijke bewoning is geweest, omdat er een voortdurende strijd  tegen het water heeft plaatsgevonden en omdat er zeer veel archeologische vondsten zijn gedaan, omdat het nu een eiland op het droge is. Kortom, omdat de geschiedenis van Schokland en de Schokkers  anders is  én  buitengewoon interessant, vind ik. 

Er is een museum en wat had ik daar graag binnen willen kijken. Maar ja, toen wij er waren was alles nog dicht. 

Dat we het toch boeiend vonden, dat zegt eigenlijk al genoeg. 

En dus is ons voornemen om nog een keer terug te gaan en dan nog eens uitgebreid te kijken. 

Aanvankelijk was het geen eiland, dat werd het pas in de Middeleeuwen, toen het land door de zee steeds meer afkalfde.

Er kwamen terpen en daarop huizen, nou ja huisJES, want veel ruimte was er niet. Je ziet er eentje op de foto hierboven. Ruimtegebrek. De mannelijke bewoners, voornamelijk vissers, sliepen vaak op hun boot. 

Kerken kwamen er ook, eentje zie je hierboven en van de andere kerk, zijn de contouren, de fundamenten nog goed zichtbaar. 

Toen de totale bevolking van het eiland werd geëvacueerd in 18zoveel, bleven alleen de doden achter. Er is archeologisch onderzoek gedaan en de stoffelijke resten zijn later herbegraven binnen de contouren van de kerk.  Het ontroerde me dat iemand daar een bosje bloemen had neergelegd. Paardenbloemen natuurlijk

Wij zijn het hele eiland omgelopen. Een mooie wandeling was dat. Natuur, veel vogels.

Maar het allermooist vond ik dat men de contouren van het voormalige eiland heeft gemarkeerd, door bomen en struiken te planten.  Zodat je kunt zien hoe de vorm van het eiland is geweest. Toen. 

Nu  midden in de Noordoostpolder, met verder aan alle kanten landbouwgrond. 

Ook op Schokland

Hier een bladzijde uit het logboek of kasboek, ik weet niet hoe het heet,  van mijn grootvader. Die was schipper. Binnenvaartschipper. 

Het leuke van dit blad is dat het gaat over 1916.  Reis 19, werd gemaakt in december 1916. 

Het was een korte reis, van Zevenbergen naar Dinteloord. 

Nu weet je nog niet waarom ik dat leuk vind. Maar dat is omdat mijn vader op 17 december van dat jaar werd geboren. 

In.... Zevenbergen! 

Dat had dus iedere plaats in de omgeving kunnen zijn. Waar ze dan ook maar lagen met het schip. 

Toen mijn grootouders aan de wal woonden, ging ik jarenlang tussen de middag bij hen eten. Ik was toen denk ik nog niet zo nieuwsgierig als nu, ik denk niet dat ik vragen stelde. Helaas, want wat heb ik dáár een spijt van, echt!

Ik kan me dan ook slechts een verhaal herinneren mijn grootvader aan mij vertelde. En dat ging over hoe ontzettend het tekeer kon gaan op de Zuiderzee. Hoe het kon  spoken daar, heel erg. En dan keek hij er ernstig bij. 

Nu waren wij op Schokland, dat eiland op het droge in de Noordoostpolder, in de voormalige Zuiderzee.  Tot nu toe berichtte ik alleen over de gigantische paardenbloemenweiden die we daar zagen, maar er is meer hoor, veel meer. 

Daar was een haven vroeger. Menig schip dat op de Zuiderzee in de problemen kwam, heeft daar een veilige, tijdelijke ligplaats  gevonden. Ik ga er van uit dat mijn grootvader daar ook wel eens heeft gelegen,  met zijn schip. 

Die haven  had na de drooglegging natuurlijk geen functie meer, maar de havenhoofden zijn gereconstrueerd en zo zie je daar iets bijzonders: een haven op het droge. 

Al met al zal het ook niet toevallig zijn, dat het Nationaal Binnenvaart Monument geplaatst is op Schokland. 

Dit monument is gemaakt door Ids Willemsma en ik vond het heel erg mooi. Van welke kant je er ook naar kijkt, het is steeds anders. 

Je kunt er een boei in zien, een baken, of een schip. Soms is het open, soms dicht. Gemaakt van staal en hoog, zes meter. 

Deze laatste foto is jammer genoeg niet door mij gemaakt. Die is van Wikimedia. Juist op deze foto kun je de vorm van een schip wat beter zien. 

Wat een mooi monument! Ik beschouw het ook maar een beetje als een eerbetoon aan mijn grootvader. En aan mijn grootmoeder!

The third one! Collin van der Sluijs

Week 3, day 2. 

Wondering what Collin van der Sluijs was making this week? Well, here you are:

I was not able to take a look on wednesday, but thursday, early morning, Collin was there:

And this is what I saw:

And on friday, the work on the third façade was finished. 

Week 3, day five:

Really beautiful, right?

Linking to Sami's Colourful World.