A Day in the Life

Al drie keer (minstens) had onze lieve kleindochter, met pretoogjes en een grote grijns, bijna verklapt wat voor verjaardagsverrassing ze voor ons in petto had. Elke keer nét niet. Maar tijdens het verjaardagsdiner vertelde ze wat het plan was. 

Wij zouden 'een day in the life' van onze 13-jarige Anna gaan meemaken. 

En dan wel een dag in haar huidige leven dat zich voor een deel afspeelt op haar school en in de omgeving van haar school. In Amsterdam. 

Dáár, in die buurt, zouden we, mét haar, gaan rondkijken en ging ze ons alles laten zien. 

Is dat niet fantastisch? Wat een prachtig en origineel cadeau. Amazing, toch? 

Ik was al zowat in tranen door het idee alleen al. 

Anna's school is niet in haar buurt.

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ze te horen kreeg welke school voor haar was uitgekozen. Weet je nog? Zij was de enige van haar klas die naar die school ging en het was haar zesde keuze. Wat een akelig systeem. Ik weet ook nog als de dag van gisteren dat Anna's vader zei: Nou het is nu natuulijk niet leuk voor je, maar je zal straks eens zien. Dan staat jouw school toevallig wel midden in De Pijp en niet in een of andere duffe buitenwijk. En dan ben je er harstikke blij mee'. 

Nou en zo ongeveer is het gelukkig ook gegaan. 

De school is dus niet dichtbij. Ze moet op de fiets en alleen bij echt slecht weer mag ze met de metro. 

En die metro namen wij nu dus ook met z'n drieën. 

Want ik durf in hartje Amsterdam niet meer te fietsen. Echt niet. 

We vertrokken vanaf Gare du Nord en stapten uit in De Pijp. 

Als eerste gingen we haar school bekijken.

Dwz een locatie, maar de andere locaties zagen we ook, wat later op de wandeling. En ook de nieuwbouw. 'Dat ga ik nog wel meemaken hoor', zei onze kleindochter. We kregen zelfs te zien waar ze haar fiets moest stallen. 

Ik had graag even binnen willen kijken en hoewel het vakantiewas waren er wat mensen aan  het werk en als ik het h ad gevraagd hadden die het vast goed gevonden. Maar dat ging Anna net even te ver. 

Voort ging het. Eerst maar eens even naar het Engelse winkeltje vlakbij. Onze kleindochter weet precies wat wij leuk vinden. 

Daarna verder rondlopen, langs het Sarphatipark naar de Albert Cuyp en daar keken we heel lang rond. Aan allebei de kanten. 

Aan de achterkrant van de kramen ook nog winkeltjes. Zeer gevarieerd allemaal. 

De Albert Cuypmural heb ik al laten zien. Kijk hier staan opa en kleindochter samen te kijken. 

Het was een zeer warme dag, met een wolkenloze hemel, maar in de stad heb je door al die hoge gebouwen heel wat schaduw. 

Dat nam niet weg dat we ondanks het meegenomen water, dorst kregen.

En Anna had bedacht dat het dan maar Bubble thee moest worden. Niet dat het ook maar iets met thee te maken had hoor, maar ik vond het leuk. 

Ook dat de mevrouw van het kraampje Anna kende. Ze heeft er een spaarkaart, hahaha. 

Die bolletjes onder in het bekertje zuig je gewoon met een rietje naar binnen. En dan springen ze open in je mond. 

Ik vond het harstikke leuk en vooral ook dat Anna het kennelijk van tevoren allemaal had bedacht. 

We liepen en liepen en liepen. 

Een lunch hoorde er ook nog bij. Daarvoor koos Anna een zaakje dat Alberto heette. 

'Maar we kunnen ook ergens anders gaan hoor, als jullie het niet leuk vinden'. 

Nou ik kan je verzekeren dat we het we het wél leuk vonden. 

We vonden echt alles leuk. 

De lunch was overigens ook erg lekker. Alberto gaan we onthouden. 

Eigenlijk was dit de laatste stop. We hadden in de warmte 11, 3 km gelopen en daarna vonden we het alle drie welletjes. 

Het was een fantastisch en heel erg lief cadeau,  om nooit te vergeten: A Day in the Life of Anna. 

Gezichtjes

Op vakantie vond ik een steen met een gat erin. Thuis zie ik dat in het gat ook nog een verschrikt gezichtje te zien is :-) zei Jeanette van Hip en Kleurig

Tom The Backroads Traveler stuurde dit gezichtje. Ik vond het prachtig, maar ik zag helemaal niet wat het was. Dus mailde ik Tom. En hij zei dit: Bettie, it's a telescope at a park. You turn it and look through the other side at the waterfall and train trestle. Check this out.https://toweropticalco.com/

Dat deed ik en toen snapte ik niet meer dat ik dat nou  niet had gezien. 

En Anneke Broos zei: Regelmatig correspondeer ik en wij proberen er iets moois van te maken. Mijn penvriendin is daar beter in dan ik. De laatste keer waren het gestempelde viooltjes op stof. Ik ontdekte een bescheiden gezichtje van het viooltje. 

In de Amstel lag een boot, zag ik, een boot met een  gezichtje.

 

En Stef van sccollections  meldde: 'Wachtend bij de tandarts zag ik deze lampophanging in de wachtkamer. 

 

'Misschien zie je hem niet', vertelde Mirjam Polman. 'Wij wonen in een huisje van ruim 200 jaar oud in de bergen, met 70 cm dikke muren en maar weinig raampjes i.v.m. de warmte. Om toch het gevoel van "daglicht in huis" twee hebben, hebben we in de nok van het huisje een daglichtlamp opgehangen. Elke dag als ik de lamp aan doe, zie ik een gezichtje achter de schemerlamp.... jij ook?' 

Bij het opruimen van de krantenbak kwam ik een oude TV.tegen. Drie treurige smoeltjes. En dat was er al weer een van Anneke Broos

'Hai Bertie', zei  Inge die niet meer blogt, 
't Is alweer een tijdje geleden dat ik er een zag, maar vandaag in een keer:

En tenslotte,  tijdens een  Groede-vakantie, een soort van terreinkarretje. Wat het precies is weet ik niet eens, maar een gezichtje is het zeker. 

Dank voor het meedoen en delen allemaal. Goed gevonden. 

En zoals altijd: Blij speuren, mensen én inzenden. bettievdgriend@hotmail.com 

Zebedeus en het ganzenbord van Wisse

 Ouderwetse spelletjes, zoals ganzebord, ik hou ervan. Bijv.  om met een kleinkind te doen. Zij vinden ganzebord tot nu toe ook leuk. Maar ik denk vooral vanwege de kans om de pot te winnen,  die bestaat uit smarties of tumtummetjes. Ik vind alleen de ouderwetse versies mooi om te zien. 

En deze:

Deze versie is nieuw en heel mooi. Het is een illustratie uit een boek. De illustratie is van  Annette Fienieg en het boek is van haar man Koos Meinderts.

Zebedeus de Beer krijgt een pakje bij de post. Van ene Wisse. Zebedeus kent geen Wisse, maar maakt het pakje open. 

Een doos is het en er zit een brief bij: We kennen elkaar niet maar dat heeft me er niet van weerhouden je een cadeau te doen toekomen: een ganzenbord, maar dan anders. Ik wens je een goede hand van gooien en wat er ook gebeurt, bedenk dan dit: het is een spel en geen wedstrijd. Je kunt niet winnen, maar ook niet verliezen. Je kunt alleen maar spelen.  Veel plezier!  Hoogachtend,  Wisse'. 

Er zit dus een ganzenbordspel in de doos. 

Eén pion en éen dobbelsteen. 

Het is schitterend om Zebedeus' overwegingen te lezen. 

'Gooide hij ja? Gooide hij nee? Gooide hij misschien? 

Hij moest kiezen en kiezen was niet zijn sterkste kant'. Uiteindelijk smijt hij de dobbelsteen boos over tafel en dat komt uit op drie. 

Hij zet de pion op drie en dat is een deur. Het blijkt zijn eigen deur te zijn. En dan wordt er aangeklopt. 

Echt, ik heb van dit kinderboek minstens net zo genoten als van alle boeken voor volwassenen die ik de laatste tijd las. Minstens!

Een beetje filosofie, humor, avontuur, een reis, misschien wel door het leven...

En ja daar bij natuurlijk die fantastische tekeningen. 

Lezers met kleinkinderen, dit is echt een tip voor jullie. 

Albert Cuyp in Amsterdam.

Dit fraaie bordje siert de Albert Cuypstraat in Amsterdam. De straat waar een grote markt is, kortweg de Albert Cuyp genoemd. 

De kúnstenaar leefde van 1620 tot 1691. 

Over zijn voornaam zijn de meningen kennelijk verdeeld want toen ik in zijn en mijn geboortestad een tentoonstelling van zijn werk bezocht, heette hij daar Aelbert.  Ik heb hier al vaak werk van hem laten zien, maar dit werk nog niet:

Dit 'Portret van een jonge man', (mogelijk Jacob Francken), schilderde Cuyp in 1651. Die jonge man heeft iets in zijn hand dat ik niet herkende. Het is een vuurroer, een soort geweer. 

Maar ja, het is vandaag wel maandag natuurlijk en dan hoort hier een mural te staan. Monday Mural.

En die komt er ook aan hoor. Een mural, een samenwerking van twee bekende kunstenaars die ook ieder voor zich hun sporen hebben verdiend: 

Een mural gebaseerd op dat portret, als een (kleurrijke) hommage aan Albert Cuyp:

Op de achtergrond is een schip te zien, helaas niet meer zo duidelijk en ook dat is gebaseerd op een schilderij van Cuyp, die ook veel zee/riviergezichten maakte. 

Linking to Sami's Colourful World

De Vondeling

Ik was aan de wandel en luisterde naar een boek van M.J. Arlidge. Een Helen Grace thriller. Zij, Helen Grace, is de hoofdinspecteur in een hele serie boeken van Arlidge én zij is de hoofdpersoon. Ik ben dol op Helen. Dit is al deel 14, van 'haar' serie. 

Ik had het dus prima naar mijn zin en toen werd ik van Storytell afgegooid. Dat gebeurt soms omdat ik mee lift op het abonnement van onze dochter. Dus ik baalde, maar ja, de meisjes gaan voor natuurlijk.

In zo'n geval wil ik dan een podcast luisteren. Echter,  zal je altijd zien, nu kon ik natuurlijk geen enkele link vinden. Thuis wel, maar niet onderweg. 

Een beetje zoeken dus en toen stuitte ik op 'De Vondeling'. 

Dat leek mij een heel interessante. Ik had er een tijdje geleden over gelezen, maar nog niet geluisterd. Nu wel. 

Het verhaal: 

In de Pijp, in Amsterdam werd 22 jaar geleden een baby gevonden. 

Een meisje, kerngezond, met wat bijzondere kledingstukjes aan en pas geboren. Tussen het moment van geboorte tot de vondst, kon niet meer dan twee uur hebben gezeten

O man, wat afgrijselijk moet dat zijn, je pasgeboren baby te vondeling leggen. Wat moet de moeder wanhopig zijn geweest. 

Dan... ziekenhuis, onderzoek, politie, crisisopvang en tenslotte een pleeggezin voor het kleine meisje met een heel goed stel pleegouders. 

Dat pleeggezin omdat er ondanks veel onderzoek niets over haar afkomst werd ontdekt.   

De kinderarts van toen, die haar als eerste onderzocht,  mocht haar een naam geven en dat werd Lieve. 

De Lieve van nu wil weten wat haar afkomst is en met de podcastmakers gaat zij terug naar de plaats waar ze werd gevonden. Naar de twee vriendinnen die haar vonden. Je hoort over het politieonderzoek. Over een andere vondeling uit dezelfde tijd, Youri. Over vondelingen in het algemeen. 

Je zou het misschien niet denken, maar dat gebeurt toch nog een of twee keer per jaar in Nederland. 

Lieve, een meisje dat wil weten waarom, waarom daar en wie. Wie zijn haar ouders? 

Het is lastig dat de zaak verjaard is. De politie kan daardoor niets meer doen. Maar er is een rechercheur die zich zeer betrokken voelt bij de zaak en hij helpt (als privépersoon). Op een bepaald moment lijkt een doorbraak nabij. Maar ja... DNA-onderzoek wijst uit dat het niet klopt. 

De hele zoektocht wordt verteld in zes afleveringen. 

Ik kon niet stoppen en luisterde de hele serie in een keer uit. Dat hoeft niet natuurlijk, maar ik had tijd genoeg. Ook omdat ik verder luisterde tijdens een aantal huishoudelijke klussen. 

En dat ik heel toevallig begon in dit blogje met een thriller, dat heeft er niets mee te maken. Dit verhaal van Lieve is geen thriller. Dit verhaal is echt.  

Ik vind de podcast van AT5 en maakster Roos Gerritsen heel goed gemaakt. Integer. 

Aanrader. 

Vuurwerk

 

Ik hou eigenlijk helemaaal niet van vuurwerk. Om allerlei redenen. Het lawaai, de stank, de angst van de dieren, het geld dat er mee de lucht in wordt geschoten, de ongelukken, het lawaai nogmaals, de angst die ik had ten tijde van de vuurwerkramp en onze zoon daar woonde...

Nu hebben wij hier in Hoorn ieder jaar een groot vuurwerk. Altijd op vrijdag in de kermisweek. 

Dat vuurwerk is zichtbaar vanaf de Westerdijk, aan het Markermeer. Ik ben daar natuurlijk vaak geweest, vooral toen onze kinderen nog thuis woonden.  Het was er altijd ontzettend druk en het beviel me steeds minder daar op die dijk. 

Maar inmiddels... hebben we een stadsstrand, een prachtig stadsstrand. 

Heel veel ruimte erbij om dat vuurwerk te bekijken en bovendien dichtbij voor ons. 

Het leek me vorig jaar al best leuk om weer eens te gaan, samen met onze logerende kleindochters.  Maar omdat een van de twee ziek werd die dag, is mijn man alleen met de andere gegaan. 

Dit jaar, zonder kleinkinderen,  was ik het echt niet van plan. Helemaal niet. 

Mijn man wel en op het laatste nippertje besloot ik toch mee te gaan. Niets veranderlijker dan de mens. 

Dus we liepen er op ons gemak naar toe. Zo'n heerlijke temperatuur in de avond ... beter kon eigenlijk niet.  Met heel veel anderen liepen we, in een prettige sfeer.  Ik heb er van genoten. Prachtig was het en heel anders dan die pestherrie met oud en nieuw. Mooi en sfeervol. 

'Volgend jaar weer? ' vroeg mijn man. 'Nou en of', zei ik, 'en het jaar daarna komen we er voor terug uit Amsterdam!'. 

Dat laatste was een grapje hoor, maar het geeft wel aan dat het echt mooi was. Ook echt gezellig trouwens, met heel wat aaahs en ooohs en soms applaus en gejuich. 

Ik snap niet dat er met oud en nieuw niet ook zo'n groot vuurwerk wordt gehouden en dan verder een totaal verbod. 

Vijf jaar geleden liet ik hier het Nailhouse zien, een prachtig project van kunstenaar Leonard van Munster. 

Dat mooie huisje bevond zich toen een klein stukje ten zuiden van Paradiso, in Amsterdam, Weteringschans

Je zou het hebben kunnen zien als een protest tegen het langdurig braakliggen van het terrein. 

Wel, het is nog steeds een braakliggend terrein. Maar dat prachtige huisje was, toen ik er vorige week langs liep,  weg. 

Goh, best jammer. Het was echt mooi. 

En heel gek ook natuurlijk. Dat zo'n plek daar in hartje Amsterdam maar steeds leeg blijft. 

Of leeg????

Nu zag ik er dit:

Een meteorietinslag is hier geweest. En die meteoriet heeft Paradiso op een haar na gemist. 

De inslag, bevroren in de tijd, vormt een monument voor de onzichtbare dreiging. 

Dat vind ik mooi gezegd. Een onzichtbare dreiging die we denk ik allemaal een beetje voelen. 

De kunstenaar heeft  er ook wat over gezegd en dat kun je hier zien. Hoop ik.

https://www.nhnieuws.nl/nieuws/362427/mysterieuze-meteorietinslag-naast-paradiso-normaal-zou-niets-van-de-binnenstad-over-zijn

Carel Visser in de tuinen van het museum

 

Ik kan me wel echt ergeren hoor, aan die bende op straat in Amsterdam. Soms is het echt goor. Nauurlijk is het niet alleen in Amsterdam, hier zag ik laatst net zo'n vieze bende, te wijten aan vuilniszakken die te vroeg worden buiten gezet en vervolgens worden open gepikt door meeuwen. Vaak door meeuwen of kauwen. Toch zag ik dwars door de troep heen de aankondiging van beelden in de tuin van het Rijksmuseum. Ik ben helemaal niet zo van beelden en beeldhouwkunst, maar ja als je in de buurt bent... die tuin is echt heerlijk en dit werk vond ik meteen mooi. Werk van Carel Visser (1928-2015)

En bovendien op een of andere manier zo passend bij de beelden die er altijd staan daar in die tuin:

Toen de architect Cuypers het museum bedacht, bedacht hij ook de tuinen er omheen. Als buitenzalen. En zo is het nu eigenlijk nog steeds. Met dingen die er altijd staan zoals tuinbeelden, een fontein die onverwacht gaat spuiten, erg leuk met dit weer, stoelen waar je kunt zitten en een beetje kijken, gevelstenen, historische restanten én zoals nu een tentoonstelling. 

En dan nog wel eentje met beelden die zelfs ik erg leuk vind. Zoals dit  beeld hierboven, dat Visser maakte in 1996. Het heet Twee zusters. Er stond een toelichting bij. De hartelijke begroeting van Vissers vrouw met haar zuster inspireerde hem tot een hele reeks kleine en grote beelden. Dit is er een van.  

Of:

Een beeld van ijzer en beton uit 1988, getiteld: Als een plant. 

Je kunt gratis kijken in die tuin, je hoeft je niet te melden. Rondlopen en kijken is fijn.  Je kan ook even zelf kunstenaar worden. Daar was het een drukte van belang. Kijk maar:

En ook op het Museumplein was het een gezellige drukte. Daar én in de tuin: geen troep te bekennen!

Oh ja, ik zag nog iets leuks. In die tuin was ook een gedeelte bestemd voor schooltuintjes. Ieder jaar is een andere Amsterdamse school aan de beurt. Je zal daar als kind maar je tuintje mogen hebben... Onze kleindochters hadden dit jaar trouwens ook een schooltuintje, maar niet hier op deze plek. Net zo leuk natuurlijk. Als de school weer begint gaan ze oogsten. 

Het was zo warm dat ...

 

‘De mussen vallen van het dak’ of ‘De mussen vallen dood van het dak’ (vaak aangevuld met ‘van de hitte’ of ‘van de warmte’),  betekent dat het ontzettend warm weer is. Bron: Onze taal

Nu de temperatuur zo hoog is zou ik er een nieuwe uitdrukking aan toe willen voegen. 

'Het was zo warm dat zelfs de koeien in het water stonden'. 

Ik denk niet dat koeien dat nooit eerder deden hoor, maar ik zag het wel voor het eerst. Een leuk gezicht, ze stonden heel tevreden pootje te baden. 

En er waren in dat weiland nog heel wat wachtenden, zo breed was dat slootje nou ook weer niet. 

Zijn er nog meer uitdrukkingen bedacht of te bedenken  tijdens deze hittegolven? 

Het was zo warm dat..... 

Ongecorrigeerde Proeven

 

'Ha wat leuk',  dacht ik, 'weer eens een boek opgestuurd gekregen van Uitgeverij Atlas. Om te lezen en er een recensie over te schrijven'.

Dit boek leek me fantastisch omdat het twee dingen verenigt. Twee dingen waar ik van hou: lezen en puzzelen. 

Drie dingen eigenlijk, want je moet je ook nog als detective opstellen en het verhaal zelf is ook min of meer een detective. 

De bedoeling is dat je, door het opsporen van duizend fouten (ja echt 1000!) in de 170 bladzijden die het boek telt, verdeeld over honderd hoofdstukjes, achter een geheime boodschap komt. 

En die boodschap is dan de oplossing van een mysterie. Het mysterie namelijk van de dood van een Italiaanse schrijver, Niccolò Errante. Die is na een bespreking bij zijn uitgeverij om het leven gekomen door een val van zijn balkon. 

Zijn vriend en corrector gelooft niet dat die val een ongeluk was en denkt ook niet aan zelfmoord. En ja dan is het dus moord. 

De waarheid zit verborgen in de fouten die je moet opzoeken. Per hoofdstuk zijn dat er negen. 

Die fouten, en dat leer je pas in hoofdstuk 13, 14 en 15,  kunnen spelfouten zijn, maar ook tikfouten, grammatikale fouten, lexicale fouten (wat zijn dat dan voor fouten?), continuïteitsfouten, en feitelijke fouten. 

Nou zoek het maar uit. Woordenboek bij de hand,  want soms weet ik het echt niet. Grammaticaal moet bijoorbeeld met een c. Of er staat ineens J.J. Salinger. Nou weet ik toevallig dat het J.D. Salinger is. Ha, een fout. 

Maar ja, er staan veel meer namen in het boek, ook vaak van schrijvers waar ik nog nooit van heb gehoord. 

Spelfouten dat valt wel mee, daar heb ik in mijn werkzame leven behoorlijk op geoefend. Maar toch kijk je er soms gewoon overheen. Dus dan zijn het er nog geen negen, nog maar eens lezen. 

Enfin, die corrector dus, die gaat proberen dichterbij Niccolò en zijn dood  te komen. 

Echter,  tussendoor moet hij werken en krijgen we stukken te zien van te corrigeren boeken. Met fouten. 

Het boek bestaat dus uit delen van boeken die gecorrigeerd moeten worden en uit dat wat je het verhaal zou kunnen noemen, het onderzoek van de corrector.Totaal verschillende hoofdstukken

We maken kennis met de mensen van de uitgeverij  en (in hoofdstuk 55) een opsomming van alles wat de corrector weet over Errantes dood. Die feiten zijn dan weer anders dan wat je eerder las. De datum bijv., ik heb 2 juni gezien, 3 juni en 4 juni. Was die val vanaf het balkon van de badkamer of van dat van de woonkamer. Ik heb allebei gezien.

En dan het allergrootste probleem. Van die negen fouten per hoofdstuk moet er een geselecteerd worden en dat is dan de aanwijzing voor de oplossing. Tsssss....

Conclusie: 

Ik heb er heel veel tijd aan besteed, maar mij gaat het absoluut niet lukken. Ik vond het wel hartstikke leuk om te proberen. 

Ook een heel origineel boek. En hoewel ik er af en toe wanhopig van werd gooide ik het toch niet weg. Dat fouten zoeken werd een soort sport. Enfin, het boek blijft bij de hand en ik zal er af en toe zeker nog eens in kijken. Wie weet?

De laatste zin: Ik eindeg met een laatste groet aan Niccolò Errante, in de wellicht vergeefse hoop dat er toch iemand in staat zal zijn de waarheid te ontdekken die schuilgaat achter de geheime boterschap.