Etalages

Etalages... het nieuwe thema in de foto-bingo.

Het had zo maar gekund hoor, dat ik een apart mapje met etalages gemaakt zou hebben. Hád gekund, maar 't is niet gebeurd. 

Kennelijk ook niet nodig, want er schoten me zo maar een paar etalages te binnen. Twee die ik zag in Parijs. Vorig jaar om deze tijd:

Er was daar in die etalage van Galerie Vivienne, van alles te zien.  Deze mensen kijken trouwens naar iets anders dan dat waar wij naar keken. Wij keken vooral naar: 

En tijdens diezelfde vakantie in een straat met hele, hele dure winkels zagen we deze tas. Dat vond ik erg grappig. 

En om het een beetje recht te trekken wat prijs betreft: in een iets minder dure straat, gewoon de Hema met wat letters 'en chocolat': 

Ik zou graag weten of die letters zijn aangeslagen in Parijs. Maar dat hoor je dan weer nooit...

Oh ja en voor alle zekerheid, dat je zeker weet dat het allemaal in Parijs was: 

Met dank aan Anne, Satur9 waar vast nog meer etalages te vinden zijn. En Anne maakte alvast het thema van volgende week bekend: trappen. 

Van een zonnewijzer en een romanticus

We gingen naar Veere. Fietsen vanaf Vlissingen en dan kom je door of langs Middelburg. We wilden eigenlijk niet stoppen, maar ja, dan zie je dit:

Nota bene op een plek waar ik vlak achter heb gewoond. Ik moet dat gebouw regelmatig gepasseerd zijn toen en het is me niet opgevallen. En die klok al helemaal niet. Dus tja, toch maar even stoppen om een foto te maken

Nou heb ik wel eens van middelbare leeftijd gehoord, hahahaha.  Maar van middelbaren tijd???? 

Enin,  daar is natuurlijk een uitleg voor. Die zocht ik later op, die uitleg. En ik vond hem ook..  hier, klik. 

Je kan kijken, maar zelf vind ik zulks altijd nogal ingewikkeld en daar heb ik helemaal geen zin in. 

Om de hoek van dit gebouw, Stadsschuur genaamd, zag ik nog een leuk muurgedicht. 

Ik moest er wel om lachen, tsjonge... wat een romanticus die dichter. 

 

Vervolg

Misschien weet je nog dat ik een blogje schreef onder de titel Omdat ik kaas ging kopen  Het ging over Huib en Marleen van Iwaarden in hun winkel De Groese Til. Twee van de  meest positieve mensen die ik ooit ontmoette. 

Een jaar geleden las ik dat Marleen van Iwaarden was overleden. Dat ik dat las was al bijzonder, want Marleen woonde in Groede en ik lees geen Zeeuwse kranten. Dus hoe ik dat te lezen kreeg is mij een raadsel, maar dit terzijde. 

Ik vond het een verdrietig bericht. Omdat ik Marleen een bijzondere en lieve vrouw vond. Zoals ik haar man Huib een bijzondere en lieve man vond en vind.

Ja Groede is niet naast de deur, dus ik schreef een condoleance brief en nam me voor langs te gaan, de eerstvolgende Groede keer. Toen was de winkel dicht en de keer daarna ook. 

Maar deze keer niet. 

Het was redelijk druk in Huibs winkel die niet echt een winkel meer is, maar meer een centrum voor natuur en educatie. Er was kunst-en cultuurmarkt in het dorp, vandaar de drukte.

Huib herkende ons direct. En begon meteen te praten en te vertellen.

Het gaat goed met hem.

'Deze morgen, met de markt, heb ik wel wat tranen weggewerkt', vertelde hij.  'Maar ja, dat hoort er bij, dat is ook niet erg. 

Kijk hier maar eens:

Zie je dat potje? Daar was Marleen mee bezig. Ze is niet meer aan het glazuren toegekomen. Ik laat het zo staan zonder glazuur en ik ga het niet verkopen. 

Zelf ben ik ook begonnen met pottenbakken. Ik krijg er les in en ik vind het leuk. 

En... ik heb een nieuwe vriendin!'

Hij vertelde ons over haar en hoe het allemaal zo gekomen was. Hij straalde. 

Uienoogst

Hahaha, hier zie je een restje van de uienoogst uit de volkstuin. 

Het is een restje en er was dus meer dan wat je op de foto ziet, maar ook weer niet heel veel meer. 

Ze zijn wat smaak betreft heerlijk, dat dan weer wel.

In Groede, zodra we het huisje verlieten voor een wandeling naar het dorp roken we de uien.  

Ik vind dat lekker ruiken, heel landelijk, hier ruik ik dat nooit. 

We roken het dus op vrijdag, bij aankomst. 

Zaterdag hebben we een tijd staan kijken hoe dat oogsten in zijn werk ging, en zondag... 

Zondag was het klaar!

Het terrein waar 'ons' huisje staat heet Veldzicht. Nou als dit geen Veldzicht is, dan weet ik het ook niet meer. 

Hij hieronder had in elk geval Veldzicht!

Nog een mural in Zeeland

We waren deze zomer drie keer in Zeeland. Twee keer een week in Groede,  met een paar maanden tussentijd en in die tussentijd nog een keer heel kort, maar niet in Groede. Wel in Zeeuws-Vlaanderen. Dat was om pannenkoeken te bakken. 

Een paar keer heb ik op maandagen een Zeeuwse mural laten zien. En dit is de laatste. Foto gemaakt tijdens die eerste week toen we terugfietsten naar Vlissingen om over te varen naar Breskens.

Geen beste foto's, want we wilden op dat moment erg graag die boot halen en waren dus wat haastig. Ik dacht dat doe ik de volgende keer nog eens over. 

Niet gelukt, we fietsten inderdaad weer naar de boot,  maar hebben die hele mural niet meer gezien. 

Hoe dan ook, de muur is van het Veteranen Centrum Walcheren. 

In het midden zit een denker en in de wolkjes zie je waar hij aan denkt. Namelijk de verschillende onderdelen van de krijgsmacht. 

En dan eindigt de mural, hoe kan het ook anders in Vlissingen, met Michiel de Ruyter. Vlissinger Michiel.

Je kunt natuurlijk over Michiel de Ruyter denken wat je wil. Maar het is een zeer interessante figuur en ik snap heel goed dat hij op die muur staat. Goed geschilderd ook. 

Linking to Sami's Colourful World

Gezichtjes

Mijn bijna buuf Kitty opent deze ronde met een prachtig gezichtje. Kitty zag het bij het openmaken van een pakje zuivelspread:

Mijn nicht Trudie was op vakantie en zag er twee. Dat was in Turckheim, Elzas:

Emie dan: 'De eerste hap in deze abrikoos leverde een nogal verbaasd gezichtje op. Voor je verzameling dus' :

Mirjam Polman... Bij het opruimen van een kast in mijn winkel kwam ik een spuitbus tegen, bedoeld om kakkerlakken uit te roeien. Ik zag een boosaardig gezichtje op de spuitbus. Dat belooft niet veel goeds voor de kakkerlakken....

Nogmaals Kitty: Ik rijd al ruim tien jaar mee in onze auto dus ik zat er al jaren met mijn neus bovenop. Maar je moet het maar net zien hè… Het zijn er eigenlijk twee, de eerste en tweede en/of de tweede en derde rij.

En dan Stef van SCCollections: Mijn bril op het deksel van de wasmand:

Tine de Jong is aan de beurt: knoeide met de koffie en dit was de vlek die kwam, met een gezichtje. Tja, soms gebeurt iets onverwacht en spontaan. Misschien is dit ook wat voor je gezichtenverzameling. 

Onze jongste kleinzoon Arthur (6) wees me op de camping op dit gezichtje:

Tineke Dieks tenslotte: Vanmiddag in Lochem een parkeerplaats zoeken en tja, toch een gezichtje gezien.

Dat was het weer. En ze waren weer super. Dank allen en als altijd: 

Blijf speuren mensen. En inzenden: bettievdgriend@hotmail.com 

Bettie en Frits... gingen naar Snits

Toen we Hoorn hadden verlaten en de snelweg opdraaiden zei ik tegen mijn man: Zo, Bettie en Frits gaan naar Snits.

En van dat briljante rijm kreeg ik de slappe lach, die tamelijk lang aanhield. 

Maar 't is echt waar, we gingen naar Snits. Naar Sneek. 

Dat zit zo: 

In de Coronatijd hebben wij alle elf Friese steden bezocht. We wilden de fonteinen zien die in al die steden zijn gemaakt. Ontwerpen van elf verschillende kunstenaars. We hebben ervan genoten. We hebben bovendien ook gezien hoe mooi al die steden zijn. En het voordeel van de Coronatijd was dat het overal superrustig was.  Het was een leuke onderneming. Vooral ook omdat we Friesland weer wat beter leerden kennen. Ik zeg altijd als ik nergens rekening mee hoefde te houden dan zou ik het liefst in Zeeland wonen, maar als dat dan niet zou kunnen, dan in Friesland. 

Maar goed, één fontein zagen we niet en dat was die van Sneek. Die had er al gestaan hoor maar die was in restauratie. Ik hou er van om de zaken af te ronden en zo namen we ons voor om nog een keer naar Sneek te gaan. Dus vandaar. 

Het is toch nog best een eind rijden, zo over de Afsluitdijk, maar we groetten als altijd ingenieur Lely (dag meneer Lely hier zijn Bettie en Frits op weg naar ...) en bij aankomst eerst maar eens even koffie

Daar kan ik dan echt van genieten. Us kofje.. Ze hadden helaas geen Oranjekoek, maar we kregen wel een dumke. Het lievelingskoekje van mijn moeder. Die tekst op het suikerzakje is goed te vertalen hoor, maar trochsetter moest ik toch even vragen aan iemand die er Fries uitzag en dat ook was. Nogal stom, ja. 

Daarna dus naar de Waterpoort en de fontein:

En die fontein... die vond ik erg leuk. Een draaiende fontein

Er hoort natuurlijk een verhaal bij. Je zet als kunstenaar niet zomaar een man met een hoorn op een bal tenslotte.

Die hoorn dat is de Hoorn des Overvloeds. Het beeld is een verwijzing naar Fortuna, de godin van het geluk. De hoorn vloeit over en is daardoor een symbool voor de welstand van degene die ermee in aanraking komt. Maar doordat de bol voortdurend draait, wordt het water en dus het geluk een onberekenbare kracht. En de overvloed die zich over ons uitstort kan ons door het lot weer worden ontnomen.

De maker van deze fontein, de bedenker is kunstenaar Stephan Balkenhol (1957)  In Sneek herinnert de fontein aan afwisselende periodes van voorspoed en tegenspoed van de stad. Net als in een mensenleven. 

En zo was dit project afgerond en dat stemt tot tevredenheid. 

Poorten

Mijn woonplaats Hoorn kent vele poorten. Ja, dat heb je nou eenmaal in zo'n oude stad. De poort die je hier ziet, dat is de Oosterpoort. En die is bijzonder vind ik, omdat er van de vijf stadspoorten nog maar een bewaard is gebleven: deze

En dan is er de Waterpoortbrug. Ook bijzonder. Dat is eigenlijk een waterpoort om de wateren binnen de stad af te kunnen sluiten van de wateren buiten de stad. 

En verder ben ik nog steeds een trotse POORTer van Hoorn. 

En omdat ik dat ben geworden, Poorter van Hoorn en me er in heb verdiept tijdens die cursus ken ik een heleboel poorten en poortjes in Hoorn.

Dus ik begin gewoon met een raam. Logisch toch, hahaha: je zoekt poorten en je plaatst een raam en wel een  raam in de Oosterkerk.  Maar daar staan dan wel verschillende poorten op natuurlijk. 

Ik kijk even of ik foto's heb gemaakt van een paar van de poorten die op het raam zijn te zien. Deze wel in elk geval, met ook nog een eenhoorn erop. (Achter de Vest)

En deze op het Kerkplein. Vroeger zou ik daar op mijn leeftijd misschien wel door hebben moeten gaan:

De volgende laat ik zien omdat ik het zo'n mooi poortje vind. Je kijkt en je ziet weer een poortje. Deze poort bevindt zich naast de bieb en daar kom ik vaak, dus ik kijk er  altijd even door:

Ik zou nog een hele tijd door kunnen gaan, echt. Maar ik vind het mooi zo. Ik ga eens even kijken bij andere bloggers die mee doen aan de FotoBingo bij Anne/Satur9

Ps. De foto van het kerkraam is niet door mij gemaakt maar door mijn man. Ik kreeg dat niet zo mooi voor elkaar. 

Kunst op de Pasar

 

Deze  vrouw heet Shelly Lapré. Zij stond met een kraam dichtbij de stand die wij bemanden op de Pasar en ik had het eerst gemist. 

Maar dat kwam goed, ik zág haar. En vooral zag ik  haar werk. Helaas maakte ik hele slechte foto's, maar ik vond het toch zo bijzonder dat ik wat van haar werk wil laten zien hier.

Eerst zag ik deze koffer, deze reiskoffer.

Shelly is van Indische afkomst en de geschiedenis van Nederlands-Indië is inspirerend voor haar, zo zegt ze in haar flyer. 

Voor mij ook.  Er zit niks Indisch in mijn bloed voor zover ik weet. Maar de periode in de geschiedenis heeft mij altijd gefascineerd. Ik weet niet precies waarom. 

Misschien door de juf die ik had in de vierde klas van de lagere school. Zij kwam uit Indië, vertelde er veel over en liet haar sarongs bewonderen. Wij moesten ook tekeningen maken n.a.v. platen van een dessa. 

Tegenwoordig valt het Indische verleden niet meer te missen en zeker niet in de maand augustus. Heel veel aandacht voor dat deel van het verleden in de media. En veel boeken, ook over het 'Indische zwijgen'. 

Enfin, terug naar Shelly Lapré. 

Zij wilde iets tastbaars uit die tijd en begon met het het verbeelden van verhalen van haar (voor)ouders op een oude, originele reiskoffer. De koffer die haar moeder als meisje meenam op haar bootreis vanuit Indië naar Nederland. In 1950. Ze gebruikte familiefoto's en batikstoffen. 

Shelly vertelde me over lessen die ze ook geeft aan kinderen waarbij die zelf ook aan de slag gaan met dozen. En ik dacht: ik wou dat ik nog werkte, dan zou ik haar zeker uitnodigen. 

Ze geeft ook workshops, bijvoorbeeld batik. Dat lijkt mij nou mooi om te doen. Dus wie weet. 

Verder hingen er in de kraam prachtige collages en daar heb ik echt niet één goede foto van. Heel jammer. 

Maar op de site van Shelly zijn hele mooie doeken te zien. Ik ben zo vrij om er eentje af te halen en ik link de site. Klik. 

Kun je zelf kijken, of niet. 

Tattoo

Het meisje dat op het terras werkte en ons een kopje koffie bracht had een tattoo op haar arm. 

Het waren drie kleine kruisjes, niet zoals een keerteken of de letter x, maar een heel klein beetje anders, ik zou bijna zeggen: slanke kruisjes. Drie boven elkaar op haar bovenarm. 

Ik zag ze en... ik vond het wel mooi. '

'Kom je uit Amsterdam?'. 

'Ja', zuchtte ze een beetje, 'ja en ik hou van de stad. Ik heb daar gestudeerd en ik ben dol op Ajax. En nu werk ik hier even en dan wil ik gauw weer terug. Daarom'. 

Wat later zei ik tegen Anna dat ik het eigenlijk wel mooi vond en ik vroeg of zij er eentje zou willen, dus daar hadden we een gesprekje over. 

'Wil je er een oma, maak ik zo voor je hoor'. Wat ze deed. En meteen ook maar eentje voor opa.

Net echt hè. En die leeuw is best mooi. Maar ... ik denk niet dat ik er toe over ga en mijn man ook niet. 

En toch is het raar. Ik vond een tattoo vroeger helemaal niks, echt niks. 

Als onze dochter er een gewild zou hebben zou ik dat zo lang mogelijk hebben tegengehouden. Voor onze zoons ook trouwens. En zo maar, ongemerkt is dat in de loop der jaren toch veranderd en kijk ik er anders tegen aan. 

Zomaar vanzelf eigenlijk. Niet dat het vaak een onderwerp van gesprek is geweest of zo.

Ja,  heel raar eigenlijk.