Moeilijk

 

Oh,  hier kan ik me toch zo aan ergeren. Zo'n stukje in de krant. Dit was het Parool, de voorpagina. Maar het komt in alle kranten voor. 

Ik had geen idee waar dit over ging. Terwijl ik toch zo goed mogelijk de krant probeer bij te houden. 

Dus echt niet alleen de columns die ik leuk vind. Of de recensies of zo. Niet alleen de dingen die ik lees omdat ik geïnteresseerd ben dus. 

Daarbij ben ik redelijk opgeleid en mag er verondersteld worden dat ik de artikelen uit de krant kan begrijpen. 

Natuurlijk, als ik m'n best doe en de tijd en de moeite neem om de termen en de afkortingen op te zoeken, zal ik er echt wel uit komen. 

Maar daar heb ik helemaal geen zin in. Ik vind dat een krant duidelijk moet zijn zonder dat ik er voor moet werken. 

Overigens werd er op dit stukje ingegaan in een ander deel van de krant. Maar toen had ik er nog steeds moeite mee. 

Echt heel stom! En niet per se van mij!

De Bevrijde Camera, Eva Besnyö

 
De tentoonstelling die ik zag in het fotomuseum in Den Haag,  heet De Bevrijde Camera en die gaat over leven en werk van fotograaf Eva Besnyö.

Tussen de wereldoorlogen onststond een stroming in de fotografie die je ook de nieuwe fotografie zou kunnen noemen en Besnyö een drijvende kracht achter die nieuwe fotografie. Niet langer werd de schilderkunst geïmiteerd, het ging meer en meer over de werkelijkheid met nieuwe standpunten, van dichtbij, experimenteel. Wat je ziet wil je uitdrukken. Fotograferen zoals je wil. Bevrijd.

Circuskinderen, Balatonmeer, Hongarije, 1931

Terwijl je naar de foto's kijkt, lees en leer je ook steeds meer over het leven van deze vrouw. 

Eva Besnyö kwam als tweentwintigjarige in Nederland en had het vak toen al geleerd in haar geboorteplaats Budapest. 

Ze gaat eerst naar Berlijn, ervaart vrijheid, krijgt vrienden en opent een studio en... ontwikkelt zich. Wat wel past bij een fotograaf natuurlijk.

Starnbergerstrasse, Berlijn, 1931

Maar ze ziet het fascisme opkomen, voelt zich onveilig en volgt haar geliefde naar Nederland. Die geliefde is John Fernhout, de zoon van Charly Toorop. 

KunstenaarCharley Toorop bij het schilderij Drie Generaties, 1950

Het is hier geen Berlijn natuurlijk,  maar in de kunstzinnige omgeving van Fernhout went ze toch snel. Ze is talentvol, zelfstandig en succesvol. 

Spelende kinderen, Spuistraat Amsterdam, 1933

Werkelozen bij stempellokaal voor uitkeringsgerechtigden, Amsterdam, 1933

In de oorlog moet ze onderduiken, maar met een vals persoonsbewijs doet ze toch mee aan het verzet, door dan zelf pasfotos voor vervalste peroonsbewijzen te maken.

Na de oorlog en de scheiding van Fernhout hertrouwt ze en krijgt kinderen. Ze combineert het moederschap met een fotografiebedrijf, sluit zich aan bij Dolle Mina en volgt de vrouwenbeweging in haar foto's. 

Dolle Mina, jaren zeventig. 

Op de tentoonstelling waren heel veel foto's te zien. Prachtige zwart-witfoto's. Iconische foto's ook. 

Ik laat er nog eentje zien. Gewoon omdat ik het een prachtige foto vind

Reportage over Zeeuwse Klederdracht, Walcheren, 1939

Een bijzonder leven in een notendop. Een bijzondere vrouw. Eva Besnyö, 1910-2003.

Wicker

 

Een film met Olivia Colman in de hoofdrol wil ik zien. Ik wil alles van Olivia Colman zien. Ik vind haar zo ontzettend goed. Ook in deze film zo is me gebleken. Wat een actrice, die vrouw. 

De film is gebaseerd op een boek, op een fabel. Ik heb dat verhaal van Ursula Wills-Jones nooit gelezen, maar het moet een bijzonder verhaal zijn, want dat was de film ook.

Het verhaal: 

In een dorp, een beetje een middeleeuws dorp,  waar de bewoners aangesproken worden met de naam van hun beroep, woont ook de vissersvrouw. Zij is een eenling en wordt niet echt verstoten, maar wel enigszins belachelijk gemaakt. 

Zij krijgt er genoeg van, gaat naar de mandenmaker en vraagt hem een man voor haar te maken, een echtgenoot. Eentje van riet. 

Ze betaalt hem en de mandenmaker gaat aan de slag. Een aantal manen later komt de rieten man tot leven en hij is lief, handig en in sexueel opzicht ook een topper. Hij maakt de vissersvrouw gelukkig. 

En het dorp is jaloers, de bewoners zijn jaloers en dat heeft consequenties. 

Ik heb heel erg genoten van deze film. Verrassend, origineel en heel bijzonder. Meer kan ik er eigenlijk niet van vertellen zonder het te bederven. Oh ja en Olivia was geweldig. Echt geweldig.

Ik zag de laatste tijd best veel films. Pressure - the Incomer - 500 Miles -  Sense and Sensibility -  the Cycle of love - Juste une illusion - The beloved - Wicker. 

Ik hou van film, ik heb een man die er ook van houdt en een vriendin die ook graag gaat. Over de dikgedrukte films heb ik hier wat geschreven. Pressure zag ik in deze reeks als eerste en dat vond ik ook de beste. Maar daarna denk ik toch Wicker.  Ik ben dus heel blij met mijn Cinevillepas, ik haal de kosten daarvan er makkelijk uit. En het jaar is nog niet eens voorbij...

Monday

Vandaag drie totaal verschillende murals en de enige overeenkomst is dat ik ze in London heb gezien. Wel alle drie in hetzelfde jaar en voor zover ik me herinner in dezelfde buurt, Shoreditch

De eerste was al aardig overschilderd. 

Maar als ik een Latijnse tekst zie, wil ik altijd weten wat er staat én wat het betekent.  

Nou, er moet gestaan hebben Nil Volentibus Arduum en dat betekent: Niets is moeilijk voor hen die willen. 

(Ik denk dat ik niet hard genoeg wilde, want hoewel ik altijd heb gedacht dat ik nog eens Latijn wilde leren, is het er toch niet van gekomen). 

De tweede is een oog. Een prachtig oog, geschilderd op een muur vol rotzooi. Ik heb de maker niet kunnen achterhalen. Het zou vanwege de stippeltjes zomaar Jimmy C. kunnen zijn. Maar ik ben er helemaal niet zeker van. Het lijkt een beetje op iets dat op een bankbiljet zou kunnen staan. 

De laatste voor vandaag noemde ik in mijn mapje 'Werkende man'. Van deze mural weet ik bijna (=99%) zeker dat hij gemaakt is door Jana & JS. Ik heb ander  werk van dat kunstenaarsduo gezien, maar dit speciale werk heb ik niet gevonden. 

Linking to Sami's Colourful World

Oliebol

 

We waren naar de Cinema geweest. Dat doe ik het liefst 's middags. We gaan altijd lopend, ruim een half uur. En na afloop van de film duurt het dus ook minstens een half uur voor we thuis zijn. 

Nou en als je dan langs de oliebollenkraam komt... 

Ik had een dag eerder eventjes aan oliebollen gedacht,  omdat Sylvia Witteman er in het Parool een column over had. 

Over een vrouw die graag een oliebol wil en haar man die het absoluut niet wil.  

De kop:

'Het was een warme nazomermiddag, maar de oliebollenkraam deed goede zaken. De vrouw kreeg haar oliebol, in een servetje en beet er gretig in,  terwijl de man cynisch toekeek: 'Het moet kóud zijn voor oliebollen'.  

Ik wist niet eens dat er bij ons al een kraam stond. Mijn man ook niet, maar toen we dus uit de cinema kwamen na een lange film en met nog een wandeling voor de boeg, leek het hem toch wel erg lekker en hij besloot ineens dat hij er een wilde. 

Niet mee naar huis... nee, opeten,  ter plekke. 

Daar heb ik eigenijk een hekel aan vanwege de zich verspreidende poedersuiker. Maar ik nam er toch een, het was niet tegen te houden. En het was heerlijke bol. 

Toen we dat zeiden tegen de bakker met wie we een praatje maakten,  zei hij: 'Nou als jullie deze al lekker vinden, dan moet je eigenlijk die ook nog proberen,  die is nog lekkerder'. 

Hij gaf ons er een. Zomaar, cadeau. Een vitamini. En inderdaad heerlijk .

En met de poedersuiker viel het ook wel mee. 

Tot nu toe ben ik nog niet terug geweest voor een oliebol. Wel om de bakker de column van Witteman te brengen. Vond-ie leuk! 

Tja en nu is de wintertijd ingegaan, dus voor mijn gevoel mag het nu. Alleen na een lange film natuurlijk hè. 

Nomen est omen

Dit was in Edam of in Volendam, dat weet ik niet meer. Het is een 'onechte', maar wel erg leuk vind ik. 

Conny   zag deze:

RTV Noord ging het Zuidlaardermeer op met Gerard Vloothuis van het Watersportverbond. 

En nog een:

Tien dagen nadat Schultze en Pastoor het klooster kochten, trouwden ze er in hun eigen kapel. Dat smaakte naar meer, zegt Pastoor: 'Ik heb nog gedacht: ik word trouwambtenaar. Ik heet Pastoor, ik woon in een klooster en ik heb een kapel. Maar door de drukte is het er nooit van gekomen.' 

Verder: Op Instagram besteedde Brankele Frank aandacht aan de nieuwe baas van McDonald's en Inge- die -niet- meer -blogt, wees mij erop. 

Normaal gesproken wil ik geen namen afhalen van ander sites, maar deze had ik ook gehoord, in het Jeugdjournaal. En dan mag het: 

De Nederlandse afdeling van Mc D. heeft een nieuwe baas. De vrouw heeft een nogal bijpassende naam: Zoe Hamburger. Ze komt uit Amerika en werkt al jaren voor de hamburgerketen. 

Jeanette Renting zegt: Volgens mij is dit er eentje. Wilco Bloed. Gezien in de Stentor van 17 september 2026.

Emie dan: 'Het is misschien niet een volwaardige NEO, maar Natuurmonumenten heeft wel veel 'Geluk' met de nieuwe bestuurders, o.a. met Johan van de Gronden'.

En ik zag er ook een:

Dan een hele mooie van Marja Koning:

En tenslotte nog eentje van Margreet: 

Het geheim van de biecht  & het dagboek van de paus, met Bart Paepen

Dat was het weer voor deze ronde en als altijd: Blijf speuren, mensen én inzenden. bettievdgriend@hotmail.com 

Niet meer dan zeven

Aaaaiaai.... geen bingo vandaag. Het thema bij Anne Saturnein was deze keer:

'Foto's waarvan je niet meer weet waarom je ze maakte'.  

En echt eerlijk waar... zulke foto's heb ik niet. Ik weet van alle foto's die ik bewaard heb heel goed waarom ik ze maakte. 

Dat waarom is simpel: omdat ik het leuk, interessant, gek, stom, mooi, nieuwsgierigmakend, herinneringmakend vond. Of omdat ik er een blogje van wilde maken. Of... er is hoe dan ook een reden. 

Geen bingo dus, maar ik kan natuurlijk wel mijn eigen opruiming houden onder het kopje 'Niet meer dan zeven'. Dat doe ik vaker en dit is zo'n moment. 

Ik begin met deze foto. Een boekenhoofd, gezien in Parijs:

En daarna kwamen bijna als vanzelf allerlei teksten tevoorschijn. Eentje die niet meer kan, een bezienswaardigheid:

Een paar die ik zag in Amsterdam. Daar wandelend kun je wel bezig blijven (en dat doe ik ook), er zijn altijd opvallende zaken:

Over de vraag op deze zuil,  heb ik wel even nagedacht: 

Nog een paar teksten, gezien in een kringloop:

Deze foto is uit 2014, Rembrandt Franciscus. Ik vond het bijzonder dat mensen hun kind Rembrandt noemen. Mooi ook wel. Ik zou de ouders van het meesterstuk wel eens willen vragen naar het waarom van hun keuze. 

De laatste zag ik in London. Natuurlijk, waar anders?

Dan zit ik al weer aan de zeven. Nou vooruit, ik doe er nog een bij. Omdat ik daar heel hard om heb gelachen jaren geleden. 

En ik bijna zeker weet dat iemand van jullie ook zit te grijnzen nu:

En bij Anne, kun je nu vast foto's zien waarvan mensen echt niet meer weten waarom ze die gemaakt hebben. En ik ga eens denken over het onderwerp van volgende week. 

De Vondeling

In het jaar 2003, werd er in Amsterdam een jonge baby te vondeling gelegd. Zo zeg je dat: te vondeling gelegd.  

Een meisje gewikkeld in een dekentje, in een plastic tasje. 

Ze werd gelukkig heel snel gevonden. Op dat moment was ze nog maar net geboren. Er was geen briefje bij en ook geen andere dingen die een aanwijzing zouden kunnen zijn over haar afkomst. 

De kinderarts in het ziekenhuis gaf haar een naam. Lieve. 

Dat was nodig ivm met wetten en  regelingen en zo. En Lieve kreeg een plek in een gezin

Ze is opgegroeid, ze is nu drieëntwintig  en nieuwsgierig naar haar ouders of andere familieleden en samen met Podcastmaker Roos Gerritsen gaat ze onderzoeken of de ouders te vinden zijn. 

Niet dat er drieëntwintig jaar geleden niet gezocht is natuurlijk,  maar het is niet gelukt. 

En 'de zaak' is verjaard waardoor de politie niks meer kan doen. 

Heel gek is trouwens dat er in dezelfde tijd nog een vondeling was, een jongetje en hij is ook op zoek. Maar de twee zijn geen familie. Dat is vastgesteld. 

Daarna zijn er in Nederland geen vondelingen meer geweest. 

Enfin, in vijf afleveringen leef je mee met Lieve en met anderen die erbij betrokken zijn. Ik vertel verder niet hoe de speurtocht is verlopen.  Wel dat er in mijn ogen zeer serieus is gekeken naar allerlei facetten die er mee te maken hebben en ook vooral naar Lieve zelf en haar gedachten over een en ander. 

Een heel boeiende en toch ook spannende speurtocht. 

Kliederen

Eigenlijk zou ik moeten beginnen met een foto van mijn tamelijk volle prullenbak. Tamelijk vol vanwege al het afgekeurde kliedermateriaal. 

Kliederen is deze week namelijk het thema bij de bloghop van Conny. Dus ik ging kliederen. 

Bijna niks vond ik leuk. Wel lekker om te doen hoor, maar ik kon niks met de resultaten.

Tot ik bedacht dan maar wat Atc- achtergrondjes te maken. Als ik er een tekst of een plaatje op doe, kan het best een leuke Atc worden. 

Ze staan nu verticaal, de kaartjes, maar horizontaal zou ook kunnen. Of andersom. 

Ondertussen zat alles onder de verf. De gootsteen in de keuken, het werkblad op mijn kamer, mijn handen. 

Want dat ik ook een paar coronaplastichandschoenen had kunnen aandoen, dát bedacht ik pas toen ik al bijna klaar was. 

Inmiddels is mijn kamer weer opgeruimd. 

Desalniettemin... ik had echt een leuke avond. 

Ik hoop de andere deelnemers ook en dat kun je straks lezen bij Conny, klik hier

Hema

 

Het Museum van de 20e eeuw is echt een heel leuk museum,  in Hoorn. 

Het is dat museum dat voortdurend herinneringen oproept als je er bent, je herkent zoveel dat er niet meer is en dan staat het er gewoon nog, daar. 'Oh ja en aaaah...' niet van de lucht.  

Dat is altijd, maar af en toe is er een extra tentoonstelling van het een of ander. 

Het museum bevindt zich op het Oostereiland, pal naast Cinema Oostereiland. En in die Cinema, tja daar ben ik best vaak. 

Dus dan is het een kleine moeite om even met de MJK binnen te lopen. 

Nu was er zo een kleine, extra tentoonstelling over de HEMA. Omdat die honderd jaar bestaat. 

De Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam, H.E.M.A., opende op 14 april 1926 in de Kalverstraat in Amsterdam en al vrij snel daarna verdwenen de puntjes. Hema werd het. En is het!

Ik heb al eens gezegd hier dat ik de Hema echt zou missen als die er niet meer was of als ik elders zou moeten wonen. 

En dat is waar. Echt. Het is weliswaar niet meer zo als het was, maar ja eigenlijk nog wel zo'n beetje het enige warenhuis dat we hebben. 

Daarbij heb ik een band met de Hema omdat ik er als scholier werkte op zaterdagmiddag. In zo'n vieze, zweterige schort als je hieboven ziet (maar zonder een strik op mijn buik). En aan het eind van de middag lag mijn loonzakje klaar. 

Ik vond het heerlijk om te doen. En die Eau de Cologne die herinner ik me nog goed. Niet dat ik die gebruikte, maar het was zo leuk om zelf te vullen. En een echte kassa, met echt geld in verschillende bakjes en een zwengel en als je er aan draaide sprong die la open. 

Natuurlijk is de Hema ook de Tompouce. Toen voor 10 cent. Dat was in 1932.  

En de rookworst...die is er sinds 1936. Een toevallige toevoeging, omdat de zaak in Amsterdam per ongeluk teveel rookworsten had ingekocht en toen besloot ze te halveren en zo te verkopen. Dat was een succes en dus werd het ook weer zo'n icoon.  

De fotoafdeling, het design,  Takkie, Nijntje... 

Er kwamen veel vestigingen, ook in het buitenland.  Vanaf 1994 het Hemafluitje en de slagzin: Echt Hema. 

Dat alles wordt duidelijk verteld op de (kleine) tentoonstelling en dan per decennium. Het voortbestaan heeft aan een zijden draadje gehangen in de Coronatijd, tot het bedrijf in 2026 werd overgenomen door Jumbo. 

Een eeuw Hema...