The Cycle of Love

 Ha, en over fietsen gesproken: 

De hoofdpersonen in deze film  zijn de Zweedse Lotta en de Indiër P.K. 

P.K.  is een afkorting van zijn volledige naam.

Het verhaal is snel verteld:

Op een dag is P.K. aan het tekenen, portretten maakt hij van mensen op straat, ook van toeristen. En dan is daar ineens Lotta die een tekening wil. 

Ze worden ter plekke verliefd. Erg verliefd. Helaas, Lotta moet na een paar weken terug naar Zweden. Ze belooft terug te komen, maar dat gebeurt niet. 

P.K. kan haar niet uit zijn hoofd zetten en besluit haar achterna te reizen. 

Hij verkoopt al zijn bezittingen, maar dat is nog niet genoeg voor een vliegticket. 

En dus koopt hij een fiets. Hij gaat fietsen, van India naar Zweden. Bijna tienduizend kilometer. Het is 1977. 

Een indrukwekkend verhaal over een indrukwekkende reis. 

En er speelt nog meer. P.K. is binnen het kastenstelsel in India een Dalit, dat is de minste groep binnen het systeem. Eigenlijk zo laag dat ik zou moeten zeggen buiten het systeeem.  De Onaanraakbaren.  

Ik dacht eigenlijk dat het kastensysteem  afgeschaft was, maar in 1977, kennelijk nog niet. Dat is het jaar dat P.K. zijn onvoorstelbare reis begint. 

Een mooie film, deze. Een lieve film ook.  

En heel verrassend, een combinatie van documentaire en film.

P.K. en Lotta van toen,  in 1977, gespééld en P.K. en Lotta zoals ze nu zijn, in 2026, ook echt in beeld met hun verhaal. 

Aanrader!

Fietsen

 

Fietsen... het thema voor de fotobingo (9) bij Anne Saturnein  

'Aha' dacht ik toen ik het zag, 'aha, dat kan geen probleem zijn'. Want ik heb om precies te zijn negenhonderdachtenvijftig (958) fietsfoto's gemaakt. Ze staan allemaal op een van mijn Pinterestborden. Ik hoefde ze dus niet zelf te tellen. 

Ze zijn verdeeld in secties, zo heet dat daar, en dat zijn eigenlijk mapjes. In dit geval genoemd naar het land of de plaats waar ik ze maakte. 

Dus bijvoorbeeld sectie Amsterdam, waar de eerste foto werd gemaakt. Of sectie België, Antwerpen in dit geval:

Rotterdam kan ook:

Dus zal ik allemaal Nederlandse foto's doen? Of allemaal juist buiten Europa? Dit is in Vietnam:

Of juist allemaal hele aparte fietsen?

Allemaal rode fietsen, of kapotte of kunst? 

Ik heb ook een mapje Musea. De fiets hieronder is op een schilderij van Tjalf Sparnaay uit 1983. Het heet Stout Oversteken en ik zag het in Museum Jan in Amstelveen:

Geen probleem dus dacht ik. Maar de hoeveel heid maakte het juist lastig. Kiezen vind ik altijd lastig. 

Fietsen tegen een muur? (Dit was in Goes): 

Ik vind het eigenlijk het allerleukst als er iets meer te zien is dan een fiets. Zoals hieronder een heel huwelijksaanzoek. Van kunstenaar Tymon de Laat, in Rotterdam: 

Mensen erop maakt het ook leuk. Een verwonderd klein meisje, in London:

Of twee pratende mannen in Marokko:

En verder kan een fiets gebruikt worden voor je werk en daar kan je wel eens even van willen uitrusten. Want je denkt misschien dat deze man in London,  een nieuw bezorgadres stond op te zoeken, maar nee hoor, hij stond te relaxen, pauze te houden:

Enfin, dit zijn al elf (11) fietsfoto's. En ik vind het zo wel genoeg. 

Nog 947 foto's over, maar ik laat het hierbij. 

Mocht je nog meer willen zien, kijk dan maar bij Anne wat anderen hebben gedaan. 

En ik? Ik denk dat ik maar eens een beetje opruiming ga houden. In mijn fietsfoto's!

Voorlinden Binnen (1)

 

Eerder liet ik al wat zien van wat er buiten, rondom Museum Voorlinden,  te zien is. 

Maar we gingen eigenlijk voor Binnen. 

En dan nog wel speciaal voor dit werk van Ron Mueck. Het heet 'Boy' en Mueck (Australië, 1958) maakte het in 1999. 

Ik was wel benieuwd naar het materiaal. Gelukkig krijg je bij binnenkomst een boekje met daarin de meeste kunstwerken goed beschreven. Dus ik las dat dit gemaakt is van glasvezel, polyesterhars en silicone. 

Ik las ook dat de kunstenaar 8 maanden nodig heeft gehad om van een kleimodel van 40 cm hoog tot deze sculptuur te komen. Bijna 5 meter hoog en 500 kilo zwaar. 

Wat ik ook nog las én leuk vind om te lezen: Mueck baseerde dit beeld op een jeugdherinnering. Hij was als kind verlegen en verstopte zich vaak achter een heg om stiekem naar mensen te kijken. Tegelijk bang en nieuwsgierig.

Enfin, zo'n boekje kan heel handig zijn. Want wat bijvoorbeeld te denken van dit werkje?

Het zou best kunnen dat dit andersom hoort, met de linkerkant boven of helemaal anders. Ik weet het niet meer. 

Ik weet wel wie het maakte, dat was Anna Maria Maiolino. Het is een van haar cobrinhas (kleine slangen). De maakster verhuisde heel vaak als kind en kreeg steeds te maken met een nieuwe taal en een andere cultuur. Vertrekken, aanpassen, veranderen. Dat is nu de kern van haar werk, identiteit ligt niet vast en is in beweging. Het is gips,  een materiaal dat je kunt blijven vervormen en veranderen.

Kijk, dan begin ik het te snappen. Dankzij dat boekje dus.  Een beginnetje hè. 

Maar het allerfijnst is een gids, een suppoost die kan praten en dat ook doet. 

Dit werk (Doris Salcedo, Atrabiliarios, 1993), zou ik waarschijnlijk niet aan nader onderzoek hebben onderworpen als niet de suppoost mij een indrukwekkend verhaal had verteld. Hij zag me eventjes kijken en begon te praten: 

Dit zijn schoenen , versleten schoenen. Afkomstig van vrouwen die onder het geweld van de Colombiaanse burgeroorlog zijn verdwenen. 

De schoenen zitten in nissen in de muur, met daarover heen half transparante huid van een dierenblaas en vastgemaakt met chirurgische steken. 

De titel is Atrabiliarios. En dat woord verwijst naar zwarte gal, melancholie en verbittering, de mentale toestand van de achterblijver. 

Het ráákte me. 

En de suppoost en ik hadden een leuk gesprek. Ik zag hem later bezig bij een ander werk en dacht: zo moet het. Ik hóéfde niet te luisteren, maar het mócht wel. Heel fijn! 

Dit was overigens niet 'mijn' suppoost. Déze suppoost leek zelf wel een kunstwerk. Ze wisselen heel vaak in dat museum. Dan zie je ze naar elkaar knikken en opschuiven naar de volgende zaal. 

Voor Haar!

'Zou ik even voor u langs mogen, meneer? Ik wil graag een foto maken'. 

De man ging opzij in de drukte. 'Natuurlijk',  zei hij, 'goeie foto hè'. En even later: 'Ik ben de fotograaf!'. 

Hij was niet de enige fotograaf, het barstte ervan. Pers, fotografen, televisie. 

Het bleek namelijk de première te zijn van de voorstelling die wij gingen bezoeken. In De La Mar, in Amsterdam. 

Wij hadden echt al maanden geleden kaarten gekocht hiervoor en we wisten afgelopen zondagmiddag helemaal niet dat het een premiere betrof. 

Ik hou heel erg van de liedjes van Frans Halsema. Mijn favorietste lied heb ik hier op mijn blog al eens laten zien en horen door de meester zelf. Hier.

En dat die liedjes nu weer opgepikt worden door een jonge artiest, Soy Kroon, misschien wel voor een nieuwe generatie,  dat leek ons superleuk.

Even daarvoor waren we heel subtiel over de (tweede) rode loper naar binnen geleid door een portier in uniform. Eentje die zijn vak verstond en meteen zag dat wij niet tot de genodigden en de hotemetoten behoorden.

 'Gaat u maar over die loper', zei hij heel subtiel, 'dat loopt wat soepeler door!' 

Toen we eenmaal binnen waren en het gedoe dat kennelijk bij een premiere hoort een beetje hadden aangezien,  werden we door iemand anders de lift in gedirigeerd. Naar de derde verdieping. Dus niet lopend naar boven, want dan kom je door andere ruimtes. 

Ha, we zaten, met het gewone volk,  zo hoog als maar kon op het balkon. Rij tien en meer rijen waren er niet. In Carré vind ik die hele hoge plaatsen heel eng. Hier helemaal niet. 

We hebben alles heel goed kunnen horen en zien. En dat was fijn, want wat was het een prachtige voorstelling. 

Ik had gedacht dat het een liedjesprogramma was, maar dat was het niet alleen. Het was ook het verhaal van Frans Halsema in verschillende scenes. 

Het verhaal van zijn carriere, zijn liefdes, zijn talent en zijn veel te vroege dood op 44-jarige leeftijd. In 1984. 

Ik vond het prachtig en die liedjes waar ik zo van hou, kwamen heel mooi en goed naar voren. Die Soy Kroon, die kan er wat van. 

Hij deed het niet alleen. Twee vrouwen en twee mannen deden mee. En een driemansorkest.  

Wij vonden het heel knap gedaan en bedacht. Het was een voorstelling met een lach en een traan. 

Nou,  een dikke traan bij mij mag ik wel zeggen. Het slot was ontroerend. 

Er mochten geen foto's gemaakt worden en dat deed ik ook niet. 

Deze foto heb ik gepikt van Musicalsites. Eigenlijk alleen om de hele cast te laten zien, plus het driemansorkest. Ik vond alles goed. Met een extra compliment voor de jonge vrouw links, Pleuni van der Meijden. Zij is stagiair en nog bezig met haar opleiding, maar daar was echt niets van te merken.

Voorlinden buiten

We waren naar Museum Voorlinden in Wassenaar. 

Dat is een fantastisch museum en voor ons valt het te combineren met een bezoekje aan onze kleinzoons in Den Haag. 

Het is ook een duur museum: 24 euro pp. Omdat de museumkaart daar niet geldt. Dan weet je meteen weer even heel duidelijk hoe veel je uitspaart met die kaart. Maar dit terzijde. 

Voor dat geld heb je dan wel heel veel moois te zien, zowel binnen als buiten. Buiten heb je de tuinen die ontworpen zijn door Piet Oudolf, mooi hoor, zeker mooi, maar het zei me niet zo veel. 

De buitenkunst wel, dat vond ik echt heel erg leuk

Er lag op de grond een klein bordje bij. Die bomen had ik niet gemist maar dat bordje bijna wel. 

Ha, hoe leuk is dat: dimensions variable. 

Ook mooi en te zien vanaf een wat hoger gelegen punt: een werk van Giuseppe Penone. De titel is Identity- Wild Grass. Het is uit 2023.

De kunstenaar tekende met planten een vingerafdruk tussen betonnen platen. "Geholpen door passerende voeten verspreiden de planten hun zaden, hun identiteit. Zo laten ze, net als de mens, hun sporen achter in de wereld". 

En dan was er nog dit beeld. Je komt er langs op weg naar de ingang van het museum. En op weg naar de uitgang ook natuurlijk. Ik vind het werkelijk een prachtig beeld, zo goud als goud kan zijn. 

Maar wat staat die gouden man te doen? Nou dat werd duidelijk door de naam van het beeld. Het heet:  'De man die de wolken meet'. 

Jan Fabre maakte het in 1998, in brons natuurlijk hè, niet in goud. 

Ik vond het wel jammer dat er geen wolkje aan de lucht was om te meten en op de foto te zetten. De lucht was grijs, bijna effen grijs. 

Zo'n meetlat, ik denk dat die vroeger in ieder klaslokaal hing. Ik zoek altijd in kringlopen naar zo'n ding. Ooit vond ik er een, maar die was te duur. Achteraf misschien maar goed ook, want dan zou ik hem nu toch waarschijnlijk wegdoen. 

Tot slot: in dit gebouw is het restaurant gevestigd. Niet dat dat nou zo interessant is, maar wel wat het eerst was. 

Het was een huis, een woonhuis! Eentje met een verhaal:

Dit monumentale landhuis was de woning van jonkheer Ir. H. Loudon en hij woonde hier echt, met zijn vrouw en drie zoons. 

De vrouw van de jonker was een Britse en hij liet het huis voor haar bouwen, geïnspireerd op haar ouderlijk huis. De architect was ook een Brit, Johnston, en die wist er (in 1912)  wel raad mee. In Engeland vind je nog altijd veel van dit soort huizen. 

(Meer over dat huis, klik.) 

Over de kunst IN het museum ga ik het een andere keer nog wel hebben. 

Lundi

Het is alweer een jaar geleden dat we in Parijs waren. Ik heb er veel van laten zien en ook een aantal muurschilderingen. 

Maar deze nog niet. Deze is er gewoon tussendoor geglipt. En dat terwijl ik het echt een schatje vind.

Het is een tekening die ook in de agenda van een tienermeisje niet zou misstaan, maar ik vind de woorden dan weer zo schattig. Allemaal woorden die een positief gevoel aangeven. Alleen het woord calin kende ik niet. Nu wel, dat betekent: knuffel. 

Voor wat betreft de kunstenaar kreeg ik verschillende namen toen ik aan het zoeken was. Maar geen zekerheid. Nou ja. 

Update: Net nog even gezocht, dat gaat 's morgens beter dan 's avonds. De maakster is Brigitte Mathias, illustratrice én... amoureuse de la vie: klik 

Zeker ben ik wel over de maaktster van dit werk. 

Dit is gemaakt door Anna Laurini. Ik zag haar werk in London, meermaals. En een keer in Amsterdam, ik heb het hier laten zien,  Klik.  

En dus ook in Parijs. Steeds een klein beetje anders, een heel klein beetje soms. Best apart dat iemand die kleine variaties maakt en dat overal laat zien. 

Linking to Sami's Colourful World

Sense and Sensibility

 We gingen naar de film Sense and Sensibility.

Het was een voorpremiere. Dat betekent dat de film nog niet echt in premiere is gegaan in de Nederlandse filmhuizen en bioscopen. Het betekende ook dat er een inleiding werd gegeven op de film. En wel door degene die de programmering in onze cinema doet.  Leuk om te horen hoe dat dan gaat. 

Dat er een voorvertoning is voor die mensen, dat ze dan bepalen of ze de film in hun programma willen en zo ja hoe lang dan en wanneer. Dat er niets over verteld mag worden, dat dat in een contract is vastgelegd. Interessant. Ik heb daar gewoon nooit eerder over nagedacht

Enfin, nu we daar zaten mocht het wel en kregen we ook een en ander te horen over het boek waar de film op is gebaseerd en over de schrijfster daarvan: Jane Austen. 

Jane Austen(1775-1817) schreef zes boeken die heel erg bekend zijn geworden en vaak verfilmd.

Maar in haar tijd werd zo'n boek anoniem gepubliceerd, want een vrouw die een boek schreef... dat kon eigenlijk niet. 

En dus werd het een novel, written...

By A Lady

Dat boek heb ik nooit gelezen trouwens en eerdere films zag ik ook niet, maar de naam en de titel kende ik natuurlijk wel en op een of andere manier had ik toch ook aardig meegekregen waar de film over zou gaan. 

Uit de agenda van de Cinema neem ik even de korte samenvatting omdat ik eigenlijk niks van het verhaal wil vertellen.

Na een ingrijpende familiecrisis verliezen de zussen Elinor en Marianne Dashwood hun vertrouwde leven. Waar de bedachtzame Elinor haar emoties probeert te beheersen, volgt Marianne juist vol overgave haar hart. Tussen geld, status en roddels ontdekken ze wie werkelijk te vertrouwen is en wat liefde echt betekent.

Ik vond het een mooie, romantische film met prachtige beelden van Engeland  en prachtige hoofdrolspelers. 

Bovendien met een mooi einde, daar hou ik van. 

Maar... dat einde had voor mij echt een stuk eerder mogen komen. De film duurde 131 minuten en dat vond ik te lang. Dat ligt voor een groot deel aan mij, ik vind films vaak (te) lang duren. 

Desalniettemin: ik heb ervan genoten. Ik vond het wel echt een film voor vrouwen en dat vond mijn man ook. Er zaten twee of drie mannen in de zaal. De rest had dat dus kennelijk wel ingeschat. 

Volendam, een nieuw bezoek

 

We dronken koffie op een terrasje op de Dijk in Volendam. Het was half september. Een beetje bewolkt en heerlijk van temperatuur.

Vanaf dat terras zagen we in de verte een pier met daarop een huisje. 

Aan een leuk meisje, dat bediende op het terras en  aan haar spraak te horen overduidelijk uit Volendam, vroeg ik of ze wist wat dat voor gebouwtje was. 

Ze had geen idee, maar 'ik ga het wel even voor u vragen hoor'. Ze liep naar binnen: 'Johan, dat huissie daar, wat is dat voor iets?' Toen ze terug kwamvertelde ze dat Johan het niet wist en ook de andere collega's niet. 'U kunt het maar het beste aan Chat vragen, die weet alles. 

En ik dacht eerst nog even dat Chat haar baas was of zo, maar ze bedoelde Chat Gpt. (Vrij stom natuurlijk (van mij), maar ik ken ook echt iemand die Chet heet. Vandaar. 

Enfin,  wij dachten eerst maar eens even dichterbij te gaan kijken. 

Dus we liepen de pier op en af en kwamen steeds dichterbij. De tekst op dat witte bord konden we pas lezen toen we het aan konden raken. Welkom in Volendam. Verder geen enkele aanwijzing

Bovendien was er recht tegenover dat huisje nóg iets opvallends dat we nu ook beter zagen:

Een soort havenlicht  met daarbij een groot Mariabeeld. Ik dacht misschien iets met rood en groen als bakboord en stuurboord. En dat blijkt ook zo te zijn, want tussen die lichten  was de oude haveningang. 

En ja zoals dat leuke meisje had gezegd heb ik het aan Chat gevraagd en zo werd het me allemaal duidelijk. 

Dat huisje, daar stond vroeger een misthoorn in. (Die was er nu niet meer in, ik ben er helemaal om heen gelopen en kon aan de achterkant naar binnen kijken, geen misthoorn).  

Maar goed, dus geen schuurtje of plek voor reddingsvesten of zo, maar een havenlicht en een misthoorn om de schepen veilig de haven binnen te leiden. 

En dat Mariabeeld aan de andere kant?  Dat is officieel Onze Lieve Vrouw van Banneux in Wallonië en dat is een bekend bedevaartsoord omdat Maria daar verschenen zou zijn. Volendam was een katholiek dorp en ook Volendammers gingen op bedevaart. En ze waren vissers, dus Maria staat daar als een bescherming. 

Aan die witte palen werden fuiken vastgemaakt. 

En zo werd,  na dat terrasje,  alles duidelijk. 

Bij eerdere bezoeken aan Volendam vond ik er eigenlijk niet zo veel aan. Tenminste niet aan die dijk. Maar nu kijk ik er toch anders tegenaan. 

Dat we dit zagen zat helemaal niet in de planning. 

We gingen omdat we een lekker stukje wilden fietsen én voor hotel Spaander én voor het Volendam Museum. Daar kom ik nog wel eens op terug. 

Oud en vervallen (fotobingo)

Het thema bij Anne's foto-bingo is deze keer: Verlaten gebouwen. 

Ik heb op dit blog al een aantal malen verlaten gebouwen laten zien, maar dan onder het kopje Oud en Vervallen, klik. Daar had ik dus niet veel aan. En op speurtocht gaan had natuurlijk gekund, maar de tijd ontbrak. Toch heb ik er nog eentje niet laten zien. En paar weken geleden fietsten we naar Volendam en daar was echt een verlaten gebouw, oud en vervallen. Dus daar doe ik het mee deze week

Dit vind ik zo ontzettend jammer en dat niet alleen, ook onbegrijpelijk:

Deze voormalige palingrokerij van J.B. Plat, bevindt zich in Volendam. Op een heel fraaie plek. 

Die plek is echt fantastisch. Uitzicht op de haven. 

Wat een verval, wat een narigheid. 

Het pand mag niet gesloopt worden, want het is een gemeentelijk monument. 

Herstellen zal ongetwijfeld heel erg duur zijn. Maar ja ik denk altijd dat er een hoop geld zit in Volendam. Met al die artiesten en voetballers en zo. Dat weet ik natuurlijk niet, dat dénk ik. En ik denk ook dat hier toch gewoon weer iets moois van te maken is. Moeten ze allemaal samenwerken...

Maar goed ik heb niet eens iets met Volendam te maken, ik ga er niet over. Ik vind het gewoon jammer. Misschien leeft J.B. Plat wel niet meer. En als hij het wist zou hij zich omdraaien in zijn graf. Dénk ik. 

Wil je nog meer verlaten, oude en vervallen gebouwen zien, ga dan kijken bij Anne. Haar fotobingo voor deze week staat er al. Klik. 

Afscheid van de zomer?

Wat was het een fantastische dag, wat weer betreft, gisteren. We hadden besloten om naar het strand in Egmond te gaan. Eigenlijk om een beetje afscheid te nemen van de zomer. Van deze lange, warme zomer.  Zo voelde het en de volgende dag (vandaag dus)  zou het een stuk kouder worden en regen en zo...

Maar nu was het woensdagmorgen en geen nog geen herfstvakantie. 

Dus we deden een bakkie en gingen lekker aan de wandel. 

Ik vond een leuk stukje hout. Het leek wel of de golven er golfjes in hadden gemaakt. 'Misschien is het wel van een V. O. C. schip',  zei mijn man. Zou best kunnen, je weet het niet hè.

En zij was er, met haar drie kleine hondjes en reken maar dat die drie een mooi leven hebben:

We liepen verder en zagen dit. Daar werd wat geïnstalleerd of gefilmd of... Vanaf de vloedlijn konden we het niet zo goed zien. Dus we liepen er op af om eens wat beter te kijken.

We vroegen de heren natuurlijk wat hier gebeurde. 

'Hebt u een secondje' zei de iets oudere man. Hij hield een zware paal recht. Natuurlijk hadden we dat, we hadden een heleboel secondjes. '

En toen die om waren en de paal stevig genoeg was,  namen ze alle tijd om ons uit te leggen wat de bedoeling was. Zo leuk, terwijl ze toch gewoon aan het werk waren. Ook zij vonden het weer op deze dag een cadeautje. 

Ze waren van de Universiteit van Utrecht en zij tweeën waren de techneuten. De studenten (Geo-sience, fysische geografie) waren verderop bezig. Enfin,  ze installeerden ook een bord 

Wind-en zandtransportmetingen, dáár gaat het om. 

Superinteressant allemaal en denk ik ook heel erg nuttig. Want het uiteindelijke doel is natuurlijk beheer en bescherming van de kust. 

Wat is er toch veel dat zich geheel (nou ja, dus bijna geheel) afspeelt buiten mijn blikveld.

Maar je kunt niet van alles op de hoogte zijn en af en toe ergens een glimp van opvangen is ook leuk! 

En langzaam, heel langzaam veranderde het weer. Het was nog steeds warm, maar toch!