Notenallergie

 

We hebben in London twee vaste adressen waar we eten,  dus we hoefden maar voor een dag iets te verzinnen. 

Of verzinnen? Niet echt, want Odin wilde graag fish &chips eten in een pub. Pubfood dus. 

We waren na aankomst en na het perron van Harry Potter en het hotel eerst naar Trafalgar Square gegaan en daarna naar the Big Ben en op de terugweg stuitten we op deze pub. Heel bekend, want daar waren we met Anna ook geweest. Binnen hangt een bordje dat kinderen na half negen niet meer worden toegelaten, maar dat was het nog lang niet. 

Over de maaltijden maakte ik me wel wat zorgen. Odin is superallergisch voor noten. Daar kan hij echt heel ziek van worden. Hij weet zelf heel goed wat kan en niet kan en heeft ook medicijnen voor als het mis gaat bij zich, maar ja in een vreemd land... 

Enfin, in een pub bestel je aan de bar en dus ging mijn man daar maar eens een praatje maken. Hem werd verteld dat het eten voor Odin apart bereid zou worden. Zodat niets in aanraking zou komen met noten. Daarna moest Frits online een formulier tekenen dat alles duidelijk was besproken. 

Het eten kwam en als je van fish en chips en knalgroene doperwten houdt, was het uitstekend. Odin had gedacht dat hij chips zou krijgen. Of de patatjes die hij in plaats daarvan kreeg nou minder fijn of juist lekkerder waren, dat weet ik niet meer, maar  het feit dat er goed aandacht aan werd gegeven was heel prettig.

En dat ervaarden we ook de tweede avond toen we bij onze vriend de Griek gingen eten. Die kwam gezellig bij ons aan tafel zitten, hoorde ons aan en bezwoer ons dat alles goed zou gaan. En dat was ook zo. 

De laatste avond aten we bij de Italiaan, waar we  met Anna beland waren en sindsdien terug gaan. En daar verscheen een uitgebreid boekwerk op tafel met er in alle gerechten die je daar zou kunnen kiezen en per gerecht vinkjes voor alles waar een mens allergisch voor zou kunnen zijn. Ik kreeg bovendien nog hulp van de serveerster die uitgebreid meekeek en alle tijd nam, terwijl het er best druk was. 

We hadden nog geen scone gehad op de laatste dag en dat stond ook op Odins lijst.  We hadden niet veel tijd meer. 

Al op de terugweg naar het hotel zag ik nog een kleine zaak, keek naar binnen en zag twee scones liggen. 

Die bestelde ik, met koffie, betaalde en door de haast vroeg ik toen vroeg ik pas naar de noten. 

'Ik neem alles terug mevrouw',  zei de nog jonge serveerder. 'Dit kan echt niet goed zijn, want ik heb deze tang gebruikt voor dingen waar noten in zitten'. 

Zo goed en oplettend. En lief!

Vorige week vertelde ik het noten-allergieverhaal aan twee mensen. Allebei zeiden ze ervaring te hebben en allebei noemden ze twee landen waar zeer zorgvuldig met zoiets wordt omgegaan. 

Italië en... je raadt het al: Engeland! 

Mijn eigen Nederlandse ervaring beperkt zich tot een ijsje. Ik heb wel eens gevraagd of het ijs met een schone lepel in het hoorntje kon worden geschept, maar werd aangekeken alsof ik knettergek was. Ze deden het wel hoor, maar niet van harte. 

Met onze kleinzoon in London

 

Ik ben,  sinds mijn eerste kennismaking met Engeland en dus ook met London, overtuigd geweest van de vriendelijkheid en beleefdheid van de mensen aldaar.  En dus ook de agenten. 

We waren op een pleintje bij St Pauls, genaamd Paternostersquare. En daar was iets aan de hand. Ik wilde doorlopen want onze kleinzoon wilde graag een bobby zien en ik zag er een tamelijk dichtbij. Maar ik had de afzetting niet gezien en werd tegengehouden door een mevrouw die me vertelde wat er aan de hand was en waarom ik niet door mocht. 

'Dat is jammer',  zei ik, 'onze kleinzoon wilde zo graag met een Bobby op de foto'. 'Oh', zei ze, 'dat snap ik, wacht maar even'. 

Ze dook onder de afzetting door, praatte even en daar kwam de Bobby onze kant op. 'Good morning', zei hij, 'ik hoor dat je met mij op de foto wil en dat kan hoor'.

Nou ik kan je verzekeren dat zoiets leuk is als je tien bent. En als je dan ook de helm nog op mag...

Later kwam er nog een, ook zo'n lieverd.

Enfin, inmiddels hadden we begrepen dat koning Charles aanwezig was in de St Pauls. 

Nou was ik groot fan van zijn moeder en bepaald niet van hem, maar ik vond,  (net als van der Laan en Woe trouwens),  dat hij zich goed had geroerd bij Trump. 

Daardoor heeft hij weer wat goodwill gekweekt en dus wachtten we een poosje. 

Niet al te lang want dat ceremoniele gedoe is leuk, maar er zijn grenzen. De koning was aan de voorkant naar binnen gegaan, dat was voor we er waren.  Hij verliet de kerk aan de achterkant.

Ha en dit was ongeveer het beste beeld dat we hebben, een oude man in een dure auto:

Ps. De tekeningen zijn van M. Sasek en ze komen uit het boek This is London. Hij tekende zijn indrukken van London in 1959. Niks veranderd. Op een ding na. 

Bij het bezoek van de koning was natuurlijk ook de Lady Mayor van London aanwezig. Ik heb haar denk ik wel gezien, maar jammer genoeg geen foto. Maar de Lady Mayor... na honderden jaren Lord Mayor. Dat vond ik wel bijzonder.

De laatste bloghop

Nou daar is-ie, de laatste. De laatste bij Conny's creatieve bloghop. 

Om de twee weken een thema om uit te werken. In totaal achttien keer en ik deed zestien keer mee. Hartstikke leuk vond ik het. Soms gestresst en wel, maar dit soort stress is niet slecht voor een mens hoor. Ik was zeker niet altijd tevreden over wat ik gemaakt had. Maar,  terugkijkend,  ook een paar keer wel.  

Het allerleukste was, als het dan eenmaal klaar was, om dan te gaan kijken bij wat andere deelnemers maakten. Vaak met heel veel bewondering. 

Conny, het was leuk. Dankjewel. 

En dan nog even over mijn laatste, met letters in de kleuren van de Zeeuwse vlag. 

Luctor et Emergo. 

Het ging zo: Sinds kort heb ik een leuk boekje waarin ik aansprekende citaten noteer. Bovendien heb ik er een aantal in mijn hoofd. En als ik het woord citaat tik, verschijnen er vast en zeker een paar miljoen. Keuze genoeg en dat was dus precies het probleem. 

En toen dacht ik: ' Ik ga nu zitten en wat er dan als eerste in me opkomt, dat doe ik'. Tja, dat was dus

de Zeeuwse wapenspreuk die betekent 'Ik worstel en kom boven' (en in het Zeeuwse volkslied: ik worstel en ontzwem).

Vervolgens vond ik: 'Ja  maar, een wapenspreuk is nog geen citaat. Oei'. 

En daarna bedacht ik dat ooit iemand het voor het eerst heeft gezegd. En dus... is het een citaat. Of niet soms?

Degene die daar trouwens boven komt  uit de Zeeuwse zee, dat ben ik. Ik denk dat het de Westerschelde is. Ja dat weet ik eigenlijk wel zeker. 

En nu zoals altijd even lekker kijken bij de andere deelnemers. Het is nog vroeg maar straks kun je ze vast allemaal zien bij Conny 

Nogmaals de Millennium Bridge

 

Na het mudlarken, liepen we natuurlijk toch de Millennium Bridge op. 

Sowieso omdat die mooi is en ook omdat we nog steeds het uitzicht vanaf Tate Modern wilden gaan zien. 

Toen we zo'n beetje op de helft waren, steeds over de railing kijkend, naar beide kanten,  hoorde ik achter ons iemand aan iemand anders vertellen over chewing gum art. Over een man die van alle kauwgomplekken op de brug kleine kunstwerkjes maakt. Huh??? 

Ik keek onmiddelijk naar beneden en zag inderdaad kleine kunstwerkjes. 

Tig keer ben ik op die brug geweest, maar nog nooit keek ik met extra aandacht naar beneden. Nog nooit was me iets opgevallen. Als ik al gekeken zou hebben, zou ik gedacht hebben dat het een patroon was op de brugbedekking. 

Maar nu zag ik ze hoor. Heel veel plekken en ja, als je dan bukt zie je inderdaad kleine kunstwerkjes. Het zijn er honderden. 

Je moet echt bukken om het goed te kunnen zien. Het was erg druk, dus lang gebukt blijven staan was not done helaas. 

Grappig, voor ons uit bukte niemand, maar achter ons bukten ineens heel veel mensen. 

Als ik nog eens in London ben, wil ik nog een keer gaan kijken. Vroeg. Als het nog stil is op de brug. 

Inmiddels heb ik uitgevonden dat de kunstenaar Ben Wilson heet en op zijn site, klik,  kun je veel beter zien wat hij allemaal heeft gemaakt. Ik las dat als hij bezig is, dat je dan ook een verzoek kan doen. Jouw naam met de naam van je geliefde of zo. Of een citaat. 

Grappig toch?

Maar het allerleukst op de Milleniumbrug, was natuurlijk onze kleinzoon. Echt, het allerleukst

Monday

Vorige week was ik in Leiden en daar zag ik wat me eerst een hele lange mural leek. Een overzichtsfoto is me niet gelukt, te veel verkeer op straat. Dus dan maar losse foto's. 

Ik denk dat er meerdere kunste naars aan hebben gewerkt die allemaal een eigen stukje deden. Want een verband kan ik niet ontdekken. 

Dat dénk ik, maar zeker ben ik er niet van. 

Het zag er allemaal leuk en vrolijk uit. Maar voor mij stak er eentje met kop en schouders bovenuit. Bedenk zelf maar welke dat is. 

Hier komen ze allemaal, op eentje na, die hoort tussen de eerste en de tweede in en is er op een of andere manier tussen uit.  

Van links naar rechts: 

Linking to Sami's Colourful World

Een verrassing langs de Thames

Als altijd gingen we op weg naar Tate Modern. Normaal doen we dat om kunst te kijken natuurlijk, maar daar zat Odin niet op te wachten. We gingen dus alleen voor het gebouw en dan speciaal de bovenste verdiepingen, omdat je daar een fraai uitzicht hebt. 

Zoals ik zei dat doen we eigenlijk altijd. 

Toch zag ik nu voor het eerst een trapje rechts naast de Millenniumbrug. Dat is de brug waar je over loopt als je vanaf de St Pauls komt.  

Een trapje naar het strandje daar. Ja daar gaan we dan natuurlijk op. Er zat een meneer te schilderen op dat trapje en die wilden we niet storen, maar we konden er net langs.

We hadden naar beide kanten ineens een heel ander uitzicht. Kleine mensjes op de brug. The Shard.

Erg leuk natuurlijk.

Ik heb het hier al eens eerder over  Mudlarks gehad. En Odin had ik er net over verteld. Mudlarks, mensen die een vergunning hebben gekocht om te mogen zoeken en speuren naar dat wat de Theems aan land spuugt. En dat is veel! 

Dus hij ging onmiddellijk op zoek. 

We liepen daar lekker, het was er wonderlijk genoeg heel stil, geen stadsgeluiden. Odin vond een iets, ik vond een gezichtje:

En toen was daar ineens een Mudlark. We hadden een heel leuk gesprek. 

Zij vertelde dat ze laatst echt een museumwaardige kandelaar had gevonden. Er waren op dat moment vier mensen aan het zoeken. Maar zij had geluk. Ze stond net op de plek waar met een grote golf,  veroorzaakt door een Uberboat, iets aanspoelde. 

En ze gaf me haar Instagramadres waar ze alles altijd op zet wat ze vindt. 

Ook nu had ze iets gevonden, een pijpekop, en ze dacht hem te kunnen dateren op zo rond 1800.

En... die wilde ze aan Odin geven. Zo lief...

Maar Odin was eerst heel terughoudend en daar begreep ik helemaal niks van. Wat bleek? Hij had gezien dat het een pijp was en hij wilde helelmaal niet gaan roken. 

Toen hij begreep dat dat ook niet de bedoeling was, was hij er hartstikke blij mee. De pijp zit nu thuis veilig opgeborgen,  in een doosje met Londonherinneringen.

En die mudlark, Emma heet ze,  ik blijf haar voor altijd volgen! 

London met onze kleinzoon

 

Het was zover, we zijn met onze oudste kleinzoon naar London geweest. 

Dat is allemaal gekomen door onze oudste kleindochter Anna. Zij vroeg toen ze drie was wanneer ze met ons naar London mocht. En ik zei toen: 'als je tien bent'. 

Dat was Anna niet vergeten en dus, toen ze tien werd zijn we met haar gegaan. 

En ja als je dat met je kleindochter onderneemt en je hebt een leuke geïnteresseerde kleinzoon, dan begrijp je... dan ga je natuurlijk ook met de volgende tien-jarige in de rangorde van de kleinkinderen: Odin. 

Met allebei de kleinkinderen hebben we het spannend gevonden. Spannend omdat je niet zomaar naar huis kan, stel dat er een kind ernstig heimwee zou krijgen of ziek zou worden. Met allebei hebben we het ook heel erg leuk gevonden. Terwijl we er waren hebben we voortdurend beseft hoe bijzonder het was dat we daar gewoon liepen met ons drieën. 

'Wie hepput'... we dachten dat de hele tijd. Het was hartstikke leuk. 

Odin was een lieve en voorbeeldige reiziger. Hij was op avontuur. 

En hij was heel goed voorbereid. Dat zie je wel aan zijn shirt.  Hij had bovendien een boekje bij zich waarin hij had genoteerd wat hij allemaal wilde zien. En de meeste zaken heeft hij af kunnen strepen. Vol tevredenheid. 

We deden met Odin de dingen die iemand die voor het eerst in London is natuurlijk doet. En daar zal ik het nog uitgebreid over gaan hebben. 

Maar vandaag laat ik  het hierbij. 

We hadden vaak foto's gestuurd, want ook voor onze schoondochter en onze zoon was het spannend. Met die foto's maakte Bart de kaart die je bovenaan dit blogje ziet.   Over dat rode dingetje rechtsboven zal ik later nog wel eens wat vertellen. En dit is de achterkant van de kaart, zo lief:

En nogmaals gezichtjes van Esther en hoe het begon

Ja echt... twee dagen achter elkaar. Want het is zover. Esther heeft me haar laatste vijf gevonden gezichtjes gestuurd en komt daarmee op een totaal van honderd. Dat is toch eigenlijk ongelooflijk hè, maar het is echt waar. Honderd keer zag Esther een gezichtje.

Dit zijn de vijf die het getal zo mooi rond maakten. En zoals gebruikelijk vertelt Esther er zelf iets van:

 

Bij het terugkijken van foto's zag ik een eerder gemist gezichtje. Op het middelste surfbord onderaan.

Bij een schoonmaakdemonstratie kwam er een verbaasde blik tevoorschijn:

In de rok van deze Afrikaanse vrouw zei een gezichtje 'koekoek'!:

En op het aanrecht was er een gezichtje gevormd met water:

En als afsluiter een gezichtje van je eigen hand 😉Deze zag ik in een foto van je blog met murals op het NDSM terrein:

Ik vind het echt geweldig, Esther. Ze zijn altijd superleuk en makkelijk te plaatsen. 

Dus nogmaals heel erg bedankt. Ik zou zeggen, zoals juffen dat altijd doen:  Ga zo door! (En op naar de 150!) 

En dan nog even dit:

Ik bewaar alle gezichtjes in mapjes. Zodra iemand er twee keer een gestuurd heeft maak ik een mapje aan. Ik heb even gekeken en er zijn 59 mapjes. 

Dan zijn er ook nog 32 mensen die een keer een gezichtje hebben gestuurd. Bijna honderd mensen deden dus minimaal een keer mee. Ik had toen ik voor het eerst met de gezichtjes begon nooit gedacht dat het zo'n langlopende 'rubriek' zou worden. De eerste tijd sloeg ik het nog niet op, dus het zou best nog meer kunnen zijn.  

Ik werd op het idee gebracht door Ageeth, die niet meer blogt. Zij stuurde mij hele leuke post die je hier nog kunt zien, klik,  met een briefje over gezichtjes: Look for faces in everyday objects. Zo begon het in 2018. 

Trouwens iedereen mag meedoen hoor, dus... blijf speuren mensen, en inzenden: bettievdgriend@hotmail.com 

Gezichtjes van Esther

Vijf spiksplinternieuwe gezichtjes van Esther. Hierna nog vijf te gaan en dan heeft Esther er  honderd gevonden in totaal. Superknáp gevonden natuurlijk en ze zijn ook altijd mooi. Nu ook weer. Esther vertelt er zelf iets over: 

We aten een blije (en lekkere!) tompouce:

Ook in het buitenland zijn gezichtjes te vinden. Het gezichtje zag ik toen ik een gemaakte foto terug zag. Ik heb in een foto een ovaal getekend om zo de vorm van het gezichtje weer te geven: 

In de rots bij een waterval werd ik door een verbaasde blik aangekeken:

In de greep van een houten kastje zag ik dit gezicht. Qua model van de kast leek het me er niet bewust in gemaakt. Maar wie weet was dat wel zo…?:

Een handdoekenrekje vormde,  samen met wat knopjes er boven, ook een gezichtje, met een rechte streep als mond:

En nu is het echt: Op naar de 100! 🥳 😉 Succes, Esther en dankjewel.

Het leuke is: Iederéén mag meedoen. Speuren en inzenden

bettievdgriend@hotmail.com

Metamorfose (2)

Gisteren liet ik een en ander zien van de tentoonstelling Metamorfosen in het Rijks. 

Van de mythe van Leda en de zwaan. 

Onze kleindochters zijn ook geweest met hun moeder. Ik had al gehoord dat het leuk was geweest. 

En dat verbaasde me helemaal niet want het Rijks is er goed in om iets duidelijk en aantrekkelijk te maken voor kinderen. 

Dat heb ik vaak genoeg ervaren. 

Kijk, Noor heeft een tas om en die zit vol met opdrachten en kijktips bij verschillende kunstwerken. 

Ook erg mooi vond ik het verhaal van Pygmalion die verliefd werd op de (perfecte) schone Galatea. Maar ja, zij was zijn eigen schepping. Hij was kunstenaar. 

Gelukkig kwam de godin Aphrodite te hulp en maakte het beeld levend. 

Bovenin zie je nog het liefdesgodje Eros dat een pijl afschiet. En zij leefden nog lang en gelukkig. 

Ik werd er op gewezen hoe mooi deze schilder de overgang van beeld naar levend heeft gemaakt. 

Onder de knie nog alles wit en dan langzaam van kleur veranderend, van dood naar levend. Ook de starheid van de benen en de levende draai van het bovenlichaam.

Jean-Léon Gérome, Pygmalion en Galatea, 1890

De schilder Paul Delvaux pakte het weer anders aan. Hij draait de mythe,  zoals door Ovidius geschreven,  helemaal om. 

Niet de beeldhouwer is verliefd op zijn schepping maar een vrouw is helemaal weg van een versteende man. 

Paul Delvaux, Pygmalion, 1839

Al die verhalen, al die namen en termen... geweldig. 

Maar het allermooist vond ik dit beeld met dit verhaal: 

Hermaphroditus was een god. Een kind van Aphrodite en Hermes. Logisch toch die naam? 

In het verhaal smelt deze Hermaphroditus samen met een bosnimf en worden ze nooit meer gescheiden. Et voila, een tweeslachtig wezen met het geslachtsdeel van een man en het lichaam van een vrouw. 

Je denkt dat het een fraai beeld van een vrouw is. Maar... als je er echt omheen loopt, zie je  dat de persoon (op ware grootte),  zowel man als vrouw is.

Nadat het Romeinse beeld uit de 2e eeuw (maker onbekend) was opgegraven, heeft de beroemde Bernini er in 1620 een matras onder gemaakt. En dat matras... ik moest me echt beheersen om er niet aan te komen. Het is marmer hè en het ziet er zo ontzettend zacht uit. Zo knap!

Enfin, er was dus nog veel en veel meer. Maar ja, het is genoeg zo. Zei ik al dat je nog tot 25 mei kunt gaan kijken?