Meester I.S.

 I.S., of eigenlijk Meester I.S. 

Een schilder uit de tijd van Rembrandt die prachtig en heel speciaal werk maakte en eigenlijk het enige dat we van hem weten zijn de initialen I.S. waarmee hij zijn werk 'ondertekende'.

En dan nog niet eens al zijn werk hoor, soms ontbreekt de handtekening. 

Als die er wel is, moet je heel goed speuren om die twee lettertjes te kunnen zien.

In dit geval bijvoorbeeld. 

Wat zal het betekenen, I.S? Waar staat het voor? Is het Jan Steen. Zou kunnen, de I werd indertijd ook als J geschreven. Is het Isaac Salomons? Of is het misschien zelfs een vrouw, Isabella Schaap of zo. 

We weten het niet. Het zou kunnen.

Dit is een werk waar je de ondertekening op ziet. Het heet 'Jonge geleerde' en het is uit 1633. Leiden

was inderdtijd (met de oudste universiteit van ons land) een intellectueel bolwerk. Komt Meester I.S. uit Leiden?

We weten het niet, maar het zou kunnen, gezien het feit dat hij waarschijnlijk onder de invloed van Rembrandt en andere Leidse schilders als Gerard Dou en Jan Lievens stond en door hen geïnspireerd raakte. 

Maar kwám hij ook uit Leiden? Dat wordt vermoed, alleen maar vermoed. 

Hij schilderde heel wat portretten van mensen in dikke bontjassen en aparte hoofddeksels. Aan de kleding te zien had hij (volgens deskundigen op het gebied van kleding en textiel) ook banden met koudere delen van Europa. Reisde hij? We weten het niet. 

Een ding is zeker: I.S. maakte prachtig werk. 

Ik vond dit portret het allermooist. Moet je die ogen zien en die bontkraag. Hoe kijkt die vrouw, is ze moe, is er een heel klein beginnend lachje? 

Op de tentoonstelling in de Lakenhal in Leiden, is (nog tot 8 maart) werk te zien. 

Veel werk, zestien schilderijen van een oeuvre dat niet heel groot is. Maar er kan nog best onbekend werk zijn dat in handen van particulieren is. We weten het niet.

Oh ja en I.S. was genadeloos eerlijk en schilderde vaak mensen met iets afwijkends in hun gezicht: 

En dan is er nog het madeliefje dat op verschillende schilderijen te zien is als een soort handelsmerk misschien wel. Dat was leuk om te speuren:

Kortom: de naam van de tentoonstelling is uitstekend gekozen: Meesterlijk Mysterie. 

Toevallig

 

Ik was laatst met Marion in Utrecht en op de Oudegracht wees zij me op het enige middeleeuwse stadskasteel in Nederland, Oudaen. 'Hoe weet je dat?',  vroeg ik. 

Nou ze had het uit een boek: 'Het toppunt van Nederland'. 

'Volgens mij hebben jullie dat boek ook, want van ons gekregen'.  

Thuis gekomen ging ik op zoek en ja hoor, we hebben het. 

Even zoeken dus naar dat stadskasteel. 

Ik deed het boek open en dat was precies de bladzijde waar een kleine beschrijving van dat kasteel staat. 

Toeval. 

Met Marieke speel ik Wordfeud. 

Als er een spel klaar is nodigt een van ons de ander uit voor het volgende potje. Gisteren was dat Marieke. 

Ik accepteerde en dat betekende dat ik mocht beginnen. 

Ik ging kijken welke letters mij toebedeeld waren en zag... 

de eerste letter van Mariekes voornaam. 

De M dus en dat is helemaal niet bijzonder natuurlijk.  Maar dat de andere zes letters haar complete achternaam vormden, van zes letters, in de goede volgorde, ja dat vond ik wel bijzonder.

Toeval 

Nog eentje. 

Het boek 'Een gedicht is nooit genoeg',  is bij ons echt in gebruik. 

We streven ernaar om elke dag een gedicht te lezen uit dat boek. Dat wil zeggen ik lees er eentje voor. Ze zijn van Plint en erg leuk. 

Echter, soms denken we helemaal niet aan dat, overigens briljante,  plan. 

En ook nu was het al een hele tijd geleden. Tijd om het weer op te pakken. 

Dus... na het eten, ongeveer zoals vroeger de bijbel op tafel kwam, pakte ik dat boek. 

Ik opende het en ... het volgende gedicht stond voor mijn neus. Ik bladerde dus niet hè. Waar ik het boek opemaakte stond dat gedicht. Je kunt het hieronder lezen. 

Had ik net een blogje gemaakt over een Titanicboek en het feit dat ik helemaal in Titanicsferen verkeerde.

Toeval

 

Het gedicht is van Bette Westera en het beeld, van Irma van Osch. 

En ik denk soms dat ik van toeval aan elkaar hang. Hebben jullie dat nou ook?

Reuchlins reis

 

Al weken, sinds ons bezoek aan de tentoonstelling in het Kunstmuseum in Den Haag, ben ik in Titanic-sferen. 

Ik zag de film in de herhaling, ik bezocht Fenix, het museum over migratie in Rotterdam.

En ik las dit boek 'Reuchlins reis', van Cathalijne Boland.

Dat er Nederlanders aan boord van de Titanic waren, wist ik helemaal niet. 

Dat leerde ik in het Kunstmuseum. 

Het waren er drie. Een stoker, een kok en Reuchlin.

Alle drie waren ze eigenlijk beroepsmatig aan boord. 

Over de stoker en de kok is niet heel veel bekend, over 

Reuchlin des te meer.

Jhr. George Reuchlin is directeur van de Holland-Amerika Lijn en gaat uit hoofde van zijn functie en op uitnodiging mee op de eerste vaart van de Titanic. 

Hij is 37 jaar oud. 

 Thuis zullen zijn vrouw Athie en zijn drie jonge kinderen op hem wachten. Tevergeefs, George Reuchlin keert niet terug. Hij overleeft de ramp met de Titanic niet. 

De kok en de stoker ook niet. 

George reisde uiteraard eerste klas en dit was bepaald niet zijn eerste vaartocht. Die was al veel eerder, toen hij zestien was. 

Zijn vader was toen directeur en de jonge George ging op het nieuwste schip naar New York. Leren moest hij. 

Dat wordt allemaal verteld in dit boek.

Het gaat over de luxe aan boord. De maaltijden, de verzorging, de conversaties. De gentleman's agreements.  

Over de luxe leefwereld van dit soort mensen. George en Athie laten een huis bouwen en hoeven niet op een paar centen te kijken. Hun hele leven straalt rijkdom uit. 

Maar het gaat ook over de stoomvaart, over de groei van Rotterdam, over de landverhuizers, over de derdeklaspassagiers. 

De schrijfster heeft heel veel onderzoek verricht, dat kan bijna niet anders. Een boek met ontzettend veel details. 

(En als je sommige, in mijn geval technische, details even wil overslaan, kan dat geen kwaad voor de rest van het verhaal.) 

Ongelooflijk knap gedaan. Zeer de moeite waard, een duidelijk tijdsbeeld en zo geschreven dat je meeleeft met de hoofdpersoon en zijn familie. Heel leerzaam ook! 

En dan ook nog een heleboel foto's erin die ik echt heb zitten bestuderen.

Zoals deze kaart die George vanaf de Titanic verstuurde aan zijn kinderen. Deze kaart werd in Cherbourg gepost. George stuurde er ook eentje aan zijn dochtertje. Zijn jongste zoontje was kennelijk nog te klein. 

Bloghop

 Voor Conny's creatieve bloghop was het thema deze keer Vintage. En dit is wat ik er van maakte: 

Waar ik aan dacht was iets met film. Het tijdperk van de stomme film, wat trouwens een heel stom woord is voor een film. 

Ik dacht aan een filmster, een beetje zo'n smachtende ster en als haar film dan vertoond wordt dat er dan dus niet gesproken wordt,  maar in de zaal zit een pianist er passende muziek bij te maken. 

Daar dácht ik dus aan en ik wilde het groot aanpakken. Maar na een hele middag tutten (wat ik overigens lekker vind hoor, tutten, luisterboek aan), is dit het resultaat. Dit en een overvolle prullenbak. 

En groot is het niet geworden, wel vintage vind ik.

 

 En nu geef ik het op. Ik probeer iedere keer groot te werken (en minder keurig) en het lukt me gewoon niet. Want ook dit is bijna  een Atc.

Als ik de randen er af haal, precies op maat,  is het er een. 

Kijk, hiernaast maar dan zie je wat ik bedoel. 

Voor de volgende keer zie ik trouwens ik bui al hangen. Dat zal denk ik een druif worden of een bes of zo. 

En nu kijken wat de andere deelnemers hebben gemaakt. Altijd een heel leuk onderdeel van de bloghop. 

Veel tijd heb ik nu trouwens niet, maar vanavond of misschien vanmiddag ga ik zeker kijken. 

Hier, bij Conny zie je ze allemaal: klik!

Noach

Noach zit zeker in de lucht. Emie liet een superleuke Marius van Dokkumkaart zien op haar blog. Over Noach en de Ark. Bovendien een leuk verhaal over de jonge Maarten 't Hart. Ook over Noach. 

Zelf  kocht ik net,  in de kringloop,  het boekje 'Nieuwe Impressies van een simpele ziel' van Annie Schmidt. (3e druk, februari 1953). 

Heel erg leuk. Nu nog steeds na 73 jaar. 

En voor 40 cent, was het echt een cadeautje!

Een van de impressies is over Noach en de Ark. En over een jongetje dat het verhaal van Noach aan het herkauwen is.

 

Twee aapjes! 

Twee vlooien ook?  vroeg hij. 

Zeker, twee vlooien ook. 

Hadden die aapjes dan niet vanzelf vlooien vroeg hij en keek heel zoet en sereen. 

Nee, want mevrouw Noach had alle vlooien van tevoren gevangen weet je, want meer dan twee mochten er niet in de ark. 

En terwijl hij daarover zat te peinzen zag ik ineens mevrouw Noach voor me.( Schrijft Annie).  

Je hoort nooit zoveel over de vrouw van Noach, ze wordt altijd zo in het duister gehouden. En dat terwijl het toch voor haar een heel ding moet zijn geweest, al die beesten in haar suite, net toen de ark een beetje aan kant was. 

Er moet een moment geweest zijn dat ze zich stoer voor de deur opstelde en riep: en nou is het uit! Geen bunzings in me schone roef! 

Ik schreef trouwens al eerder over een ander boekje met als hoofdpersoon Noach. Klik 

En nog een keer, klik

En dan zijn er natuurlijk nog heel wat schilderkunstuitingen betreffende Noach en de Ark.  

Zoals dit werk uit 1570, van de Vlaamse schilder Simon de Myle: De Ark op de berg Ararat.

Ps. 'Geen bunzings in me schone roef', dat is geen fout van mij. Het staat er echt. Nou vooruit, omdat het Annie is!

Mannetjes

Ineens zie je ze overal. Zag moet ik eigenlijk zeggen.  Ineens zag ik ze overal. In London. Van die mannetjes...

En misschien noem je het geen kunst of misschien ook wel hoor, maar het vrolijkt het straatbeeld op sommige plekken toch echt op. Ik heb er plezier in gehad in elk geval en ik doe het de maker(s) niet na. 

Linking to Sami's Colourful World

Namen en ramen

Soms maak ik een blogje en nog een en nog een. Die worden dan opgeslagen en dan vergeet ik het wel eens. Zo ben ik in augustus begonnen aan een serie over Volendam. Ik liet iets van het Volendammuseum zien, namelijk al die sigarenbandjes  Ik vertelde toen dat ik er op terug zou komen, op dat bezoek. En dat is nu. 

Zo grappig al die namen op de deur. Omdat dat allemaal namen zijn die je herkent en dus kent. Je zou nooit denken dat het Zeeuwse namen zijn, of Groninger namen. Je wéét het,  ja waarvan eigenlijk? 

Van beroemde Volendammers, dat zeker en dan ook nog wat namen die met vis te maken hebben. Ik zag er trouwens nog veel meer hoor en dit was allemaal in een lange straat:

Wat ook zeer opvallend was, dat waren de ramen. Of eigenlijk niet de ramen zelf, maar dat wat er achter die ramen stond. 

In de meeste gevallen, tussen de twee gordijnen aan twee kanten,  staat er dan een pot of beeld of lamp precies in het midden en dan aan de twee zijkanten daarvan ook weer wat. 

Precies hetzelfde en volkomen symmetrisch. Kijk zo: 

En dan niet toevallig bij een of twee ramen hè, maar echt heel veel. 

Ik dacht op een gegeven moment dat zelfs de planten symmetrisch wilden groeien hier, maar bij nader inzien:  het zullen wel nepperds zijn:

Toen we een praatje maakten met een man die de buitenboel stond te schilderen en ik vertelde wat ik me was opgevallen, zei hij dat iedereen ook perse een deur wil hebben die anders is dan andere deuren. Daar had ik nog niet zo op gelet, maar daarna natuurlijk wel.  Het was waar al die deuren waren verschillend. 

En ook opvallend: allemaal prachtig in de lak en zeer goed verzorgd. Ik zag ook heel wat vrouwen hun stoep vegen. Dit was geen toeristisch gedeelte. 

Fenix, deel 2

Gisteren heb ik wat verteld over de buitenkant van het museum Fenix in Rotterdam.  IN het museum waren drie verschillende tentoonstellingen. Even voor de duidelijkheid, het museum gaat over migratie. 

Op een afdeling is de tentoonstelling 'Alle richtingen'. 

Met beelden, schilderijen, voorwerpen... kunst. 

Migratie door de ogen van kunstenaars. 

Weten waar we vandaan komen en weten waar we naar toe gaan. 

Hiervan zou ik heel graag veel willen laten zien. 

Maar niet nu want ik denk dat ik daar nog wel eens op terug kom en dan wat uitgebreider. 

Hiernaast zie je alvast een mooi voorbeeld. De afschaffing van de slavernij in Frankrijk werd gevierd als een nationale overwinning en o.a. met anti-slavernijbeelden, vaak op nogal stereotype manieren. 

Maar kennelijk wel inspirerend want deze buste wordt nu bijvoorbeeld getoond in een clip van Beyoncé. 

Op een andere afdeling zijn heel veel koffers verzameld van over de hele wereld. 

Het is een kofferdoolhof.

Sommige koffers hebben een geel label en via een audiotour krijg je, als je daar op richt, een verhaal te horen.

Wat voor koffer was het, was het voor een vakantie, was het een vluchteling, wat?

Ik luisterde naar een zo'n verhaal en besloot dat ik nog maar eens terug moet. Ik zat al bijna vol en veel tijd was er ook niet meer

Maar het allermooist vond ik (en dat was dus de derde afdeling) de fototentoonstelling The Family of Migrants. 

Foto's uit de hele wereld en van alle tijden. De foto's gaan over vertrek, reis en aankomst. 

Bekende foto's, totaal onbekende foto's en ik heb er voor gestaan, slikkend met een brok in mijn keel en knipperend tegen mijn tranen. 

Ik hoop vooral dat heel veel middelbare scholen naar deze expo gaan kijken. Als ik de baas was op zo'n school zou ik het misschien wel verplichten.  

Ik laat er een paar zien:

Ara Güler. Turkije, 1962. Aan de kades van de wijk Galata in Istanboel

John Moore. V.S. , 2018. De Hondurese Yanela Sanchez is in tranen vlak voor zij en haar moeder Sandra worden gearresteerd door de grenswacht in Texas

Michelle Frankfurter. Mexico 2014. Een vrouw uit Guatemala probeert met haar baby de V.S. te bereiken

Selma van der Bijl. Nederland, 2017. Nguse Berhane uit Eritrea wacht op Schiphol op zijn gezin. Zijn verzoek om gezinshereniging is eindelijk goedgekeurd. Hij heeft ze al tweeënhalf jaar niet gezien. 

 

  

Ik had wel bijna alle foto's willen laten zien hier. Maar deze liever niet:

Fenix

 

Het lijkt wel of we een uniform hebben voor onze museumclub. Sowieso blauw en ik zal de volgende keer ook gewoon een spijkerbroek aan doen. 

Enfin, wat hadden we een prachtige dag. We moesten er een eind voor met de trein, maar we hadden iedere keer een coupé voor ons vieren, dus we zijn bijgepraat hoor!

En na de metro en de bus en een heel klein stukje lopen zagen we het museum waar we naar toe wilden al liggen: Fenix, het nieuwe museum over migratie in Rotterdam.

En daar tegenover Hotel NewYork. Dat zagen we ook liggen. Ja en toen zat het er dik in dat we eerst maar eens even zouden gaan lunchen daar. 

Maar daarna dan toch het museum. En van dat museum eerst over het gebouw

Feniks is een mythische vogel die verrijst uit de as. 

Hier stond vroeger een grote havenloods, die echter  door een brand werd verwoest. Het gebouw werd herbouwd, nu als twee gebouwen. Die verrezen dus als het ware uit de as en vandaar de naam. 

Het gebouw is werkelijk prachtig om te zien. Futuristisch. En de bijnaam De Tornado is ook wel duidelijk, toch?

Als je er in bent,  kun je,  langzaam meelopend op een dubbele gedraaide trap,  naar boven. Onderweg steeds kijkend, fotograferend, genietend.

(er zijn liften hoor, maar lopend zie je veel meer). 

Alles weerspiegelt en glimt, echt fantastisch. Op de foto hierboven zie je een stukje van mijn sjaal en de jas van een van ons. 

Nou en dan naar buiten om het fenomenale uitzicht te bewonderen.

Alleen voor het gebouw naar dit museum gaan, zou volkomen gerechtvaardigd zijn. En eigenlijk ook wel voldoende.

Maar ja, we gingen niet speciaal voor het gebouw, dus...wordt vervolgd.

Een beeld

 

Op donderdagmiddag was ik hier. Omdat ik hier moest zijn. 

We stonden in een parkeergarage en toen we eruit kwamen zag ik dit beeld en vond het prachtig. Dit is op het Anton de Komplein in Amsterdam. 

Ik maakte de foto omdat ik het echt een heel mooi beeld vond (en vind). 

Ook een foto van wat er bij stond.

Die is heel slecht, omdat ik nogal gestresst was en haastig, maar ik dacht dat zoek ik nog wel uit. 

Ha dat hoefde verder niet hoor, want weer eens een van die toevalligheden: ik maakte de foto afgelopen donderdag en maandag stond er een flink artikel in het Parool met een foto erbij die heel erg leek op die van mij. Zelfde punt. 

Enfin,  het artikel gaat over dit beeld. Het is gemaakt door Jikke van Loon en het is een eerbetoon aan de Surinaamse schrijver en verzetsheld Anton de Kom. 

Ik las zijn boek 'Wij slaven van Suriname' en daarna zijn levensgeschiedenis. Indrukwekkend, allebei. 

Het beeld blijkt omstreden te zijn vanwege dat ontblote bovenlijf. Dat doet tegenstanders denken aan de slavernij. Anton de Kom zou gewoon een pak aan moeten hebben zoals hij dat altijd droeg.  

Kwetsen is nooit de bedoeling geweest van de maakster natuurlijk, maar zij begrijpt de kritiek. Ze schreef zelf een open brief met daarin de vraag of het (na twintig jaar) geen tijd is om een nieuwe generatie makers een nieuw beeld te laten creëren. 

Maar ja, er zijn ook mensen die het juist een prachtig, krachtig en duidelijk beeld vinden. 

Nou dat dus. 

Er zal nu misschien  een maatschappelijke dialoog volgen. En die ga ik dan weer volgen nu ik het beeld ken.  

En dan nu nog de tekst die erbij staat. Die heb ik natuurlijk wel gevonden.  Die komt uit een gedicht van Anton de Kom.  Ik nam die over van deze site: klik

'STRIJDEN GA IK!
EERST NA D'OVERWINNING
KOM IK TERUG…'

Symboliek
Deze beginregel uit het gedicht van Anton de Kom was het uitgangspunt voor Jikke van Loon bij het maken van het beeld. Het ontwerp voor het monument hakte Van Loon uit een gele kabbes, een boom die zij haalde uit het binnenland van Suriname en per boot verscheepte naar Nederland. Hierin ligt een bijzondere gelijkenis met de persoonlijke geschiedenis van De Kom. Een man 'uit het goede hout gesneden' die, op gezag van het Nederlands gouvernement, met gezin onder dwang werd getransporteerd van Suriname naar Nederland. Het uiteindelijke beeld is om redenen van duurzaamheid in brons uitgevoerd.