Lundi

Het is alweer een jaar geleden dat we in Parijs waren. Ik heb er veel van laten zien en ook een aantal muurschilderingen. 

Maar deze nog niet. Deze is er gewoon tussendoor geglipt. En dat terwijl ik het echt een schatje vind.

Het is een tekening die ook in de agenda van een tienermeisje niet zou misstaan, maar ik vind de woorden dan weer zo schattig. Allemaal woorden die een positief gevoel aangeven. Alleen het woord calin kende ik niet. Nu wel, dat betekent: knuffel. 

Voor wat betreft de kunstenaar kreeg ik verschillende namen toen ik aan het zoeken was. Maar geen zekerheid. Nou ja. 

Update: Net nog even gezocht, dat gaat 's morgens beter dan 's avonds. De maakster is Brigitte Mathias, illustratrice én... amoureuse de la vie: klik 

Zeker ben ik wel over de maaktster van dit werk. 

Dit is gemaakt door Anna Laurini. Ik zag haar werk in London, meermaals. En een keer in Amsterdam, ik heb het hier laten zien,  Klik.  

En dus ook in Parijs. Steeds een klein beetje anders, een heel klein beetje soms. Best apart dat iemand die kleine variaties maakt en dat overal laat zien. 

Linking to Sami's Colourful World

Sense and Sensibility

 We gingen naar de film Sense and Sensibility.

Het was een voorpremiere. Dat betekent dat de film nog niet echt in premiere is gegaan in de Nederlandse filmhuizen en bioscopen. Het betekende ook dat er een inleiding werd gegeven op de film. En wel door degene die de programmering in onze cinema doet.  Leuk om te horen hoe dat dan gaat. 

Dat er een voorvertoning is voor die mensen, dat ze dan bepalen of ze de film in hun programma willen en zo ja hoe lang dan en wanneer. Dat er niets over verteld mag worden, dat dat in een contract is vastgelegd. Interessant. Ik heb daar gewoon nooit eerder over nagedacht

Enfin, nu we daar zaten mocht het wel en kregen we ook een en ander te horen over het boek waar de film op is gebaseerd en over de schrijfster daarvan: Jane Austen. 

Jane Austen(1775-1817) schreef zes boeken die heel erg bekend zijn geworden en vaak verfilmd.

Maar in haar tijd werd zo'n boek anoniem gepubliceerd, want een vrouw die een boek schreef... dat kon eigenlijk niet. 

En dus werd het een novel, written...

By A Lady

Dat boek heb ik nooit gelezen trouwens en eerdere films zag ik ook niet, maar de naam en de titel kende ik natuurlijk wel en op een of andere manier had ik toch ook aardig meegekregen waar de film over zou gaan. 

Uit de agenda van de Cinema neem ik even de korte samenvatting omdat ik eigenlijk niks van het verhaal wil vertellen.

Na een ingrijpende familiecrisis verliezen de zussen Elinor en Marianne Dashwood hun vertrouwde leven. Waar de bedachtzame Elinor haar emoties probeert te beheersen, volgt Marianne juist vol overgave haar hart. Tussen geld, status en roddels ontdekken ze wie werkelijk te vertrouwen is en wat liefde echt betekent.

Ik vond het een mooie, romantische film met prachtige beelden van Engeland  en prachtige hoofdrolspelers. 

Bovendien met een mooi einde, daar hou ik van. 

Maar... dat einde had voor mij echt een stuk eerder mogen komen. De film duurde 131 minuten en dat vond ik te lang. Dat ligt voor een groot deel aan mij, ik vind films vaak (te) lang duren. 

Desalniettemin: ik heb ervan genoten. Ik vond het wel echt een film voor vrouwen en dat vond mijn man ook. Er zaten twee of drie mannen in de zaal. De rest had dat dus kennelijk wel ingeschat. 

Volendam, een nieuw bezoek

 

We dronken koffie op een terrasje op de Dijk in Volendam. Het was half september. Een beetje bewolkt en heerlijk van temperatuur.

Vanaf dat terras zagen we in de verte een pier met daarop een huisje. 

Aan een leuk meisje, dat bediende op het terras en  aan haar spraak te horen overduidelijk uit Volendam, vroeg ik of ze wist wat dat voor gebouwtje was. 

Ze had geen idee, maar 'ik ga het wel even voor u vragen hoor'. Ze liep naar binnen: 'Johan, dat huissie daar, wat is dat voor iets?' Toen ze terug kwamvertelde ze dat Johan het niet wist en ook de andere collega's niet. 'U kunt het maar het beste aan Chat vragen, die weet alles. 

En ik dacht eerst nog even dat Chat haar baas was of zo, maar ze bedoelde Chat Gpt. (Vrij stom natuurlijk (van mij), maar ik ken ook echt iemand die Chet heet. Vandaar. 

Enfin,  wij dachten eerst maar eens even dichterbij te gaan kijken. 

Dus we liepen de pier op en af en kwamen steeds dichterbij. De tekst op dat witte bord konden we pas lezen toen we het aan konden raken. Welkom in Volendam. Verder geen enkele aanwijzing

Bovendien was er recht tegenover dat huisje nóg iets opvallends dat we nu ook beter zagen:

Een soort havenlicht  met daarbij een groot Mariabeeld. Ik dacht misschien iets met rood en groen als bakboord en stuurboord. En dat blijkt ook zo te zijn, want tussen die lichten  was de oude haveningang. 

En ja zoals dat leuke meisje had gezegd heb ik het aan Chat gevraagd en zo werd het me allemaal duidelijk. 

Dat huisje, daar stond vroeger een misthoorn in. (Die was er nu niet meer in, ik ben er helemaal om heen gelopen en kon aan de achterkant naar binnen kijken, geen misthoorn).  

Maar goed, dus geen schuurtje of plek voor reddingsvesten of zo, maar een havenlicht en een misthoorn om de schepen veilig de haven binnen te leiden. 

En dat Mariabeeld aan de andere kant?  Dat is officieel Onze Lieve Vrouw van Banneux in Wallonië en dat is een bekend bedevaartsoord omdat Maria daar verschenen zou zijn. Volendam was een katholiek dorp en ook Volendammers gingen op bedevaart. En ze waren vissers, dus Maria staat daar als een bescherming. 

Aan die witte palen werden fuiken vastgemaakt. 

En zo werd,  na dat terrasje,  alles duidelijk. 

Bij eerdere bezoeken aan Volendam vond ik er eigenlijk niet zo veel aan. Tenminste niet aan die dijk. Maar nu kijk ik er toch anders tegenaan. 

Dat we dit zagen zat helemaal niet in de planning. 

We gingen omdat we een lekker stukje wilden fietsen én voor hotel Spaander én voor het Volendam Museum. Daar kom ik nog wel eens op terug. 

Oud en vervallen (fotobingo)

Het thema bij Anne's foto-bingo is deze keer: Verlaten gebouwen. 

Ik heb op dit blog al een aantal malen verlaten gebouwen laten zien, maar dan onder het kopje Oud en Vervallen, klik. Daar had ik dus niet veel aan. En op speurtocht gaan had natuurlijk gekund, maar de tijd ontbrak. Toch heb ik er nog eentje niet laten zien. En paar weken geleden fietsten we naar Volendam en daar was echt een verlaten gebouw, oud en vervallen. Dus daar doe ik het mee deze week

Dit vind ik zo ontzettend jammer en dat niet alleen, ook onbegrijpelijk:

Deze voormalige palingrokerij van J.B. Plat, bevindt zich in Volendam. Op een heel fraaie plek. 

Die plek is echt fantastisch. Uitzicht op de haven. 

Wat een verval, wat een narigheid. 

Het pand mag niet gesloopt worden, want het is een gemeentelijk monument. 

Herstellen zal ongetwijfeld heel erg duur zijn. Maar ja ik denk altijd dat er een hoop geld zit in Volendam. Met al die artiesten en voetballers en zo. Dat weet ik natuurlijk niet, dat dénk ik. En ik denk ook dat hier toch gewoon weer iets moois van te maken is. Moeten ze allemaal samenwerken...

Maar goed ik heb niet eens iets met Volendam te maken, ik ga er niet over. Ik vind het gewoon jammer. Misschien leeft J.B. Plat wel niet meer. En als hij het wist zou hij zich omdraaien in zijn graf. Dénk ik. 

Wil je nog meer verlaten, oude en vervallen gebouwen zien, ga dan kijken bij Anne. Haar fotobingo voor deze week staat er al. Klik. 

Afscheid van de zomer?

Wat was het een fantastische dag, wat weer betreft, gisteren. We hadden besloten om naar het strand in Egmond te gaan. Eigenlijk om een beetje afscheid te nemen van de zomer. Van deze lange, warme zomer.  Zo voelde het en de volgende dag (vandaag dus)  zou het een stuk kouder worden en regen en zo...

Maar nu was het woensdagmorgen en geen nog geen herfstvakantie. 

Dus we deden een bakkie en gingen lekker aan de wandel. 

Ik vond een leuk stukje hout. Het leek wel of de golven er golfjes in hadden gemaakt. 'Misschien is het wel van een V. O. C. schip',  zei mijn man. Zou best kunnen, je weet het niet hè.

En zij was er, met haar drie kleine hondjes en reken maar dat die drie een mooi leven hebben:

We liepen verder en zagen dit. Daar werd wat geïnstalleerd of gefilmd of... Vanaf de vloedlijn konden we het niet zo goed zien. Dus we liepen er op af om eens wat beter te kijken.

We vroegen de heren natuurlijk wat hier gebeurde. 

'Hebt u een secondje' zei de iets oudere man. Hij hield een zware paal recht. Natuurlijk hadden we dat, we hadden een heleboel secondjes. '

En toen die om waren en de paal stevig genoeg was,  namen ze alle tijd om ons uit te leggen wat de bedoeling was. Zo leuk, terwijl ze toch gewoon aan het werk waren. Ook zij vonden het weer op deze dag een cadeautje. 

Ze waren van de Universiteit van Utrecht en zij tweeën waren de techneuten. De studenten (Geo-sience, fysische geografie) waren verderop bezig. Enfin,  ze installeerden ook een bord 

Wind-en zandtransportmetingen, dáár gaat het om. 

Superinteressant allemaal en denk ik ook heel erg nuttig. Want het uiteindelijke doel is natuurlijk beheer en bescherming van de kust. 

Wat is er toch veel dat zich geheel (nou ja, dus bijna geheel) afspeelt buiten mijn blikveld.

Maar je kunt niet van alles op de hoogte zijn en af en toe ergens een glimp van opvangen is ook leuk! 

En langzaam, heel langzaam veranderde het weer. Het was nog steeds warm, maar toch!

Stilleven

Tijd voor Conny's bloghop. 

Deze keer was het thema: Een stilleven met alledaagse dingen. Het werd bijna als vanzelf weer een ATC.

Ik ben er wel tevreden over, het was een heel gepriegel en trouwens ook een hele zoektocht naar passende plaatjes. Maar ik was lekker bezig, al luisterend naar een interessante podcast. Ik luisterd meer dan de helft van die podcast, want misschien denk je dat zoiets snel klaar is. Ha, in mijn geval niet hoor, helemaal niet. 

Wat andere mensen hebben gemaakt kun je bij Conny zien. Hier, klik.  

Ik ben altijd heel benieuwd, nu ook! 

Fietsen in Amsterdam

Deze foto... ik vind hem zo leuk. De foto is gemaakt door Eddy Posthuma de Boer (1931-2021) en komt uit een boek, getiteld Amsterdam: City of Bikes

Jammer van die Engelse titel. Ik snap het wel natuurlijk, maar ik vind het niet leuk. 

Enfin, het is een nieuw boek met meer dan 150 foto's van Eddy Posthuma de Boer.  Over fietsen dus,  in Amsterdam.

En fietsen in Amsterdam, dat is nou net iets dat ik niet meer durf. 

In het centrum zou ik dat echt niet meer doen. In een buitenwijk en ook in de wijk waar wij hopelijk gaan wonen nog wel. 

Maar in het centrum absoluut niet. Echt levensgevaarlijk met niemand die zich aan de regels lijkt te houden. Toeristen niet omdat ze het niet snappen en inwoners niet omdat ze dat gewoon niet doen. 

De foto hierboven is gemaakt in 1969. Ik zou hem een paar jaar eerder hebben gedacht. 

In 1969 was ik al aan de studie en de kleding op de foto is wat mij betreft verbonden aan de middelbare school. 

Die witte kniekousen, met die penny shoes. Die sjaal, zelfgebreid, volgens mij in de patentsteek, zo een had ik er ook. Andere kleuren, maar wel zo'n sjaal. En dan die muts, links. Dat heette een astronautenmuts. Die had ik ook ooit. Door mijn moeder gemaakt.  Ik was weer even helemaal terug. 

Het stond er niet bij, maar ik weet bijna zeker dat de foto is gemaakt in Buitenveldert waar mijn man woonde.

De tweede foto is uit 1955 en ik vind hem geweldig.  Ik kan me heel goed indenken dat je de geschiedenis kunt bekijken aan de hand van fietsfoto's

'De fotograaf stelde zich op als een wildfotograaf die zijn onderwerp goed kende',  zegt Pete Jordan in een voorwoord. 'Hij bestudeerde de homo cyclisticus amstelodamensis in zijn natuurlijke habitat'. 

En dat vind ik erg leuk gezegd.

Het artikel waar ik deze foto's uit haalde verscheen in Het Parool (jaja ik ben er weer) en werd geschreven door Marc Kruyswijk. 

Monday Mural

Even terug naar London, voor een mural. Tsjonge, ik zou willen dat het waar was. Maar voorlopig zit het er niet in. 

Nou ja... ik kan altijd even terug in mijn foto's. Deze vond ik nog. Ik heb ze niet eerder laten zien, ze zijn van 2024.

Heb ik wel eens gezegd dat ik London in de regen ook aantrekkelijk vind? 

Hier regende het, misschien dat daardoor deze murals  van de muur af leken te spatten: 

 

En dan zeker op die plek. Het was een beetje een saai gebouw,  afgezien van die mural,  maar je kon er wel lekker even schuilen.

Diezelfde dag zag ik een stukje verderop nog een mural. Wel intrigerend. 

Wat zou de kunstenaar (Tom Blackford) hier mee hebben willen zeggen? 

En dat gezichtje op het voorhoofd? Het tweede gezicht? 

Geen idee. Hoe dan ook, ik link deze murals naar Sami's Colourful World

Gezichtjes van Ferrarra

Ferrara vult weer een hele aflevering gezichtjes. Goed gevonden allemaal en dank Ferrara.

Mijn schoondochter kreeg voor haar verjaardag een limoenboompje.
Bij thuiskomst bleek het plaatje niet helemaal scherp. 

Een vaag smoeltje in de Librije in Zutphen.
Waar veel meer interessants te zien was. Zegt Ferrara. 

'Een wagentje op een erf in Akersloot. Ik vind hem twijfelachtig, maar 
dat ordeel laat ik aan jou'. 

Ik vind hem helemaal niet twijfelachtig, dus: 

Op hetzelfde erf ook nog een paardentrailer:

In de tuin van de Adelbertus Abdij in Egmond-Binnen:

Wachtend op de intercity naar Amsterdam keek dit NS-logo me aan:

Dat waren ze weer. Allemaal weer supergoed gezien. Door Ferrara.

Het leuke is natuurlijk dat iederéén mee kan doen. 

Dus blijf speuren, mensen. En inzenden:

bettievdgriend@hotmail.com 

Pressure

 

Een film over de tweede wereldoorlog. Eentje waarin je weinig van het oorlogsgeweld ziet. Alleen op het laatst.

Ik vond de film zo spannend dat ik helemaal in een soort kramp zat, echt een hele tijd, tot duidelijk werd dat de afloop ook de gewenste afloop zou zijn. 

Eigenlijk houd ik niet van oorlogsfilms die je bekijkt alsof het thrillers zijn. Een thriller is toch min of meer amusement en oorlog is dat zeer zeker niet. Dus eigenlijk ging ik tegen mezelf in, maar oh wat vond ik de film goed. En de hoofdrolspeler die ook, dat is Andrew Scott. 

Het verhaal:

Het is 1944 en de plannen voor D-Day liggen klaar. De voorbereidingen voor deze gigantische operatie zijn getroffen.  Eigenlijk moet alleen het moment van de aanval in Normandië nog worden bepaald en daartoe is een,  door Churchill zeer aanbevolen, meteoroloog aangetrokken. Zijn naam is Kapitein (Dr.) James Stagg, een Schot. 

Hij moet bepalen of en wanneer de invasie kan plaatsvinden. Hij schijnt de allerbeste ter wereld te zijn. 

In het centrum waar alles wordt geregeld onder leiding van generaal Eisenhower is ook al een Amerikáánse meteoroloog aan wezig: Irving Krick. 

De twee botsen nogal, maar Stagg heeft het meer voor het zeggen dan Krick. 

Het moment van de aanval komt nader en nader en het slechte weer waardoor de aanval totaal zou mislukken ook. Krick denkt dat het kan, Stagg denkt van niet. 

Uitstel is eigenlijk ook niet mogelijk. De datum is niet voor niets gekozen. De voorbereidingen zijn gedaan, langer wachten betekent o.a. dat de Duitsers te weten zullen komen wat er gaande is. 

Stagg, wéét dat het stralende weerplaatje op dat moment helemaal niets zegt. De anderen geloven hem eigenlijk  niet..

Het lot van de wereld gaat bepaald worden door deze invasie en als die niet door kan gaan.... De pressure is hoog, ontzettend hoog

Tot bijna aan het eind wordt er voornamelijk gepraat in deze film en dat dat zo ontzettend spannend kan zijn, dat vond ik ongelooflijk. 

Overigens is de film gebaseerd op ware gebeurtenissen. Ik heb nooit geweten hoe belangrijk die weersvoorspelling is geweest.

Een aanrader!