Strand (en zee)

Ja, als het thema bij Conny's bloghop 'STRAND ' is en omdat er meestal geen strand is zonder zee... nam ik het ruim: strand en zee.   

En bij mij, dat kan niet missen, gaat het dan natuurlijk over het strand en de zee van Groede,  aan de Zeeuws-Vlaamse kust. 

Terwijl ik een passende foto zocht, zat het chanson 'La mer' ineens in mijn hoofd. 

Een lied van Charles Trenet. Hij schreef het in 1943. 

De eerste regel van dat lied kende ik nog: La mer, qu'on voit danser le long des golfes clairs. Maar daarna moest ik overgaan op lalala. 

Uiteraard ging ik even googelen op het lied en vond het snel. Daarbij stuitte ik op een Nederlandse vertaling, van Herman Pieter de Boer. Die vertaling is gezongen door Rob de Nijs en misschien nog wel door anderen,  dat weet ik niet. 

Hoe dan ook, ik vind in ieder geval het stukje van die tekst, het stukje dat je op mijn foto ziet,  prachtig. 

Het lied wilde ik hier wel even laten horen en ik zat te twijfelen tussen de versie van Trenet en die van Rob de Nijs. Het is Trenet geworden. Heel ouderwets!

   

En zoals gewoonlijk ga ik nu kijken bij Conny om te zien wat zij en de andere deelnemers hebben 

bedacht bij het thema. 

Huishoudbeurs

De Huishoudbeurs... daar was ik vorige week en ik vond het fantastisch! Had je niet gedacht hè .

Ik ook niet. Ik was er een paar keer  geweest, maar dat was misschien wel vijftig jaar geleden.

Toen vond ik dat leuk. Er waren nieuwe dingen, je kon overal proeven en soms kreeg je iets leuks mee. Dat thuis trouwens altijd tegenviel. Maar ja, als ik daar dan achter kwam had ik wel een leuke dag gehad. 

Echter ik werd ouder en wijzer en ik had er geen tijd meer voor en ook absoluut geen geen zin meer in.

Dat ik er nu weer eens was, dat was met een reden. Onze jongste zoon heeft een nieuwe baan. Bij een bedrijf dat in Nederland nog niet zo bekend is. Hoewel... maar daarover later.

Hij had bedacht om op de beurs een stand met produkten van dat bedrijf te maken. En ik riep meteen dat ik wel wilde helpen. Hij was niet eens enthousiast hoor, onze  zoon,  maar ik MOCHT toch mee. Een hele dag vanaf de opening tot 's avonds acht uur. Onze zoon bemande de stand met twee collega's.  Leuke mensen en een van die collega's had ook haar moeder meegenomen. 't Is moederdag hoor', grapte onze zoon. 

Het bedrijf heet Koro en maakt gezonde produkten. Teveel om op te noemen eigenlijk. Als het je interesseert kun je hier kijken, klik. Ze hebben vooral grootverpakkingen, maar AH heeft in het ontbijtschap van sommige van de produkten ook kleine verpakkingen. Het allerlekkerst vond ik de gevriesdroogde aardbeien en trouwens ook de andere  gevriesdroogde fruiten als mango en ananas. 

Ik heb de hele dag op mijn benen gestaan en ik werd er niet eens moe van, zo leuk vond ik het. Ik stond mensen te observeren , praatjes te maken, verkooppraatjes en gewone. Ik stond kleine stukjes te snijden van de proteinerepen zodat er geproefd kon worden en onze zoon was tevreden: er is hartstikke goed verkocht en belangrijker er is interesse gekweekt voor de produkten. 

En de hele dag door heb ik me verbaasd over de mensheid in het algemeen. 

Hele hebberige types zoals die ene man die de inhoud van een heel schaaltje in een grote hand schudde en alles in een keer op at. Daar dan geen nare opmerking over maken... het is me gelukt. 

Maar de meeste mensen waren ontzettend leuk, geïnteresseerd en enthousiast. Heel veel vrouwen met karretjes, trolleys, kratten, en opvallend veel echt veel te dikke vrouwen.  

Verder hele leuke oma's, tieners, moeders en dochters. En zij... nou, zij kenden het bedrijf hoor, reken maar. 

Die laatste vier categorieën kwamen af op een bepaald produkt waarvoor reclame was gemaakt door iemand die aan het begin van de week was geweest. Een influencer. 

Ik heb geleerd dat er maar een influencer nodig is en de hele voorraad is binnen de kortste keren uitverkocht.  En er waren meerdere influencers geweest. 

Dus, als er iemand een beetje rondkeek en dan zei 'mag ik wat vragen?', dan wist ik het al. Zij wilde die ballen. En terecht, ze waren verrukkelijk. Waren, want helemaal uitverkocht. 

Kijk, hier zie je zo'n filmpje van TikTok. Ik zag het pas na afloop, thuis en kreeg de slappe lach. Hilarisch, maar zeer effectief dus: 

Dit was op donderdag. Ik kwam natuurlijk enthousiast thuis en toen zei mijn man: Ik wil ook. 

Vrijdag moesten we werken in het museum dus dat ging niet, maar zaterdag gingen we allebei nog een dagje beurs. Ik wist dat mijn man er goed in zou zijn. Als ik op een rommelmarkt sta of zit, is hij degene die publiek trekt. Hier ook: 

Slotconclusie, het was hartstikke leuk en als Dirk weer eens naar een beurs gaat, willen wij graag helpen. 

Ps: Van de rest van de beurs heb ik weinig gezien. Alleen op weg naar het toilet in het foodgedeelte heb ik wat gezien en geproefd

Monday Mural in Rotterdam

In Rotterdam kijk ik altijd mijn ogen uit. Ik was er met een vriendin en met een heel ander doel, maar deze mural moest ik natuurlijk wel even fotograferen. Het was erg koud die dag en bovendien erg druk, dus ik kon niet echt de tijd nemen voor goeie foto's. Maar je krijgt een beeld:

Een klein beetje dichterbij:

Wat je ziet is het Rotterdams Philharmonisch Orkest met linksboven de dirigent Lahav Shani. Ik ken niet de namen van de andere musici. Wel de namen van de makers van de mural: 

Die makers zijn namelijk Karskione oftewel Roy Valk en Paul Watty. 

En voor de zoveelste keer stond ik bijna ademloos van bewondering te kijken. Hoe krijgen ze het voor elkaar op zo'n muur. Zo knap:

Ik was in korte tijd twee keer in Rotterdam en ik vind altijd dat ik er te weinig kom. De stad is echt geweldig. Vast en zeker ook op muralgebied. 

Linking to Sami's Colourful World

Suzanne Perlman

Zoals ik al zei, Toorop was mooi,  maar niet verrassend. Het werk van deze vrouw was dat voor mij wel. 

Zij heet Suzanne Perlman en zij schilderde dit zelfportret, een dubbelportret,  in 1956. 

Van haar werk was een kleine tentoonstelling in Singer. Ik vond het prachtig. Echt. Ik ga zeker nog een keer terug.

Perlman schilderde kleurrijk, zoals hier Casa Bolivar uit 1947:

Én zij schilderde ménsen van kleur, zoals hier

Voor mij was zij echt een ontdekking, deze Suzanne Perlman. 

Zij leefde van 1922 tot 2020. Geboren in Boedapest in een Joods gezin. Getrouwd met een Rotterdamse graanhandelaar, op haar zeventiende. 

Drie dagen voor het bombardement op Rotterdam gevlucht en aangekomen op Curacao,  waar ze begon met schilderen. 

Ze woonde verder nog in New York en London, kreeg lessen, had contacten met andere schilders en verder weet ik er niks van. 

Dat is toch vreemd hoor. Dit is de eerste tentoonstelling in Nederland over haar leven en werk in meer dan vijftig jaar. 

Ik zou wel een boek willen lezen over dat leven. Een interessant en lang leven.  

In plaats daarvan laat ik nog een werk zien. Een waardeloze foto, maar een heel mooi werk

Het heet Wasdag ritueel, drie generaties, 1941. 

Mijn enige aanmerking op de tentoonstelling was dat mij, bij sommige schilderijen,  de titel niet duidelijk werd. Ook daarom ga ik gewoon nog een keer terug! Dat kan nog tot 28 juni. 

Toorop

We komen regelmatig bij de zus van mijn man in G. Hoewel ze ons nog wel herkent en oplicht als we binnenkomen is een bezoek van anderhalf á twee uur lang genoeg voor haar. 

Soms knopen we er dus maar iets leuks aan vast, zoals bijvoorbeeld een bezoek aan Singer, Laren.

 Zo ook deze keer. De tentoonstelling 'De Werelden van Jan Toorop',  leek me interessant. 

's Morgens hadden we een afspraak in Amsterdam en daarna wilden we voorafgaand aan het bezoek gaan kijken in Singer. 

Er was geen enkele parkeermogelijkheid in de buurt zo bleek en trouwens we hadden niet gereserveerd wat wel had gemoeten. Toen we dat dus alsnog maar deden, konden we alleen nog maar naar binnen om half vier. 

Nou ja,  dat leek ons wel voldoende tijd tot vijf uur. Dus eerst naar G. en daarna naar Singer. 

Het was heel druk, echt, maar toch hebben we alles goed kunnen zien. En zonder gedrang en gedoe zoals bij de Vermeertentoonstelling. 

Ik vind het werk van Toorop mooi. Dit werk bijvoorbeeld vond ik verrassend:

De titel?  'Het hoofd van een man van Walcheren, staand voor een Gotisch reliëf'. Tja, het is wat het is hè.  

Er werd bij verteld dat Toorop vaak in Domburg de zomer doorbracht en gefascineerd werd door de vroomheid van de Zeeuwen. Deze man staat voor een christelijk beeldhouwwerk en zo benadrukte Toorop de eeuwenoude band tussen bevolking en geloof. Door de kleuraccenten scheidde hij de man van de achtergrond. 

'Als je er een voor me wil kopen, doe dan deze maar' zei ik tegen mijn man. Het is getiteld 'De zee'. Ik vond het kleurgebruik fascinerend. Moet je van dichtbij eens zien hoeveel kleuren er in dit doek zijn gebruikt.

Oké, dat was Toorop. Mooi dus, zeker aan te raden,  maar niet heel erg verrassend. 

Ook niet verrassend dat mijn man De Zee niet kocht. 

Een verrassing wás er echter wel en daarover morgen of een andere keer mee

Terneuzen

 Als het ergens mis is gegaan met de stadsvernieuwing, dan is dat in Terneuzen. Alles wat de stad in het verleden leuk maakte is weg, helaas. 

Maar ja ik bewandel graag Memory Lane en dus was ik er weer even en zag in de binnenstad dit:

Ik dacht even dat het werk van Jimmy Nelson was, daar op de muur. Maar dit is van een andere fotograaf,  namelijk van Rem van den Bosch. 

De foto's zijn onderdeel van een project van o.a. de gemeente en de provincie, met als doel klederdracht verbinden aan thema's als vrijheid, repect en duurzaamheid. Wat dat laatste betreft: de kleding op de foto's zijn exacte kopieën van de originele dracht. Maar... uitgevoerd in stof die gemaakt is van gerecyclede petflessen. 

Nou? Is dat nou niet mooi? Ik ga Rem van den Bosch zeker volgen

De brievenbezorgster van Puglia

 

Een boek dat ik met plezier heb uitgelezen. 

Een dikke pil die - en daar had ik helemaal niet op gerekend- niet heel makkelijk las. 

Vanwege de Italiaanse namen Nicola, Daniele en dat zijn dan mannen. Ook over wie met wie was twijfelde ik regelmatig,  want allemaal relaties in een ogenschijnlijk rustig dorp. 

Zo heb je Antonio met Agata en hun kind Lorenza. 

Dan is er Anna, zij is de hoofdpersoon en zij is getrouwd met Carlo. Hun zoon is Roberto. 

Antonio en Carlo zijn broers en zeer op elkaar gesteld. Antonio is bovendien zeer gesteld op Anna en dat is zacht uitgedrukt. 

Carlo heeft ooit een relatie gehad met Carmela en daaruit heeft Carmela een zoon gekregen, maar dat weet niemand. Carlo niet en ook Daniele die zoon niet. 

Daniela wordt verliefd op Lorenza en dat is dus eigenlijk zijn nichtje. En Carmela heeft een nieuwe man: Nicola. 

En dan is er nog een vriendin van Anna. Giovanna is dat en zij is aanvankelijk de enige in het dorp die Anna accepteert zoals ze is. 

Heel veel liefdes en relaties. 

Ik zit hardop te lachen terwijl ik dit opschrijf en als iemand mij dit zou vertellen zou ik denken:  'Nou ja zeg, laat maar'. 

Maar ik had verder alleen maar non-fictie en dit leek me aanvankelijk gewoon een lekker boek. Voor in bed.  Dus ik begon. En toen kon ik niet meer stoppen.

Het verhaal: Anna is  net verhuisd vanuit Noord-Italië naar een veel zuidelijker liggend dorp en anders dan de anderen. Zij moet het zien te redden daar. Haar man Carlo wordt na een erfenis van een hoop geld en landerijen, wijnboer. Anna is anders, feministisch,  wil zelf wat te doen hebben en wordt de eerste vrouwelijke postbode  in dit dorp. Verder zet ze zich volop in voor vrouwenkiesrecht en begint ook nog een soort opvanghuis voor vrouwen die het moeilijk hebben. 

Een aanrader? Nou nee. Een afrader? Ook niet! En de kaft bezorgde me een zomers gevoel, dat wel! 

Zeg Paus...waar is m'n kunst?

Wat kan het toch heerlijk zijn om naar een podcast te luisteren. Als het een goeie podcast is tenminste. 

Deze vind ik erg goed. 

Alleen de titel al: Zeg Paus, waar is m'n kunst?'

Ik luister deze via NPO-Luister. Er zijn zes afleveringen. De kortste duurt 31 minuten en de langste 44 minuten. 

De podcast is gemaakt door Stef Visjager, samen met de hoofdpersoon van het verhaal: Olga Majeau. 

Het begint als volgt:

Olga krijgt een doos documenten van haar oma. Ze bestudeert ze, onderzoekt ze en ontdekt van alles over de familie Eperjesy,  haar voorouders. Haar Hongáárse ádelijke voorouders. 

Ze ontdekt ook van alles over het voorouderlijk kasteel, De Werenburg én ze hoort over de kunstschatten die in dat kasteel waren. 

Ze schrijft er een boek over: Een schitterend isolement.  

Dat boek heb ik nog niet gelezen, maar het stáát op mijn lijst. 

Een paar jaar later gaat ze op zoek naar die schatten. Die kunstschatten. Werk van nou niet bepaald de eersten de besten. Bijvoorbeeld Bernini, Tiepolo om er maar eens een paar te noemen. 

Wat is er met die kunstcollectie gebeurd. En met het kasteel. Is er nog wat te vinden? En zo ja, kan er heel misschien iets geclaimd worden?  En hoe gaat de Paus reageren als Olga vragen gaat stellen nadat ze er achter is gekomen dat er werk in het Vaticaan hangt? 

Hoe het gaat en afloopt kan ik natuurlijk niet vertellen, maar geloof me, het is een spannende zoektocht. En ik hoor heel vaak dat mensen nauwelijks naar podcasts luisteren. Maar het is net zo leuk of prettig luisteren als naar een luisterboek. Gratis ook nog. 

Mode of kunst. Kunst en mode

 

Wow, wat een jurk. Jurk is een understatement, het is een gewaad, een robe, een ... 

En toen ik het zag, dacht ik aan Maxima. Er stond geen bordje bij, maar ik hoorde de suppoost vertellen dat Maxima inderdaad dit model heeft gedragen. En daar zocht ik, thuis,  dus maar even een plaatje bij.

Ik was op de tentoonstelling van Iris van Herpen in Rotterdam. Kunsthal, Rotterdam. 

We liepen nietsvermoedend naar binnen, mijn vriendin S. en ik. 

Allebei een flinke treinreis achter de rug, uitgebreid koffie gedronken en toen... sukkels die we zijn,  geen schijn van kans, alles was vol, ook voor de rest van de dag. 

Ik probeerde nog snel een ticket online te boeken, maar deed dat helemaal fout van de schrik. Shit zei ik en liet het aan de controleur zien. 

Hij streek bijna letterlijk met zijn hand over zijn hart en liet ons toch naar binnen. Yes! 

Prachtig werk.  In mijn ogen een combinatie van kunst en mode en techniek. En ook soms met materialen die ik niet zo snel in verband zou brengen met kleding. 

Hoe dat alles gemaakt is, wat de thema's zijn, dat werd allemaal duidelijk getoond, ook in een film, maar  dat heb ik helemaal niet bestudeerd. Ik keek gewoon en dat was het! 

En dat die vrouw een kunstenares is, dat was wel duidelijk. Ook dat het erg mooi tentoongesteld was. 

De tentoonstelling is bijna afgelopen. Daarom was het denk ik zo druk. Nog te zien tot en met 1 maart. Maar of er nog kaartjes zijn? 

Monday

Eerst even iets over de murals van vorige week. In die garage bij het Allard Pierson Museum, klik. 

Ik had erg mijn best gedaan om de afgebeelde personen te vinden. 

Dat zoeken vind ik leuk om te doen hoor, maar het was me helemaal niet gelukt. 

Ik vind het dan mooi als er lezers zijn die ook gaan speuren. Er waren vier mensen die het probeerden en er doemden meerdere namen op, maar het is slechts een iemand gelukt en dat is Ferrara. 

Kijk zelf maar, geen twijfel mogelijk hè. 

Dit is Hannah Ahrendt en zij past ook echt in het rijtje van de filosofen. Zij was een Duits-Amerikaanse filosofe. Ik kende haar naam, maar dat was dan ook alles, want ik ben niet zo van de filosofie. Misschien moet ik daar toch eens verandering in gaan brengen. 

Zo, dat was dat en nu over tot de maandagse mural. Ik laat er trouwens twee zien. 

Dit is de eerste, gezien in een steegje in Hoorn. 

De meningen zullen vast verdeeld zijn over dit 'kunstwerk'. Het zal varieren van rotzooi op de muur tot toch wel knap. Dat laatste, dat is mijn mening. 

Mijn man en ik hebben er echt een tijdje naar staan kijken. We dachten eerst dat het in een lijn gemaakt was, maar achteraf denken we toch van niet. Hoe dan ook is het vast geen uren werk geweest en nu ik het op de foto zie: leuk! Wat vinden jullie? 

En dan nog een heel andere: 

Al heeeel lang geleden gezien in Haarlem, maar nog niet getoond. Deze mural zal wel weg zijn en dat vind ik erg jammer!

Linking to Sami's Colourful World