Monday Mural: klikkerdeklik

 

Altijd als ik in het Statenlogement ben en ik laat na de voorstelling de bezoekers in de tuin, wijs ik ze op de koepels van de kerk die je vanuit die tuin kunt zien. En dan vertel ik dat die kerk ontworpen is door de Hoornse architect Bleijs. En dat je in Amsterdam een kerk hebt die er heel erg op lijkt. Dat is de Sint Nicolaaskerk (basiliek) en ja die is ook ontworpen door Bleijs. 

Ik hebt eerder over die kerken geblogd, hier. 

Ik vertel er ook altijd bij dat beide kerken ook mooi zijn van binnen en 'nou mensen als jullie toch gaan wandelen en de kerk is open... dan moeten jullie echt even gaan kijken'. 

Ik ben zelf best vaak in die kerk geweest. Het is er écht mooi. 

Zelf ging ik ook nog even kijken en toen zag ik ineens deze mural. 

Ik heb hem eerder gezien, maar nu zág ik hem en het drong nu pas tot me door dat dit gewoon een mural is. Eentje die een verhaal, of eigenlijk twee verhalen vertelt. 

Die verhalen heb ik hier al eerder verteld, dus dat ga ik niet nog een keer doen. Met slechts een klikje kom je,  als je belangstelling hebt, bij dat wat ik er toen over schreef. Bij de verhalen dus die je hier op de muur ziet afgebeeld. Klik

Mooie verhalen kan je niet vaak genoeg lezen vind ik. 

De muurschilderingen, het oude Mariabeeld, een Piëta in het midden... dat alles leest een beetje als een soort stripverhaal. 

De kunstenaar is Willem Schermer. Helaas heb ik over hem niet veel kunnen ontdekken. 

Linking to Sami's Colourful World 

Hoedje

 Het was warm in Amsterdam. Heel warm. Maar we liepen toch lekker hoor: 16,94 km zag ik achteraf.  

Eigenlijk waren we nog op weg naar het nieuwe Surinamemuseum, maar kwamen,  min of meer per ongeluk,  terecht bij het Scheepvaartmuseum en dat is heel dicht bij een halte voor de bus naar Hoorn. 

Dus we dachten Suriname komt wel een andere keer. We gaan even hier kijken en dan naar huis.  Mooi geweest. 

Ik had vanwege de zon mijn oude hoedje op. Ik kocht het jaaaaaren geleden in Portugal en ben er erg aan gehecht. De plek waar ik het kocht, de markt én de man die het me verkocht zou ik nog zo uit kunnen tekenen. 

Ik had het dus op en toen... was er een windvlaag. Niet eens een plotselinge, het waaide al de hele tijd, daarom was het ook uit te houden in de stad. 

Hoe dan ook, mijn hoedje waaide af. Niet meer op te pakken, het waaide in het water voor het scheepvaartmuseum. Een soort grachtje. 

Kijk, daar ligt het. Het zonk niet eens onmiddellijk. Maar ik dacht toch dat deze foto een laatste herinnering zou zijn. 

De jonge vrouw die bij de deur van het museum stond,  om de bezoekers wegwijs te maken, zag het gebeuren en schoot in de lach. Wij ook trouwens.

We hadden kort tevoren een praatje met haar gemaakt en misschien dat ze daarom zo lief was? Ik weet het niet, maar ze ging meteen bellen. 

Ik wist natuurlijk niet waarover ze belde. Maar dat bleek al snel, ze waarschuwde haar collega's en zei tegen ons dat die collega's  het hoedje er misschien nog wel uit zouden kunnen krijgen. 

Ergens beneden in het museum was een soort steiger, vanaf binnen te bereiken door het personeel. 

Ze zouden kijken. Wij keken vanaf de kant ook.

Het hoedje dobberde nog steeds richting dat steigertje, maar zakte steeds wat dieper. We konden ook zien dat er voorbij dat steigertje geen kans op redding meer was. 

Dus toen er inderdaad iemand kwam kijken maar vervolgens weer wegliep, dachten we dat het een verloren zaak was. 

Nou, je ziet het: geen verloren zaak en geen verloren hoedje. 

Die meneer was even een stok aan het regelen en was precies op tijd terug.

Is dat niet geweldig?

'Ik kom het bij de voordeur afleveren hoor',  riep deze held. 

En ja hoor, zo gebeurde het. 

Held? Nee hoor, drie helden. 

De jonge vrouw bij de ingang, de man met de stok en zijn collega die mij het druipende hoedje aanreikte. 

En ja hoor, ik mocht best een foto maken van deze helden. Wat was dat ontzettend lief van alle drie. Wat nou onverschillige wereld? Wat nou grotestadmentaliteit? Ha, niks van dat al. 

Ik had gelukkig een plastic tas in mijn rugzak, propte het hoedje erin. We liepen naar de bushalte en thuis waste ik het hoedje maar eens even goed en hing het aan de lijn. Het kan nog jaren mee. 

En dit blogje stuur ik naar het Scheepvaartmuseum. Zodat ze weten wat een tof personeel ze hebben. 

Kermis in Hoorn

Vandaag wordt de kermis geopend. De Hoornse kermis en dat is best een grote.  

Het leuke is, vind ik,  dat die in de oude,  historische binnenstad wordt gehouden. 

Smalle straten, alles precies uitgemeten en heel veel goed georganiseerd werk. 

Alleen al die giga vrachtauto's die er door moeten maneuvreren. En dan de ingewikkelde bouwsels, de attracties.

Ik heb van de week een paar keer gekeken naar de opbouw.  Er wordt zo te zien echt keihard gewerkt door heel veel verschillende mensen. 

Gisteren liep ik nog een rondje met onze oudste kleindochter. Zij vindt het fantastisch en zou wel overal in willen (en durven). Alles was klaar voor de start vandaag. De prijzen zijn niet zo hoog als de attracties, maar wel hoog en dat snap ik hoor, het kan bijna niet anders. 

Er wordt wel van alles gedaan aan die prijzen. Zo is er een dikke kermiskrant met kortingbonnen. Er is een familiedag waarbij je tussen 12  en 19 uur voor de meeste kinderattracties maar 1,50 per rit hoeft te betalen. 

Dinsdag is weer de prikkelarme kermis tussen 12 en 16 uur, zonder harde geluiden en felle verlichting. Er is zelfs een ouderendag zag ik. 

En een vuurwerkavond op vrijdag vanaf het Hoornse Hop. Eigenlijk is dat vuurwerk een cadeau van de exploitanten aan de stad, als dank voor de gastvrijheid.

En op maandag is er dan nog Lappendag. Dat is een oude traditie, een koopjesmarkt én stuntprijzen in de winkels. Ik ben er al in geen jaren meer geweest, maar toen onze kinderen klein waren, slaagde ik altijd heel goed. 

Ook heel veel feestende mensen en heel veel drank. 

De Hoornse kermis ... we gaan het weer (een beetje ) meemaken. 

Ps: Dank voor alle lieve reacties en felicitaties gisteren!

Jarig

Vorige week vrijdag was mijn man jarig en vandaag ben ik jarig. We vieren het eigenlijk niet. 

Ons vrijwilligerswerk in het Statenlogement is altijd op vrijdag. 

Ik doe dienst vier (12.00-14.30 en mijn man lost me af met dienst vijf, tot 17.00)

Een paar maanden van tevoren wordt ons gevraagd verhinderingen op te geven, dan kan er tijdig een rooster worden gemaakt. 

Ik ben hier thuis degene die dat uitzoekt en ik had niet aan onze verjaardagen in augustus gedacht. Beetje stom, maar ja...

Dus we werkten allebei op Frits' verjaardag en vandaag ook op die van mij. Niet erg hoor. 

Echter: onze kleindochters, Noor en Jet, hadden daar geen boodschap aan en nodigden ons voor de volgende dag  uit in het,  voor de gelegenheid geopende, restaurant 'De Zeeparel'. 

Die twee hebben alles verzonnen en geregeld. Ze deden bijna alles zelf en zijn er heel lang mee bezig geweest. En ook al lang van tevoren. 

Het restaurant was in de achtertuin en de keuken gewoon in hun huis. 

Het begon met een gezellig gedekte tafel , versierd met schelpen en andere strandvondsten. We kregen een schelpenketting om. 

En daar was het menu, met een echt logo: een kleine zeeparel met een kroontje. 

Met ook nog een echte drankenkaart en we kregen als eerste een verrukkelijke smoothie geserveerd. 

Echt,  aan alles was gedacht en ik moet zeggen dat alles ook echt heerlijk was. 

Het hoofdgerecht, de verrassing dus,  bestond uit een oester, mosselen en frietjes. 

Zo veel werk hebben ze er aan gehad, want kijk,  als er staat Chocolate Chip Cookies, dan zijn die Cookies ook echt zelf gemaakt.  Ook het ijs van het dessert... zelf gemaakt. 

Alles werd keurig geserveerd. 

Voortdurend werd gevraagd of we nog iets wilden drinken en of alles naar wens was en ... dat was het. DAT WAS HET!  

Twee stralende tien-jarigen en liever of leuker of lekkerder konden opa en oma zich echt niet wensen. Het was geweldig. 

Tja en dan zouden jullie nu vast een heleboel foto's willen zien. Die zijn ook gemaakt natuurlijk. Maar we hebben afgesproken dat ik hier geen herkenbare foto's van de kleindochters meer laat zien. 

Soms is deze wereld een nare wereld en daarom kan dat eigenlijk niet meer. Gelukkig zijn er nog wel een paar foto's die wél kunnen. 

Onze oudste kleindochter had die dag trouwens wat anders te doen. Maar ze was er wel bij hoor en maakte tijdens het diner bekend wat haar verrassing voor onze verjaardagen zal zijn. Het duurt nog even, maar het wordt heel bijzonder. Ik zal het er vast nog over hebben. 

Doppen, flessendoppen

Het plan was lekker een beetje rond te lopen in Amsterdam en uiteindelijk terecht te komen in het Stedelijk Museum. En dat is precies wat we deden. 

Ik heb een lijstje thuis en daar noteer ik soms dingen die ik misschien wel wil zien. Het Stedelijk stond er op, maar ik had niet opgeschreven waarvoor, wat er dan te zien was.

Maakte niet uit, we gingen toch.

En bij de ingang vroeg ik aan de suppoost wat er nieuw was sinds mijn vorige bezoek in november 2025. 

Hij dacht even diep na en noemde toen drie dingen. Bij twee ervan wist ik meteen weer dat ik daarvoor die notitie had gemaakt. Voor Kho Liang Ie en voor Beyond the Manosphere. Maar toen noemde hij nog iets en daar wist ik niks van. 

'Ja', zei hij, 'En die blikjes, dat blikjeswerk is ook weer terug'. 

Ik bedankte hem hartelijk. We gingen eerst naar Kho Liang Ie en de Manosphere. Ie bekeken we uitgebreid, maar die mano... dat werd ons allebei te veel en we zeiden meteen dat we nog maar eens op een andere keer moesten gaan kijken. 

Toch wilde ik wel weten wat dat blikjes gedoe nou precies was. En dat was geweldig. Ik had er echt nog nooit van gehoord. 

De eerste foto heb ik erbij gezet zodat je kunt zien hoe groot het wandkleed is. Namelijk echt heel groot. 

En blikjes... Niks hoor, dit werk is gemaakt van flessendoppen.  Flessendoppen!!!!

Kijk maar van dichtbij:

Ongelooflijk vind ik het. En bovendien heel erg mooi. 

De maker van dit kunstwerk uit 2009 heet El Anatsui en hij komt uit Ghana. De titel van het werk is 'In the World But Don't Know the World'. 

En er was een toelichting bij: 

'De doppen zijn aan elkaar geregen en glad gestreken. Ze zaten ooit op flesen die tijdens de koloniale periode werden verhandeld,  eerst in ruil voor goederen, later voor mensen. De kunstenaar verandert deze afgedankte resten  van een gewelddadige geschiedenis in zijn Nigeriaanse atelier in levendige, sprankelende sculpturen.  Wat er uitziet als kostbare stof is gemaakt van afval. 

Het werk stelt de vraag: Wat zien we en wat zien we over het hoofd, als we schoonheid tegenkomen?' 

Een Mononumentje in 't Monumentje

Verder slenterend, zagen we natuurlijk nog veel meer: 't Was rond de  Pride, maar niet op zaterdag. Er waren veel vlaggen en positieve uitingen. Mooi om te constateren.

We zagen ook een vlag op Café 't Monumentje. 

Ik vind die naam altijd zo leuk voor een café. Ik ben er nog nooit binnen geweest en ook nu had ik er geen tijd voor. 

Of eigenlijk: het was niet aan de orde, want we slenterden wel, maar toch met een doel en als je natuurlijk overal blijft staan om foto's te maken schiet het niet op. 

Maar ik zag nog wel, voor het raam een fraai gedicht van ene Martijn van Spankeren en als dat café zo is als hij het in 2021 dichtte, wil ik er zeker, heel zeker een keer naar binnen.

Toen we verder liepen zag ik ook nog dit. Beetje merkwaardig wel, vind je niet?

Slenterend

Slenterend door het centrum van Amsterdam zag ik dit:

Nou dat is leuk, ik hou van begroeide gevels.  En deze was heel groen,  goed gevuld. Het was ook opvallend omdat de rest van de straat helemaal niet meedeed. 

Toen we wat dichterbij keken, zagen we dit:

Dit is dus waar al dat groen vandaan komt. Hoe is het mogelijk vraag ik me dan af.  Hoe kan dat?

Mijn man vroeg het ook echt, aan een mevrouw die langsliep. 

Het bleek de buurvrouw te zijn. Ze was ook heel verbaasd en had het nooit eerder gezien. Ze ging het aan haar buurvrouw vragen, maar moest eerst een bus zien te halen, dus daar hadden wij niks aan. 

Zou er een kelder onder zitten, zou het een binnentuintje zijn? Hoe dan ook, bijzonder was het. Daar in de Lindenstraat. 

Mural_opruiming

 

Opeens bedacht ik dat ik ook wel eens een mural-opruiming zou kunnen houden. Zoals ik met andere foto's ook regelmatig doe. Volgens mijn eigen regels mogen het dan niet meer dan zeven foto's zijn. Maar... een collage, zoals die hierboven, die telt gewoon voor een. (Dus ik mag er nu nog zes!)

Deze beschilderde betonblokken zag ik trouwens in april van dit jaar op het NDSM-terrein in Amsterdam. 

Dan weer een collage, maar wel twee vrouwen in beeld:

Nog drie en dat komt helemaal goed uit. Wat je hier ziet was mijn totale oogst, die dag in april!

Het ziet er allemaal rommelig uit, dat dacht ik in eerste instantie. Maar hoe langer hoe beter je kijkt, zijn ze toch allemaal goed gemaakt. En trouwens... ik doe het de makers niet na!

Linking to Sami's Colourful World. 

Nomen est Omen

 Ja ja,  ik zag er ook weer eens een:

En bloglezer Aleida ook:

Aleida vond er later trouwens nog een, ze schrijft:

Grappig is ie niet, want heeft voor kinderen nogal eens enorme gevolgen. Hoe dan ook is de naam van de man heel treffend.

De Haagse gynaecoloog Ed Goormans heeft zijn eigen sperma gebruikt als donorzaad. 

Daarna Tineke Dieks: 

En Jeanette zei: Zoekend naar de naam van een boom, kom ik deze kwekerij tegen. Met deze naam 'moet' je toch wel boomkweker worden!?!

Vervolgens eentje van Emie: 

Had ik je deze al eens gestuurd? 

Troost is een mooie naam voor een uitvaartbegeleider!

En tenslotte  Mevrouw Niekje met een overduidelijke NEO:

Dat waren ze weer. Iedereen kan meedoen hè, je hoeft hem alleen maar in te sturen: bettievdgriend@hotmail.com 

Uilenspiegel

 

Over Tijl Uilenspiegel, blogde ik al eens eerder. Hij zou in Damme geboren zijn en Damme... die stad passeren wij altijd op weg naar Brugge. 

Passeren is niet juist, we gaan er altijd even kijken, in Damme. 

En de eerste keer constateerde ik dat er niet heel veel herinnerde aan Tijl. Maar nu, de laatste keer dat we naar Brugge fietsten, was dat anders, of eigenlijk het was niet anders,  ik kéék beter.

Dus spiegels, uilen, Lamme Goedzak (Tijls vriend) en Soetkin (zijn moeder) alom. 

 

Bovendien namen we nu de tijd om het Uilenspiegelmuseum te bezoeken en wat een aardig museum was dat met heel veel spiegels en dingen die met Tijl te maken hebben en een heleboel verhalen.

Het museum stelt zich de vraag 'Wie is Tijl Uilenspiegel? Een schurk, een nar, een held? 

In ieder geval is het een literaire figuur die verschijnt in vele gedaantes. En humor maakt hem herkenbaar. Plus het feit dat hij ons een spiegel voorhoudt'. 

De verhalen van Uilenspiegel werden rond 1500 geschreven door de Duitse Hermann Bote. Korte losse verhalen waarin Tijl dus afwisselend  een wijze nar is, of een schurk of gewoon een deugniet. 

Pas veel later, in 1867,  schreef Charles de Coster, een boek met Uilenspiegel in de hoofdrol spelend in de 16e eeuw en wordt hij een soort vrijheidsstrijder tegen de Spaanse overheersing. 

Maar ook nog steeds grappen en streken en verhalen, bijvoorbeeld: 

En de naam Uilenspiegel? 

Tijl zette toen hij vijftien jaar was in Damme een kleine tent op. Hij riep dat iedereen zijn tegenwoordig en toekomstig wezen kon komen zien. In een mooi kader. 

Zo toonde hij de mensen, ( die van Damme, Brugge en zelfs van Oostende),  hun spiegelbeeld. En in plaats van hun te zeggen 'Ik ben ulieden spiegel', zei hij kortweg: 'Ik ben ulen spiegel'. Uilenspiegel dus. De uil stond in die tijd voor domheid, vandaar.