Bettie en Frits... gingen naar Snits

Toen we Hoorn hadden verlaten en de snelweg opdraaiden zei ik tegen mijn man: Zo, Bettie en Frits gaan naar Snits.

En van dat briljante rijm kreeg ik de slappe lach, die tamelijk lang aanhield. 

Maar 't is echt waar, we gingen naar Snits. Naar Sneek. 

Dat zit zo: 

In de Coronatijd hebben wij alle elf Friese steden bezocht. We wilden de fonteinen zien die in al die steden zijn gemaakt. Ontwerpen van elf verschillende kunstenaars. We hebben ervan genoten. We hebben bovendien ook gezien hoe mooi al die steden zijn. En het voordeel van de Coronatijd was dat het overal superrustig was.  Het was een leuke onderneming. Vooral ook omdat we Friesland weer wat beter leerden kennen. Ik zeg altijd als ik nergens rekening mee hoefde te houden dan zou ik het liefst in Zeeland wonen, maar als dat dan niet zou kunnen, dan in Friesland. 

Maar goed, één fontein zagen we niet en dat was die van Sneek. Die had er al gestaan hoor maar die was in restauratie. Ik hou er van om de zaken af te ronden en zo namen we ons voor om nog een keer naar Sneek te gaan. Dus vandaar. 

Het is toch nog best een eind rijden, zo over de Afsluitdijk, maar we groetten als altijd ingenieur Lely (dag meneer Lely hier zijn Bettie en Frits op weg naar ...) en bij aankomst eerst maar eens even koffie

Daar kan ik dan echt van genieten. Us kofje.. Ze hadden helaas geen Oranjekoek, maar we kregen wel een dumke. Het lievelingskoekje van mijn moeder. Die tekst op het suikerzakje is goed te vertalen hoor, maar trochsetter moest ik toch even vragen aan iemand die er Fries uitzag en dat ook was. Nogal stom, ja. 

Daarna dus naar de Waterpoort en de fontein:

En die fontein... die vond ik erg leuk. Een draaiende fontein

Er hoort natuurlijk een verhaal bij. Je zet als kunstenaar niet zomaar een man met een hoorn op een bal tenslotte.

Die hoorn dat is de Hoorn des Overvloeds. Het beeld is een verwijzing naar Fortuna, de godin van het geluk. De hoorn vloeit over en is daardoor een symbool voor de welstand van degene die ermee in aanraking komt. Maar doordat de bol voortdurend draait, wordt het water en dus het geluk een onberekenbare kracht. En de overvloed die zich over ons uitstort kan ons door het lot weer worden ontnomen.

De maker van deze fontein, de bedenker is kunstenaar Stephan Balkenhol (1957)  In Sneek herinnert de fontein aan afwisselende periodes van voorspoed en tegenspoed van de stad. Net als in een mensenleven. 

En zo was dit project afgerond en dat stemt tot tevredenheid. 

Poorten

Mijn woonplaats Hoorn kent vele poorten. Ja, dat heb je nou eenmaal in zo'n oude stad. De poort die je hier ziet, dat is de Oosterpoort. En die is bijzonder vind ik, omdat er van de vijf stadspoorten nog maar een bewaard is gebleven: deze

En dan is er de Waterpoortbrug. Ook bijzonder. Dat is eigenlijk een waterpoort om de wateren binnen de stad af te kunnen sluiten van de wateren buiten de stad. 

En verder ben ik nog steeds een trotse POORTer van Hoorn. 

En omdat ik dat ben geworden, Poorter van Hoorn en me er in heb verdiept tijdens die cursus ken ik een heleboel poorten en poortjes in Hoorn.

Dus ik begin gewoon met een raam. Logisch toch, hahaha: je zoekt poorten en je plaatst een raam en wel een  raam in de Oosterkerk.  Maar daar staan dan wel verschillende poorten op natuurlijk. 

Ik kijk even of ik foto's heb gemaakt van een paar van de poorten die op het raam zijn te zien. Deze wel in elk geval, met ook nog een eenhoorn erop. (Achter de Vest)

En deze op het Kerkplein. Vroeger zou ik daar op mijn leeftijd misschien wel door hebben moeten gaan:

De volgende laat ik zien omdat ik het zo'n mooi poortje vind. Je kijkt en je ziet weer een poortje. Deze poort bevindt zich naast de bieb en daar kom ik vaak, dus ik kijk er  altijd even door:

Ik zou nog een hele tijd door kunnen gaan, echt. Maar ik vind het mooi zo. Ik ga eens even kijken bij andere bloggers die mee doen aan de FotoBingo bij Anne/Satur9

Ps. De foto van het kerkraam is niet door mij gemaakt maar door mijn man. Ik kreeg dat niet zo mooi voor elkaar. 

Kunst op de Pasar

 

Deze  vrouw heet Shelly Lapré. Zij stond met een kraam dichtbij de stand die wij bemanden op de Pasar en ik had het eerst gemist. 

Maar dat kwam goed, ik zág haar. En vooral zag ik  haar werk. Helaas maakte ik hele slechte foto's, maar ik vond het toch zo bijzonder dat ik wat van haar werk wil laten zien hier.

Eerst zag ik deze koffer, deze reiskoffer.

Shelly is van Indische afkomst en de geschiedenis van Nederlands-Indië is inspirerend voor haar, zo zegt ze in haar flyer. 

Voor mij ook.  Er zit niks Indisch in mijn bloed voor zover ik weet. Maar de periode in de geschiedenis heeft mij altijd gefascineerd. Ik weet niet precies waarom. 

Misschien door de juf die ik had in de vierde klas van de lagere school. Zij kwam uit Indië, vertelde er veel over en liet haar sarongs bewonderen. Wij moesten ook tekeningen maken n.a.v. platen van een dessa. 

Tegenwoordig valt het Indische verleden niet meer te missen en zeker niet in de maand augustus. Heel veel aandacht voor dat deel van het verleden in de media. En veel boeken, ook over het 'Indische zwijgen'. 

Enfin, terug naar Shelly Lapré. 

Zij wilde iets tastbaars uit die tijd en begon met het het verbeelden van verhalen van haar (voor)ouders op een oude, originele reiskoffer. De koffer die haar moeder als meisje meenam op haar bootreis vanuit Indië naar Nederland. In 1950. Ze gebruikte familiefoto's en batikstoffen. 

Shelly vertelde me over lessen die ze ook geeft aan kinderen waarbij die zelf ook aan de slag gaan met dozen. En ik dacht: ik wou dat ik nog werkte, dan zou ik haar zeker uitnodigen. 

Ze geeft ook workshops, bijvoorbeeld batik. Dat lijkt mij nou mooi om te doen. Dus wie weet. 

Verder hingen er in de kraam prachtige collages en daar heb ik echt niet één goede foto van. Heel jammer. 

Maar op de site van Shelly zijn hele mooie doeken te zien. Ik ben zo vrij om er eentje af te halen en ik link de site. Klik. 

Kun je zelf kijken, of niet. 

Tattoo

Het meisje dat op het terras werkte en ons een kopje koffie bracht had een tattoo op haar arm. 

Het waren drie kleine kruisjes, niet zoals een keerteken of de letter x, maar een heel klein beetje anders, ik zou bijna zeggen: slanke kruisjes. Drie boven elkaar op haar bovenarm. 

Ik zag ze en... ik vond het wel mooi. '

'Kom je uit Amsterdam?'. 

'Ja', zuchtte ze een beetje, 'ja en ik hou van de stad. Ik heb daar gestudeerd en ik ben dol op Ajax. En nu werk ik hier even en dan wil ik gauw weer terug. Daarom'. 

Wat later zei ik tegen Anna dat ik het eigenlijk wel mooi vond en ik vroeg of zij er eentje zou willen, dus daar hadden we een gesprekje over. 

'Wil je er een oma, maak ik zo voor je hoor'. Wat ze deed. En meteen ook maar eentje voor opa.

Net echt hè. En die leeuw is best mooi. Maar ... ik denk niet dat ik er toe over ga en mijn man ook niet. 

En toch is het raar. Ik vond een tattoo vroeger helemaal niks, echt niks. 

Als onze dochter er een gewild zou hebben zou ik dat zo lang mogelijk hebben tegengehouden. Voor onze zoons ook trouwens. En zo maar, ongemerkt is dat in de loop der jaren toch veranderd en kijk ik er anders tegen aan. 

Zomaar vanzelf eigenlijk. Niet dat het vaak een onderwerp van gesprek is geweest of zo.

Ja,  heel raar eigenlijk.

Er stromen rivieren in de lucht

 

Wow... wat een prachtig boek was dit. Het is het tweede boek dat ik van deze Turkse schrijfster las en ik vond het heel, heel bijzonder. Fascinerend!!

Bijzonder doordat: 

In dit boek drie levens van drie verschillende mensen worden verteld. Ze liggen heel ver uit elkaar, die levens. Zowel in tijd als in plaats. 

Toch blijken ze met elkaar verbonden te zijn. 

Dat wordt duidelijk door een waterdruppel. Die waterdruppel reist ook op verschillende tijden en komt ook op verschillende plaatsen terecht

Je wordt meegenomen op de reis van drie mensen door het leven. 

Dus: een waterdruppel komt, in 630 voor Chr. in Ninive, terecht op het hoofd van de Assyrische koning Assurbanipal.  

Die druppel verdampt, komt in de atmosfeer, wordt regen, grondwater, bron, zee en weer naar de atmosfeer

Dan, het is inmiddels vijfentwintighonderd jaar later, dan bevriest die druppel en valt als sneeuwvlok neer op een pasgeboren baby, op de ijskoude grond aan de oever van de Thames. 

De verhalen: 

Arthur is die baby, London 1840. Hij komt ter wereld onder zeer slechte omstandigheden, op een strandje bij de Thames. Zijn moeder is een mudlark. Arthur overleeft en wordt genoemd Koning Arthur van de Riolen en de Sloppen.  Hij blijkt buitengewoon intelligent te zijn en ondanks die omstandigheden ontwikkelt hij zich, raakt gefascineerd door het oude Mesopotamië, komt uiteindelijk te werken bij het British Museum en wordt degene die het spijkerschrift ontcijfert. Hij is op zoek naar een kleitablet met daarop het Gilgamesh-epos. Delen daarvan.  Arthur sterft in 1876. 

De waterdruppel reist ook verder en wordt in 2014 opgevangen in een reservoir en gebotteld. Verdampt en reist opnieuw verder, oostwaarts.

En het tweede verhaal is dat van Narin, in 2014. Zij is een jong meisje (9), een Jezidimeisje. Zij gaat met haar oma, een zieneres, op weg vanuit Turkijke naar Irak om gedoopt te worden. Allebei zijn ze verbonden, zoals vele Jezidi, met het verleden, met hun geloof, hun cultuur. Hun identiteit. Ze belanden in de genocide, gepleegd door ISIS.  Het is werkelijk afschuwelijk wat er allemaal gebeurt. 

De waterdruppel? Die raakt vermengd met kraanwater en bewerkt rioolwater, wordt gedronken als kraanwater en verandert vervolgens in een traan in een woonboot in London en valt in een gootsteen. 

Die gootsteen bevindt zich in een ark waar Zaleekhah woont. Zij is een jonge vrouw in 2018 en de derde hoofdpersoon. 

Zaleekhah is Turks/Brits en eigenlijk brengt zij de drie lijnen samen. Het is háár traan.  Zaleekhah draagt haar hele leven een groot verdriet met zich mee. Haar ouders verdronken toen zij een kind was. Zaleekhah werd opgevangen door een oom en tante. Zij is hydroloog. 

De waterdruppel? Die raakt in Zaleekhahs gootsteen weer vermengd met kraanwater, komt vervolgens uit in de zee. En is nu nog daar. 

En de titel? Ik neem de laatste alinea van het laatste boek over:

Een sneeuwvlok valt neer op London, snel omlaag dwarrelend naar een pasgeboren baby op de ijzige grond. En de kleine kijkt omhoog naar het mysterie dat water is, een en al werveling en beweging, soms zilver, soms blauw, het mooiste, diepste blauw. En als we in staat zouden zijn om de wereld te zien door de ogen van een baby die met onschuldige verwondering omhoog kijkt, dan zouden we de rivieren in de lucht kunnen zien. Machtige rivieren die eeuwig blijven stromen. 

Een dikke pil was het. Maar zo supergoed geschreven. Heel boeiend, heel leerzaam ook. 

Ik wist tot mijn schande te weinig over die Jezidi. Het verhaal van Arthur is gebaseerd op de echte ontdekker van het spijkerschrift. Het verhaal van Narin op de echte genocide in 2014. Spannend ook en wat ik al eerder zei: heel bijzonder. 

(Tenslotte: ik heb heel veel tijd besteed aan deze samenvatting, vooral om het voor mezelf allemaal goed op een rijtje te krijgen. Soms vind ik dat prettig. Ik hoop dat mensen die lezen onder het kopje boek er wat aan hebben en mocht je dit boek ook gaan lezen, laat even weten wat je er van vindt). 

Derde mural in Goes

Na de murals in Goes die ik hier al eerder liet zien,  ontdekten we deze ook nog.

Zo mooi, zo kleurig dit electriciteitskastje. En ook zo totaal onbedorven. 

De naam van de kunstenaar staat er op vermeld en dat is Alain Balleur. 

Hij schildert motieven uit de omgeving. Zoals die televisietoren en de molen. 

De Zeelandbrug herkende ik ook meteen en ook de torens al weet ik de namen niet. 

Maakt niet uit. Ik vond het echt heel mooi gedaan. 

Linking to Sami's Colourful World

Nomen est Omen

Mijn nicht Trudie begint deze keer: 

En daar was Aleida. Die ziet ook heel vaak nomens. Ik vind het knap. Deze keer: 

'In een artikel op nu.nl een verhaal over hoeveelheid vocht per dag... Liffert Vogt, hoogleraar nierziekten aan de Universiteit van Amsterdam, gaat daar uitgebreid op in

Toepasselijke naam, niet waar :-)' .

Dan Esther de Jong:

  'Een fraaie naam voor een insectenvriend voor jouw blogrubriek'. Zo meldde Conny. 

'Goedemiddag Bettie,

 Vanmorgen in het Parool las ik dit artikel over de visstand in het IJsselmeer'  mailde Marja uit Schagen

En wat later vond Marja er nog een: 

Of dit er een is? Misschien niet helemaal, maar ik vond hem toch grappig, daar in Goes

Ha, daar was Esther weer:

'Laatst stuurde ik al een meneer Visser, een kokkelvisser. 

Nu kwam ik in Friesland op verschillende plekken (Gaastmeer en Workum) ook een meneer Visser tegen. Toevallig!  Deze werkten allebei met palingen. 

Twijfelgevallen? Of toch wel een NEO?

Onderweg naar huis zag ik:

En of dit er een is weet ik eigenlijk niet zeker, maar leuk genoeg:

En de laatste voor deze ronde, echt grappig! Van Marja uit Schagen wederom:

En op de valreep zag mijn man er ook nog eentje: 

Ik twijfelde een beetje. Want ja, je zou je adcocatenkantoor ook best Meester kunnen noemen zonder dat er een achternaam mee gemoeid is. Maar ik zocht het op en ja hoor, dit kantoor is opgericht door Raoul Meester, klik. 

Dat was het weer. Inzendingen blijven van harte welkom. Op dit adres: bettievdgriend@hotmail.com

Vincents weg naar wereldroem

Een van Goghfan ben ik niet. Nooit geweest en dat heb ik al vaker verteld hier. Maar toch ga ik wel eens kijken in het van Goghmuseum in Amsterdam. Deze keer bijvoorbeeld omdat mijn man wel liefhebber is en er wilde kijken.

De tentoonstelling die we bezochten laat natuurlijk werk van Vincent zien. En daar zitten absoluut schilderijen bij die ik ook mooi vind.  Er verandert wel wat, naarmate ik ouder word. 

Deze tentoonstelling ging ook over hoe de nalatenschap van van Gogh bewaard is gebleven. Het ging over Vincent Willem van Gogh, de zoon van Vincents broer Theo en diens vrouw Jo. Het neefje van Vincent dus, het kind waarvoor hij bij diens geboorte in 1890, de Amandelbloesem schilderde. 

Die tweede Vincent wilde aanvankelijk niet zo veel met de kunst te maken hebben. Hij ging werktuigbouwkunde studeren. Grappig: op zijn studentenkamer hing wel dit schilderij van zijn oom: 

Zeegezicht bij Les Saintes Marie de la Mer, 1888

Enfin, hij werd ingenieur en was daarin succesvol . 

Toen het van Gogh museum vijftig jaar geleden opende, was Vincent, de ingenieur, de drijvende kracht achter de oprichting. En dankzij hem en ook dankzij zijn moeder Jo, bleef een groot deel van de collectie bij elkaar. Heel bijzonder eigenlijk. 

Wat verder ook nog duidelijk werd: het was een bijzondere familie. Je ziet hier Vincent en het door Isaac Israels geschilderde portret van zijn moeder Jo van Gogh- Bongers. 

En wat ik heel vertederend vond, de moeder van Vincent en Theo en de oma van Vincent de ingenieur kon er ook al wat van. Zij schilderde,  in 1844,  dit. 

Tenslotte nog een onderdeel van de tentoonstelling waar ik een hele tijd heb staan kijken en waar ik het zelf ook probeerde. 

Het heet: Presenteer het werk van van Gogh op zijn mooist. 

Vincent, de ingenieur was namelijk van mening dat het werk van zijn oom het mooist uitkwam op een grijze muur, met natuurlijk daglicht. 

Er stonden een paar bekende van Goghschilderijen, geen echte natuurlijk, maar ze leken wél heel echt. Die schilderijen kon je op de muur klikken en dan kon je uit een aantal verschillende lijsten kiezen en die eromheen klikken. 

Om te zien wat een verschil zo'n lijst kan maken. En dan kon je ook door op een knop te drukken de belichting veranderen. Leuk om te ervaren hoe anders iets wordt met een andere lijst en ander licht. 

Ik vond het een leuke tentoonstelling over een bijzondere familie.

Toen wij er waren was het heel erg druk met heel veel buitenlanders (Amerika, China, Japan) die niet uitgekeken en uitgepraat raakten Ze bestudeerden de kunstwerken, maar ook de teksten. En ze wilden maarr wat graag op de foto bij een amandelbloesemmuur. 

Dat deden wij natuurlijk niet. Of... eh....

Nb: Er is sinds gisteren helemaal niks veranderd en ik kan nog steeds niet reageren bij andere bloggers, niet op mijn telefoon en niet op de pc. 

Dat was vanmorgen  vroeg. Nu werkt het weer. 

Schoorstenen

Er zijn twee zaken waar ik aan moet denken bij dit thema. Het thema van de fotobingo bij Anne, Satur9. 

Eerst aan de schoorsteen in ons eigen huis. Eentje die we jaren geleden hebben laten aanleggen toen we graag een houthaard wilden. Dat zouden we nu nooit meer doen, de tijden zijn veranderd. 

Hoe dan ook, hij zit er en moet geveegd worden. Dat moet, ook voor die paar keer per jaar dat we hem branden, anders wordt het een verzekeringsprobleem. Toevallig gaat dat vegen volgende week weer gebeuren. 

En verder kan ik alleen nog denken aan schoorstenen in London. Zo karakteristiek in bepaalde delen van de stad. In veel delen van de stad. 

Ik heb er foto's van in alle seizoenen, want ja we zijn heel vaak in London geweest en altijd vallen ze weer op:

Ik mis London een beetje en we zijn dit jaar al geweest, dus voorlopig zit het er niet in. Maar gelukkig heb ik meer dan genoeg foto's en terwijl ik deze foto's zocht, was ik even terug...

Tenenwasser

'De Omring', dat is een organisatie hier bij ons die zorg biedt aan mensen van alle leeftijden en met verschillende problemen en zorgbehoeften. Verpleeghuizen, thuiszorg, kraamzorg, die dingen bijvoorbeeld. En heel veel meer. Ze hebben ook een winkel met allerlei hulpmiddelen en eens in de zoveel tijd valt er een blad in de bus met allerlei informatie en bovendien een puzzel.

Daarnet kwam dat blad en ik zag dat de puzzel deze keer een woordzoeker is.Dat vind ik soms leuk. 

Ik doe elke dag de Sudoku en het Zweedse kruiswoordraadsel uit de krant. Maar in een woordzoeker zou ik niet iedere dag zin hebben, niet eens elke maand. Voor een keertje echter vind ik het wel leuk. Dus ik begon.

De te zoeken woorden bleken allemaal, of misschien bijna allemaal, hulpmiddelen voor de oudere en of zieke mens. Of voor mensen met een breuk o.i.d. die moeten revalideren. Of voor vrouwen die gaan bevallen. 

We zijn denk ik al vijfenveertig jaar lid van de organisatie en ik denk dat ik alleen de bedklossen van De Omring heb geleend, voor mijn eerste bevalling. Verder niks. 

Terwijl ik zo zat te puzzelen besefte ik dat dat een reden is voor grote dankbaarheid. 

En eerlijk waar: dat ben ik ook. Dat ben ik, dat zijn wij, zonder twijfel. Dankbaar! 

Maar wat in de lieve vrede is nou toch een tenenwasser?