Typisch ik

 

Ik was benieuwd naar de tweede week van de fotografie bingo, hier, klik.   Wat zou het thema zijn? 

Ik keek gistermorgen vroeg met mijn slaperige hoofd op mijn telefoon. Tamelijk klein dus. 

En ik zag... een hartje. Had gekund hè mensen, hartjes. 

Ik ging meteen kijken in mijn hartjesmap. Daarin zitten 220 foto's van hartjes of harten. 

Ja ik weet het, best veel en de meeste zijn leuk. 

En dus maakte ik een collage en toen ik die in een blogje zette, met de bingokaart erbij,  toen pas zag ik dat het thema helemaal niet dat was wat ik dacht. Het thema was 'Typisch Ik'. En daar stond een hartje bij. 

Ik dacht even opnieuw te beginnen, maar ... zo'n slordige fout is misschien ook wel typisch ik. En hartjes zijn dat ook. 

Dus ik laat het lekker zo. 

Satur9 heeft zelf hele leuke foto's laten zien en anderen vast ook. Ga maar kijken. 

En volgende week let ik beter op. 

Je ziet hier hartjes uit London, Groede en Italia. Dat is de bovenste rij. 

Daaronder Leiden, Amsterdam, nog een keer London, Hoorn en de mozaïek is van Sicilië.

 

De twee foto's die ik het allermooist vind, komen nu. 

Een mij zeer goed bekend meisje:

 En een wolk. Die wolk zag ik in Praag,  op die beroemde brug. 

En op de valreep vond ik er nog een. Typisch ik:

En nu gauw verder kijken bij anderen, klik 

C'était mieux demain

 

'Wat spreekt u dat mooi uit mevrouw', zei degene bij wie ik een kaartje voor deze film bestelde. Dat vond ik leuk, maar ja het was natuurlijk niet bepaald een ingewikkelde Franse zin. 

Toch zorgde het complimentje ervoor dat ik probeerde tijdens deze film meer te luisteren dan te kijken naar de ondertiteling. Het was geen ingewikkeld verhaal dus dat ging best goed. Ik merk al een tijdje dat mijn talenkennis minder wordt. Dan heb ik het over Frans, Duits en ja, ook Engels. 

En eigenlijk kan ik dat niet uitstaan. Maar ik sta toch echt te stotteren als Franse bezoekers in de Statenpoort iets willen weten. Een fatsoenlijke uitleg geven in een van de talen wordt ook moeilijker. 

Lezen gaat nog prima, luisteren ook. Maar spreken? Pfff! 

Echt,  c'était mieux hier. 

En wat zal het zijn? Te weinig oefening, ouderdom, dementie? 

Bon, dit alles heeft natuurlijk helemaal niets met de film te maken. 

Ik had een trailer gezien en daar moest ik al om lachen, waardoor ik dacht dat het een grappige film zou zijn en die wilde ik graag zien. Ja,  genoeg narigheid op de wereld tenslotte. 

De film wás echt grappig. 'Vermakelijk', zei iemand die ik sprak. En dat was precies de juiste omschrijving vond ik. Er zat ook nog wel een klein serieus ondertoontje in hoor.  

Het verhaal: Héléne en haar man Michel leven in 1958 met hun grote kinderen een traditioneel leven. Zij is de huisvrouw en hij verdient de kost voor het gezin. Die mannerol en die vrouwenrol worden extra aangedikt.  Dan zie je haar in een kek jurkje, op hakken en volledig in de makeup de was doen, met de hand. En dan, dan wint ze een wasmachine. Ze is in extase, maar Michel vindt dat ze hem moet verkopen. Dat weigert ze,  er ontstaat een ruzie bij die wasmachine, daardoor ontstaat kortsluiting en dáárdoor worden ze geteletransporteerd. Naar het jaar 2025. 

Dat is natuurlijk een schok. Want in die zevenenzestig jaar is er heel veel nieuws gekomen. Onbekende dingen, computer, afstandsbediening enz. Dat roken eigenlijk niet kan, dat Algerije niet meer van Frankrijk is, hun dochter die wil trouwen met een vriendin...

 

Ik heb me de rest van de film afgevraagd hoe dit verder zou gaan. Terug naar 1958 en zo ja hoe dan? Of juist niet? 

En nu weet ik het, maar ik zeg het niet. De hele film is supergoed gecast en omdat je dat beter snapt als je het ziet, is hier de trailer: 

Traditie is traditie

Ik vertelde al dat we even in Zeeuws-Vlaanderen waren, in Sluis. Even betekent in dit geval twee nachten en dus iets meer dan twee dagen. 

Dat kwam zo: een maand of wat geleden besloot mijn man ineens om iets tot traditie te maken. Iets dat tot op dat moment helemaal geen traditie was. 

Tot dat moment was het een eenmalig geabeurtenis geweest, nou ja, dat dácht ik. 

Vorig jaar waren we namelijk pannenkoeken gaan bakken op de camping waar onze oudste zoon met zijn vrouw en kinderen toen verbleven. Dat was op de Veluwe.

Dit jaar waren ze in Normandië, dat was wat ver, maar... ze sloten af aan de Zeeuws-Vlaamse kust en toen besloot mijn man dus ineens er een traditie van te maken. Met een overnachting omdat het toch ook een heel eind rijden is. En toen we er waren besloten we tot nog een nachtje.

Het was leuk en gezellig, dat is zeker. Onze jongste kleinzoon (6) was niet heel tevreden over de pannenkoeken, hahaha. 'Een zeven',  vond hij. Maar ik vond het echt wel een negen hoor. 

De volgende dag gingen we haaientanden zoeken, de camping was vlakbij het Zwin. 

Het is er zo mooi. 

Kijk dat kleine zeilscheepje nou toch weer, zo vlak bij die grote boot. 

Echte fraaie haaientanden werden er trouwens niet gevonden. Zoals gewoonlijk! Da's ook een traditie. 

Enfin,  ik denk dat er volgend jaar weer pannenkoeken worden gebakken. Waar dan ook.  

Traditie is traditie tenslotte. Ook na twee keer!

De laatste foto is de mooiste vind ik. Die is dan ook niet door mij gemaakt maar door onze zoon. 

En wij hebben binnenkort nog een weekje Groede voor de boeg. Ik denk dat ik toch maar eens ga beginnen aan een reisgids voor Groede e.o. Hahaha. 

Love, peace en nasi goreng

 

Nog eventje terug naar de pasar. Er waren mooie dames, er was peace en ook die nasi goreng van de foto hierboven was er. Omdat we in de avond door'werkten',  kregen we een lekkere maaltijd voorgeschoteld. En dan die love, nou die was er zeker. Dit gebeurde er namelijk ook: 

Bij een van de kramen op de markt kon je lootjes kopen. Een envelop met vijf bonnetjes en op elk bonnetje een nummer. Meteen kijken, want de prijzen, voorzien van nummers stonden ook op de kraam. 

De opbrengst was voor de stichting Pasar. Dat vond ik leuk, dus ik kocht een envelop. 

Tegen de vrouw van de kraam zei ik nog dat ik niet zo heel gelukkig ben met lootjes. 

'Dat weet je maar nooit', zei ze.

Ik maakte de envelop open en checkte de nummertjes. En eigenlijk zag ik het meteen: niks!

'Laat mij eens even kijken', zei ze en daarna: 'Nou echt wel hoor!' 

Ze viste een van de prijzen van de tafel en haalde het nummertje er snel af.  'Kijk, hier is uw prijs!'. 

Ze lachte en ik ook en ik weet zeker dat ze me gewoon een prijs gaf. Zo aardig. 

Ik bedankte haar natuurlijk en zei dat ik het superlief vond en toen moest ik snel terug naar mijn eigen stand en daar pas opende ik het pakje

Het was een cadeauverpakking en ik had dus helemaal niet gezien wat er in zat.   Wow, het was iets wat ik echt heel erg leuk vond:

Een ingenieus gevlochten ketting met een steen eraan en een bijpassend armbandje en allebei op maat te verstellen. Moet je kijken hoe mooi gemaakt dat armbandje, met dat rode koperdraad. 

Ik ben haar op een volgende ronde gaan vertellen hoe leuk ik het vond, een echt cadeau. En dat vond zij weer leuk en ik kreeg een dikke knuffel. Nou, dat was de love

's Avonds was onze fotobooth gesloten en kregen we een andere taak. Rondjes lopen en toezicht houden. Daardoor ontdekte ik nog een andere kraam, eentje met stenen. 

Aan de mevrouw die daar zat heb ik toen gevraagd wat voor steen ik had gekregen. Ik had de ketting natuurlijk meteen omgedaan. 

Zij keek en dacht dat het een maansteen was. En dat het iets te maken had met vrouwelijke energie. Dat vond ik leuk klinken, een maansteen.  Ik heb nog geen tijd gehad, maar dat ga ik nu eens even lekker uitzoeken. 

Een mural in Goes.

We waren eventjes in Zeeuws-Vlaanderen en  besloten om op de terugweg uit Sluis, te stoppen in Goes. Omdat het anders wel een erg lang stuk rijden is naar huis en omdat Goes ook echt een leuke oude stad is. 

En er zijn best veel murals, waar van ik er ook een aantal heb laten zien. Onderweg in de auto zocht ik er een paar op om, als we er zin in hadden,  te bekijken. Ik vond er twee, allebei in het centrum.

De eerste van die twee, die zou het worden. Die zou zich bevinden op de Beestenmarkt.

Inderdaad, centrum Goes. 

We vonden het makkelijk, maar toen ik dit zag dacht ik

O jee, vast verwijderd. 

Ik had de mural op een plaatje gezien en vond hem erg mooi, dus ik was al terleurgesteld. 

Maar we liepen voor de zekerheid toch maar even achterlangs en dat was een goede zet, want daar was-ie:

Er werd volop gebouwd en getimmerd en van alles en die open deur vond ik ook best jammer, maar er was een leuke jonge knul aan het werk die de deur best even voor me dicht wilde doen. 

En toen zag ik bijna de volledige mural:

Bijna hoor, want de mural was zo groot dat ik hem nooit helemaal op de foto zou kunnen krijgen. Wat je hierboven ziet is wel het belangrijkste deel in mijn ogen. 

Ik vond de mural meteen fantastisch én fascinerend ook. Maar ja, wat had het allemaal te betekenen? 

Nou, de mural verwijst naar een lied van de Zeeuwse band Racoon. Een bekende groep die hier in dit gebouw begon, het was hun thuisbasis. Het gebouw is pop-podium 't Beest. 

En dat lied? Het heet De held en de lul. 

Het gaat over een vriendschap tussen twee totaal verschillende mensen. Toch vrienden. Een van die twee gaat dood en de ander blijft achter. 

Ik kende het lied helemaal niet, maar ik heb het wel opgezocht. 

En ik vond een korte documentaire die vertelt hoe en waarom de mural tot stand is gekomen. Je ziet de bandleden en de makers van de mural en hoe die bij elkaar zijn gekomen. Die makers heten Niels van Swaemen en Kaspar van Leek en zij zijn Studio Giftig. Je ziet ook hoe de mural werd gemaakt. Met twee modellen voor die twee vrienden.

Ik vond het buitengewoon interessant. Echt. 

En aan het eind zie je Racoon voor het kunstwerk hun lied zingen. Als je geen tijd hebt voor alles, moet je even doorspoelen tot het lied. 

Het staat allemaal op de site van Studio Giftig. Met nog meer en betere foto's dan die van mij. O.a. met een foto van de hele muur. 

De werkers die nu bezig zijn hebben me gezegd dat de complete mural blijft en dat ze heel voorzichtig zijn. 

Hier is de link: https://studiogiftig.nl/portfolio_page/racoon-de-held-en-de-lul-the-hero-and-the-jerk/

Linking to Sami's Colourful World

Bloemen

 

Bij Mevrouw W. en bij Conny las ik iets over een Foto-Bingo. Die is bedacht door Satur9, klik

Het lijkt me leuk om daar zo af en toe of misschien wel iedere keer aan mee te doen. We zullen zien. 

Als... dan ga ik het op vrijdag doen, maar omdat de eerste vrijdag al voorbij is, doe ik het voor deze ene keer op zondag. 

Onderwerp: bloemen. Je plaatst dan drie tot vijf foto's in dat thema. En ja zoals anderen ook al opmerkten, dat is dan meteeen weer een kleine foto-opruiming. 

Deze foto's zijn alle drie gemaakt in juni. Wel in verschillende jaren. Ik heb ook echt een map "Bloemen", dus dat was een makkie. 

Ik doe er nog een, geen beste foto, maar wel grappig omdat ik die op een rommelmarkt maakte. 

Ik had er geen datum bij gezet, maar ik gok dat het ook in juni is geweest. 

Pasar Melati

 

Al een paar jaar achter elkaar wordt hier in Hoorn een Pasar gehouden. 

(Nu ik dit schrijf zie ik ineens dat Pasar een beetje lijkt op bazaar, het zal met elkaar te maken hebben gok ik, maar dit terzijde)

Pasar betekent markt en melati is een bloem, een geurende witte bloem, die ook wel Javaanse jasmijn wordt genoemd. 

De markt gaat over Indonesië en de Indonesische cultuur. 

Ik heb daar eigenlijk geen binding mee, maar déze markt wordt georganiseerd door iemand die in ons museum werkt. En omdat het een hele organisatie is, vroeg zij een aantal jaren geleden hulp aan de vrijwilligers. 

Wij deden mee, vonden het leuk en sindsdien zijn we dus van de partij. 

Ik begon de eerste keer bij de kapstokken, toen was het nog in het museum. Nu is het al een paar keer in de schouwburg

Mijn man en ik zijn ingedeeld bij de photobooth. 

Zo'n ding bestaat uit een camera, een scherm en een printer. Je gaat zitten in een bepaalde opstelling en binnen een minuut of zo komt er zo'n stripje uit als herinnering, in dit geval aan de pasar. 

Het is leuk om te doen. Te zien hoe mensen gaan zitten en poseren... of niet natuurlijk. Leuk om te zien dat vrouwen vaak hun man moeten overhalen. Dat sommigen er met hun hele groep op willen. Leuk om af en toe een gesprekje te hebben met de bezoekers. 

Zo waren er bijvoorbeeld vier zussen die dit deden om de verjaardag van een van hen te vieren. 'Ja we houden allemaal van eten en dat is hier heel goed'. 

Of die vrouw van achtentachtig die zelf fotograaf was geweest een tijdje en die er echt niet tegen kon dat het achtergronddoek een beetje scheef hing. Ze rustte niet voor het goed hing. En haar negentigjarige echtgenoot zag het allemaal rustig aan.

En verder is er dus markt, 'met exotische produkten, boeken, een pitjit-massagestand. (Ik moet nog even ontdekken wat dat precies inhoudt.) 

Het ruikt er heerlijk en er is een uitgebreide foodcourt waar je geniet van overheerlijke, authentieke Indo(nesische) maaltijden, en tropische drankjes'. 

Er is muziek, dans, kinderen kunnen bijv. vliegers maken. Er zijn workshops en sprekers. Kortom te veel om op te noemen. 

Echt leuk zo'n dagje en ik had tijd genoeg om zelf een rondje te lopen. En straks ga ik lekker nog een keer. 

Zeg Paus, waar is mijn kunst

 

Nóg een podcast die ik met heel veel plezier heb beluisterd, tijdens lange wandelingen. 

Mijn tip-gever was Marion. Zij stuurt me heel vaak links van luisterwaardige podcasts en bijna altijd vind ik ze super.  

Deze ook, de titel sprak me al meteen aan. 

Olga Majeau stamt uit een adellijke Hongaarse familie. Haar voorouders hadden een groot kasteel én een enorme kunstcollectie. 

Die zou bestaan uit zo'n 450 kunstwerken. Renaissance kunst. De collectie van haar betovergrootvader Bela Eperjesy

Maar na de eerste Wereldoorlog is die collectie uit beeld.

Olga heeft al eerder een boek geschreven over haar familiegeschiedenis: Een schitterend isolement. Dat boek heb ik gelezen.

In deze podcast  gaat ze eigenlijk verder. Samen met radiomaker Stef Visjager op zoek naar die kunst uit haar familie en haar voorgeschiedenis. Ze heeft dagboeken van haar oma Elfi, ze heeft brieven en foto's uit haar familie. 

Maar waar is nou toch die collectie gebleven? 

Er zitten grote namen tussen als Rafael, Bernini, Veronese en Santi. Olga vindt ze nergens terug. 

Ze gaat vaak naar het voorouderlijk kasteel, nu een hotel. Ze zoekt en onderzoekt. 

En eindelijk in een museum in Fano vindt ze een werk. Van Giovanni Santi. Met op de achterkant een stukje rood lakzegel dat er ook volgens beschrijvingen moet zitten. Hoort te zitten. 

Ze ontdekt meer en meer. 

Het is een verhaal van onteigening, oorlogen, gerotzooi met namen en administraties. 

Het is een interessant verhaal en superleuk en spannend om naar te luisteren. 

En als je nou zou willen weten wat die paus er mee van doen had... ja, dan moet je maar luisteren. 

Van Odysseus en een dwarse herder.

In de afgelopen periode en nadat ik bijna een hele film lang had geslapen (terwijl ik van alle kanten hoorde dat het een fijne film was), was ik toch een beetje gespannen toen ik weer naar een film ging. 

Want ik vind het stom van mezelf en irritant. Ik wíl helemaal niet slapen. 

Ik zag eerst Jimpa en sliep niet. 

En daarna werd het nog wat spannender want ik ging naar The Odyssey. Een film die bijna drie uur duurt. 

Over Odysseus die na de Trojaanse oorlog op weg gaat naar huis. Hij doet daar twintig jaar over en krijgt te maken met allerlei moeilijkheden. Veroorzaakt door zowel goden als mensen. 

Het verhaal heeft me altijd geboeid en tijdens een cursus mythologie in de kunst heb ik me er nog extra in verdiept. Dus ik móést van mezelf. 

En... er was een pauze. Die is er bij een gewone film niet bij ons in de Cinema.

Dat scheelde, evenals de koffie vooraf en het water tijdens de voorstelling (Ook een beetje op mijn ogen, waarbij ik in het donker nogal knoeide en dat hielp ook)

Ik ga er niet te veel van zeggen. Ik heb heel veel kritiek op de film gelezen. 

Heel veel over het te harde geluid, maar daar was in onze cinema geen sprake van. Ook kritiek op allerlei andere aspecten. Ik deel die kritiek niet. 

Ik vond de film fantastisch. Wat een spektakel. Wat ontzettend knap gemaakt. Zoveel mensen, zoveel te zien, zoveel werk en zo ontzettend boeiend. Ik heb er van genoten! En ook van hem hieronder.

 Ik hou wat ruimte over, hahaha. En dus ook nog even een andere film:

Naar een waargebeurd verhaal.

 

Het verhaal namelijk van oudere herder op Sardinië, Efisio, die weigert om zijn huis en grond te verkopen. Er wordt hem heel veel geld geboden door een projectontwikkelaar die er een luxe vakantieoord van wil maken. Zo'n prachtig eiland, zo'n mooie kust. Ja het zou ongetwijfeld voor veel mensen aantrekkelijk zijn. En het verkopen zou ook voor velen aantrekkelijk zijn. Het bedrag dat de herder geboden wordt stijgt tot ongekende hoogten. 

De projectontwikkelaar heeft geld genoeg en begint alvast te bouwen om de plek van de herder heen.

Er is ook druk vanuit het dorp, immers zo'n resort zou werk opleveren voor veel mensen. 

Eigenlijk wordt Efisio alleen maar gesteund door zijn dochter Francesca. En dan wordt het een juridisch gevecht. De herder weigert en houdt vol. Het gaat om het land van zijn vader en grootvader en dat wil hij niet verkopen.

Een schitterende film, die ook best veel kritiek te verduren kreeg, maar ik vond hem heel goed. Met als kernvraag natuurlijk: hoe ver ga je en wat is het belangrijkste het behoud van erfgoed of vooruitgang? 

Er zaten, maar daar dacht ik pas thuis aan, wel wat vreemde dingen in de film. De oude herder die zijn koeien weidde op het strand bijv.  Maar het maakte me niks uit. 

Wat ik heel erg leuk vond was de aftiteling. 

Bij ons in de cinema is het min of meer de gewoonte dat je blijft zitten tot alles en iedereen die wat heeft gedaan aan het maken van de film,  is genoemd. Soms vind ik dat vervelend. En ook nogal zinloos omdat je het niet opneemt. 

Hier was het verrassend anders en verschenen alle spelers en makers nog even in beeld. Met hun namen erbij. Heel goed gedaan. 

.

A Day in the Life

Al drie keer (minstens) had onze lieve kleindochter, met pretoogjes en een grote grijns, bijna verklapt wat voor verjaardagsverrassing ze voor ons in petto had. Elke keer nét niet. Maar tijdens het verjaardagsdiner vertelde ze wat het plan was. 

Wij zouden 'een day in the life' van onze 13-jarige Anna gaan meemaken. 

En dan wel een dag in haar huidige leven dat zich voor een deel afspeelt op haar school en in de omgeving van haar school. In Amsterdam. 

Dáár, in die buurt, zouden we, mét haar, gaan rondkijken en ging ze ons alles laten zien. 

Is dat niet fantastisch? Wat een prachtig en origineel cadeau. Amazing, toch? 

Ik was al zowat in tranen door het idee alleen al. 

Anna's school is niet in haar buurt.

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ze te horen kreeg welke school voor haar was uitgekozen. Weet je nog? Zij was de enige van haar klas die naar die school ging en het was haar zesde keuze. Wat een akelig systeem. Ik weet ook nog als de dag van gisteren dat Anna's vader zei: Nou het is nu natuulijk niet leuk voor je, maar je zal straks eens zien. Dan staat jouw school toevallig wel midden in De Pijp en niet in een of andere duffe buitenwijk. En dan ben je er harstikke blij mee'. 

Nou en zo ongeveer is het gelukkig ook gegaan. 

De school is dus niet dichtbij. Ze moet op de fiets en alleen bij echt slecht weer mag ze met de metro. 

En die metro namen wij nu dus ook met z'n drieën. 

Want ik durf in hartje Amsterdam niet meer te fietsen. Echt niet. 

We vertrokken vanaf Gare du Nord en stapten uit in De Pijp. 

Als eerste gingen we haar school bekijken.

Dwz een locatie, maar de andere locaties zagen we ook, wat later op de wandeling. En ook de nieuwbouw. 'Dat ga ik nog wel meemaken hoor', zei onze kleindochter. We kregen zelfs te zien waar ze haar fiets moest stallen. 

Ik had graag even binnen willen kijken en hoewel het vakantiewas waren er wat mensen aan  het werk en als ik het h ad gevraagd hadden die het vast goed gevonden. Maar dat ging Anna net even te ver. 

Voort ging het. Eerst maar eens even naar het Engelse winkeltje vlakbij. Onze kleindochter weet precies wat wij leuk vinden. 

Daarna verder rondlopen, langs het Sarphatipark naar de Albert Cuyp en daar keken we heel lang rond. Aan allebei de kanten. 

Aan de achterkrant van de kramen ook nog winkeltjes. Zeer gevarieerd allemaal. 

De Albert Cuypmural heb ik al laten zien. Kijk hier staan opa en kleindochter samen te kijken. 

Het was een zeer warme dag, met een wolkenloze hemel, maar in de stad heb je door al die hoge gebouwen heel wat schaduw. 

Dat nam niet weg dat we ondanks het meegenomen water, dorst kregen.

En Anna had bedacht dat het dan maar Bubble thee moest worden. Niet dat het ook maar iets met thee te maken had hoor, maar ik vond het leuk. 

Ook dat de mevrouw van het kraampje Anna kende. Ze heeft er een spaarkaart, hahaha. 

Die bolletjes onder in het bekertje zuig je gewoon met een rietje naar binnen. En dan springen ze open in je mond. 

Ik vond het harstikke leuk en vooral ook dat Anna het kennelijk van tevoren allemaal had bedacht. 

We liepen en liepen en liepen. 

Een lunch hoorde er ook nog bij. Daarvoor koos Anna een zaakje dat Alberto heette. 

'Maar we kunnen ook ergens anders gaan hoor, als jullie het niet leuk vinden'. 

Nou ik kan je verzekeren dat we het we het wél leuk vonden. 

We vonden echt alles leuk. 

De lunch was overigens ook erg lekker. Alberto gaan we onthouden. 

Eigenlijk was dit de laatste stop. We hadden in de warmte 11, 3 km gelopen en daarna vonden we het alle drie welletjes. 

Het was een fantastisch en heel erg lief cadeau,  om nooit te vergeten: A Day in the Life of Anna.