Totaal aantal pageviews

maandag 4 juli 2022

Schatjes


 Kijk wat je hier ziet, dát is pas street-art. Vind ik dan hè, maar ja, ik ben de oma van deze kleine kunstenaar, dat scheelt nogal. 


En oké, ik doe er nog eentje bij. Als extraatje. Gezien op de NDSM-werf. In januari van dit jaar.  Ook een schatje, met dat mondje:



zondag 3 juli 2022

Nog een keer

 

Bloglezer Jenneke, adviseerde nóg een boek daarvan had ik de titel al genoteerd, maar nu reserveerde ik het ook meteen. 
En ook dit boek arriveerde en ook dit boek heb ik geboeid en uitgebreid bekeken. 

Er staat zoveel in, ik ben nog lang niet uitgekeken, gelukkig hoeft het boek niet heel snel terug, dus af en toe ga ik gewoon weer opnieuw kijken.

Allemaal veroorzaakt doordat ik in Singer Laren als een blok viel voor twee werken van Else Berg. 
Het is misschien een tikkeltje overdreven, maar het was wel echt een soort blikseminslag bij mij. 

Ik had inmiddels al ontdekt dat de man van Else, Samuel (Mommie) Schwarz ook kunstenaar was en ook zijn werk waardeer ik zeer. 
Nog twee werken van Else Berg laat ik zien: Madonna met kind, 1915


En dan nog een van haar laatste schilderijen, uit 1942: Wintergezicht op Saphatipark. 

De rest is van Mommie Schwarz. 

Stilleven met geranium, ca 1913

Witte fruitschaal, ca 1914

En totaal anders, maar ook weer niet:

Gezicht op de Albert Cuypmarkt, 1935

Echt ik zou veel meer willen laten zien, maar ja, daar zijn die boeken voor gemaakt natuurlijk en niet door mij. 

zaterdag 2 juli 2022

Vermoorde kunst

En over blogreacties gesproken, ik kreeg nóg zo'n aardige reactie van een bloglezer die ik niet ken, van Jenneke. 

Ik lees regelmatig jouw blog en zag dat je getroffen was door schilderijen van Else Berg.
Nou wil het zo zijn dat mijn man die interesse met jou deelt.
Hij zit in het vriendenbestuur van Museum Sjoel Elburg.
Die hadden 2 jaar geleden een tentoonstelling over vermoorde kunst.
Die tentoonstelling was gezamenlijk met het Noord-Veluws Museum in Nunspeet en in Elburg. Er is toen een mooi boek gemaakt.  
Mocht je belangstelling hebben dan zou je het nog wel kunnen kopen in een van deze musea.

Nou, belangstelling heb ik zeker en bovendien staat Elburg op mijn lijst van plaatsen en plekken die ik zou willen bezoeken. 
Dat gaat vast nog wel een keer gebeuren al heb ik geen idee wanneer. 
Maar op dat boek  wilde ik niet wachten (en ik wilde het ook niet kopen), dus ik reserveerde het. Ook dit boek moest uit een andere bibliotheek komen. Inmiddels is het gearriveerd en ik heb het helemaal gelezen en bekeken. Supermooi en interessant. En treurig, dat ook.


'Tijdens de bezetting door nazi-Duitsland in de Tweede Wereldoorlog zijn vele Joodse kunstenaars om het leven gebracht. Hiermee werd hun de gelegenheid ontnomen om verder kunst te creëren. Zo werden niet alleen de kunstenaars vermoord, maar uiteindelijk ook de kunst'. 

In het boek worden telkens een of twee kunstwerken getoond met daarbij een korte beschrijving van de kunstenaar, van zijn of haar ontwikkeling en tenslotte van zijn of haar dood. 


Dit is bijvoorbeeld werk van Marianne Franken. Het is getiteld Drie kinderen en bevindt zich in de collectie van het Joods Historisch Museum 
Erbij een foto van Franken in haar atelier:


Zij wordt gezien als voorloper van het naoorlogse moderne realisme. Zij was bekend en exposeerde bijvoorbeeld met Mondriaan, Jan Sluijters én Else Berg. Marianne Franken stierf op 4 april 1945 van uitputting in Bergen-Belsen, kort voor de bevrijding van het kamp op 15 april. 

Het tweede deel van het boek is helemaal gewijd aan Else Berg en haar man Mommie Schwarz. Ik vind het werk van allebei fantastisch en zal er morgen nog iets meer van laten zien. 
Maar dit doek nu nog even: Else Berg: Circus België 1927


Oh ja,  tenslotte kwam ik te weten,  door dit boek,  dat er een Joods Virtueel Museum bestaat. Met een prachtige en openbare collectie.
Klik

vrijdag 1 juli 2022

De titels

Nou dat zijn ze. De titels van de liedjes van gisteren. 

Marischka is een danseres, ze komt uit verre landen. Haar lipjes rood, haar voetjes bloot, zo danst zij in het rond. Hoi!
Ik zag dat het niet Mariska is, maar Marischka. Heeft misschien nog wat met de Hongaarse opstand te maken en de kinderen die toen hier kwamen. Dénk ik. 

En in Elsje Fiederelsje is het niet Tingelinge pannekoek zoals ik altijd dacht, maar Pingelinge pannekoek.  Volgens het boekje dan hè. En nu zou het pannenkoek zijn.


En dan Oebele. Heel iets anders en erg hupsakee. Oebele werd uitgezonden tussn 1968 en 1972 en velen hebben er, zo blijkt uit de reacties, goede herinneringen aan. Ik ook. Ik keek al was ik net volwassen in 1972, toch nog graag naar kinderprogramma's. Klein stukje Oebele dan maar. 


donderdag 30 juni 2022

Ken je ze nog?

 


Ik vond een boekje terug, genaamd , 'Kleuterdeuntjes, liedjes uit het radioprogramma Kleutertje Luister'. Door Herman Broekhuizen. 

Kleutertje Luister, dat was een radioprogramma voor kleuters. Jaren vijftig van de vorige eeuw. 
Ik bedoel ik was een kleuter in de jaren vijftig van de vorige eeuw en ik luisterde naar dat programma. Heerlijk! 

Maar het gaat me nu even om de plaatjes van Fiep Westendorp. De onovertroffen Fiep Westendorp, dat mag ik toch wel zeggen nietwaar. Dat ze onovertroffen is. 
De plaatjes zijn ook in dit boekje weer zo superleuk. 
Het Roodkapje hierboven trok meteen mijn aandacht natuurlijk. Maar alle  tekeningen zijn enig.

Wacht ik laat er een paar zien. En ik ben benieuwd of jullie zien welk liedje erbij hoort. Als een soort puzzeltje. Vijf liedjes.

En als je nou even niet reageert, in ieder geval niet met de titels van de liedjes, kan de volgende die hier kijkt ook nog even zelf raden! En dan zal ik morgen de oplossing geven!









woensdag 29 juni 2022

Blogreacties

 

 'Wat vind je nou eigenlijk zo leuk aan al dat bloggen', vroeg iemand me laatst. Ze vroeg het een beetje meewarig en ook wel een beetje neerbuigend: 'dat bloggen'. 

Ik gaf haar een heleboel redenen en ze zei het niet hoor, maar ik kon merken dat ze er nog steeds niks van begreep. 

Soms trouwens,  snap ik het zelf ook niet. Het kost mij best veel tijd en als ik het dan door allerlei oorzaken echt heel druk heb, denk ik er over om maar eens te stoppen. Dat was laatst het geval en nou net die dag kreeg ik leuke post. 
Zomaar een leuke kaart, met een nog leukere kaart er in.  Van een bloglezer die ik niet ken, maar die mij al eerder verraste met Roodkapjekaarten. 

C. heet ze en ze schreef: 
'Bijgesloten kaart vond ik in een leuk winkeltje in Buren (Gld.). Ik weet dat jij geen postzegels verzamelt, maar een mooie, aparte of leerzame wel waardeert. 
Op deze kaart zit geen postzegel meer, maar daardoor is wel zichtbaar wat er onder geschreven werd. 
Ik vind dat leuk, jij wellicht ook'. 

Het toeval wil dat ik laatst in Buren ben geweest. En dat ik dat winkeltje heb gezien.
We waren er 's avonds en het was niet geopend, maar anders zou ik er beslist naar binnen zijn gegaan. Dan had ik die kaart misschien wel gezien en dan had ik hem vast en zeker meegenomen. 

En dan nu de kaart, dat wil zeggen de adreszijde van de kaart. 
Een poststempel uit 1926. Dat alleen al. Over vier jaar is deze kaart echt antiek.
Een adres in Tilburg, een naam en een afzender. Ik heb wel even gegoogeld, maar vond verder niet veel, het adres, ja dat is er nog. En er zijn nog vele van Baesten in de buurt.


Het bijzondere is dat er een postzegel op  heeft gezeten en dat er onder die postzegel iets is geschreven.


Nou daar kun je toch een hele roman bij verzinnen,  nietwaar? En al is het eerste stukje niet helemaal duidelijk, Ph.  blijft wel de allerl....!!!

Ik vond het idee zo grappig. Iets onder een postzegel schrijven. Een geheime boodschap. 
Spannend, ik zie de ontvangster voor me, peuterend aan die postzegel: wat heeft hij geschreven? Of ze heeft nooit geweten dat er iets onder stond en was teleurgesteld. 

Zelf heb ik dit nooit gedaan, maar mijn man vertelde dat hij dat vroeger bij een bepaalde vriendin ook deed en dan een pijltje bij de postzegel zette. Nooit geweten. 

En lieve C., je snapt dat ik dit heel erg leuk vond. Dankjewel! 
En dit is dus een van de redenen dat ik bloggen leuk vind.

dinsdag 28 juni 2022

Onze tuinen

 Onze jongste zoon maakte deze kleine serie van de volkstuin. Je kunt goed zien hoe kaal het eerst was en hoe goed het er nu uit ziet. 't Is veel werk, mijn man is er echt elke dag bezig en best lang. Zelf had ik gedacht echt goed mee te werken, maar het komt er maar niet van. Door allerlei oorzaken, maar nu ook omdat ik gewoon nog te moe ben. Corona, ja!

En dan is er nog onze eigen tuin, ook wel 'onze eigen postzegel' genaamd. Kijk, dit is wat ik zie als ik 's ochtends uit mijn slaapkamerraam kijk. 



Het is een vrolijk, kleurrijk geheel vind ik. Zeker als je het vergelijkt met de antituinen van beide buren. Allebei erg gesteld op een kale stoep en zich ergerend aan overwaaiende rozenblaadjes en overhangende rozentakken van ons. Ik kan wel zeggen dat wij ons aan elkaar ergeren en niet zo'n klein beetje ook. Maar goed, als ik in onze tuin zit, zie ik het allemaal niet gelukkig.




En de rozen en stokrozen maken veel goed. Vier verschillende tinten stokroos. Hoe is het mogelijk.

En de frambozen, tot nu toe hadden we 63 frambozen van een plantje, ooit bij de Gamma gekocht. En ze zijn zoooo lekker. Op de volkstuin kwamen ook de eerste frambozen, maar die zijn in vergelijking met deze nogal zuur. 


Oh en Marthy, een tijdje geleden werd ik helemaal enthousiast van jouw verhaal over je salvia's. Ik heb er meteen een paar gekocht en je had helemaal gelijk hoor, wat een topplant!


maandag 27 juni 2022

Mural in De Pijp

 

Aansluitend op mijn blogje over De Pijp in Amsterdam, dit werk van Fabrice Hünd. Ik vind zijn werk h mooi en origineel. Ik kwam er net achter dat hij helaas kortgeleden is overleden.




Als je meer wilt zien: klik

Linking to Sami's Colourful World

zondag 26 juni 2022

Zondag in De Pijp

 Er waren natuurlijk stukken van De Pijp waar ik al eerder wandelde of was. Maar om nou te zeggen dat ik de buurt kende... Maar door zo'n wandeling op zondagochtend, werd dat wel beter. 

De start was op het Marie Heinekenplein. Daar lag vroeger de achterkant van de brouwerij. 
Toen het plein gemaakt werd was er een probleem met de naam. Het plein moest,  in deze buurt,  naar een schilder worden vernoemd, maar een levend persoon of bedrijf... dat mocht nou weer net niet. 
Marie Heineken was een nicht van de brouwer en bekend door haar bloemstillevens. 
Een slimme keuze, de naam zat er zo toch in en passend in de schildersbuurt.

Er is in dit gedeelte van Amsterdam overduidelijk geen gebrek aan horeca.  En Andre Hazes die in deze buurt werd geboren en er zijn stamcafé had, wordt hier kennelijk nog steeds gemist.  Zelf was ik op de vroege zondagochtend eigenlijk alleen nog maar geïnteresseerd in de namen. 



In de 17e eeuw was dit gebied nog landelijk. In het laatste deel van de 19e eeuw kwam er een fraai plan. De Pijp moest een chique wijk worden. Met  het Centraal Station zo'n beetje in het midden!
Maar de gemeenteraad vond het plan te duur. Er kwam een nieuw plan en  er werd besloten dat er,  vooral snel, veel arbeiderswoningen moesten komen. En zo is het gegaan. Niks nieuwe brede straten, lánge straten kwamen er, die het oorspronkelijke patroon van dit gebied met poldersloten volgden.  Met huizen met veel verdiepingen. 
Door die twee plannen ontstond er een scherpe kruising, als een punt. Dat is ook de bijnaam van dit monument, De Punt. 



Ik vind het altijd leuk om te weten waarom iets op deze manier gebouwd is. 
Het was een lange wandeling die we maakten en er is nog veel meer van te vertellen
Nog even een klein voorproefje van de mural die we ook zagen in De Pijp en die ik morgen wat uitgebreider laat zien. 


zaterdag 25 juni 2022

De Burcht van Berlage

 
Ik gok dat iedereen wel eens van de architect Berlage heeft gehoord. 
En dat iedereen meteen denkt aan De Beurs van Berlage. Ik ook, ik ben er vaak binnen geweest ook, in die beurs

Maar heb je wel eens gehoord van De Burcht van Berlage? 

Ik niet, tot we laatst een uitje hadden voor de vrijwilligers van de Vereniging Hendrick de Keijser. Dat was erg leuk,  met een samenkomst in de Westerkerk en een lunch en een rondvaart en het eindigde in de Burcht van Berlage. 

Kijk, hier zie je het ontwerp, getekend. (Wikipedia) Nou, dat is niet een gebouw wat je makkelijk zou kunnen missen. Toch? 
Maar mij is dat gelukt hoor. En dan ook nog van je zelf vinden dat je goed kijkt... tssss. 

Het gebouw bevindt zich in de Henri Polakstraat in Amsterdam en het toeval wil dat we heel vaak in die straat zijn geweest. Wij komen er altijd door als we naar Artis gaan, als je de straat uitfietst of loopt zie je de ingang van Artis.  We hebben er onze fietsen wel eens geparkeerd, ik weet precies de minibieb in die straat te vinden en sommige huizen heb ik wel eens aandachtig bekeken. Maar die Burcht dus nog nooit. 

Zeg nou zelf dat is toch niet te missen? Maar wel dus en het was een heel groot gezelschap en velen herkenden het niet. Ook sommige Amsterdammers, waaronder mijn eigen Amsterdammer, hadden het gemist. Heel gek. 

Maar goed, nu zag ik het!  Het is ook interessant omdat het een vakbondsgebouw was. Van de Algemene Nederlandse Diamantbewerkersbond... 
Dat was de eerste moderne vakbond in Nederland. Opgericht onder andere door Henri Polak, die van de straatnaam. 

Een zeer grote entree zoals je ziet. En dat was allemaal mooi hoor, maar binnen... Wow, binnen weet je echt niet wat je ziet. 

Een prachtige, prachtige hal, heel groot en hoog. Echt indrukwekkend, met een schitterende lichtinval. En meteen al een heel bijzondere lampen, die kende ik dan weer wel, naar een ontwerp van Jan Eisenloeffel. 


1100 kilo zwaar en grappig om te weten tegenwoordig voorzien van ledverlichting. Je kunt meteen mooi zien hoe prachtig alles binnen is gedecoreerd. Zo licht allemaal en die lamp is echt de spil van de hal. 
We mochten ook nog in een van de zalen en daar werd het vakbondsverleden nog veel meer duidelijk door de muurschilderingen rondom van Rick Roland Holst. 


Het was te druk met vrijwilligers om alles en  goed te kunnen fotograferen, maar ik ben beslist van plan om nog eens terug te gaan. Het is geen openbaar gebouw, maar er worden wel rondleidingen gegeven en dat lijkt me interessant. Je kunt je daarvoor aanmelden.