Boom

  Tja, soms gaat het gewoon zo: dan maak ik een blogje, meestal over iets waar ik enthousiast van ben geworden. Zo'n blogje gaat dan in de map concepten en als ik dan weer wat anders te vertellen heb, of te laten zien,  vergeet ik het en dan ben ik te laat. Dus ik keek met enige spijt naar dit blogje, drukte al bijna op de knop verwijderen en toen dacht ik nee, wat een onzin, ik laat er wat van zien ...

We waren op weg naar onze (schoon)zus in G. en hadden de reis maar weer eens onderbroken voor een bezoekje aan Singer, Laren. 

De directeur van dat museum neemt afcheid. 

Hij is een man met jarenlange ervaring en kennis en hem was opgevallen dat er een soort explosie van kunst was in 1913. Vernieuwende kunst.  

En dat leidde tot een tentoonstelling, déze: 

1913: De grote Kunstexplosie

De periode net voor de uitbraak van de Eerste Wereldoorlog blijkt inderdaad zeer explosieve te zijn geweest, in alle opzichten.  Dus het bordje Boom las ik als Boem, boem als in een explosie. 

(Ja, alles is in het Engels tegenwoordig dus zo gek was die gedachte niet!)

Ha, bleek het (in die zaal) gewoon om een boom te gaan of eigenlijk om bomen. 

Zoals dit werk van Jacoba van Heemskerck (van haar werk zag ik nog niet zo lang geleden  een hele tentoonstelling) 

Jacoba van Heemskerck,Landschap no 6, 1913

Maar ik ben meer van kleurrijk én van  Else Berg, dus:

Else Berg, Jonge Vrouw met Rode Overgooier, 1913

Wat een titel hè. Wel lekker duidelijk. En ik vind het prachtig.

Er was veel te zien. Ook heel veel werk dat ik al eerder zag, maar voor mij kan herhaling nooit kwaad. Het werk van Jan Sluijters zag ik echt vaak. Het verveelt me nooit.

Jan Sluijters, Interieur, 1913

Dus veel bekends, mooi geëxposeerd en toch ook onbekend werk. Voor mij dan hè. 

Robert Dalaunay, l'Equipe de Cardiff, 1913

En zoals gewoonlijk zou ik nog door kunnen gaan, foto's genoeg. Maar dat doe ik (ook als gewoonlijk) niet!

.... Ik genoot van het werk dat ik zag toen. En nu eigenlijk weer.  Dat ik deze werken toch nog laat zien, dat heeft te maken met het feit dat ik zowel in films, als in boeken bezig ben met de periode net voor de eerste wereldoorlog, de gebeurtenissen tijdens die oorlog en de periode er na. 

Soms gaat het gewoon zo. Het lijkt toevallig, maar of het ook toevallig ís, dat is natuurlijk maar net de vraag. Ik kom er nog op terug.

Opruiming

Hier weer eens eventjes een opruiming, een foto-opruiming. Foto's die ik wel leuk vind, of juist niet of grappig of droevig. Foto's van iets dat me ergens is opgevallen, maar waar ik te weinig van weet of over te zeggen heb voor een blogje. Ik doe het vaker en ik mag maar zeven foto's laten zien. Dit is (en hier speel ik meteen vals), de eerste. Gezien in de etalage van een brillenwinkel in Utrecht. Zou je hier naar binnen gaan als je een bril nodig had? Ik wel, ik vind het grappig. 

De tweede foto, nu het toch over brillen gaat: ik bekijk de wereld graag door een Amsterdamse bril, maar dat wisten jullie vast wel, toch? 

De derde foto: een stiekeme roker. Rookster. Vanaf dit punt kon ik het niet zien, maar toen ik wat verder liep, leek het me dat ze zich een beetje schaamde. Hem, een roker zag ik op een andere dag en hij schaamde zich helemaal niet, maar oogde een tikkeltje gedeprimeerd:

Het is alweer een hele tijd geleden, maar in juli (geloof ik) maakte ik bij het Kunstmuseum in Den Haag deze foto. We stonden te kijken en we waren zo ongeveer de enigen. Zouden alle Hagenezen er zo aan gewend zijn? We snapten op dat moment niet wat er gebeurde. Later dachten we dat het iets met de veiligheid tijdens de Navo-top geweest zou kunnen zijn. Foto 5

De volgende, foto 6, tja wat zal ik er van zeggen? Niks eigenlijk, maar ik vond het wel een verrassende combi:

Nou, je zou er dorst van krijgen:

Dat was het voor deze keer, opruiming. Mijn leven bestaaat uit opruimen. Zowel hier als in het echte leven. 

Met Koningsdag heb ik 'gezeten' en een heleboel verkocht. Achtenveertig (48) dingen verlieten ons huis. Eigenlijk meer, want die zes bloempotten in een keer telde ik voor een. Acht glazen ook, om over de vijf borden maar te zwijgen. Ik had zoals altijd een leuke dag. Met leuke klanten.  Om 4.45 uur had ik een plekje gevonden en zat ik,  al was er van zitten geen sprake hoor.  En koud dat het was! Donker ook nog een poosje.  Mijn man leverde na mijn telefoontje de spullen aan met de auto en om vier uur waren we weer thuis. Verdiensten? 150 euro en 50 cent. 

Zachte krachten

 Sommigen van jullie merkten een paar dagen geleden op dat ik van alles zie op straat. Dat is waar, ik zie overal van alles. En ik ben nooit zonder camera op pad. Dus ik dacht ik doe er nog eentje. 

Gezien begin april. Deze week liep ik weer over het Spui en was het breisel weg.

Ik kwam steeds een beetje dichterbij en vond het gewoon leuk, grappig. 

Pas op het allerlaatste moment zag ik dat er ook nog een tekst op geplakt was:

En die tekst...  over die zachte krachten... die herkende ik. 

Het is een zin uit een gedicht van Henriette Roland Holst-van der Schalk. Ze schreef het in 1918. 

Dat  gedicht moest ik op de middelbare school lezen. 

Het werd ook besproken en ik was lang niet altijd van de gedichten hoor. Dat komt omdat ik ze soms gewoon niet begrijp. Maar dit gedicht snapte ik en nu nog steeds. Ik zocht en vond het gedicht hier, klik

En nu maar hopen dat het waar is. Dat die zachte krachten uiteindelijk gaan winnen!

De zachte krachten zullen zeker winnen

De zachte krachten zullen zeker winnen
in 't eind - dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zo 't zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.

De machten die de liefde nog omkluistren
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen,
dan kan de grote zaligheid beginnen
die w'als onze harten aandachtig luistren

in alle tederheden ruisen horen
als in kleine schelpen de grote zee.
Liefde is de zin van 't leven der planeten,
en mense' en diere'. Er is niets wat kan storen
't stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten:
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee.

--------------------------------------------
uit: Verzonken grenzen (1918)

Bloemen en vlinders

Dat was het onderwerp in de bloghop die Conny al zowat een jaar heeft georganiseerd. Bloemen en vlinders. Dit is al weer de op een na laatste keer. 

Alles mag, maar bij mij is het (weer) een Atc geworden. Ik dacht aan de flower fairies, die hebben vlindervleugels en 'ze gaan' over de bloemen. Deze fee is van de klaver. De roze klaver wel te verstaan! Maar ze wil ook wel eens aan andere roze bloemen ruiken. 

Nou dat dus. Je kunt nu lekker gaan kijken bij alle andere deelnemers. Hoewel, 't is misschien nog iets te vroeg. Maar wat later kan het zeker en dat is eigenlijk het allerleukst en ook precies de bedoeling van een bloghop.

Verrassingen op het NDSM-terrein

 

Nogal rommelig zei ik vorige keer over de murals op het NDSM terrein. Maar déze mural vond ik wél mooi. Hoewel makkelijk bereikbaar toch geheel onbesmeurd. Dus ik denk nog vrij nieuw. De kunstenaar is Pieter van der Beek, klik.

Eat the Rich...

Tja, die uitspraak wordt toegeschreven aan  Jean Jacques Rousseau: 'When the people shall have nothing more to eat, they will eat the rich'.  Maar dan in het Frans natuurlijk. 

Ik denk dat het nu tegen kapitalisme en inkomensongelijkheid is gericht, maar verder weet ik er niets van. 

Qua kleur past deze ingepakte auto op hetzelfde terrein er prima bij. Deze zag ik in november. Ik zie nu op de foto dat er een verklaring bij ligt. Dit heb ik in het echt niet gezien een paar maanden geleden en dat vind ik erg jammer. 

Nu, in april was er weer iets bijzonders te zien 

En van een andere kant gezien:

En hier ontdekte ik wél een verklaring, het is een kunstwerk van Bart Eysink Smeets en het is nieuw. 

Het heet het Verloop van Auto's.

Vijf gestapelde auto's, alsof een reuzenkind zijn speelgoedauto's op kleur heeft gesorteerd. Het kunstwerk staat stil bij vragen als: hoe gebruiken we onze ruimte, en wie neemt deze in? De auto neemt zo'n groot deel van onze leefruimte in dat we het niet eens meer doorhebben

Het zijn geen murals natuurlijk, maar ik laat ze toch zien.  

Dus dan ook nog even een echte mural, net zo rommelig als de omgeving.  Ik kan er niks aan doen, ik vind hem lief.

Linking to Sami's Colourful World

Vrouwen van Verzet - Kunst als herinnering

In De Boterhal in Hoorn, is nog tot en met 10 mei een mooie expositie. 

Georganiseerd door Comité 40-45, in samenwerking met de Kunstenaarsvereniging De Boterhal. 

De titel van de tentoonstelling: Vrouwen van Verzet - Kunst als herinnering. 

Het gaat over acht verzetsvrouwen, Hoornse verzetsvrouwen. Die staan centraal en worden heel duidelijk belicht. 

Ik noem hun namen: Lies Langereis, Aaf Dell, Dieuw van Vliet, Trien de Haan, Nellie de Haan, Odile Moereels, Henny Schat, Gré Visser en Truus Menger.  

Het idee vond ik meteen al briljant en de uitvoering is dat ook; ik vind de kunst een eerbetoon aan die vrouwen van verzet. 

(De vrouwen krijgen (meer dan tachtig jaar na de Tweede Wereldoorlog) een straat naar zich genoemd in onze stad en dat vind ik ook mooi). 

Kijk, als je binnenkomt in de Boterhal zie je dit. Grote banners met aan de voorkant een foto van de vrouw in kwestie en aan de achterkant lees je dan wat die bepaalde vrouw heeft gedaan, hoe ze zich heeft verzet. 

Ik kende eigenlijk al deze vrouwen wel een beetje. Op een na, de vrouw hierboven, Lies Langereis. En die ken ik nu ook. 

En dan vlak daarbij een kunstwerk, zoals dit werk van Agnes Deen:

Of:

De tekst,  op dit werk van Marlies Vos,  is van Yentl en de Boer. Dit is  hun lied: Het juiste pad

Een lied waar je even de tijd voor moet nemen. Zo prachtig...

Eigenlijk vond ik alle kunstwerken heel erg mooi. Misschien door het verhaal erbij. Misschien door de hele sfeer. Ik kan en wil niet alles laten zien, maar dit kistje kan ik niet overlaan. Dus:

Dit hoort bij de geschiedenis van verzetsvrouw Trien de Haan. Het heet 'Achter gesloten gordijnen' en de kunstenaar is Mae Finn. 

In rode letters lees je een stukje van een gedicht van Trien. Getypt op bonnen waarvan er een paar bewust zijn veranderd, een verwijzing naar valse persoonsbewijzen. 

De geborduurde vrouwen zijn symbool voor de Hoornse vrouwen die vanuit hun huishouden en gezin een gevaarlijk avontuur aangingen. Als je goed kijkt zie je bij dat kleine schilderijtje een verborgen deur, een plek voor onderduikers. 

Daar is Frankey weer

In Amsterdam liep ik in (of op, dat weet ik niet) de Nes. En daar was een leuke Frankey, een leuke Street Art Frankey. 

Deze bedoel ik:

Kijk, die krokodil is gewoon een reclame voor en van een bepaald kledingmerk. Maar Frankey maakte er een crocodile hunter van. Of dat in opdracht was, dát weet ik niet. Maar leuk is het zeker vind ik.

En dan hing op of in de Nes ook nog deze lantaarn in de vorm gemaakt van een raket. Ik had die al vaker gezien maar niet goed op de foto gekregen. Verder wist ik er niet veel van, maar nu liep ik een stukje door en daar stond zowaar een bordje met een toelichting. Dat is eigenlijk nooit bij Frankey, maar nu dus wel

Ik zie dat het niet goed te lezen is , het regende keihard op dat moment. 

Dus ik herhaal de tekst even: 

Onthuld op 30 okt 2024, ter ere van Wubbo Ockels, de eerste Nederlandse astronaut. De felrode raketten, geïnspireerd op de Amsterdamse Schoolstijl, zijn opgehangen aan de lichtarmaturen van de gemeente om de doorloop en verbinding in de Nes, de theaterstraat van Amsterdam,  te versterken. De raketten passen met hun speelse vormen en opvallende kleuren perfect bij het levendige culturele karakter van de straat waar kunst en theater samenkomen. Het bord is onthuld door Joos Ockels, weduwe van Wubbo Ockels. 

een

Spreuk van Wubbo Ockels: 

'We zijn allemaal astronauten op Ruimteschip Aarde'.

Er hingen meerdere raketten, maar die felle kleur heb ik niet gezien. Dat zou ik nog leuker hebben gevonden. 

In het Paroolmagazine stond een week of wat geleden een groot stuk over Frankey (Frank de Ruwe), naar aanleiding van een film die over hem is gemaakt. Die film wil ik graag zien. 

Gezichtjes

 

Hej Bertie, deze wrap wenste ons smakelijk eten ;-) zei Jeanette van Hip en Kleurig:

Stef van SC Collections :Tja,  het ligt gewoon voor je neus na afloop.

En Els van KnutzEls stuurde er ook weer een:

Een kopje thee? Het is de kan die ik wekelijks zie in het Statencollege:

Dan twee besneeuwde gezichtjes:

En deze vond ik wel erg grappig: 

De laatste gezichtjes voor deze ronde komen van Dora, bloglezer en zo langzamerhand een vaste leverancier. 

Het eerste gezichtje is duidelijk lijkt mij. De andere twee? Dat zijn betonranden en Dora zag ze bij een bouwplaats

En iets later op dezelfde dag, zag Dora er nog een, bij het openmaken van een koffieapparaat. En die kon nog net mee!

Allemaal weer hartelijk dank en... blijf speuren mensen én inzenden: bettievdgriend@hotmail.com

Onze Jordaan

 

Deze musical had ik totaal gemist. Die speelt al sinds 2024, was eigenlijk al afgelopen, maar wegens succes weer opnieuw gestart en ik heb het gewoon gemist. 

Tot ik er hier iets over las en dacht dat het voor mijn man als oude Amsterdammer en voor mij als aankomend Amsterdammer leuk zou zijn. 

EN DAT WAS HET

Ik had het kunnen weten, de musical is geschreven door Diederik Ebbinge. Ik vond het een prachtverhaal, knap in elkaar gezet. 

Met humor, we zaten echt hardop te lachen, best vaak. En in het laatste deel was ik echt ontroerd en  in tranen. 

Die musicalmensen zijn denk ik allemaal heel erg goed opgeleid. Ze kunnen allemaal zingen en spelen en bewegen als de beste. Eigenlijk zijn ze steengoed. Allemaal. 

Maar ik maak twee uitzonderingen. Twee die nog beter dan steengoed zijn.  

De eerste is voor de dirigente Lenie van het Jordanese koor De Belcanto's, een rol dus en gespeeld door Sanne Franssen. Ik moest zo om haar lachen, wat deed zij het fantastisch. 

En de tweede voor Doris Baaten, die de hoofdrol speelde en zong, de rol van Greet. Wat een ster die vrouw, ontzettend knap deed ze dat. 

We zaten op de tweede rij en ik kon dus de gezichtsuitdrukkingen bestuderen. Echt prachtig hoe ze met haar gezicht liet zien wat ze voelde. En zingen kon ze ook. Heel mooi.

Het verhaal neem ik even over van de site van Onze Jordaan

Het is 7 mei 1945. Nederland is bevrijd! De hoogzwangere Greet Bos, haar dochtertje Loes va en echtgenoot Jopie Bos doen mee in de feestvreugde als er plotseling geweerschoten klinken. Paniek breekt uit, mensen verstoppen zich, maar Jopie blijkt dodelijk geraakt door de schoten van de Duitsers.

Met deze tragedie begint de raamvertelling door Greet. Op haar tachtigste verjaardag wordt ze in haar bejaardenflatje door verzorgster Ayçè (23 jaar) klaargemaakt om in de gezamenlijke koffiekamer haar verjaardag te gaan vieren. Greet neemt ons mee in haar levensverhaal, startend op deze fatale dag in 1945. Ze vertelt uitgebreid over haar leven in de Jordaan als alleenstaande moeder van Loes en Jan. Over de onderlinge saamhorigheid tussen de buurtbewoners, die versterkt wordt door het samenkomen met het koor de Belcanto’s, opgericht door haar man Jopie. Dit alles tegen de achtergrond van de Jordaan, van de armoede en het verval van de wijk. Van de plannen van de gemeente in de jaren ‘80 en ‘90 om de oorspronkelijke bouw te vervangen door nieuwbouw en de uittocht van de echte Jordanezen naar Purmerend en Almere. En van de komst van yuppen en studenten, die de wijk weliswaar hebben gered van nieuwbouw en verval, maar daarmee ook het unieke karakter van de wijk definitief hebben veranderd.

En dan de muziek. Veel Italiaans, Bella Ciao, Parelvissers, Slavenkoor, Nessun Dorma en tussendoor ook nog de glimlach van een kind, een pikketanussie en dat soort liedjes. Allemaal supergoed verwerkt in het verhaal. 

Het orkest was ook erg goed en de decors heel knap gemaakt. Ook hoe de wisselingen op het toneel plaatsvonden. 

Wij bezochten (met korting van de Vriendenloterij) een middagvoorstelling en zo'n voorstelling in de middag is me heel goed bevallen. Het begon om 14.00 uur en we waren om 17.30 thuis met het ov. Nu is het trouwens wel weer klaar hoor, anders gaan we echt failliet.

De boekenclub voor dwarse huisvrouwen

Ik hou van onze boekenclub en ik hou ook wel van een beetje dwars, dus de titel van dit boek sprak me aan. 

Ik weet verder zeker dat dit boek is aanbevolen door een blogger, maar ik weet niet meer door wie. Hoe dan ook , onbekende, hartelijk dank, ik heb het boek met veel plezier beluisterd.

Het verhaal: 

Het boek speelt zich af begin jaren zestig van de vorige eeuw, in een rustig stadje in Amerika, Concordia. 

Men kent elkaar daar een beetje en het leven suddert allemaal wat door voor vier jonge huisvrouwen. 

Dan gaat een van deze vrouwen, Margaret,  een boekenclub oprichten. Margaret is dan drieendertig.  

Ze is zenuwachtig als die vier vrouwen de eerste keer bij elkaar komen. Maar het komt goed en de vrouwen worden vriendinnen. 

Het eerste boek dat ze lezen is The Feminine Mystique van Betty Friedan en na een tijdje noemen ze de club 'De Betty's'. 

Ze lezen, praten en ondersteunen elkaar,  want ze hebben allemaal wat te behappen in hun leven. 

Zo is Bitsy bijvoorbeeld getrouwd met een dierenarts, terwijl ze zelf haar studie voor dierenarts afbreekt voor dat huwelijk. Maar Bitsy heeft veel meer in haar mars. 

Viv heeft al zes kinderen, is verpleegster en wil weer heel graag aan het werk. En Charlotte heeft weer heel andere problemen met een ontrouwe echtgenoot en een steenrijke vader die de echtgenoot steunt omdat hij zich geen schandaal kan veroorloven. 

Margaret zelf wil schrijven. Maar kan dat wel? Kan zij dat wel en hoe dan?

Alle vrouwen ontwikkelen zich, zoveel kan ik er wel van vertellen. 

Verveling, sleur, gemiste kansen... dat is het eigenlijk wel in een notendop. Ja en dan natuurlijk vriendschap, emancipaties, keuzes maken.

Het verhaal van de vrouwen eindigt eigenlijk in 1963, na de moord op president Kennedy. Precies op het punt dat hun levens gaan veranderen. 

Gelukkig is er dan nog een laatste hoofdstuk. Dan is het 2006. 

Margaret is toch schrijfster geworden en krijgt een belangrijke prijs en daarbij zijn ook de Betty's  voor zover mogelijk aanwezig en horen/lezen we wat er van ze geworden is.  

Ook Viv's zevende kind, een meisje,  is al volwassen en erbij. 

Zij heet Betty. 

In de eerste plaats vond ik het een heerlijk verhaal. 

In de tweede plaats was het ook absoluut een tijdsbeeld. Een verhaal van een langzaam veranderende samenleving.  Een prima combi. 

In het Amerika van de jaren zestig was het anders denk ik, maar zelf heb ik zelf niet echt hoeven vechten voor vrouwenrechten.  Ik kon leren wat ik wilde, daar is eigenlijk geen twijfel over geweest. Ik had een werkende moeder die uitstraalde dat ze het fijn vond en toch ook wel een geemancipeerde vader die goed vond wat mijn moeder deed en met mij in de kinderwagen ging wandelen. 

Toen ik de pil wilde was die er en toen ik een bankrekening opende kon dat gewoon op mijn naam en zonder toestemming van mijn man. Ik hoefde ook geen ontslag te nemen toen ik trouwde. Dus er was al veel geregeld in mijn tijd. 

Niet alles natuurlijk, lang niet alles en volledige gelijkheid is er denk ik nog steeds niet.