Totaal aantal pageviews

woensdag 22 mei 2024

Mind the Gap (of find the Gap)

 Er was in de underground niet veel veranderd. Tenminste dat dacht ik. Tot ik op de laatste dag deze borden zag en die waren echt nieuw voor mij. 


Ik vond ze echt mooi en zo passend in de tube. Je hoort immers altijd wel een omroeper zeggen: Mind the gap between the train and the platform. Of Stand clear of the closing doors. Heel erg London.

Mooie ontwerpen van Andrew Hudson. Ik probeerde er nog foto's van te maken, maar ja, het was de laatste dag en die metro gaat natuurlijk net rijden en schudden als jij klaar bent voor een foto. 

En over Mind the Gap gesproken: ik zag ook nog een reclame in de metro die daar vrolijk op inspeelde. Al betreft het een ander soort gap.


dinsdag 21 mei 2024

Potverteren

Toen we ooit, jaren geleden, eens met Bert en Marion een weekend weg waren, in Groede, besloten we een pot te maken. Want zo'n weekend verdiende herhaling. 
Een inleg aan het begin van iedere maand. Dat deden we trouw. 
Dat wil zeggen Marion deed het trouw en als zij hun bedrag dan had ingeleverd bij mij, deed ik dat van ons erbij. Meteen. Zij vergat het bijna nooit en ik daardoor dus ook niet. 
We zijn er al eens een weekend van weg geweest, in Nederland en nu was het weer zover. 
We gingen potverteren. In ... London. 


Zij waren er wel eens eerder geweest, maar dat was lang geleden. En wij, hahaha, wij waren er ook wel eens eerder geweest. 
We gingen zoals wij dat altijd doen, met de trein en in London hadden we een appartement besproken. 
Op de foto van Saint Pancras zie je nog net een klein stukje Eurostar en het appartement lag op slechts 2 metrostations afstand. Prima dus. 
We begonnen zoals altijd op Trafalgar Square. 


Deze foto lijkt trouwens op een oude ansichtkaart vind ik. Maar ik heb er niets aan gedaan. Zo zag het er uit op onze eerste dag. Niks anders dan anders, niks nieuws op de 4th Plinth, alleen een afzetlint rond de leeuwen. 
Mijn man sleepte ons binnen in de National Gallery om de mozaïeken te bekijken en ik maakte een foto van deze. Want nieuwsgierig zijn vind ik een uitstekende eigenschap en helemaal in London! 


maandag 20 mei 2024

Overschilderd

Een paar weken geleden liet ik een jonge kunstenaar zien,  aan het werk in London,  onder een viaduct. Daar bleef-ie lekker droog zei hij.
Hij zei  ook dat zijn werk binnen een week zou worden overschilderd, omdat iedereen  wel op die plek wil werken. 
Ik geloofde er niks van want het werd hartstikke mooi wat hij maakte. 
Ik zei dat we terug zouden komen om te kijken of hij gelijk  had. En nu was het zo ver.  
Ja hoor, hij had gelijk. Er was geen spoortje achtergebleven. Helaas... 
Maar ja zo gaat het nou eenmaal met muurschilderingen. 

Er is wel een mooie voor in de plaats gekomen. Dat is deze: 



En ook hij was al aan de orde geweest in een eerdere aflevering, na een eerder bezoek aan London. Dat was toevallig vorige week, op de dag dat we weer naar London reisden. 

Linking to Sami's Colourful World

zondag 19 mei 2024

Gezichtjes

 

Gezien op een muur in London

Esther was in het Singer museum in Laren en zag in een schilderij een klein gezichtje. Blauwe ogen en een bruine mond. Net onder het ronde dak. Ze maakte er een close up van:





En Esther  vond er nog zes. Bijzondere vind ik




Esther schrijft: In een koffie winkel in België zag ik deze zesling.
Zes guitige hondenkopjes op een rij 😉


'Hierbij stuur ik je een foto die ik heb gemaakt in Arrecife, Lanzarote, dichtbij de haven. Daar is/was een tentoonstelling en nadat ik foto's had gemaakt zag ik deze met het gezichtje. Die kon ik jou niet onthouden. Alsjeblieft'.
Leuk, dankjewel Ineke Hulzebos



En de laatste is van Dora Huisman. Een zeer fraaie uil !


Het was toch nog niet de laatste,  deze is weer van Esther. 'Ik kocht eieren bij een stalletje langs de weg. Toen ik wilde betalen zag ik dit gezichtje'. 

Blijf speuren, mensen. En inzenden. bettievdgriend@hotmail.com

zaterdag 18 mei 2024

Geschenk

 Toen ik deze week in de trein zat,  las ik het Boekenweekgeschenk.

Eerder ging ik in de boekwinkel een boek bestellen( geen roman, nee echt niet).
Dat zou een paar dagen duren, dus ik vroeg of ik dan toch nog het Boekenweekgeschenk zou kunnen krijgen. 
Ik werd vrolijk uitgelachen. 'De boekenweek is al een week geleden geëindigd',  zei de verkoopster, 'Maar u mag het boekje toch hebben hoor. Kijk, alstublieft'. 
Dat was natuurlijk hartstikke aardig. Soms zijn mensen dat zomaar ineens. Dit was in boekhandel Stumpel in Hoorn.

Ik had het boekje nog niet meteen gelezen, maar toen ik deze week een paar uur in de trein zat, nam ik het mee en las het uit. Het boekje  van de Chabotten. Ik moet zeggen dat ik het met plezier heb gelezen.  Verrassend vond ik het en lief.  

Geschreven dus door Bart Chabot, zijn vrouw Jolanda en hun vier zonen: Sebastiaan, Maurits, Splinter en Storm. 

De hond Bril moet ook even genoemd worden. Haar verhaal werd geschreven door Splinter. 


Haar portrét, Brils portret,  is geschilderd door Marlene Dumas. 
Over Dumas had ik het gisteren. Dit is de voorkant van het boekje zoals je ziet. 

En op de achterkant een prachtig portret van de zes Chabotten.  Van Marlene Dumas dus!




vrijdag 17 mei 2024

Marlene Dumas

 Al heel lang, ik denk sinds ong. 1990, ben ik bewonderaar van het werk van Marlene Dumas. 
Ik kende haar nog niet toen een vriendin tegen me zei: 'Ik zou er heel veel voor over hebben om een werk van Dumas aan de muur te hebben'. 
Dat maakte me heel erg nieuwsgierig. Maar ja, er viel nog niet zo veel te googelen in die tijd. 
Naar musea ging ik toen wel en in het Stedelijk zag ik haar werk voor 't eerst in het echt. Ik denk dit:


Ik vond het zo mooi en het riep zoveel vragen op. Ik bleef kijken. Dit heet The Painter en is uit 1994. 
Enfin, in de loop der jaren zag ik een grote tentoonstelling in het Stedelijk. En eentje in Tate Modern, in London. En tussendoor in verschillende musea verschillende werken. Altijd indrukwekkend en altijd met als gevolg dat je er een tijdje naar kijkt. 

Laatst waren we in het Kunstmuseum in Den Haag, voor een tentoonstelling waar ik helemaal niks aan vond. Maar zoals ik toen al schreef: er is in zo'n museum nog veel meer en ook werk dat je wél aanspreekt. Die keer was er een nieuw werk van Marlene Dumas.


Dit werk heet Martha - My Ouma.  
Dumas schilderde haar grootmoeder, Ouma Tottie. Van Dumas is bekend dat ze vaak werkt met foto's. Dit is een foto uit de jaren '70. Ze beschrijft haar Ouma als een hardwerkende boerenvrouw die nooit achter haar man aanliep. 
(In mijn hoofd sprak ik het uit als Oema. Marlene Dumas woont en werkt al heel lang in Amsterdam, maar  komt uit Zuid-Afrika. Gisteren luisterde ik naar een boek en daar kwam een man uit Zuid- Afrika in voor. De voorlezer sprak het uit als ou ma. En dat vond ik ineens heel mooi. Een oma is een oude ma).


Deze foto hing er bij in het Kunstmuseum. Dat vind ik ook mooi. Je ziet hoe het lijkt. 


Hier heb ik ook zeer van genoten.  Ook in het Kunstmuseum. Ietsje dichterbij kijken:


Het is uit 1986 en getiteld ( A kinder) Fear of Babies

Tenslotte:  toen ik deze week in de trein zat las ik het Boekenweekgeschenk. Dat van de Chabotten. Ik moet zeggen dat ik het een heel verrassend en aardig boekje vond. Maar dit terzijde. De voorkant van het boekje was van ... Marlene Dumas.


donderdag 16 mei 2024

Herman van Veen

 


Bijna tachtig is-ie, Herman van Veen. En mijn man en ik volgen hem al heeeeel lang. 
Samen sowieso al vanaf 1979. Toen, op de dag dat we onze bestelde trouwringen konden ophalen, een speciale dag dus,  gingen we naar Rotterdam om  's avonds een voorstelling in Luxor mee te maken. 
Daarvóór volgden we deze kunstenaar allebei al apart. Mijn man is echt groot fan. En ik ben gewoon fan. 

En nu was er een optreden hier in onze stad. 
En het was weer als vanouds. We genoten zeer. 
Herman van Veen, een hele avond op het podium, zingen, bewegen, muziek maken op de viool,  grappen maken... 
Ik teken er voor om op deze manier oud te worden. 
Herman wordt virtuoos bijgestaan door Edith Leerkens op gitaar. Dertig jaar is zij al bij hem. Zij is  zo goed. Ze zingt ook af en toe. 
En dan is er ook nog Jannemien Cnossen. Ook al heel lang bij Herman. En een  basgitarist, Kees Dijkstra, die het compleet maakt. 
En dan de meisjes. Die dansten, beeldden wat uit,  zongen mee, deden dat heel goed,  maar voegden (voor mij) haast niets toe. Storend was het gelukkig ook niet.  

Het was een mooie avond! 

woensdag 15 mei 2024

Peace now

 


We vroegen ons af of er in dat trappenhuis daar vrede heerst tussen de bewoners. Het zou kunnen, maar het tegengestelde zou ook kunnen. Het mooiste zou zijn als er overlegd is. Als ze samen hebben besloten. 



dinsdag 14 mei 2024

Nomen

 

'Vanmorgen een berichtje in de Volkskrant over de halal kip.Vond het heel toevallig dat de boer Vogel van zijn achternaam heet. Op internet opgezocht en het is waar', aldus bloglezeres Marja

En Marga meldt: Dit komt uit een krantenknipsel uit 1984.  De Belgische directeur-generaal van het zeewezen en de binnenvaart: ir. R. Vancraynest


Elke keer weer verbazingwekkend. Dat je een beroep kiest dat bij je naam past. Deze, van  brandweerman Vonk, werd me gestuurd door bloglezer Dora. 


En Heidi zag ineens dat de achternaam Eickhout heel goed past bij Bas' werk. Hij zit voor Groen Links in  het Europees Parlement 

Heidi zag er kort daarna weer een en daar heb ik echt hardop om zitten lachen: 


En tenslotte, van mijn bijnabuuf Kitty: 


Ik heb nog even gecheckt of Hovenier echt een voorkomende achternaam is . En dat is het. Hoe is het mogelijk hè. 

Ze zijn weer superleuk. Hartelijk dank en jullie weten het hè. bettievdgriend@hotmail.com 


maandag 13 mei 2024

Nog maar een keertje London

 En ook deze kunstwerken zag ik in Shoreditch, London.  Eerst dit:

En dan er vlak naast :

Twee bijzondere kunstwerken. De   tweede is van Abraham O en die kan er wat van, kijk maar eens op zijn insta klik

Allebei gezien in de stad waar ik zo van hou en waar ik (by the way) zeer binnenkort weer eens ga kijken. Ook naar nieuwe murals!

Linking to Sami's Colourful World