Nou moe...

 

We fietsten samen naar de Rijp. Mijn man moest er zingen en ik wilde mijn nichtje bezoeken. 

In de Rijp stuitte ik, nadat onze wegen zich hadden gescheiden, eerst op dit café. 

Het was een paar weken nadat we getekend hadden voor het Amsterdams appartement.

Ik had met mijn nichtje afgesproken, maar ik was veel te vroeg, dus ik vond de naam een teken en dacht eerst even een kopje te doen. 

Ik streek neer naast een groep van vier vrouwen. Aan het enige nog beschikbare tafeltje. Ik móést dus wel luisteren en mijn oren tuiten nu nog na. 

Ruim middelbaar waren ze.  Mooi in de kleren, leuk opgemaakt, well to do. 

En ze hadden het, mijn hele cappuccino lang, voornamelijk over hun moeders.

Ik hoop niet dat onze kinderen op de manier van die vrouwen over mij praten. Ik denk het niet, maar je weet het niet. 

Zelf heb ik nooit op die manier over mijn moeder gepraat,  echt nooit. 

- Ze zit altijd te klagen

- Ze zegt dat ze eenzaam is terwijl ze nooit thuis is

- Als je het een keer gezegd hebt, moet je het nog een keer zeggen en nog een keer

- J. zou ook wel eens wat kunnen doen, maar die zie je er niet

- Nou dat is dus mijn voorland

- Jouw moeder klaagt niet?  Nee maar ik heb wel last van het verantwoordelijkheidsgevoel

- M'n vader doet ook niks. Ja, die gaat soms bridgen

- Wat onze kinderen doen kan haar geloof ik niks schelen

- Ook erg, mee naar het ziekenhuis en dan is er zo'n wachtrij

- Ze is echt lastig

- Ze denkt dat ik tijd genoeg heb. Ik werk niet meer, maar toch heb ik geen tijd over

- Annie is ook tachtig, maar nog goed, die kan toch ook mee?

- Ik heb toch ook gewoon mijn dingen

- En dan belt ze weer

- Heel vaak uitgelegd hoe ze moet appen, maar ze doet het gewoon niet

- Je hebt verschil in moeders, ik heb er een die niks geven kan

- Ja, je moet ook kijken hoe ze het zelf heeft gehad

- Ze geeft meer aandacht aan mijn broertje dan aan mij

- En nu heeft ze ook nog een relatie en ze verandert

- Mee naar de arts en als die dan wat zegt gaat ze er tegen in. Schaam ik me

- Als ik iets wil vertellen luistert ze niet

Ik had een klein opschrijfboekje met fietsknooppunten voor mijn neus en na een tijdje heb ik de zinnen hierboven, ter plekke, opgeschreven. Ik bedoel, ik zit het niet te verzinnen. En ik kwam tot de conclusie dat ik met geen van deze vrouwen bevriend zou willen zijn. 

Misschien heel voorzichtig een beetje met degene die zei: Ze is wie ze is en kan niet meer veranderen. 

Count your blessings

 

Tsjonge, wat heb ik al veel verteld over ons reisje naar London met onze oudste kleinzoon. Stof te over hoor, maar dit wordt de laatste keer. 

Op de laatste dag wilden we nog het wisselen van de wacht bezoeken bij Buckingham Palace. Dat stond op Odins lijstje en natuurlijk gingen we dat doen. 

We hadden gelezen dat we er een half uur van tevoren zouden moeten zijn en dat waren we ook. 

De zon scheen en daar stonden we. Daar waar we dachten dat het een goeie plek zou zijn. 

We stonden daar en wachtten en wachtten. 

Maar het was niet de goede plek en dat hadden we niet door en toen we het wel door hadden was het te laat om nog te veranderen. 

Afleiding genoeg hoor. 

Er ging pal voor ons een man languit  op de grond liggen en die werd vriendelijk doch dringend toegesproken, recht op gezet en afgevoerd door twee bobby's  die de rust en de kalmte zelf bleven.

Er verscheen een gezelschap op het dak van het paleis en natuurlijk hoopten we dat het de koning en/of de koningin zouden zijn die hun eigen wachten eens even kwamen bekijken.

Maar ze waren het niet en dat kon ik thuis pas zien. 

Al met al vond ik het zonde van de tijd. 

Maar ik geloof niet dat Odin er veel last van heeft gehad. 

Die vond de reuring daar best leuk. 

Daarna was het ook echt klaar en moesten we terug naar het hotel om de koffers te halen en naar St Panacras te gaan voor de terugreis. 

Die verliep voorspoedig. We hadden afgesproken dat Odin in Rotterdam (ze wonen in Den Haag) uit zou stappen en dat zijn ouders op het perron op hem zouden wachten. Terwijl wij nog tot Amsterdam zouden doorrijden. 

Dat vonden mijn man en ik spannend. Niet dat er veel kon misgaan hoor. Als Odins ouders er niet zouden staan, zou hij gewoon met ons in de trein verder gaan en zouden we hem de volgende dag naar huis brengen. 

We zorgden dat we als eerste de trein uit gingen en zagen Odins ouders... niet. Nog niet. 

Dat duurde even en daar kwam als eerste Odins vader aangerend. Zij hadden op het station gehoord op welk perron we zouden aankomen. Dus daar hadden ze al heel lang staan wachten tot op het laatst bleek dat het toch een ander perron zou zijn. 

Maar het liep goed af dus. Wij gingen weer terug in de trein en werden gezellig uitgezwaaid. 

Waarna wij gingen zitten voor het laatste stuk en bespraken dat het allemaal superleuk was geweest. We hebben er van genoten en telden voor de zoveelste keer onze zegeningen. 

Water en tijd

 

Het is niet mogelijk dat je de rivier mist. De Thames bedoel ik. We kwamen er deze keer ook weer veelvuldig mee in aanraking. Op een van de vele bruggen bijvoorbeeld. Zoals je hierboven ziet. 

We waren ook bij een tunnel onder de Thames en liepen er een stukje door. We zijn er wel eens helemaal doorgelopen, maar al voldeed de tunnel aan het doel,  namelijk de overkant bereiken, was het wel een beetje saai en dat deden we met Odin niet. 

Wat we wel deden was de boot nemen. Varen over de Thames. We stapten op vlakbij Tate Modern en we vaarden helemaal door tot Greenwich.

In deze paar dagen zaten we veel in de metro, een paar keer in de bus (rode dubbeldekker, bovenin en vooraan) en dus de boot. Een Uber. 

Het was lekker weer,  dus we bleven mooi zitten al hadden we op verschillende boothaltes kunnen uitstappen. 

In Greenwich  moet je een behoorlijke klim maken om terecht te komen bij dat waar Greenwich om beroemd is. Afgezien van het uitzicht vanaf die heuvel bedoel ik. 

Dat is namelijk de nul-meridiaan die dwars door Greenwich loopt. De denkbeeldige lijn,  van pool tot pool,  die de aarde verdeelt in twee helften: het oosten en het westen. 

Het leuke is dat je daar dus kunt staan met een been in het oosten en het andere been in het westen. Daarvoor moet je eigenlijk naar binnen in het Royal Observatory. Maar ja, dat kostte als ik het me goed herinner bijna dertig pond. Keer drie en dat vond ik te duur. 

Er is nog meer te zien natuurlijk, maar mijn man en ik waren er al eens eerder en met Odin wilden we eigenlijk alleen die meridiaan zien. 

Iemand die er werkte vroeg ons of hij kon helpen en hij hielp zeker. Want toen ik zei dat ik het eigenlijk te duur vond zei hij dat te begrijpen. En hij wees ons een hek aan de zijkant waar we door mochten en daar was ook een stukje meridiaan te zien. 

Kijk Odin staan, een been in oost en een been in west. 

En we zagen ook nog de beroemde klok. De Shepherd Gate Clock die ooit,  als een van de eerste klokken,  de Greenwich Mean Time aangaf. G.M.T. 

Beetje ingewikkeld verhaal voor Odin (voor mij eigenlijk ook,  hahaha) . Vierentwintig  uur op die klok. En gewoon buiten te zien. Buitengewoon!

Een jaar geleden

We waren in London met onze kleinzoon en je zou denken dat we wel een paar murals gezien zouden hebben. Mis: niet een! 

Maar geen nood, ik had er nog een paar van ons laatste bezoek. Het was op de kop af een jaar geleden  dat we deze zagen:

De maker van het werk hierboven is Benzi Brofman en de straat is Bethnal Green Road. 

Een stukje verderop in dezelfde straat zagen we nog een grote mural. 

Met dezelfde kleur groen, dus ik dacht aanvankelijk dat het van dezelfde kunstenaar was. 

Maar nee, ik zag verschillende tags. Misschien dat ze gewoon elkaars kleur hebben geleend. Wie weet. 

Dit huis staat dus ook in Bethnal Green Road. Ik vond het wel grappig. Een huis vol gebeurtenissen en een slang. Of zijn het meer slangen? 

Deze was trouwens echt lastig op de foto te krijgen, door de hoogte en door de verkeersdrukte. Snakehouse wordt het huis genoemd en de maker is Captain Kris. 

En om de hoek zag ik er nog een. Van Mypenleaks. Weliswaar een andere kleur groen, maar met een tekst die een waarheid is als een koe, eh kikker natuurlijk. Mooi thema voor vandaag vind je niet? 

Linking to Sami's Colourful World. 

Monument

 

Hier zie je het monument dat gemaakt is ter herinnering aan the Great Fire of London. 

Tot op de dag van vandaag is London doordrongen van die grote brand in 1666. Het kan je eigenlijk niet ontgaan. Er wordt vaak naar verwezen, ook in films en kunst. 

Dit zou ik zelf niet gekozen hebben als belangrijke bezienswaardigheid voor Odin. 

De plek is gerust van belang hoor, het heet ook simpelweg  'Monument', het dichtsbijzijnde metrostation is er naar genoemd en dat is kennelijk genoeg om te weten wat voor monument. 

Het is een plek waar gidsen vaak een rondwandeling starten, zo'n wandeling die wij vaak deden. 

En natuurlijk meldden die gidsen wat het was maar erg interessant vonden zij het denk ik ook niet, want daar bleef het dan bij. 

Maar nu, het leek Odin interessant en als ik eerlijk ben: dat was het ook. 

Ik heb er nu toch meer over gelezen. 

In de eerste plaats moet die brand die drie dagen duurde verschrikkelijk zijn geweest. Van Middeleeuws London werd zo ongeveer 85 % volkomen verwoest, kerken, gebouwen en huizen.  Heel veel mensen waren dakloos. Tussen de zeventig en tachtigduizend. 

De brand was ontstaan in een bakkerij, waar de bakker (waarschijnlijk) slordig was geweest met zijn oven. Er zijn niet heel veel mensen omgekomen, ongeveer 15 heb ik gelezen. De meeste mensen gingen op de vlucht. 

En er zijn natuurlijk weer allerlei verhalen omheen. 

Bijvoorbeeld dat de toenmalig Lord Mayor werd gewaarschuwd,  uit zijn raam keek en zei: 'Niks aan de hand hoor. En vrouw zou het vuur uit kunnen plassen'.

Hoe dan ook boven in het monument zie je een gouden urn, met een vuur erin. De zuil is 61 meter hoog. Lange tijd en dat is bijna niet meer voor te stellen, was het het hoogste punt van London. En die eenenzestig meter is omdat de afstand tussen het monument en de plek waar de brand uitbrak precies eenenzestig meter is. 

Het meest verrassend vond ik dit: achter de zuil treden waar je even zou kunnen zitten met daarop de tekst van het liedje/nursery rhyme: London's burning.

London's burning, London's burning 

Fetch the engines, fetch the engines

Fire, fire, fire fire

Pour out water, pour out water, 

Dat is bijna precies hetzelfde wijsje als ons 'Brand in Mokum'. 

Odin en wij verlieten de plek dan ook zingend.

  

British museum

Zelf zal ik nooit uitgekeken raken in het British Museum,  echt nooit. En afgezien van dat wat er te zien is, vind ik het gebouw ook speciaal. Van binnen en buiten. 

Het was dus echt een verplicht nummer voor Odin. Absoluut een van de dingen die je moet doen als je voor het eerst in London bent. 

Dus het gebouw, de imposante binnenkant en dan ook nog de Steen van Rosetta. Die was ook verplicht. 

(Ik weet het, het is een afwijking van mij, maar ik vind het zo bijzonder. Door de teksten op die steen konden de hiërogliefen worden ontcijferd. En als dat niet gebeurd was, wisten we nu misschien nog steeds niks van de oude Egyptenaren. En bovendien is het maar de vraag of die steen voor altijd in het museum zal blijven.)

Niet dat Odin bezwaar maakte hoor, die houdt wel van een beetje oudheid en geschiedenis. Hier staat hij bijvoorbeeld (niet in het museum),  bij een stukje Romeinse muur. 

Enfin, bij de steen was het druk, erg druk. Toch, met een beetje geduld kom je er heus wel voor te staan en kun je een foto maken. 

Iedereen is geduldig, niemand dringt of dringt voor. 

Maar er was natuurlijk geen mogelijkheid om je rode flubbertje bij de steen te plaatsen en daar dan een foto van te maken. 

Dat was namelijk wat Odin aan het doen was. Dat rode flubbertje, ik had het er al eerder over,  had zijn moeder hem meegegeven als een soort steuntje voor onderweg en Odin bedacht dat hij het op de foto kon zetten op verschillende plaatsen. Hij bedacht het zelf en dat vond ik erg grappig. 

(Vooral omdat opa en oma ooit precies hetzelfde deden. In Parijs met een klein roze Eiffeltorentje en in New York met een hoed.)

Het kwam overigens helemaal goed, want in de museumwinkel kon je een nepsteen zien, van een soort sponsachtig iets en daar was plek en tijd genoeg om een foto mét flubbertje te maken. 

We zagen nog meer in het museum, veel meer. Odin wilde natuurlijk bij de mummies kijken en dat deden we dus.

Dan uiteraard nog een foto of wat van de buitenkant en dat was het British Museum!

Notenallergie

 

We hebben in London twee vaste adressen waar we eten,  dus we hoefden maar voor een dag iets te verzinnen. 

Of verzinnen? Niet echt, want Odin wilde graag fish &chips eten in een pub. Pubfood dus. 

We waren na aankomst en na het perron van Harry Potter en het hotel eerst naar Trafalgar Square gegaan en daarna naar the Big Ben en op de terugweg stuitten we op deze pub. Heel bekend, want daar waren we met Anna ook geweest. Binnen hangt een bordje dat kinderen na half negen niet meer worden toegelaten, maar dat was het nog lang niet. 

Over de maaltijden maakte ik me wel wat zorgen. Odin is superallergisch voor noten. Daar kan hij echt heel ziek van worden. Hij weet zelf heel goed wat kan en niet kan en heeft ook medicijnen voor als het mis gaat bij zich, maar ja in een vreemd land... 

Enfin, in een pub bestel je aan de bar en dus ging mijn man daar maar eens een praatje maken. Hem werd verteld dat het eten voor Odin apart bereid zou worden. Zodat niets in aanraking zou komen met noten. Daarna moest Frits online een formulier tekenen dat alles duidelijk was besproken. 

Het eten kwam en als je van fish en chips en knalgroene doperwten houdt, was het uitstekend. Odin had gedacht dat hij chips zou krijgen. Of de patatjes die hij in plaats daarvan kreeg nou minder fijn of juist lekkerder waren, dat weet ik niet meer, maar  het feit dat er goed aandacht aan werd gegeven was heel prettig.

En dat ervaarden we ook de tweede avond toen we bij onze vriend de Griek gingen eten. Die kwam gezellig bij ons aan tafel zitten, hoorde ons aan en bezwoer ons dat alles goed zou gaan. En dat was ook zo. 

De laatste avond aten we bij de Italiaan, waar we  met Anna beland waren en sindsdien terug gaan. En daar verscheen een uitgebreid boekwerk op tafel met er in alle gerechten die je daar zou kunnen kiezen en per gerecht vinkjes voor alles waar een mens allergisch voor zou kunnen zijn. Ik kreeg bovendien nog hulp van de serveerster die uitgebreid meekeek en alle tijd nam, terwijl het er best druk was. 

We hadden nog geen scone gehad op de laatste dag en dat stond ook op Odins lijst.  We hadden niet veel tijd meer. 

Al op de terugweg naar het hotel zag ik nog een kleine zaak, keek naar binnen en zag twee scones liggen. 

Die bestelde ik, met koffie, betaalde en door de haast vroeg ik toen vroeg ik pas naar de noten. 

'Ik neem alles terug mevrouw',  zei de nog jonge serveerder. 'Dit kan echt niet goed zijn, want ik heb deze tang gebruikt voor dingen waar noten in zitten'. 

Zo goed en oplettend. En lief!

Vorige week vertelde ik het noten-allergieverhaal aan twee mensen. Allebei zeiden ze ervaring te hebben en allebei noemden ze twee landen waar zeer zorgvuldig met zoiets wordt omgegaan. 

Italië en... je raadt het al: Engeland! 

Mijn eigen Nederlandse ervaring beperkt zich tot een ijsje. Ik heb wel eens gevraagd of het ijs met een schone lepel in het hoorntje kon worden geschept, maar werd aangekeken alsof ik knettergek was. Ze deden het wel hoor, maar niet van harte. 

Met onze kleinzoon in London

 

Ik ben,  sinds mijn eerste kennismaking met Engeland en dus ook met London, overtuigd geweest van de vriendelijkheid en beleefdheid van de mensen aldaar.  En dus ook de agenten. 

We waren op een pleintje bij St Pauls, genaamd Paternostersquare. En daar was iets aan de hand. Ik wilde doorlopen want onze kleinzoon wilde graag een bobby zien en ik zag er een tamelijk dichtbij. Maar ik had de afzetting niet gezien en werd tegengehouden door een mevrouw die me vertelde wat er aan de hand was en waarom ik niet door mocht. 

'Dat is jammer',  zei ik, 'onze kleinzoon wilde zo graag met een Bobby op de foto'. 'Oh', zei ze, 'dat snap ik, wacht maar even'. 

Ze dook onder de afzetting door, praatte even en daar kwam de Bobby onze kant op. 'Good morning', zei hij, 'ik hoor dat je met mij op de foto wil en dat kan hoor'.

Nou ik kan je verzekeren dat zoiets leuk is als je tien bent. En als je dan ook de helm nog op mag...

Later kwam er nog een, ook zo'n lieverd.

Enfin, inmiddels hadden we begrepen dat koning Charles aanwezig was in de St Pauls. 

Nou was ik groot fan van zijn moeder en bepaald niet van hem, maar ik vond,  (net als van der Laan en Woe trouwens),  dat hij zich goed had geroerd bij Trump. 

Daardoor heeft hij weer wat goodwill gekweekt en dus wachtten we een poosje. 

Niet al te lang want dat ceremoniele gedoe is leuk, maar er zijn grenzen. De koning was aan de voorkant naar binnen gegaan, dat was voor we er waren.  Hij verliet de kerk aan de achterkant.

Ha en dit was ongeveer het beste beeld dat we hebben, een oude man in een dure auto:

Ps. De tekeningen zijn van M. Sasek en ze komen uit het boek This is London. Hij tekende zijn indrukken van London in 1959. Niks veranderd. Op een ding na. 

Bij het bezoek van de koning was natuurlijk ook de Lady Mayor van London aanwezig. Ik heb haar denk ik wel gezien, maar jammer genoeg geen foto. Maar de Lady Mayor... na honderden jaren Lord Mayor. Dat vond ik wel bijzonder.

De laatste bloghop

Nou daar is-ie, de laatste. De laatste bij Conny's creatieve bloghop. 

Om de twee weken een thema om uit te werken. In totaal achttien keer en ik deed zestien keer mee. Hartstikke leuk vond ik het. Soms gestresst en wel, maar dit soort stress is niet slecht voor een mens hoor. Ik was zeker niet altijd tevreden over wat ik gemaakt had. Maar,  terugkijkend,  ook een paar keer wel.  

Het allerleukste was, als het dan eenmaal klaar was, om dan te gaan kijken bij wat andere deelnemers maakten. Vaak met heel veel bewondering. 

Conny, het was leuk. Dankjewel. 

En dan nog even over mijn laatste, met letters in de kleuren van de Zeeuwse vlag. 

Luctor et Emergo. 

Het ging zo: Sinds kort heb ik een leuk boekje waarin ik aansprekende citaten noteer. Bovendien heb ik er een aantal in mijn hoofd. En als ik het woord citaat tik, verschijnen er vast en zeker een paar miljoen. Keuze genoeg en dat was dus precies het probleem. 

En toen dacht ik: ' Ik ga nu zitten en wat er dan als eerste in me opkomt, dat doe ik'. Tja, dat was dus

de Zeeuwse wapenspreuk die betekent 'Ik worstel en kom boven' (en in het Zeeuwse volkslied: ik worstel en ontzwem).

Vervolgens vond ik: 'Ja  maar, een wapenspreuk is nog geen citaat. Oei'. 

En daarna bedacht ik dat ooit iemand het voor het eerst heeft gezegd. En dus... is het een citaat. Of niet soms?

Degene die daar trouwens boven komt  uit de Zeeuwse zee, dat ben ik. Ik denk dat het de Westerschelde is. Ja dat weet ik eigenlijk wel zeker. 

En nu zoals altijd even lekker kijken bij de andere deelnemers. Het is nog vroeg maar straks kun je ze vast allemaal zien bij Conny 

Nogmaals de Millennium Bridge

 

Na het mudlarken, liepen we natuurlijk toch de Millennium Bridge op. 

Sowieso omdat die mooi is en ook omdat we nog steeds het uitzicht vanaf Tate Modern wilden gaan zien. 

Toen we zo'n beetje op de helft waren, steeds over de railing kijkend, naar beide kanten,  hoorde ik achter ons iemand aan iemand anders vertellen over chewing gum art. Over een man die van alle kauwgomplekken op de brug kleine kunstwerkjes maakt. Huh??? 

Ik keek onmiddelijk naar beneden en zag inderdaad kleine kunstwerkjes. 

Tig keer ben ik op die brug geweest, maar nog nooit keek ik met extra aandacht naar beneden. Nog nooit was me iets opgevallen. Als ik al gekeken zou hebben, zou ik gedacht hebben dat het een patroon was op de brugbedekking. 

Maar nu zag ik ze hoor. Heel veel plekken en ja, als je dan bukt zie je inderdaad kleine kunstwerkjes. Het zijn er honderden. 

Je moet echt bukken om het goed te kunnen zien. Het was erg druk, dus lang gebukt blijven staan was not done helaas. 

Grappig, voor ons uit bukte niemand, maar achter ons bukten ineens heel veel mensen. 

Als ik nog eens in London ben, wil ik nog een keer gaan kijken. Vroeg. Als het nog stil is op de brug. 

Inmiddels heb ik uitgevonden dat de kunstenaar Ben Wilson heet en op zijn site, klik,  kun je veel beter zien wat hij allemaal heeft gemaakt. Ik las dat als hij bezig is, dat je dan ook een verzoek kan doen. Jouw naam met de naam van je geliefde of zo. Of een citaat. 

Grappig toch?

Maar het allerleukst op de Milleniumbrug, was natuurlijk onze kleinzoon. Echt, het allerleukst