Slenterend

Slenterend door het centrum van Amsterdam zag ik dit:

Nou dat is leuk, ik hou van begroeide gevels.  En deze was heel groen,  goed gevuld. Het was ook opvallend omdat de rest van de straat helemaal niet meedeed. 

Toen we wat dichterbij keken, zagen we dit:

Dit is dus waar al dat groen vandaan komt. Hoe is het mogelijk vraag ik me dan af.  Hoe kan dat?

Mijn man vroeg het ook echt, aan een mevrouw die langsliep. 

Het bleek de buurvrouw te zijn. Ze was ook heel verbaasd en had het nooit eerder gezien. Ze ging het aan haar buurvrouw vragen, maar moest eerst een bus zien te halen, dus daar hadden wij niks aan. 

Zou er een kelder onder zitten, zou het een binnentuintje zijn? Hoe dan ook, bijzonder was het. Daar in de Lindenstraat. 

Mural_opruiming

 

Opeens bedacht ik dat ik ook wel eens een mural-opruiming zou kunnen houden. Zoals ik met andere foto's ook regelmatig doe. Volgens mijn eigen regels mogen het dan niet meer dan zeven foto's zijn. Maar... een collage, zoals die hierboven, die telt gewoon voor een. (Dus ik mag er nu nog zes!)

Deze beschilderde betonblokken zag ik trouwens in april van dit jaar op het NDSM-terrein in Amsterdam. 

Dan weer een collage, maar wel twee vrouwen in beeld:

Nog drie en dat komt helemaal goed uit. Wat je hier ziet was mijn totale oogst, die dag in april!

Het ziet er allemaal rommelig uit, dat dacht ik in eerste instantie. Maar hoe langer hoe beter je kijkt, zijn ze toch allemaal goed gemaakt. En trouwens... ik doe het de makers niet na!

Linking to Sami's Colourful World. 

Nomen est Omen

 Ja ja,  ik zag er ook weer eens een:

En bloglezer Aleida ook:

Aleida vond er later trouwens nog een, ze schrijft:

Grappig is ie niet, want heeft voor kinderen nogal eens enorme gevolgen. Hoe dan ook is de naam van de man heel treffend.

De Haagse gynaecoloog Ed Goormans heeft zijn eigen sperma gebruikt als donorzaad. 

Daarna Tineke Dieks: 

En Jeanette zei: Zoekend naar de naam van een boom, kom ik deze kwekerij tegen. Met deze naam 'moet' je toch wel boomkweker worden!?!

Vervolgens eentje van Emie: 

Had ik je deze al eens gestuurd? 

Troost is een mooie naam voor een uitvaartbegeleider!

En tenslotte  Mevrouw Niekje met een overduidelijke NEO:

Dat waren ze weer. Iedereen kan meedoen hè, je hoeft hem alleen maar in te sturen: bettievdgriend@hotmail.com 

Uilenspiegel

 

Over Tijl Uilenspiegel, blogde ik al eens eerder. Hij zou in Damme geboren zijn en Damme... die stad passeren wij altijd op weg naar Brugge. 

Passeren is niet juist, we gaan er altijd even kijken, in Damme. 

En de eerste keer constateerde ik dat er niet heel veel herinnerde aan Tijl. Maar nu, de laatste keer dat we naar Brugge fietsten, was dat anders, of eigenlijk het was niet anders,  ik kéék beter.

Dus spiegels, uilen, Lamme Goedzak (Tijls vriend) en Soetkin (zijn moeder) alom. 

 

Bovendien namen we nu de tijd om het Uilenspiegelmuseum te bezoeken en wat een aardig museum was dat met heel veel spiegels en dingen die met Tijl te maken hebben en een heleboel verhalen.

Het museum stelt zich de vraag 'Wie is Tijl Uilenspiegel? Een schurk, een nar, een held? 

In ieder geval is het een literaire figuur die verschijnt in vele gedaantes. En humor maakt hem herkenbaar. Plus het feit dat hij ons een spiegel voorhoudt'. 

De verhalen van Uilenspiegel werden rond 1500 geschreven door de Duitse Hermann Bote. Korte losse verhalen waarin Tijl dus afwisselend  een wijze nar is, of een schurk of gewoon een deugniet. 

Pas veel later, in 1867,  schreef Charles de Coster, een boek met Uilenspiegel in de hoofdrol spelend in de 16e eeuw en wordt hij een soort vrijheidsstrijder tegen de Spaanse overheersing. 

Maar ook nog steeds grappen en streken en verhalen, bijvoorbeeld: 

En de naam Uilenspiegel? 

Tijl zette toen hij vijftien jaar was in Damme een kleine tent op. Hij riep dat iedereen zijn tegenwoordig en toekomstig wezen kon komen zien. In een mooi kader. 

Zo toonde hij de mensen, ( die van Damme, Brugge en zelfs van Oostende),  hun spiegelbeeld. En in plaats van hun te zeggen 'Ik ben ulieden spiegel', zei hij kortweg: 'Ik ben ulen spiegel'. Uilenspiegel dus. De uil stond in die tijd voor domheid, vandaar.

Niet meer dan zeven (teksten)

Ik hou weer eens een kleine foto-opruiming. Deze keer van teksten die ik tegenkom op straat. Ze zijn ongedateerd en van de meeste weet ik niet meer waar ik ze gezien heb. Van de eerste collage weet ik alleen nog waar de foto van '... is het goed roesten' was. Dat was Culemborg.

Ze zijn ook allemaal zo verschillend. Soms in het Engels. Soms serieus en soms grappig. 

Die van het konijn vind ik erg leuk. Die zag ik vanaf mijn fiets op weg naar De Rijp. Pas een stukje verderop bedacht ik dat ik toch terug moest om een foto te maken. 'Mensen niet aanbellen, dat konijn is gewoon ons huisdier, dat loopt niet weg. Zoiets?' 

Nou, dat zijn al tien foto's. Maar wel tien foto's in twee collages. 

Dus ja, omdat het er twee zijn mag ik er nu nog vijf als ik me aan mijn eigen opruimingsregel van niet meer dan zeven wil houden. En dat wil ik. 

Hier komen ze (en ze spreken me alle vijf aan!)

Ha, 'altijd het gezicht voorwaarts'. Fijne dag!

Ecopech

Het Zuiderzeemuseum... ik kan er op de fiets naar toe en dat doe ik regelmatig. 

Gisteren had ik het nog over ons laatste bezoek. 

Er stond die dag een pittige wind, maar ja ik heb een e-bike dus dat is te doen. 

Het eerste stukje van de tocht reed ik in eco.Mijn fiets heeft drie standen, eco, sport en power. 

Power, dan hoef je bijna niks te doen bij normale wind. Eco wel, maar natuurlijk altijd minder dan op een gewone fiets. Hier in de stad neem ik bijna altijd eco.

Beter voor mij en ook nu reed ik eco.

Enfin, we bezochten het museum en genoten. 

Voor de terugweg, het was nog harder gaan waaien, kozen we eigenlijk voor de route binnendoor,  niet over de dijk.

Maar het eerste stuk móét je over de dijk en viel het mee met de wind. Ik had dus eigenlijk verder willen trappen, maar mijn geliefde besloot er  af te gaan. 

Ik wist dat het niet de goede route was, maar ik kon hem niet inhalen en ook niet bereiken met mijn stem.

Enfin, na ongeveer 8 kilometer extra,  ook pal tegen de wind in,  kwamen we toch weer op de dijk uit.

En ik was dood-en doodmoe. Zo moe dat ik begon te twijfelen aan mezelf. 

Ik dacht mijn conditie is ineens heel slecht, zou dat misschien door al die antibiotica en andere medicijnen kunnen komen,  of door die valpartij van laatst? 

Een paar maanden geleden fietste ik hier nog fluitend, ook met harde wind. En nu... ik was een wrak. Wat mankeerde ik? 

Tja, we moesten uiteraard wel verder. Het regende steeds een beetje, schuilen kan daar ook niet. Echt... ik kon niet meer. 

Maar natuurlijk kwamen we thuis. Eindelijk. 

Mijn helm af en mijn bril af en toen... 

Toen zag ik het. 

Ik had de hele terugweg in eco gefietst, met dat extra stuk dus. En met extra inspanning om mijn man nog enigszins bij te houden. 

Hij reed wél in de hoogste ondersteuning (en die is op zijn fiets nog hoger dan op mijn fiets). 

En dan zijn er ook nog zeven versnellingen en ik reed in zeven, de zwaarste. Ook niet echt verstandig. 

Met mijn bril op had ik wel op het display op mijn fiets gekeken, maar niet goed kunnen zien en echt gedacht dat er power stond. 

Stom, stom!

Toen ik bijgekomen was en ook nu ik er op terug kijk... ik had wel echt een sportieve prestatie geleverd. 

Niet te vergelijken natuurlijk met mensen die op gewone fietsen rijden, maar toch...

Inmiddels hebben we al weer een paar fietstochten achter de rug, ik bedoel in de benen en dat ging prima! 

Zuiderzeemuseum

Zoals (al vaak gezegd) het Zuiderzeemuseum vind ik altijd de moeite waard. Er is zoveel te zien, er is ook steeds wel iets dat me niet eerder opviel en bovendien is het een mooi doel voor een fietstocht en maak ik daar meteen m'n stappen.

Deze keer bleek ik me gericht te hebben op ramen en gordijntjes. Dat was niet eens bewust, ik zag het toen ik thuis mijn foto's bekeek. Grappig vond ik. 

We deden een vaartochtje, dat had ik al vaak gezien, maar altijd was de boot vol. Nu niet.

Het was maar een klein tochtje, een kwartiertje of zo, maar zo lekker ontspannen en rustig kabbelend. Zie je trouwens rechtsonder die beschoeiing van oude dakpannen? Dat had ik nog nooit gezien. 

Verder zagen we ook nog deze twee beeldjes in  een van de huisjes. 

Daar zat een 'bewoonster', een vrijwilligster dus, haar rol te spelen. 

Er zijn vrijwilligsters bij die echt geen seconde uit die rol vallen. Een grote charme van het museum. 

Deze twee Staffordshire hondjes zijn ook heel charmant. Die werden gemaakt in de 19e eeuw in Engeland.  Het schijnt dat Queen Victoria altijd zo'n hondje had. Haar lange leven lang. 

Daarop geïnspireerd werden deze hondjes gemaakt, het was een hele industrie daar in Staffordshire. 

Vissers uit de Zuiderzeedorpen namen zo'n hondje mee als cadeautje voor hun vrouw, als ze gevist hadden bij de Engelse kust. 

Maar dat is slechts één verhaal. 

Het andere verhaal is dat deze hondjes werden gebruikt door prostituees. Ze werden dan ook ook 'Hoerenhondjes'  genoemd. 

Als de hondjes met hun snuit,  vanaf de vensterbank,  naar buiten gericht waren, zou dat betekenen dat de vrouw 'beschikbaar' was. Keken ze naar binnen, dan was er een klant. Tja, dat is duidelijk als je de betekenis kent.

Ik wist het vaag en vroeg de vrijwilligster er naar. Ze bleef in haar rol. 'Ja', zei ze, 'ja dat is een verháál dat ik ook gehoord heb, maar of het echt zo is???' 

Dat zeg ik: er is altijd wel wat te zien in het Zuiderzeemuseum. 

Water opvangen

 

Wij hebben in onze tuin een regenton. En in deze tijd van het jaar én van watertekort staan er ook nog vier emmers paraat. 

Ook aan de voorkant van ons huis een regenton. Het water wordt gebruikt voor de tuin en soms ook wel eens voor mijn kamerplanten. 

Dus het liep gisteren lekker vol allemaal. Voor het eerst in tijden.

En kijk wat er ook nog gebeurde: 

Mijn man houdt een emmer vast. En een paraplu. Op dat moment viel er echt een kletterende, harde regenbui. Hij staat aan onze kant van de schutting. 

Nou hebben onze buren aan hun kant van de schutting een soort tentachtige aanbouw aan hun huis gemaakt met een afdak van golfplaat. En daar stroomde me toch een hoop water af. Ik kon het binnen horen. 

Ze zijn er niet,  de buren en bovendien hebben ze echt een stenen tuin en vangen geen water op. Maar ik dacht opeens dat ik het wél op zou kunnen vangen. Gewoon vanuit mijn eigen tuin.  Dus dat deed ik. Eigenlijk stond ik daar dus, maar mijn man nam het even over voor de foto. 

De emmer steunt nergens op en werd op een gegeven moment natuurlijk te zwaar. Ik kon hem bijna niet meer terug krijgen over de schutting en moest dat met een nat pak bekopen. 

Geen punt. Koud was het niet. 

Alle emmers echt helemaal goed gevuld. Leuk is dat. De planten krijgen weer even hemelwater en daar zijn ze altijd blij mee. 

Verder zijn we trouwens ook heel zuinig met water. Al het bruikbare douchewater wordt zorgvuldig opgevangen en dat geeft een goed gevoel. 

In de Rooie Kip

Toen ik laatst blogde over een mooie muurschildering op de muur van een café  in IJzendijke (Z.Vl.),  reageerde mijn stadgenoot en medeblogger Angélique als volgt:

Dat is zeker een mooie Mural. Zoiets vind je hier ook in de Rooie Kip, maar dan van Hoorn natuurlijk'. 

Ha, daar was de Rooie Kip weer eens, Restaurant Brasserie De Rooie Kip. Ik was er nog nooit geweest, hoewel ik al eerder op de zaak (niet op de mural) attent was gemaakt. Het was er gewoon nog nooit van gekomen.

Enfin, zoiets over een mural hoef je maar een keer te zeggen... dus zaterdagmorgen ben ik naar binnen gegaan en heb ik gevraagd of ik een paar fotos mocht maken. Dat mocht. 

Ze waren hartstikke aardig daar in de Rooie Kip, dus ik heb gezegd dat ik in elk geval een keertje koffie kom drinken. Ze dachten dat de maker van deze murals Thoren heette. Maar ik heb hem niet kunnen vinden. 

En dan was er nog een andere voorstelling op de muur, De Koepoort. Die poort is er jammer genoeg niet meer. Die is, zo lees ik, afgebroken in 1871. En ja, dat is heeel jammer.

Ik vond nog een mooie afbeelding van de Koepoort  op Wikipedia

(Hoornse geschiedenis,  mensen.  Hoorn had ooit vijf stadspoorten. Er is er nog maar eentje over en dat is dus niet deze)

En de murals link ik zoals gewoonlijk op maandag naar Sami's Colourful World. 

De vondeling van Veenhuizen

 

Toen Kitty over dit boek enthousiast blogde reageerde ik op haar blog als volgt: 'Ik ken het boek niet, maar ben wel in Veenhuizen geweest en nu wil ik het dus lezen. Genoteerd en dankjewel'. 

Ha, dat was niet nodig geweest, dat noteren. Want Kitty is mijn bijna-buuf en 's middags kwam ze het boek brengen. Gezellig natuurlijk. En aardig ook!

Ik zei dat het nog even zou kunnnen duren voor ik er aan begon, vanwege andere boeken op mijn lijst. 

Maar toen ik even een stukje had gelezen en nog een stukje, besloot ik om eerst dit te lezen. 

Het boek pakte mij zo ongeveer vanaf de eerste bladzijde.

Een dag later was het al uit. Het soort boek waarvan ik het jammer vind dat het uit is. 

Op de achterkant stond: Het adembenemende, waargebeurde verhaal van twee wezen die uit de kinderkolonie Veenhuizen proberen te ontsnappen. 

Dat klopt beslist, maar op grond daarvan zou ik het boek niet hebben gekozen. Dat klinkt me teveel als een avonturenroman. 

Voor mij ging het erom hoe die kinderen, Karel en Lize,  leefden voordat bij hun thuis, in Amsterdam, alles misging. Het waren goed verzorgde kinderen. Misschien zelfs wel wat verwend. En zij komen dan, omdat er niemand is die voor ze kan zorgen, terecht in het Kindergesticht van de Koloniën van Weldadigheid in Veenhuizen. En daar is het leven keihard en zwaar. Ze sluiten vriendschap met een lotgenoot, met  Neeltje en... 

Maar dat ga ik allemaal niet vertellen. Als je geïnteresseerd bent ga je het vast lezen.

Ik heb me voorgenomen om nog meer werk van Patricia Snel te lezen.