Stilleven

Tijd voor Conny's bloghop. 

Deze keer was het thema: Een stilleven met alledaagse dingen. Het werd bijna als vanzelf weer een ATC.

Ik ben er wel tevreden over, het was een heel gepriegel en trouwens ook een hele zoektocht naar passende plaatjes. Maar ik was lekker bezig, al luisterend naar een interessante podcast. Ik luisterd meer dan de helft van die podcast, want misschien denk je dat zoiets snel klaar is. Ha, in mijn geval niet hoor, helemaal niet. 

Wat andere mensen hebben gemaakt kun je bij Conny zien. Hier, klik.  

Ik ben altijd heel benieuwd, nu ook! 

Fietsen in Amsterdam

Deze foto... ik vind hem zo leuk. De foto is gemaakt door Eddy Posthuma de Boer (1931-2021) en komt uit een boek, getiteld Amsterdam: City of Bikes

Jammer van die Engelse titel. Ik snap het wel natuurlijk, maar ik vind het niet leuk. 

Enfin, het is een nieuw boek met meer dan 150 foto's van Eddy Posthuma de Boer.  Over fietsen dus,  in Amsterdam.

En fietsen in Amsterdam, dat is nou net iets dat ik niet meer durf. 

In het centrum zou ik dat echt niet meer doen. In een buitenwijk en ook in de wijk waar wij hopelijk gaan wonen nog wel. 

Maar in het centrum absoluut niet. Echt levensgevaarlijk met niemand die zich aan de regels lijkt te houden. Toeristen niet omdat ze het niet snappen en inwoners niet omdat ze dat gewoon niet doen. 

De foto hierboven is gemaakt in 1969. Ik zou hem een paar jaar eerder hebben gedacht. 

In 1969 was ik al aan de studie en de kleding op de foto is wat mij betreft verbonden aan de middelbare school. 

Die witte kniekousen, met die penny shoes. Die sjaal, zelfgebreid, volgens mij in de patentsteek, zo een had ik er ook. Andere kleuren, maar wel zo'n sjaal. En dan die muts, links. Dat heette een astronautenmuts. Die had ik ook ooit. Door mijn moeder gemaakt.  Ik was weer even helemaal terug. 

Het stond er niet bij, maar ik weet bijna zeker dat de foto is gemaakt in Buitenveldert waar mijn man woonde.

De tweede foto is uit 1955 en ik vind hem geweldig.  Ik kan me heel goed indenken dat je de geschiedenis kunt bekijken aan de hand van fietsfoto's

'De fotograaf stelde zich op als een wildfotograaf die zijn onderwerp goed kende',  zegt Pete Jordan in een voorwoord. 'Hij bestudeerde de homo cyclisticus amstelodamensis in zijn natuurlijke habitat'. 

En dat vind ik erg leuk gezegd.

Het artikel waar ik deze foto's uit haalde verscheen in Het Parool (jaja ik ben er weer) en werd geschreven door Marc Kruyswijk. 

Monday Mural

Even terug naar London, voor een mural. Tsjonge, ik zou willen dat het waar was. Maar voorlopig zit het er niet in. 

Nou ja... ik kan altijd even terug in mijn foto's. Deze vond ik nog. Ik heb ze niet eerder laten zien, ze zijn van 2024.

Heb ik wel eens gezegd dat ik London in de regen ook aantrekkelijk vind? 

Hier regende het, misschien dat daardoor deze murals  van de muur af leken te spatten: 

 

En dan zeker op die plek. Het was een beetje een saai gebouw,  afgezien van die mural,  maar je kon er wel lekker even schuilen.

Diezelfde dag zag ik een stukje verderop nog een mural. Wel intrigerend. 

Wat zou de kunstenaar (Tom Blackford) hier mee hebben willen zeggen? 

En dat gezichtje op het voorhoofd? Het tweede gezicht? 

Geen idee. Hoe dan ook, ik link deze murals naar Sami's Colourful World

Gezichtjes van Ferrarra

Ferrara vult weer een hele aflevering gezichtjes. Goed gevonden allemaal en dank Ferrara.

Mijn schoondochter kreeg voor haar verjaardag een limoenboompje.
Bij thuiskomst bleek het plaatje niet helemaal scherp. 

Een vaag smoeltje in de Librije in Zutphen.
Waar veel meer interessants te zien was. Zegt Ferrara. 

'Een wagentje op een erf in Akersloot. Ik vind hem twijfelachtig, maar 
dat ordeel laat ik aan jou'. 

Ik vind hem helemaal niet twijfelachtig, dus: 

Op hetzelfde erf ook nog een paardentrailer:

In de tuin van de Adelbertus Abdij in Egmond-Binnen:

Wachtend op de intercity naar Amsterdam keek dit NS-logo me aan:

Dat waren ze weer. Allemaal weer supergoed gezien. Door Ferrara.

Het leuke is natuurlijk dat iederéén mee kan doen. 

Dus blijf speuren, mensen. En inzenden:

bettievdgriend@hotmail.com 

Pressure

 

Een film over de tweede wereldoorlog. Eentje waarin je weinig van het oorlogsgeweld ziet. Alleen op het laatst.

Ik vond de film zo spannend dat ik helemaal in een soort kramp zat, echt een hele tijd, tot duidelijk werd dat de afloop ook de gewenste afloop zou zijn. 

Eigenlijk houd ik niet van oorlogsfilms die je bekijkt alsof het thrillers zijn. Een thriller is toch min of meer amusement en oorlog is dat zeer zeker niet. Dus eigenlijk ging ik tegen mezelf in, maar oh wat vond ik de film goed. En de hoofdrolspeler die ook, dat is Andrew Scott. 

Het verhaal:

Het is 1944 en de plannen voor D-Day liggen klaar. De voorbereidingen voor deze gigantische operatie zijn getroffen.  Eigenlijk moet alleen het moment van de aanval in Normandië nog worden bepaald en daartoe is een,  door Churchill zeer aanbevolen, meteoroloog aangetrokken. Zijn naam is Kapitein (Dr.) James Stagg, een Schot. 

Hij moet bepalen of en wanneer de invasie kan plaatsvinden. Hij schijnt de allerbeste ter wereld te zijn. 

In het centrum waar alles wordt geregeld onder leiding van generaal Eisenhower is ook al een Amerikáánse meteoroloog aan wezig: Irving Krick. 

De twee botsen nogal, maar Stagg heeft het meer voor het zeggen dan Krick. 

Het moment van de aanval komt nader en nader en het slechte weer waardoor de aanval totaal zou mislukken ook. Krick denkt dat het kan, Stagg denkt van niet. 

Uitstel is eigenlijk ook niet mogelijk. De datum is niet voor niets gekozen. De voorbereidingen zijn gedaan, langer wachten betekent o.a. dat de Duitsers te weten zullen komen wat er gaande is. 

Stagg, wéét dat het stralende weerplaatje op dat moment helemaal niets zegt. De anderen geloven hem eigenlijk  niet..

Het lot van de wereld gaat bepaald worden door deze invasie en als die niet door kan gaan.... De pressure is hoog, ontzettend hoog

Tot bijna aan het eind wordt er voornamelijk gepraat in deze film en dat dat zo ontzettend spannend kan zijn, dat vond ik ongelooflijk. 

Overigens is de film gebaseerd op ware gebeurtenissen. Ik heb nooit geweten hoe belangrijk die weersvoorspelling is geweest.

Een aanrader!

Nooit gebruikt

 Ha, ik dacht aan heel iets anders toen ik vorige week het thema van Anne Saturnein had gezien. Dat thema was Nooit Gebruikt. 

En ik dacht aan zaken die ik ooit heb aangeschaft, dingen die ik zo nodig moest hebben en die een volkomen verspilling van geld en materiaal bleken te zijn. Het zijn er gelukkig niet veel, meestal gebruik ik mijn verstand hoor. Meestal.

Het zijn trouwens allemaal dingen die ik dan op een soort braderie-achtige markt aanschafte bij een standwerker of werkster die het uitstekend wist te brengen. 

Voorbeeldje? Inlegzooltjes  met een soort gel, waar ik de rest van mijn leven buitengewoon makkelijk op zou kunnen lopen. Nog een voorbeeld: Een messensetje voor worteltjes en komkommers enzo met heeel veel mogelijkheden. Dat mijn toen nog jonge kind haar vingertjes er zowat afsneed met dat ding zorgde ervoor dat het per onmiddellijk in de vuilnisbak belandde. En recent kocht ik nog iets waarmee je dingen heel erg schoon zou kunnen krijgen. Oké,  meer schiet me niet te binnen. 

Het was dus niet de bedoeling van Anne. Die had gedacht aan foto's die je niet hebt gebruikt, terwijl ze toch leuk zijn. 

Nou dat is bij mij al langere tijd een thema. Zulke foto's heb ik genoeg en ik plaats ze onder het kopje: Niet meer dan zeven. 

En dat doe ik nu dus ook. (Ik merkte pas nadat ik er zeven had uitgezocht in mijn overvolle map, dat ze allemaal enigszins met vervoer te maken hebben, nou ja bijna allemaal): 

De eerste: 

Deze stond in Edam en daar wordt een mens toch gewoon een beetje vrolijk van hè?

Van de volgende niet. Ik dacht vanuit de auto: Eh.. gedenk te sterven? Hoezo, hier en nu? 

Gevreesd moet worden dat het met de fiets hierboven niet goed kwam.

Ja, ik vind natuurlijk ook dat er voor roze fietsen een uitzondering gemaakt mag worden. 

Gemaakt moet worden.

En een goede raad, waar dan ook, zelfs op een fiets is altijd  goed.

Verstandig opgemerkt.

Nog zo'n verstandige opmerking en zo is het maar net: 

Zo, dat waren er zeven en  nu lekker kijken wat anderen hebben bedacht.

Hier, klik 

't Is echt niet ver, écht niet.

Fietsend op een mooie zomeravond, over de dijk richting Edam, zag ik  aan de ene kant Hoorn...

...en de andere kant opkijkend: Amsterdam!

En nou, Hoorn - Amsterdam, dat mag dan voor ons een hele stap zijn, maar ver is het niet. Helemaal niet hoor, écht niet. 

Bij het zien van deze laatste foto schiet mij trouwens een heel ouderwetse term te binnen: een lichtend verschiet. 

Stapelen

 

Stenen op het strand... Dat zie je hier niet zo heel vaak. 

Deze foto is voor mij dan ook een herinnering aan het mooie Sicilië. Het was geen strandvakantie, maar we waren toch een keer een hele middag op het strand. In 2024 was dat. 

Ach, wat was die zee blauw. En dan die stenen...  

Je ziet hier nog net een puntje van mijn schoen. Op dat strand. 

Ik ben geen strandligger, ik wil eigenlijk wel altijd wat te doen hebben. 

Hoopjes maken bijvoorbeeld, van stenen met gezichtjes. 

En torentjes van stenen bouwen, stapelen dus. 

Het werd veel gedaan. Ook met veel grotere en zwaardere stenen. 

Ik heb me er een tijd mee geamuseerd. En als herinnering nam ik een paar stenen mee.

Vijf om precies te zijn. Drie hele gewone, een gaaf witje en een kleine roze. 

Ze staan in de vensterbank van onze slaapkamer en als ik te ruw doe met de gordijnen valt het roze steentje er soms af. En het witje ook wel eens.

Dat betekent dat ik weer een hele tijd ga stapelen, want het moet er wel staan natuurlijk hè. Net als toen op Sicilië.

Stapelen is vandaag het thema in Conny's bloghop. En ik ga nu kijken wie er vandaag allemaal gestapeld hebben. Hier, klik. 

Een bijzondere plek!

Dus zoals ik al eerder vertelde, we fietsten naar Volendam. 

Langs de dijk, waar het al kon bovenlangs, met een schitterend uitzicht en anders onderlangs en ook dat is een lekker ritje. 

Wel wind natuurlijk. Dat wel,  altijd tegen. 

En  toen was daar dus ineens die trap. 

Geen aankondiging, niks. We verwachtten natuurlijk een uitzichtpunt of een herinnering aan een dijkdoorbraak in het verleden. 

Allebei treffen we regelmatig op andere fietstochten dus zoiets zou het wel zijn. 

En eigenlijk was dat het ook, maar toch anders.

Want boven aangekomen, troffen we dit bouwwerk. Het is wel een uitzichtpunt, maar,  enigszins onverwacht,  kijk je niet naar het Markermeer, maar de andere kant op. De polder in. 

Als je goed kijkt naar de foto, zie je dat er aan de zijkant iets op staat. Dit:

Daarmee zal aangegeven zijn hoe hoog de kruin van de dijk was in 1920 en hoe het ermee gesteld was in 2020. 

De conclusie is dan duidelijk. De dijk is lager geworden. 

De grond bestaat uit veen en klei en dat klinkt in. Het zakt dus. 

En dat klopt met een tekst die er ook nog op staat, bij de leuning als je op het platform staat. 

Ik kon de tekst niet in een keer op de foto krijgen, maar dit staat er: 

Eeuwenoude dijk/ langzaam zakkend in het veen/ levend monument

Die dijk, die er al was in de Middeleeuwen en waar nu in onze tijd een heel groot project gaande is om de dijken te versterken, zal dus hier al versterkt zijn denk ik. 

Zoals het ook in Hoorn al het geval is én afgerond. Compleet met ons nieuwe stadsstrand dat fantastisch is.  

Maar het basisdoel is natuurlijk veiligheid.

En echt hè ik krijg een gevoel van trots als ik hier fiets of over ons strand loop. Er is zo ontzettend veel gedaan. 

Ik heb zo vaak staan kijken hoe hard er werd gewerkt. 

Zowel de mensen die dit hele project hebben bedacht als de mensen die er in weer en wind aan werken en iedereen die daartussenin en achter heel veel schermen heeft gewerkt: Applaus!

APPLAUS!

Monday mural

 

Afgelopen donderdag vertelde ik over dat leuke cafeetje aan de dijk in Emmadorp. We gingen natuurlijk ook nog even op de dijk uitkijken over het Verdronken Land en zagen meteen dat het buiten bijna net zo vol is als binnen. En er zat een mural. Niet echt heel mooi of zo, maar zooo goed passend bij de omgeving dat hij eerst niet eens opviel.

Ik denk dat de zeemeermin het verhaal, of eigenlijk moet ik zeggen een van de verhalen van Saeftinghe, van het Verdronken Land laat zien. 

Het verhaal: 

Ooit was Saeftinghe een belangrijk gebied. Rijk, machtig, met een kasteel en twee torens. De bewoners waren rijk en lieten hun paarden beslaan met zilveren hoefijzers. 

Allemaal leuk en aardig, maar ze wáren niet aardig en ook nog eens gierig. Arme mensen die om een aalmoes vroegen werden weggejaagd. Dat kon niet zo blijven natuurlijk, dat was de goden verzoeken. 

En toen eens een visser een zeemeermin had gevangen liep het dan ook mis. 

Haar zeemeerman kwam achter het schip aan gezwommen en smeekte de schipper om haar terug te geven. Hij werd gewoon uitgelachen. 

De zeemeerman werd woedend en riep luid: 

't Land van Saeftinghe zal vergaan! Alleen de torens zullen blijven staan!

En zo is het gegaan. In 1570 kwam er een enorme vloedgolf die Saeftinghe verzwolg met huizen en mensen. Alleen de torens stonden er nog een tijdje,  tot die ook onder water verdwenen. 

Linking to Sami's Colourful World