De brievenbezorgster van Puglia

 

Een boek dat ik met plezier heb uitgelezen. 

Een dikke pil die - en daar had ik helemaal niet op gerekend- niet heel makkelijk las. 

Vanwege de Italiaanse namen Nicola, Daniele en dat zijn dan mannen. Ook over wie met wie was twijfelde ik regelmatig,  want allemaal relaties in een ogenschijnlijk rustig dorp. 

Zo heb je Antonio met Agata en hun kind Lorenza. 

Dan is er Anna, zij is de hoofdpersoon en zij is getrouwd met Carlo. Hun zoon is Roberto. 

Antonio en Carlo zijn broers en zeer op elkaar gesteld. Antonio is bovendien zeer gesteld op Anna en dat is zacht uitgedrukt. 

Carlo heeft ooit een relatie gehad met Carmela en daaruit heeft Carmela een zoon gekregen, maar dat weet niemand. Carlo niet en ook Daniele die zoon niet. 

Daniela wordt verliefd op Lorenza en dat is dus eigenlijk zijn nichtje. En Carmela heeft een nieuwe man: Nicola. 

En dan is er nog een vriendin van Anna. Giovanna is dat en zij is aanvankelijk de enige in het dorp die Anna accepteert zoals ze is. 

Heel veel liefdes en relaties. 

Ik zit hardop te lachen terwijl ik dit opschrijf en als iemand mij dit zou vertellen zou ik denken:  'Nou ja zeg, laat maar'. 

Maar ik had verder alleen maar non-fictie en dit leek me aanvankelijk gewoon een lekker boek. Voor in bed.  Dus ik begon. En toen kon ik niet meer stoppen.

Het verhaal: Anna is  net verhuisd vanuit Noord-Italië naar een veel zuidelijker liggend dorp en anders dan de anderen. Zij moet het zien te redden daar. Haar man Carlo wordt na een erfenis van een hoop geld en landerijen, wijnboer. Anna is anders, feministisch,  wil zelf wat te doen hebben en wordt de eerste vrouwelijke postbode  in dit dorp. Verder zet ze zich volop in voor vrouwenkiesrecht en begint ook nog een soort opvanghuis voor vrouwen die het moeilijk hebben. 

Een aanrader? Nou nee. Een afrader? Ook niet! En de kaft bezorgde me een zomers gevoel, dat wel! 

Zeg Paus...waar is m'n kunst?

Wat kan het toch heerlijk zijn om naar een podcast te luisteren. Als het een goeie podcast is tenminste. 

Deze vind ik erg goed. 

Alleen de titel al: Zeg Paus, waar is m'n kunst?'

Ik luister deze via NPO-Luister. Er zijn zes afleveringen. De kortste duurt 31 minuten en de langste 44 minuten. 

De podcast is gemaakt door Stef Visjager, samen met de hoofdpersoon van het verhaal: Olga Majeau. 

Het begint als volgt:

Olga krijgt een doos documenten van haar oma. Ze bestudeert ze, onderzoekt ze en ontdekt van alles over de familie Eperjesy,  haar voorouders. Haar Hongáárse ádelijke voorouders. 

Ze ontdekt ook van alles over het voorouderlijk kasteel, De Werenburg én ze hoort over de kunstschatten die in dat kasteel waren. 

Ze schrijft er een boek over: Een schitterend isolement.  

Dat boek heb ik nog niet gelezen, maar het stáát op mijn lijst. 

Een paar jaar later gaat ze op zoek naar die schatten. Die kunstschatten. Werk van nou niet bepaald de eersten de besten. Bijvoorbeeld Bernini, Tiepolo om er maar eens een paar te noemen. 

Wat is er met die kunstcollectie gebeurd. En met het kasteel. Is er nog wat te vinden? En zo ja, kan er heel misschien iets geclaimd worden?  En hoe gaat de Paus reageren als Olga vragen gaat stellen nadat ze er achter is gekomen dat er werk in het Vaticaan hangt? 

Hoe het gaat en afloopt kan ik natuurlijk niet vertellen, maar geloof me, het is een spannende zoektocht. En ik hoor heel vaak dat mensen nauwelijks naar podcasts luisteren. Maar het is net zo leuk of prettig luisteren als naar een luisterboek. Gratis ook nog. 

Mode of kunst. Kunst en mode

 

Wow, wat een jurk. Jurk is een understatement, het is een gewaad, een robe, een ... 

En toen ik het zag, dacht ik aan Maxima. Er stond geen bordje bij, maar ik hoorde de suppoost vertellen dat Maxima inderdaad dit model heeft gedragen. En daar zocht ik, thuis,  dus maar even een plaatje bij.

Ik was op de tentoonstelling van Iris van Herpen in Rotterdam. Kunsthal, Rotterdam. 

We liepen nietsvermoedend naar binnen, mijn vriendin S. en ik. 

Allebei een flinke treinreis achter de rug, uitgebreid koffie gedronken en toen... sukkels die we zijn,  geen schijn van kans, alles was vol, ook voor de rest van de dag. 

Ik probeerde nog snel een ticket online te boeken, maar deed dat helemaal fout van de schrik. Shit zei ik en liet het aan de controleur zien. 

Hij streek bijna letterlijk met zijn hand over zijn hart en liet ons toch naar binnen. Yes! 

Prachtig werk.  In mijn ogen een combinatie van kunst en mode en techniek. En ook soms met materialen die ik niet zo snel in verband zou brengen met kleding. 

Hoe dat alles gemaakt is, wat de thema's zijn, dat werd allemaal duidelijk getoond, ook in een film, maar  dat heb ik helemaal niet bestudeerd. Ik keek gewoon en dat was het! 

En dat die vrouw een kunstenares is, dat was wel duidelijk. Ook dat het erg mooi tentoongesteld was. 

De tentoonstelling is bijna afgelopen. Daarom was het denk ik zo druk. Nog te zien tot en met 1 maart. Maar of er nog kaartjes zijn? 

Monday

Eerst even iets over de murals van vorige week. In die garage bij het Allard Pierson Museum, klik. 

Ik had erg mijn best gedaan om de afgebeelde personen te vinden. 

Dat zoeken vind ik leuk om te doen hoor, maar het was me helemaal niet gelukt. 

Ik vind het dan mooi als er lezers zijn die ook gaan speuren. Er waren vier mensen die het probeerden en er doemden meerdere namen op, maar het is slechts een iemand gelukt en dat is Ferrara. 

Kijk zelf maar, geen twijfel mogelijk hè. 

Dit is Hannah Ahrendt en zij past ook echt in het rijtje van de filosofen. Zij was een Duits-Amerikaanse filosofe. Ik kende haar naam, maar dat was dan ook alles, want ik ben niet zo van de filosofie. Misschien moet ik daar toch eens verandering in gaan brengen. 

Zo, dat was dat en nu over tot de maandagse mural. Ik laat er trouwens twee zien. 

Dit is de eerste, gezien in een steegje in Hoorn. 

De meningen zullen vast verdeeld zijn over dit 'kunstwerk'. Het zal varieren van rotzooi op de muur tot toch wel knap. Dat laatste, dat is mijn mening. 

Mijn man en ik hebben er echt een tijdje naar staan kijken. We dachten eerst dat het in een lijn gemaakt was, maar achteraf denken we toch van niet. Hoe dan ook is het vast geen uren werk geweest en nu ik het op de foto zie: leuk! Wat vinden jullie? 

En dan nog een heel andere: 

Al heeeel lang geleden gezien in Haarlem, maar nog niet getoond. Deze mural zal wel weg zijn en dat vind ik erg jammer!

Linking to Sami's Colourful World

Het Pilgrim Fathers Complot

Omdat ik geïnteresseerd ben in de Pilgrim Fathers, in Leiden het Pilgrimmuseum bezocht, vond ik het superleuk toen ik zag dat Jeroen Windmeijer een boek schreef getiteld Het Pilgrim Fathers Complot. 

Tot de Pilgrim Fathers las ik  twee boeken van Windmeijer, namelijk  De schaduw van Vermeer en Het Isisgeheim. En ik verheugde me al op meer. 

Windmeijer studeerde culturele antropologie en was leraar maatschappijleer en godsdienst op een middelbare school. Ik denk dat hij dát inmiddels niet meer is, want zijn eerste boek verscheen in 2015. En als je ziet wat een enorme produktie hij sindsdien heeft gehad, zal er niet zo heel veel tijd overblijven. 

De boeken die ik tot nu toe las kunnen bovendien niet heel snel geschreven zijn, want die vergden heel wat onderzoekstijd. Denk ik. 

Ik vond ze allebei prettig geschreven en ja de thema's waar hij over schrijft zijn vaak thema's die mij aanspreken. 

Over de schrijver kun je hier wat lezen, klik 

Spannende geschiedenis verwerkt in thrillers. Dat is het eigenlijk.

Dan het boek. Het is een best wel ingewikkeld verhaal om te beschrijven. 

Hoofdpersoon is Peter de Haan. Hij is docent aan de universiteit van Leiden en samen met zijn vriendin bezoekt hij op een avond de Leidse afdeling van de vrijmetselaars. Om er meer over te weten te komen, want zijn vriendin is bij de vrijmetselaars betrokken. Ja en dan na afloop van die avond wordt de voorzitter van de loge vermoord gevonden.

Ongeveer tegelijkertijd krijgt de Haan te horen dat er in een archief een tot dan toe ombekend manuscript is gevonden met nieuwe en buitengewoon interessante informatie over de Pilgrim Fathers. En dan volgt er een heleboel speurwerk. Er worden nog meer moorden gepleegd en Peter de Haan blijft ook niet in Leiden tijdens het onderzoek. Oh ja en de relatie met zijn vriendin staat enigszins onder druk. 

Feit en fictie lopen in dit boek prachtig door elkaar en dat vind ik ontzettend knap. 

Enfin, terwijl je leest kom je echt veel te weten over de vrijmetselaars en de pilgrims. En ook over de bijbel. 

Dat laatste, de bijbel, had voor mij wel wat minder gemogen, dat waren soms heel lange stukken waar ik af en toe wat van oversloeg of oppervlakkig verder las. Ja, ik zat tenslotte wel in een thriller en in die thriller wilde ik doooorrrrrrrr! 

Ik heb een tijdje zitten kauwen op dit boek, maar mijn slotconclusie is dat het toch wel echt lezenswaard was. En zowel spannend als leerzaam. 

Windmeijers onderwerpen spreken mij zeer aan, dat zei ik geloof ik al. 

Ik ga weer een nieuwe Windmeijer reserveren en wel De Nehalenniamoorden. (Nehalennia was een Romeinse godin en zij wordt wel de Zeeuwse godin genoemd en ik heb het al vaker over haar gehad)

Pilgrims

Toen we (in november) in Leiden waren voor een tentoonstelling, wandelden we er ook rond. Leiden is  echt een favoriete stad en zo langzamerhand weet ik er de weg. Maar nu stuitten we toch op iets geheel nieuws: Het Pilgrim Museum. 

Het was op deze plek, naast de Pieterskerk, ook nog maar net geopend, al bestond het al eerder op een andere plek. Een heel klein museum, een museumpje zou ik willen zeggen. 

En het gaat over de Pilgrims. Geloofsvluchtelingen uit Engeland 

Een groep Pilgrims kwam in 1609 naar Leiden, kennelijk vonden ze Nederland toleranter.  

Ze bleven er wonen en werken tot 1620. In de buurt van de Pieterskerk. Ze waren wever, drukker, tabakverkoper en hoedemaker bijvoorbeeld.

Een van hun leiders, een dominee, John Robinson, liet een twintigtal huizen bouwen voor zijn mensen. Het terrein werd De Engelse Poort genoemd en nu is er een hofje. 

Maar het was een zwaar leven en in 1620 vertrok een groot deel van de groep naar Engeland om van daar uit, met de Mayflower,  koers te zetten naar Amerika. 102 passagiers en 70-80 daarvan hadden in Leiden gewoond. De jongste passagier was aan boord geboren. Naam: Oceanus Hopkins.

Het verhaal van de Pilgrims is bekend, er is heel veel over te lezen en ik vind het mateloos interessant. 

Er wordt nog zo vaak verwezen naar die Mayflower, naar die kolonisten in Amerika.  Als je afstamt van een Pilgrim ben je zo ongeveer van de hoogste adel.

Ik vind het bijvoorbeeld leuk om te lezen dat nogal wat Amerikaanse presidenten zo'n afstamming hebben. Roosevelt bijvoorbeeld en Bush. En wonderlijk genoeg ook Obama. Allemaal hadden zij een voorouder die naar Leiden kwam. 

Enfin de invloed van de Pilgrims is in Amerika enorm geweest.  Thanksgiving  schijnt ook nog geïnspireerd te zijn op Leidens Ontzet, al is dat niet zeker. 

Terug naar het museum. 

Heel klein zei ik al. Twee ruimtes in een 17e eeuws huisje. Met een haard en een bedstee. Sowieso is het leuk om zo'n huis te zien.  

En verder heel wat zaken, sporen eigenlijk. Niet allemaal per se van de Pelgrims, wel gebaseerd op hun tijd en omstandigheden.  

Overigens vond ik de toegangsprijs hoog, 12,50 (en als ik eerlijk ben eigenlijk wel té hoog). Aan de andere kant, ik denk dat ze nog een beetje in een opbouwfase zijn. Dus ik zie het maar als een bijdrage aan een klein museum. 

Er werd ons een spiegel voorgehouden

Al heel lang maak ik foto's van mooie, lelijke, oude, nieuwe, hoge, lage, gekleurde, besmeurde, met planten of zonder, met ruitjes, met trappen, met stoepjes, met mensen, met herinneringen of statements. Deuren...

Waar ik ook ben,  ik maak foto's van deuren. De meeste foto's maakte ik in steden waar ik het vaakst ben of kom. London, Den Haag, Amsterdam en Hoorn.

De foto's die je hier ziet zijn allemaal uit Amsterdam en ik toon even een van mijn laatste 'aanwinsten'. 

Je moet weten dat mijn man altijd kijkt naar het schilderwerk. Die kan echt genieten van een deur die heel mooi geschilderd is. Van deze dus: 

Deze deur blonk ons tegemoet. Je zou ook kunnen zeggen: er werd ons een spiegel voorgehouden!

Neo's

'In het blad van de Natuur- en Vogelwacht Biesbosch viel me ineens iets op. De redactie heeft wel heel toepasselijke namen Haan en den Otter en de bijdrage van Joost Kievit past  er ook goed bij. 

Ik neem aan dat het hun echte namen zijn. Een hele verzameling op een kluitje',  zegt Els.

'Dag Bettie, deze keer geen gezichtje. Ik vond dit toen ik de rouwadvertentie van een kennis opzocht op de site van een begrafenisondernemer. Ook zij is overleden, ik heb haar foto uiteraard onzichtbaar gemaakt en ondanks het droeve van zo’n situatie moest ik toch effetjes glimlachen',  zegt Catherine.

Zelf zag ik in Utrecht de naam  Dirck Outgaertsz. Cluyt:

En deze, in Hoorn: 'De restauratie van de kanonnen nam anderhalf jaar in beslag. Ze zijn grondig schoongemaakt en voorzien van een nieuwe zwarte laklaag. Daarnaast zijn er zogenaamde ‘rolpaarden’ gemaakt door Paul van de Vaart van Stichting Varend Erfgoed, die dienden om de zware kanonnen te verplaatsen'.

Dan Marga, die gaat gewoon altijd maar door, zij ziet alles. 

In Twee vandaag: dhr. Kuiken, viroloog over de vogelgriep

En nog een, uit De Stem: Het is helaas niet mogelijk gebleken om het Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat door middel van brieven en gesprekken op andere gedachten te brengen", zegt Rinus de Rijder, woordvoerder van Stichting Scholierenvervoer Zeeland. 

Marga vond ook nog in het journaal: dhr. Potjes, vuurwerkverkoper

En de laatste voor deze ronde zag ik gisteren, die gaat over een boel feitjes:

Blijf speuren, mensen én inzenden: bettievdgriend@hotmail.com

20 Bijzondere meisjes

 Toen onze oudste kleindochter afgelopen september naar de middelbare school ging, kocht ik een boek voor haar. En omdat ik haar een heel bijzonder meisje vind, leek dit boek me zeer gepast

Ik had er nog in willen schrijven dat ze de wereld helemaal niet hoeft te veranderen. Dat ze,  ook zonder dat te willen,  bijzonder is.

Maar ze keek niet echt geïnteresseerd in het boek en toen ik een paar weken later eens vroeg zei ze 'oh ja, ja ik ga het nog lezen hoor oma. '

Ik weet het niet zeker maar ik denk dat het nog steeds niet is gebeurd. 

Terwijl... ik vond het echt een goed boek en geschikt voor de gelegenheid. 

'De vrouwen voelden zich niet meteen buitengewoon maar ze werden dat wel door naar zichzelf te luisteren en hun voorliefdes te volgen die ze diep in hun hart voelden'.

Nou dat leek me een mooi uitgangspunt. Speciaal voor kinderen die het in deze tijd veel lastiger hebben dan ik het ooit heb gehad. 

De vrouwen in het boek worden afgebeeld zoals ze als meisje waren en als volwassene. Steeds twee tekeningen dus. Ik doe het een beetje door elkaar. 

Jullie herkennen ze vast allemaal.  Misschien de laatste niet, dat is Jane Austen. 

Enfin allemaal vrouwen uit verschillende disciplines en Anna mocht er dan misschien niets aan vinden, ik heb echt met plezier de verhalen van deze meisjes gelezen! 

Hieronymus en zijn toneel

Wel eens gehoord van Hieronymus van Slingelandt? Of van zijn zoon, Hieronymus van Slingelandt? Wel eens gehoord van een huiskamertoneel? 

Ik niet! 

Maar ik kwam langs het Allard Piersonmuseum in Amsterdam, had nog even tijd over en dacht ik ga even kijken. 

De dame van de kassa vertelde me wáár ik naar kon gaan kijken. Naar glas natuurlijk, dat is daar altijd. Of naar een tentoonstelling over slavernij, of naar 'Decor in drie bedrijven'. 

Dat laatste, dat werd het. 

Het is een kleine tentoonstelling over het huiskamertoneel van baron van Slingelandt en later van zijn zoon. 

Een huiskamertoneel, dat is een schaalmodel van een toneel en het werd gebruikt om thuis voorstellingen mee te geven. Zo prachtig gemaakt, ongelooflijk. En dat in 1781 !

Kijk zo ziet zo'n huiskamertoneel er uit van de voorkant:

Je moest natuurlijk wel een beetje ruimte hebben in je huiskamer, maar dat zal de baron ongetwijfeld hebben gehad. 

Prachtig om te zien en te bedenken hoe de genodigden of de gezinsleden daar mooi aangekleed gingen kijken. Een echte schouwurg in het klein. 

Aan de achterkant hele ingewikkelde constructies. Precies zoals in het echt. En daar werden de decors gehangen en gewisseld. Ook net als in een echt theater, zoals het toen was. 

En die decors, zijn helemaal geweldig om te zien. Fantastische vergezichten in het klein:

Of in een andere setting, met een echt olielampje. 

Die zoon, Hieronymus de tweede zal ik maar zeggen was jarenlang verantwoordelijk voor de decors en de kostuums in de Amsterdamse Schouwburg. En dit toneel gebruikte hij o.a. om vanuit huis nieuwe ontwerpen te beoordelen.