Van de zon in de mist

We waren eventjes in Enkhuizen. Het was prachtig weer, echt prachtig. De zon was zo fel dat ik bijna geen foto kon maken van het Enkhuizer wapen met de drie haringen.

We deden de dingen die we er moesten doen, waren een half uurtje binnen en toen we weer buiten kwamen was het ineens een beetje mistig. 

Nou is Enkhuizen eigenlijk altijd wel een sfeervolle stad. Maar zo, in de mist... echt heel mooi. 

De Drommedaris... Dat was eigenlijk een verdedigingstoren en tevens stadspoort. Nu is er o.a een filmhuis in gevestigd. Liefdevol wordt het De Drom genoemd.

Je waant je echt een beetje in een andere tijd, zo'n gracht, middenin de stad. Of deze:

Met dat hele kleine beetje kleur en natuurlijk de letters van Enkhuizen. Dan was er ook nog een  vuurtoren, we konden hem nog net zien

En de laatste, de ingang van het Snouck van Losenpark. Dit was eind 19e eeuw een park waarin dankzij Maria Snouck van Loosen, een rijke erfgename, arbeiderswoningen werden gebouwd. 

Dat zeg ik... Mist is Mooi!  

Beleg en Ontzet

Je houdt van musea of niet hè. Dus toen we vorige week in de Lakenhal in Leiden waren en de tentoonstelling hadden gezien die we wilden zien (I.S.) keken we natuurlijk ook nog even verder in de rest van het museum. 

Leiden, veel over Leiden en over het Beleg en het Ontzet van Leiden. De titel van dit blogje is Beleg en Ontzet en ik weet bijna zeker dat iedereen dan meteen weet waar het over gaat.

( Mattheus Ignatius van Bree, 1816-1817)

Dat is echt zo'n vaderlands geschiedenisverhaal dat bijna iedereen wel eens ooit gehoord zal hebben. En dan vooral over de zelfopoffering van burgemeester Pieter van der Werf. 

Toen het voedseltekort in Leiden in 1574 zo ernstig was dat er rellen ontstonden, want de hongerige burgers wilden  de burgemeester dwingen de stad over te geven aan de Spanjaarden, toen bood de burgemeester zijn eigen lichaam te eten aan. De burgers schaamden zich en dropen af. 

Dat moment zie je hier. Letterlijk breed uitgemeten.

Een tweede schilder ging daar een paar jaar later nog eens even dunnetjes overheen. Dat was Gustaf Wapper, in 1829. Ik lees dat hij het werk van zijn leermeester probeerde te overtreffen. 

Ik hou nogal van dit soort verhalende schilderijen, maar na twee van die enorme doeken had ik het in deze zaal van de Lakenhal eigenlijk wel gezien.

Tja en toen kwam er nog een en ik zou er zo aan voorbij gelopen zijn als mijn man me er niet op had gewezen. Dat was dit doek:

Erwin Olaf, Liberty-pest en honger tijdens Leidens Beleg, 2011

In het bijschrift staat dat Erwin Olaf andere accenten legt dan in de traditionele stukken over het Beleg.

Nou inderdaad, dat kan je wel zeggen.

Bijvoorbeeld dat er meer mensen aan de pest stierven dan aan de honger, zo weten we nu. Olaf laat verder een brede diversiteit aan (Leidse)modellen zien. Zoals acteurs met Down. 

Hij laat ook historische attributen zien, staat er. Maar een leesbril of een iPod? 

Dus dat werd even speuren. 

Wat een fantastisch werk is dit. Ik was altijd al fan van Erwin Olaf, maar dit werk had ik echt volledig gemist. 

Dat vind ik raar, maar ja, 2011, toen werkte ik nog en had heel veel andere dingen aan mijn hoofd. 

Enfin, zoals zo vaak: Beter laat dan nooit! Want ik vond het heel bijzonder. 

Gezichtjes

 'Dat er nog maar veel gezichtjes langs mogen komen', mailde Stef van SC Collections. En deze foto zat er bij. Ik vind hem geweldig, echt! 

Zelf zag ik (in december) in onze Cinema, dit gezichtje. Het was koud, die dag en er moest een beetje bijverwarmd worden:

Een appeltje dat werd gestuurd door Anneke Broos: 'Het minst mooie appeltje van een van onze fruitbomen heeft een gezichtje. Of eigenlijk moet ik zeggen had een gezichtje. Maar ik heb de foto nog  en misschien stuur jij ons appeltje het wereldwijde web op . En de smaak was heerlijk'. 

En Kitty mailde over 'Het kersttoetje van zoon en schoondochter : terrine met witte chocolade en stoofpeer, heerlijk. Ik kreeg er wat munt op en toen was het een gezichtje.😊'

Dan in mijn eigen keuken,  die ene overgebleven oliebol ...

En ook Mieke stuurde een kacheltje. Hopelijk heeft het goed gewerkt.

'Paar jaar geleden dat ik een gezichtje stuurde. Vanochtend zag ik dit, vanuit m'n keukenraam nota bene en ik woon er al 15 jaar. Het zal de sneeuw zijn, denk ik'. Zei Aleida.

Door de sneeuw zag Edith ook  ineens een gezichtje. Eentje dat eerder niet opviel:

Ik gaf deze aflevering even voorrang vanwege sneeuw, kachels en oliebol. 

Blijf vooral speuren mensen én inzenden. bettievdgriend@hotmail.com

Mural

 

Deze mural zag ik in London, in Shoreditch,  de laatste keer dat ik er was, alweer zowat een jaar geleden. The Last Supper om maar eens even in Engeland te blijven. 

De tekst erboven: My homeboy was from Palestine. 

En eronder nog een tekst en een vlag: The world is watching

Als je goed kijkt zie je rechts nog een mural. 

Dat is er eeentje van Abraham O. en die Abraham, die kan er wat van. 

Misschien is het Laatste Avondmaal ook wel van hem, dat kon ik niet ontdekken. 

Tineke Dieks kon dat wel en dankzij haar weet ik nu de naam van de maker: Only HMZ. Dank, Tineke. 

Maar het oog dat nu komt,  was wél ondertekend en zeker Abraham O. 

Zo knap, hoe je zo iets moois kunt schilderen in zo'n rommelige omgeving op een kille muur.

Linking to Sami's Colourful World

Jarig!

Vandaag worden dan eindelijk de verjaardagen van Odin (29 december) en Arthur (5 januari) gevierd. Van Arthur heb ik al wat foto's van het afgelopen jaar laten zien. 

Maar van onze oudste kleinzoon Odin nog niet. Bij dezen dus:

Tien jaar is hij geworden en hij zit al in groep 7. Ik weet nog als de dag van gisteren dat hij werd geboren. En nu ik foto's zat te bekijken zag ik weer heel duidelijk wat een klein kruimeltje hij was. 

Op deze foto was hij 'al' een maand oud en veel van zijn kleertjes waren nog altijd te groot.  Odin was te vroeg geboren. 

Gelukkig is daar niet veel meer van te merken. 

Tien jaar worden betekent bij ons dat je mee mag met opa en oma naar London. 

Sinds Anna is dat zo. 

Odin is nummer twee die het mee gaat maken. 

Hij krijgt natuurlijk een cadeau vandaag, maar eigenlijk is het echte cadeau mee mogen naar London. 

Dat gaat dit jaar gebeuren. 

Odin heeft precies bedacht wat hij wil zien en doen in London, dus dat is lekker makkelijk voor ons. 

Ik hoef niet echt een programma op te stellen. 

Odin heeft er al zin in hoor ik. En wij ook! 

Dat wat onze kleinzoon betreft.

Ik heb niet alleen kleinzoons, maar ook zoons. En de oudste van onze zoons, de vader van Odin,  is 11 februari jarig en viert het ook vandaag. Hij wordt vijfenveertig! 

En ook van Bart weet ik nog als de dag van gisteren dat hij geboren werd. 

Een zoon van vijfenveertig, hoe is het mogelijk?  Ik wéét dat het zo is, maar soms geloof ik het gewoon niet.

Ps: Of het gelukt is om 45 sneeuwklokjes te verzamelen, dat horen de mensen die weten waar dit over gaat nog wel.

 

Meester I.S.

 I.S., of eigenlijk Meester I.S. 

Een schilder uit de tijd van Rembrandt die prachtig en heel speciaal werk maakte en eigenlijk het enige dat we van hem weten zijn de initialen I.S. waarmee hij zijn werk 'ondertekende'.

En dan nog niet eens al zijn werk hoor, soms ontbreekt de handtekening. 

Als die er wel is, moet je heel goed speuren om die twee lettertjes te kunnen zien.

In dit geval bijvoorbeeld. 

Wat zal het betekenen, I.S? Waar staat het voor? Is het Jan Steen. Zou kunnen, de I werd indertijd ook als J geschreven. Is het Isaac Salomons? Of is het misschien zelfs een vrouw, Isabella Schaap of zo. 

We weten het niet. Het zou kunnen.

Dit is een werk waar je de ondertekening op ziet. Het heet 'Jonge geleerde' en het is uit 1633. Leiden

was inderdtijd (met de oudste universiteit van ons land) een intellectueel bolwerk. Komt Meester I.S. uit Leiden?

We weten het niet, maar het zou kunnen, gezien het feit dat hij waarschijnlijk onder de invloed van Rembrandt en andere Leidse schilders als Gerard Dou en Jan Lievens stond en door hen geïnspireerd raakte. 

Maar kwám hij ook uit Leiden? Dat wordt vermoed, alleen maar vermoed. 

Hij schilderde heel wat portretten van mensen in dikke bontjassen en aparte hoofddeksels. Aan de kleding te zien had hij (volgens deskundigen op het gebied van kleding en textiel) ook banden met koudere delen van Europa. Reisde hij? We weten het niet. 

Een ding is zeker: I.S. maakte prachtig werk. 

Ik vond dit portret het allermooist. Moet je die ogen zien en die bontkraag. Hoe kijkt die vrouw, is ze moe, is er een heel klein beginnend lachje? 

Op de tentoonstelling in de Lakenhal in Leiden, is (nog tot 8 maart) werk te zien. 

Veel werk, zestien schilderijen van een oeuvre dat niet heel groot is. Maar er kan nog best onbekend werk zijn dat in handen van particulieren is. We weten het niet.

Oh ja en I.S. was genadeloos eerlijk en schilderde vaak mensen met iets afwijkends in hun gezicht: 

En dan is er nog het madeliefje dat op verschillende schilderijen te zien is als een soort handelsmerk misschien wel. Dat was leuk om te speuren:

Kortom: de naam van de tentoonstelling is uitstekend gekozen: Meesterlijk Mysterie. 

Toevallig

 

Ik was laatst met Marion in Utrecht en op de Oudegracht wees zij me op het enige middeleeuwse stadskasteel in Nederland, Oudaen. 'Hoe weet je dat?',  vroeg ik. 

Nou ze had het uit een boek: 'Het toppunt van Nederland'. 

'Volgens mij hebben jullie dat boek ook, want van ons gekregen'.  

Thuis gekomen ging ik op zoek en ja hoor, we hebben het. 

Even zoeken dus naar dat stadskasteel. 

Ik deed het boek open en dat was precies de bladzijde waar een kleine beschrijving van dat kasteel staat. 

Toeval. 

Met Marieke speel ik Wordfeud. 

Als er een spel klaar is nodigt een van ons de ander uit voor het volgende potje. Gisteren was dat Marieke. 

Ik accepteerde en dat betekende dat ik mocht beginnen. 

Ik ging kijken welke letters mij toebedeeld waren en zag... 

de eerste letter van Mariekes voornaam. 

De M dus en dat is helemaal niet bijzonder natuurlijk.  Maar dat de andere zes letters haar complete achternaam vormden, van zes letters, in de goede volgorde, ja dat vond ik wel bijzonder.

Toeval 

Nog eentje. 

Het boek 'Een gedicht is nooit genoeg',  is bij ons echt in gebruik. 

We streven ernaar om elke dag een gedicht te lezen uit dat boek. Dat wil zeggen ik lees er eentje voor. Ze zijn van Plint en erg leuk. 

Echter, soms denken we helemaal niet aan dat, overigens briljante,  plan. 

En ook nu was het al een hele tijd geleden. Tijd om het weer op te pakken. 

Dus... na het eten, ongeveer zoals vroeger de bijbel op tafel kwam, pakte ik dat boek. 

Ik opende het en ... het volgende gedicht stond voor mijn neus. Ik bladerde dus niet hè. Waar ik het boek opemaakte stond dat gedicht. Je kunt het hieronder lezen. 

Had ik net een blogje gemaakt over een Titanicboek en het feit dat ik helemaal in Titanicsferen verkeerde.

Toeval

 

Het gedicht is van Bette Westera en het beeld, van Irma van Osch. 

En ik denk soms dat ik van toeval aan elkaar hang. Hebben jullie dat nou ook?

Reuchlins reis

 

Al weken, sinds ons bezoek aan de tentoonstelling in het Kunstmuseum in Den Haag, ben ik in Titanic-sferen. 

Ik zag de film in de herhaling, ik bezocht Fenix, het museum over migratie in Rotterdam.

En ik las dit boek 'Reuchlins reis', van Cathalijne Boland.

Dat er Nederlanders aan boord van de Titanic waren, wist ik helemaal niet. 

Dat leerde ik in het Kunstmuseum. 

Het waren er drie. Een stoker, een kok en Reuchlin.

Alle drie waren ze eigenlijk beroepsmatig aan boord. 

Over de stoker en de kok is niet heel veel bekend, over 

Reuchlin des te meer.

Jhr. George Reuchlin is directeur van de Holland-Amerika Lijn en gaat uit hoofde van zijn functie en op uitnodiging mee op de eerste vaart van de Titanic. 

Hij is 37 jaar oud. 

 Thuis zullen zijn vrouw Athie en zijn drie jonge kinderen op hem wachten. Tevergeefs, George Reuchlin keert niet terug. Hij overleeft de ramp met de Titanic niet. 

De kok en de stoker ook niet. 

George reisde uiteraard eerste klas en dit was bepaald niet zijn eerste vaartocht. Die was al veel eerder, toen hij zestien was. 

Zijn vader was toen directeur en de jonge George ging op het nieuwste schip naar New York. Leren moest hij. 

Dat wordt allemaal verteld in dit boek.

Het gaat over de luxe aan boord. De maaltijden, de verzorging, de conversaties. De gentleman's agreements.  

Over de luxe leefwereld van dit soort mensen. George en Athie laten een huis bouwen en hoeven niet op een paar centen te kijken. Hun hele leven straalt rijkdom uit. 

Maar het gaat ook over de stoomvaart, over de groei van Rotterdam, over de landverhuizers, over de derdeklaspassagiers. 

De schrijfster heeft heel veel onderzoek verricht, dat kan bijna niet anders. Een boek met ontzettend veel details. 

(En als je sommige, in mijn geval technische, details even wil overslaan, kan dat geen kwaad voor de rest van het verhaal.) 

Ongelooflijk knap gedaan. Zeer de moeite waard, een duidelijk tijdsbeeld en zo geschreven dat je meeleeft met de hoofdpersoon en zijn familie. Heel leerzaam ook! 

En dan ook nog een heleboel foto's erin die ik echt heb zitten bestuderen.

Zoals deze kaart die George vanaf de Titanic verstuurde aan zijn kinderen. Deze kaart werd in Cherbourg gepost. George stuurde er ook eentje aan zijn dochtertje. Zijn jongste zoontje was kennelijk nog te klein. 

Bloghop

 Voor Conny's creatieve bloghop was het thema deze keer Vintage. En dit is wat ik er van maakte: 

Waar ik aan dacht was iets met film. Het tijdperk van de stomme film, wat trouwens een heel stom woord is voor een film. 

Ik dacht aan een filmster, een beetje zo'n smachtende ster en als haar film dan vertoond wordt dat er dan dus niet gesproken wordt,  maar in de zaal zit een pianist er passende muziek bij te maken. 

Daar dácht ik dus aan en ik wilde het groot aanpakken. Maar na een hele middag tutten (wat ik overigens lekker vind hoor, tutten, luisterboek aan), is dit het resultaat. Dit en een overvolle prullenbak. 

En groot is het niet geworden, wel vintage vind ik.

 

 En nu geef ik het op. Ik probeer iedere keer groot te werken (en minder keurig) en het lukt me gewoon niet. Want ook dit is bijna  een Atc.

Als ik de randen er af haal, precies op maat,  is het er een. 

Kijk, hiernaast maar dan zie je wat ik bedoel. 

Voor de volgende keer zie ik trouwens ik bui al hangen. Dat zal denk ik een druif worden of een bes of zo. 

En nu kijken wat de andere deelnemers hebben gemaakt. Altijd een heel leuk onderdeel van de bloghop. 

Veel tijd heb ik nu trouwens niet, maar vanavond of misschien vanmiddag ga ik zeker kijken. 

Hier, bij Conny zie je ze allemaal: klik!

Noach

Noach zit zeker in de lucht. Emie liet een superleuke Marius van Dokkumkaart zien op haar blog. Over Noach en de Ark. Bovendien een leuk verhaal over de jonge Maarten 't Hart. Ook over Noach. 

Zelf  kocht ik net,  in de kringloop,  het boekje 'Nieuwe Impressies van een simpele ziel' van Annie Schmidt. (3e druk, februari 1953). 

Heel erg leuk. Nu nog steeds na 73 jaar. 

En voor 40 cent, was het echt een cadeautje!

Een van de impressies is over Noach en de Ark. En over een jongetje dat het verhaal van Noach aan het herkauwen is.

 

Twee aapjes! 

Twee vlooien ook?  vroeg hij. 

Zeker, twee vlooien ook. 

Hadden die aapjes dan niet vanzelf vlooien vroeg hij en keek heel zoet en sereen. 

Nee, want mevrouw Noach had alle vlooien van tevoren gevangen weet je, want meer dan twee mochten er niet in de ark. 

En terwijl hij daarover zat te peinzen zag ik ineens mevrouw Noach voor me.( Schrijft Annie).  

Je hoort nooit zoveel over de vrouw van Noach, ze wordt altijd zo in het duister gehouden. En dat terwijl het toch voor haar een heel ding moet zijn geweest, al die beesten in haar suite, net toen de ark een beetje aan kant was. 

Er moet een moment geweest zijn dat ze zich stoer voor de deur opstelde en riep: en nou is het uit! Geen bunzings in me schone roef! 

Ik schreef trouwens al eerder over een ander boekje met als hoofdpersoon Noach. Klik 

En nog een keer, klik

En dan zijn er natuurlijk nog heel wat schilderkunstuitingen betreffende Noach en de Ark.  

Zoals dit werk uit 1570, van de Vlaamse schilder Simon de Myle: De Ark op de berg Ararat.

Ps. 'Geen bunzings in me schone roef', dat is geen fout van mij. Het staat er echt. Nou vooruit, omdat het Annie is!