Bloemen

 

Bij Mevrouw W. en bij Conny las ik iets over een Foto-Bingo. Die is bedacht door Satur9, klik

Het lijkt me leuk om daar zo af en toe of misschien wel iedere keer aan mee te doen. We zullen zien. 

Als... dan ga ik het op vrijdag doen, maar omdat de eerste vrijdag al voorbij is, doe ik het voor deze ene keer op zondag. 

Onderwerp: bloemen. Je plaatst dan drie tot vijf foto's in dat thema. En ja zoals anderen ook al opmerkten, dat is dan meteeen weer een kleine foto-opruiming. 

Deze foto's zijn alle drie gemaakt in juni. Wel in verschillende jaren. Ik heb ook echt een map "Bloemen", dus dat was een makkie. 

Ik doe er nog een, geen beste foto, maar wel grappig omdat ik die op een rommelmarkt maakte. 

Ik had er geen datum bij gezet, maar ik gok dat het ook in juni is geweest. 

Pasar Melati

 

Al een paar jaar achter elkaar wordt hier in Hoorn een Pasar gehouden. 

(Nu ik dit schrijf zie ik ineens dat Pasar een beetje lijkt op bazaar, het zal met elkaar te maken hebben gok ik, maar dit terzijde)

Pasar betekent markt en melati is een bloem, een geurende witte bloem, die ook wel Javaanse jasmijn wordt genoemd. 

De markt gaat over Indonesië en de Indonesische cultuur. 

Ik heb daar eigenlijk geen binding mee, maar déze markt wordt georganiseerd door iemand die in ons museum werkt. En omdat het een hele organisatie is, vroeg zij een aantal jaren geleden hulp aan de vrijwilligers. 

Wij deden mee, vonden het leuk en sindsdien zijn we dus van de partij. 

Ik begon de eerste keer bij de kapstokken, toen was het nog in het museum. Nu is het al een paar keer in de schouwburg

Mijn man en ik zijn ingedeeld bij de photobooth. 

Zo'n ding bestaat uit een camera, een scherm en een printer. Je gaat zitten in een bepaalde opstelling en binnen een minuut of zo komt er zo'n stripje uit als herinnering, in dit geval aan de pasar. 

Het is leuk om te doen. Te zien hoe mensen gaan zitten en poseren... of niet natuurlijk. Leuk om te zien dat vrouwen vaak hun man moeten overhalen. Dat sommigen er met hun hele groep op willen. Leuk om af en toe een gesprekje te hebben met de bezoekers. 

Zo waren er bijvoorbeeld vier zussen die dit deden om de verjaardag van een van hen te vieren. 'Ja we houden allemaal van eten en dat is hier heel goed'. 

Of die vrouw van achtentachtig die zelf fotograaf was geweest een tijdje en die er echt niet tegen kon dat het achtergronddoek een beetje scheef hing. Ze rustte niet voor het goed hing. En haar negentigjarige echtgenoot zag het allemaal rustig aan.

En verder is er dus markt, 'met exotische produkten, boeken, een pitjit-massagestand. (Ik moet nog even ontdekken wat dat precies inhoudt.) 

Het ruikt er heerlijk en er is een uitgebreide foodcourt waar je geniet van overheerlijke, authentieke Indo(nesische) maaltijden, en tropische drankjes'. 

Er is muziek, dans, kinderen kunnen bijv. vliegers maken. Er zijn workshops en sprekers. Kortom te veel om op te noemen. 

Echt leuk zo'n dagje en ik had tijd genoeg om zelf een rondje te lopen. En straks ga ik lekker nog een keer. 

Zeg Paus, waar is mijn kunst

 

Nóg een podcast die ik met heel veel plezier heb beluisterd, tijdens lange wandelingen. 

Mijn tip-gever was Marion. Zij stuurt me heel vaak links van luisterwaardige podcasts en bijna altijd vind ik ze super.  

Deze ook, de titel sprak me al meteen aan. 

Olga Majeau stamt uit een adellijke Hongaarse familie. Haar voorouders hadden een groot kasteel én een enorme kunstcollectie. 

Die zou bestaan uit zo'n 450 kunstwerken. Renaissance kunst. De collectie van haar betovergrootvader Bela Eperjesy

Maar na de eerste Wereldoorlog is die collectie uit beeld.

Olga heeft al eerder een boek geschreven over haar familiegeschiedenis: Een schitterend isolement. Dat boek heb ik gelezen.

In deze podcast  gaat ze eigenlijk verder. Samen met radiomaker Stef Visjager op zoek naar die kunst uit haar familie en haar voorgeschiedenis. Ze heeft dagboeken van haar oma Elfi, ze heeft brieven en foto's uit haar familie. 

Maar waar is nou toch die collectie gebleven? 

Er zitten grote namen tussen als Rafael, Bernini, Veronese en Santi. Olga vindt ze nergens terug. 

Ze gaat vaak naar het voorouderlijk kasteel, nu een hotel. Ze zoekt en onderzoekt. 

En eindelijk in een museum in Fano vindt ze een werk. Van Giovanni Santi. Met op de achterkant een stukje rood lakzegel dat er ook volgens beschrijvingen moet zitten. Hoort te zitten. 

Ze ontdekt meer en meer. 

Het is een verhaal van onteigening, oorlogen, gerotzooi met namen en administraties. 

Het is een interessant verhaal en superleuk en spannend om naar te luisteren. 

En als je nou zou willen weten wat die paus er mee van doen had... ja, dan moet je maar luisteren. 

Van Odysseus en een dwarse herder.

In de afgelopen periode en nadat ik bijna een hele film lang had geslapen (terwijl ik van alle kanten hoorde dat het een fijne film was), was ik toch een beetje gespannen toen ik weer naar een film ging. 

Want ik vind het stom van mezelf en irritant. Ik wíl helemaal niet slapen. 

Ik zag eerst Jimpa en sliep niet. 

En daarna werd het nog wat spannender want ik ging naar The Odyssey. Een film die bijna drie uur duurt. 

Over Odysseus die na de Trojaanse oorlog op weg gaat naar huis. Hij doet daar twintig jaar over en krijgt te maken met allerlei moeilijkheden. Veroorzaakt door zowel goden als mensen. 

Het verhaal heeft me altijd geboeid en tijdens een cursus mythologie in de kunst heb ik me er nog extra in verdiept. Dus ik móést van mezelf. 

En... er was een pauze. Die is er bij een gewone film niet bij ons in de Cinema.

Dat scheelde, evenals de koffie vooraf en het water tijdens de voorstelling (Ook een beetje op mijn ogen, waarbij ik in het donker nogal knoeide en dat hielp ook)

Ik ga er niet te veel van zeggen. Ik heb heel veel kritiek op de film gelezen. 

Heel veel over het te harde geluid, maar daar was in onze cinema geen sprake van. Ook kritiek op allerlei andere aspecten. Ik deel die kritiek niet. 

Ik vond de film fantastisch. Wat een spektakel. Wat ontzettend knap gemaakt. Zoveel mensen, zoveel te zien, zoveel werk en zo ontzettend boeiend. Ik heb er van genoten! En ook van hem hieronder.

 Ik hou wat ruimte over, hahaha. En dus ook nog even een andere film:

Naar een waargebeurd verhaal.

 

Het verhaal namelijk van oudere herder op Sardinië, Efisio, die weigert om zijn huis en grond te verkopen. Er wordt hem heel veel geld geboden door een projectontwikkelaar die er een luxe vakantieoord van wil maken. Zo'n prachtig eiland, zo'n mooie kust. Ja het zou ongetwijfeld voor veel mensen aantrekkelijk zijn. En het verkopen zou ook voor velen aantrekkelijk zijn. Het bedrag dat de herder geboden wordt stijgt tot ongekende hoogten. 

De projectontwikkelaar heeft geld genoeg en begint alvast te bouwen om de plek van de herder heen.

Er is ook druk vanuit het dorp, immers zo'n resort zou werk opleveren voor veel mensen. 

Eigenlijk wordt Efisio alleen maar gesteund door zijn dochter Francesca. En dan wordt het een juridisch gevecht. De herder weigert en houdt vol. Het gaat om het land van zijn vader en grootvader en dat wil hij niet verkopen.

Een schitterende film, die ook best veel kritiek te verduren kreeg, maar ik vond hem heel goed. Met als kernvraag natuurlijk: hoe ver ga je en wat is het belangrijkste het behoud van erfgoed of vooruitgang? 

Er zaten, maar daar dacht ik pas thuis aan, wel wat vreemde dingen in de film. De oude herder die zijn koeien weidde op het strand bijv.  Maar het maakte me niks uit. 

Wat ik heel erg leuk vond was de aftiteling. 

Bij ons in de cinema is het min of meer de gewoonte dat je blijft zitten tot alles en iedereen die wat heeft gedaan aan het maken van de film,  is genoemd. Soms vind ik dat vervelend. En ook nogal zinloos omdat je het niet opneemt. 

Hier was het verrassend anders en verschenen alle spelers en makers nog even in beeld. Met hun namen erbij. Heel goed gedaan. 

.

A Day in the Life

Al drie keer (minstens) had onze lieve kleindochter, met pretoogjes en een grote grijns, bijna verklapt wat voor verjaardagsverrassing ze voor ons in petto had. Elke keer nét niet. Maar tijdens het verjaardagsdiner vertelde ze wat het plan was. 

Wij zouden 'een day in the life' van onze 13-jarige Anna gaan meemaken. 

En dan wel een dag in haar huidige leven dat zich voor een deel afspeelt op haar school en in de omgeving van haar school. In Amsterdam. 

Dáár, in die buurt, zouden we, mét haar, gaan rondkijken en ging ze ons alles laten zien. 

Is dat niet fantastisch? Wat een prachtig en origineel cadeau. Amazing, toch? 

Ik was al zowat in tranen door het idee alleen al. 

Anna's school is niet in haar buurt.

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ze te horen kreeg welke school voor haar was uitgekozen. Weet je nog? Zij was de enige van haar klas die naar die school ging en het was haar zesde keuze. Wat een akelig systeem. Ik weet ook nog als de dag van gisteren dat Anna's vader zei: Nou het is nu natuulijk niet leuk voor je, maar je zal straks eens zien. Dan staat jouw school toevallig wel midden in De Pijp en niet in een of andere duffe buitenwijk. En dan ben je er harstikke blij mee'. 

Nou en zo ongeveer is het gelukkig ook gegaan. 

De school is dus niet dichtbij. Ze moet op de fiets en alleen bij echt slecht weer mag ze met de metro. 

En die metro namen wij nu dus ook met z'n drieën. 

Want ik durf in hartje Amsterdam niet meer te fietsen. Echt niet. 

We vertrokken vanaf Gare du Nord en stapten uit in De Pijp. 

Als eerste gingen we haar school bekijken.

Dwz een locatie, maar de andere locaties zagen we ook, wat later op de wandeling. En ook de nieuwbouw. 'Dat ga ik nog wel meemaken hoor', zei onze kleindochter. We kregen zelfs te zien waar ze haar fiets moest stallen. 

Ik had graag even binnen willen kijken en hoewel het vakantiewas waren er wat mensen aan  het werk en als ik het h ad gevraagd hadden die het vast goed gevonden. Maar dat ging Anna net even te ver. 

Voort ging het. Eerst maar eens even naar het Engelse winkeltje vlakbij. Onze kleindochter weet precies wat wij leuk vinden. 

Daarna verder rondlopen, langs het Sarphatipark naar de Albert Cuyp en daar keken we heel lang rond. Aan allebei de kanten. 

Aan de achterkrant van de kramen ook nog winkeltjes. Zeer gevarieerd allemaal. 

De Albert Cuypmural heb ik al laten zien. Kijk hier staan opa en kleindochter samen te kijken. 

Het was een zeer warme dag, met een wolkenloze hemel, maar in de stad heb je door al die hoge gebouwen heel wat schaduw. 

Dat nam niet weg dat we ondanks het meegenomen water, dorst kregen.

En Anna had bedacht dat het dan maar Bubble thee moest worden. Niet dat het ook maar iets met thee te maken had hoor, maar ik vond het leuk. 

Ook dat de mevrouw van het kraampje Anna kende. Ze heeft er een spaarkaart, hahaha. 

Die bolletjes onder in het bekertje zuig je gewoon met een rietje naar binnen. En dan springen ze open in je mond. 

Ik vond het harstikke leuk en vooral ook dat Anna het kennelijk van tevoren allemaal had bedacht. 

We liepen en liepen en liepen. 

Een lunch hoorde er ook nog bij. Daarvoor koos Anna een zaakje dat Alberto heette. 

'Maar we kunnen ook ergens anders gaan hoor, als jullie het niet leuk vinden'. 

Nou ik kan je verzekeren dat we het we het wél leuk vonden. 

We vonden echt alles leuk. 

De lunch was overigens ook erg lekker. Alberto gaan we onthouden. 

Eigenlijk was dit de laatste stop. We hadden in de warmte 11, 3 km gelopen en daarna vonden we het alle drie welletjes. 

Het was een fantastisch en heel erg lief cadeau,  om nooit te vergeten: A Day in the Life of Anna. 

Gezichtjes

Op vakantie vond ik een steen met een gat erin. Thuis zie ik dat in het gat ook nog een verschrikt gezichtje te zien is :-) zei Jeanette van Hip en Kleurig

Tom The Backroads Traveler stuurde dit gezichtje. Ik vond het prachtig, maar ik zag helemaal niet wat het was. Dus mailde ik Tom. En hij zei dit: Bettie, it's a telescope at a park. You turn it and look through the other side at the waterfall and train trestle. Check this out.https://toweropticalco.com/

Dat deed ik en toen snapte ik niet meer dat ik dat nou  niet had gezien. 

En Anneke Broos zei: Regelmatig correspondeer ik en wij proberen er iets moois van te maken. Mijn penvriendin is daar beter in dan ik. De laatste keer waren het gestempelde viooltjes op stof. Ik ontdekte een bescheiden gezichtje van het viooltje. 

In de Amstel lag een boot, zag ik, een boot met een  gezichtje.

 

En Stef van sccollections  meldde: 'Wachtend bij de tandarts zag ik deze lampophanging in de wachtkamer. 

 

'Misschien zie je hem niet', vertelde Mirjam Polman. 'Wij wonen in een huisje van ruim 200 jaar oud in de bergen, met 70 cm dikke muren en maar weinig raampjes i.v.m. de warmte. Om toch het gevoel van "daglicht in huis" twee hebben, hebben we in de nok van het huisje een daglichtlamp opgehangen. Elke dag als ik de lamp aan doe, zie ik een gezichtje achter de schemerlamp.... jij ook?' 

Bij het opruimen van de krantenbak kwam ik een oude TV.tegen. Drie treurige smoeltjes. En dat was er al weer een van Anneke Broos

'Hai Bertie', zei  Inge die niet meer blogt, 
't Is alweer een tijdje geleden dat ik er een zag, maar vandaag in een keer:

En tenslotte,  tijdens een  Groede-vakantie, een soort van terreinkarretje. Wat het precies is weet ik niet eens, maar een gezichtje is het zeker. 

Dank voor het meedoen en delen allemaal. Goed gevonden. 

En zoals altijd: Blij speuren, mensen én inzenden. bettievdgriend@hotmail.com 

Zebedeus en het ganzenbord van Wisse

 Ouderwetse spelletjes, zoals ganzebord, ik hou ervan. Bijv.  om met een kleinkind te doen. Zij vinden ganzebord tot nu toe ook leuk. Maar ik denk vooral vanwege de kans om de pot te winnen,  die bestaat uit smarties of tumtummetjes. Ik vind alleen de ouderwetse versies mooi om te zien. 

En deze:

Deze versie is nieuw en heel mooi. Het is een illustratie uit een boek. De illustratie is van  Annette Fienieg en het boek is van haar man Koos Meinderts.

Zebedeus de Beer krijgt een pakje bij de post. Van ene Wisse. Zebedeus kent geen Wisse, maar maakt het pakje open. 

Een doos is het en er zit een brief bij: We kennen elkaar niet maar dat heeft me er niet van weerhouden je een cadeau te doen toekomen: een ganzenbord, maar dan anders. Ik wens je een goede hand van gooien en wat er ook gebeurt, bedenk dan dit: het is een spel en geen wedstrijd. Je kunt niet winnen, maar ook niet verliezen. Je kunt alleen maar spelen.  Veel plezier!  Hoogachtend,  Wisse'. 

Er zit dus een ganzenbordspel in de doos. 

Eén pion en éen dobbelsteen. 

Het is schitterend om Zebedeus' overwegingen te lezen. 

'Gooide hij ja? Gooide hij nee? Gooide hij misschien? 

Hij moest kiezen en kiezen was niet zijn sterkste kant'. Uiteindelijk smijt hij de dobbelsteen boos over tafel en dat komt uit op drie. 

Hij zet de pion op drie en dat is een deur. Het blijkt zijn eigen deur te zijn. En dan wordt er aangeklopt. 

Echt, ik heb van dit kinderboek minstens net zo genoten als van alle boeken voor volwassenen die ik de laatste tijd las. Minstens!

Een beetje filosofie, humor, avontuur, een reis, misschien wel door het leven...

En ja daar bij natuurlijk die fantastische tekeningen. 

Lezers met kleinkinderen, dit is echt een tip voor jullie. 

Albert Cuyp in Amsterdam.

Dit fraaie bordje siert de Albert Cuypstraat in Amsterdam. De straat waar een grote markt is, kortweg de Albert Cuyp genoemd. 

De kúnstenaar leefde van 1620 tot 1691. 

Over zijn voornaam zijn de meningen kennelijk verdeeld want toen ik in zijn en mijn geboortestad een tentoonstelling van zijn werk bezocht, heette hij daar Aelbert.  Ik heb hier al vaak werk van hem laten zien, maar dit werk nog niet:

Dit 'Portret van een jonge man', (mogelijk Jacob Francken), schilderde Cuyp in 1651. Die jonge man heeft iets in zijn hand dat ik niet herkende. Het is een vuurroer, een soort geweer. 

Maar ja, het is vandaag wel maandag natuurlijk en dan hoort hier een mural te staan. Monday Mural.

En die komt er ook aan hoor. Een mural, een samenwerking van twee bekende kunstenaars die ook ieder voor zich hun sporen hebben verdiend: 

Een mural gebaseerd op dat portret, als een (kleurrijke) hommage aan Albert Cuyp:

Op de achtergrond is een schip te zien, helaas niet meer zo duidelijk en ook dat is gebaseerd op een schilderij van Cuyp, die ook veel zee/riviergezichten maakte. 

Linking to Sami's Colourful World

De Vondeling

Ik was aan de wandel en luisterde naar een boek van M.J. Arlidge. Een Helen Grace thriller. Zij, Helen Grace, is de hoofdinspecteur in een hele serie boeken van Arlidge én zij is de hoofdpersoon. Ik ben dol op Helen. Dit is al deel 14, van 'haar' serie. 

Ik had het dus prima naar mijn zin en toen werd ik van Storytell afgegooid. Dat gebeurt soms omdat ik mee lift op het abonnement van onze dochter. Dus ik baalde, maar ja, de meisjes gaan voor natuurlijk.

In zo'n geval wil ik dan een podcast luisteren. Echter,  zal je altijd zien, nu kon ik natuurlijk geen enkele link vinden. Thuis wel, maar niet onderweg. 

Een beetje zoeken dus en toen stuitte ik op 'De Vondeling'. 

Dat leek mij een heel interessante. Ik had er een tijdje geleden over gelezen, maar nog niet geluisterd. Nu wel. 

Het verhaal: 

In de Pijp, in Amsterdam werd 22 jaar geleden een baby gevonden. 

Een meisje, kerngezond, met wat bijzondere kledingstukjes aan en pas geboren. Tussen het moment van geboorte tot de vondst, kon niet meer dan twee uur hebben gezeten

O man, wat afgrijselijk moet dat zijn, je pasgeboren baby te vondeling leggen. Wat moet de moeder wanhopig zijn geweest. 

Dan... ziekenhuis, onderzoek, politie, crisisopvang en tenslotte een pleeggezin voor het kleine meisje met een heel goed stel pleegouders. 

Dat pleeggezin omdat er ondanks veel onderzoek niets over haar afkomst werd ontdekt.   

De kinderarts van toen, die haar als eerste onderzocht,  mocht haar een naam geven en dat werd Lieve. 

De Lieve van nu wil weten wat haar afkomst is en met de podcastmakers gaat zij terug naar de plaats waar ze werd gevonden. Naar de twee vriendinnen die haar vonden. Je hoort over het politieonderzoek. Over een andere vondeling uit dezelfde tijd, Youri. Over vondelingen in het algemeen. 

Je zou het misschien niet denken, maar dat gebeurt toch nog een of twee keer per jaar in Nederland. 

Lieve, een meisje dat wil weten waarom, waarom daar en wie. Wie zijn haar ouders? 

Het is lastig dat de zaak verjaard is. De politie kan daardoor niets meer doen. Maar er is een rechercheur die zich zeer betrokken voelt bij de zaak en hij helpt (als privépersoon). Op een bepaald moment lijkt een doorbraak nabij. Maar ja... DNA-onderzoek wijst uit dat het niet klopt. 

De hele zoektocht wordt verteld in zes afleveringen. 

Ik kon niet stoppen en luisterde de hele serie in een keer uit. Dat hoeft niet natuurlijk, maar ik had tijd genoeg. Ook omdat ik verder luisterde tijdens een aantal huishoudelijke klussen. 

En dat ik heel toevallig begon in dit blogje met een thriller, dat heeft er niets mee te maken. Dit verhaal van Lieve is geen thriller. Dit verhaal is echt.  

Ik vind de podcast van AT5 en maakster Roos Gerritsen heel goed gemaakt. Integer. 

Aanrader. 

Vuurwerk

 

Ik hou eigenlijk helemaaal niet van vuurwerk. Om allerlei redenen. Het lawaai, de stank, de angst van de dieren, het geld dat er mee de lucht in wordt geschoten, de ongelukken, het lawaai nogmaals, de angst die ik had ten tijde van de vuurwerkramp en onze zoon daar woonde...

Nu hebben wij hier in Hoorn ieder jaar een groot vuurwerk. Altijd op vrijdag in de kermisweek. 

Dat vuurwerk is zichtbaar vanaf de Westerdijk, aan het Markermeer. Ik ben daar natuurlijk vaak geweest, vooral toen onze kinderen nog thuis woonden.  Het was er altijd ontzettend druk en het beviel me steeds minder daar op die dijk. 

Maar inmiddels... hebben we een stadsstrand, een prachtig stadsstrand. 

Heel veel ruimte erbij om dat vuurwerk te bekijken en bovendien dichtbij voor ons. 

Het leek me vorig jaar al best leuk om weer eens te gaan, samen met onze logerende kleindochters.  Maar omdat een van de twee ziek werd die dag, is mijn man alleen met de andere gegaan. 

Dit jaar, zonder kleinkinderen,  was ik het echt niet van plan. Helemaal niet. 

Mijn man wel en op het laatste nippertje besloot ik toch mee te gaan. Niets veranderlijker dan de mens. 

Dus we liepen er op ons gemak naar toe. Zo'n heerlijke temperatuur in de avond ... beter kon eigenlijk niet.  Met heel veel anderen liepen we, in een prettige sfeer.  Ik heb er van genoten. Prachtig was het en heel anders dan die pestherrie met oud en nieuw. Mooi en sfeervol. 

'Volgend jaar weer? ' vroeg mijn man. 'Nou en of', zei ik, 'en het jaar daarna komen we er voor terug uit Amsterdam!'. 

Dat laatste was een grapje hoor, maar het geeft wel aan dat het echt mooi was. Ook echt gezellig trouwens, met heel wat aaahs en ooohs en soms applaus en gejuich. 

Ik snap niet dat er met oud en nieuw niet ook zo'n groot vuurwerk wordt gehouden en dan verder een totaal verbod.