Een doodgewone straat

Soms ben je op een gewone wandeling. Niet op zoek naar het een of ander. Ook niet naar een mural.

En dan ineens,  in een doodgewone straat en zonder enige aanwijzing van tevoren:

Daar kan ik erg blij van worden :

Er was geen naamkaartje bij, niets over de maker en later vond ik ook niks.

Hier zie je het totaal:

Het was in Leeuwarden. 

En hierna ging de straat gewoon weer verder. Een doodgewone straat, zonder opvallende dingen...

Linking to Sami's Colourful World 

Carré

 

We waren op weg naar Carré. 

Ik mag wel zeggen: We waren op weg  naar het  'Koninklijk Theater Carré'. 

We gingen daar een voorstelling bijwonen, maar waren uiteraard veel te vroeg. Dat is juist lekker, even nog wat rondlopen daar.

'Kijk',  zei mijn man, 'kijk die paarden'. 

Hij wees naar boven en ik zag ze . En ik wist ook meteen weer; oh ja, het was ooit Circustheater. 

Ik had alle tijd en keek even op de site van het theater hoe het allemaal was begonnen daar en dit is wat ik er over las: 

De circusfamilie Carré trok met hun paardenspel door heel Europa en deed in 1864 ook Nederland aan. 

'De hartelijke ontvangst die het circus hier ten deel valt, is voor Oscar Carré reden juist Amsterdam tot thuishaven te maken en in 18887 aan de Amstel een stenen paleis te laten bouwen, een circusvorst waardig. 

Maar niet alleen het circus blijkt uitstekend in het gebouw te gedijen. Dankzij de vooruitziende blik van Oscar Carré begint het stenen circus met succes aan een tweede leven als variététheater, als snel gevolgd door toneel, revue en operette'. 

Sindsdien is er een constante stroom van voorstellingen en artiesten geweest. Sommige artiesten beschouwen het theater als hun thuishaven en velen vinden het een hoogtepunt in hun carrière: optreden in Carré. 

Wij hadden deze avond plaatsen op de galerij. Heel hoog zaten we. Meestal ben ik als de dood als we zo hoog zitten, maar nu niet, er was een heel goed houten frontje voor ons zodat ik zelfs uitgebreid rond durfde te kijken. 

En daar waren die paarden weer:

Ook heel hoog en hoewel ik vaker in Carré was,  zag ik ze nu voor het eerst. 

En vlak daarbij nog een paar Amsterdamse kruisjes. 

Zo vielen Carré en Amsterdam mooi samen. 

Ik las ook nog dat het voortbestaan van Carré aan een zijden draadje heeft gehangen en dat in 1968 de slopershamer dreigde. 'Carré zou toen hebben moeten plaatsmaken voor een hotel of een badinrichting, een autopaleis of zelfs een huis van bewaring'.

Over de voorstelling zal ik het een andere keer nog eens hebben, denk ik. 

Street Art en Frankey

Al vaker heb ik hier gezegd dat ik erg van Street Art Frankey hou. Nou ja, van dat wat hij maakt dan hè. Ik heb ook al vaak werk van hem laten zien. 

Dit, ik maakte de foto al een tijd geleden zoals je ziet, is een echte Street Art Frankey. Je moest wel echt heel goed kijken om deze menselijke kanonskogel te kunnen zien en fotograferen was lastig. 

Maar het is wel een echt Street Art Frankey. Daar op de Oudezijds Achterburgwal

Ik weet dat omdat Frankey zelf op Instagram zijn kunstwerken laat zien. Beter dan ik dat kan. 

Maar nu is er een probleem. En dat is dat ik niet altijd weet, kan weten, of dat wat ik zie een Frankey is. 

Dit dan? Een Frankey? Zou zo maar kunnen. Zou ook zo maar kunnen van niet. 

Het laatste is het geval, het is er geen. Toen ik er langs liep en de foto maakte was ik te ver weg om te kunnen zien of er iets bij stond. Bij Frankey staat er nooit iets bij. 

Thuis ontdekte ik dat hier wél iets bij stond. 

Hier kun je lezen wat precies de bedoeling is van deze appel op beentjes. En welke kunstenaar hier aan het werk is geweest.  Klik

Nog een foto. Deze twee werken zag ik gewoon in Amsterdam. Thuis ging ik speuren, maar vond niks. 

Is dat erg? Nee hoor helemaal niet. 't Was toch leuk. 

Het eiland van de verdwenen bomen

 

Dit boek stond in mijn toptien van vorig jaar. En nu,  terugkijkend,  zelfs in de topdrie. Die drie zijn wat mij betreft dan ook nog onderling verwisselbaar.  

En ik heb over dit boek niet eens iets verteld. Dat kan echt niet, vooral niet omdat ik het boek prachtig vond. Dus bij dezen. 

Het verhaal speelt zich af op Cyprus, in 1974 en nog een keer op Cyprus vijfentwintig jaar later jaar later. 

En in London in meerdere periodes. 

Cyprus is tot op het bot verdeeld. Maar daar hebben de gevoelens van Kostas en Defne geen boodschap aan. 

Twee jonge mensen en heel erg verliefd. Zij is Turks en Islamiet en hij Grieks en Christelijk. 

Dat kon dus niet. Ze ontmoeten elkaar toch en om precies te zijn in 'De Blije Vijg',  de taveerne van Yusuf en Iorghos. Midden in die taveerne groeit een vijgenboom door het dak. 

Yusuf en Iorghos hebben zelf ook een relatie die niet kan eigenlijk. 

Dan woedt er een burgeroorlog en Kostas moet vluchten naar London. Hij weet niet dat Defne zwanger is. 

Wat de tijd in het boek betreft: dat is wat ingewikkeld. Je moet het goed in de gaten houden, want er worden flinke sprongen gemaakt. In tijd dus en ook in ruimte. En dan is het vertelperspectief ook nog wisselend. Ik vond het zelfs al lastig om het een beetje samen te vatten. 

Kostas is in London met zijn dochter Ada. 

Kostas vrouw is gestorven en Ada, een scholiere heeft het moeilijk. Ze hebben geen familie en Ada heeft problemen. Psychische problemen. Haar moeder is dood en er wordt onvoldoende gepraat. Daar komt een beetje verandering in als de zus van haar moeder voor het eerst op bezoek komt. 

Dan weer terug met Kostas naar Cyprus, waar Defne en hij elkaar weer ontmoeten en weer verliefd worden. Bovendien op zoek gaan naar Iorghos en Yusuf. Ze trouwen,  gaan naar London (met een stekje van die vijgenboom in de taveerne) waar Ada wordt geboren. 

Meer kan ik er niet van vertellen. Alleen nog dit: ik wist niet veel over de geschiedenis van Cyprus, maar daar is verandering in gekomen door dit boek en voor mij was dat een bijkomend extraatje. 

Niet het belangrijkste trouwens.  

Ik vond het ook echt een prachtig en ontroerend verhaal. 

Het eendje van opa

 

Mijn ouders waren in Hoorn komen wonen om meer van hun kleinkinderen te kunnen meemaken. 

Zij pasten ook op die kleinkinderen toen wij naar het ziekenhuis vertrokken voor de bevalling van ons jongste kind. 

Die zoon werd in het ziekenhuis geboren. 

Het was op zondagmorgen, om ongeveer elf uur. Het was een tamelijk voorspoedige bevalling, gewoon in de ochtend  en ik was vrij snel bij mijn positieven. 

Mijn ouders konden dus ook snel komen kijken met de andere kinderen. 

Mijn vader had een cadeautje bij zich. En dat was dit eendje. 

Voor alle kinderen had hij wat gemaakt bij hun geboorte. 

Voor onze oudste zoon een garage, voor onze dochter een poppenhuis. Van allebei weet ik niet meer wanneer we die kregen.

Het waren hele mooie werkstukken en er is ontzettend veel mee gespeeld, maar mijn vader zal ze niet meegesleept hebben naar het ziekenhuis. 

Van dit eendje weet ik nog heel precies dat hij het aan me gaf, daar in dat ziekenhuisbed. De zon scheen een klein beetje naar binnen en het was een prachtig moment. 

Ook met dit eendje is trouwens heel erg vaak gespeeld.Vooral natuurlijk door de jongstse zoon toen die leerde lopen en later door alle kleinkinderen. 

Als je het voort trekt, gaan de vleugels bewegen. Het was echt een geliefd stuk speelgoed. 

Dat zie je er dan ook aan af, dat het veel is gebruikt  en dat maakt het juist mooi. 

Ik moet echt opruimen in ons huis en naar het nieuwe huis wil ik het niet meer meenemen. Daarom hoopte ik heel erg dat Dirk het zelf wilde hebben. 

Onze kinderen zijn niet erg van het meenemen, dus ik had er een hard hoofd in. Maar gelukkig, hij deed het.  

En ik verbeeld me dat mijn vader tevreden toekijkt...

(Wat witte dingetje op het voorpootje, voorwiel betreft. Ik zie het nu pas op de foto en ik ik heb geen idee. Zal wel een stickertje zijn dat iemand er ooit op heeft geplakt. )

En dank allemaal voor de leuke reacties op mijn bericht van gisteren!

Niemand kan zich beter wensen...

Mijn moeder was een Amsterdammer. Evenals mijn grootmoeder. Mijn man is een Amsterdammer en onze drie kleindochters ook. 

Zelf ben ik  een Dordtenaar, een echte Schapekop en dat gaat nooit veranderen, ik ben er trots op. 

Ik woon in Hoorn en daarom ben ik een Hoornaar. Geen Horinees (Horinees ben je als je er geboren bent). Maar ik hou van de stad en woon er al bijna vijftig jaar met plezier en liefde. Dat is het grootste deel van mijn leven.  

Tenslotte,  heel vaak voel ik me een Zeeuws-Vlaming. Doordat ik daar een essentieel deel van mijn leven doorbracht. 

En nu? Waarom dit verhaal? 

Nou, nu ga ik,  als alles goed gaat,  toch nog een Amsterdammer worden. 

Ja, echt waar. 

Binnen nu en drie jaar ga ik, gaan we, in Amsterdam wonen.

We hebben een appartement gekocht daar en dat moet nog gebouwd worden. 

Kijk maar, gisteren zetten we de laatste van een heleboel handtekeningen,  bij de notaris. De acte is gepasseerd zoals dat heet.  Geen weg terug! 

Superspannend!!! 

En ik moet ongeveer drie keer per dag tegen mezelf zeggen dat het een verstandige beslissing is. 

Dat we helemaal niet te oud zijn. 

Dat het heerlijk is dat onze kleindochters gewoon lopend of op de fiets langs kunnen komen bij opa en oma. Dat onze Haagse kleinzoons toch in elk geval ook wat dichterbij wonen. Dat we heel makkelijk even naar Hoorn kunnen, dat ... en... en ... 

Wordt vervolgd. 

Want ik ga hier nog heel lang en heel vaak over zeuren, denk ik. 

Aan de Amsterdamse grachten...

 

Kijk nou toch eens hoe leuk: de Parool Amsterdamse Bucketlist. 

Die is samengesteld nadat lezers, verslaggevers, experts en BN'ers gevraagd was wat er beslist op zo'n lijst moest. 

Nou je ziet het,  ik heb afgevinkt wat wij gedaan hebben. 

Ik heb een paar rode kruisjes gezet bij dingen die ik nog niet deed en ook nooit zal doen. 

En dan blijft er nog meer dan de helft over. 

Daarvan zijn er een heleboel zaken die met eten of drinken te maken hebben. Vast leuk en/of lekker, maar daar ga ik niet speciaal op af.  Misschien als ik er toevallig eens langs kom. 

En wat er dan nog over blijft, nou dat lijkt me leuk om eens te zien of te doen. En dat gaat gebeuren. 

Want aan die Amsterdamse grachten heb ik heel mijn hart voor altijd verpand

Monday

In november 2025, waren we even op het NDSM-terrein in Amsterdam. 

We waren niet speciaal er naar toe gegaan om eens even uitgebreid rond te kijken; we waren in de buurt en dan is het zonde om niet even een blik te werpen. 

Maar het was koud, grijs en ik vond het rommelig en slordig. 

We hadden ook niet veel tijd en eigenlijk was er dus niet heel veel te zien. Weinig nieuws.

En toch... vind je altijd weer iets dat je wél aanspreekt.

Wat het is, wat de bedoeling is en wie de maker? Ik heb geen idee. Maar ik stond er langer naar te kijken dan naar het meeste werk daar. En misschien is er geen bedoeling. 

Het mooie is, dat het een volgende keer wel weer heel anders kan zijn op dat terrein. Dat is Street Art. 

En net toen ik dacht nou dit was het dan wel voor deze keer,  zag ik er nog een:

Grieks of Romeins of allebei,  in die zin dat veel Romeinse beelden kopieën zijn van,  of geïnpireerd zijn op de oude Grieken. 

Enfin,  van dit werk  is de naam van de maker wel bekend. Dat is namelijk PichiAvo. Als je googelt vind je wel wat van zijn werk. 

Linking to Sami's Colourful World

Zuinig

Vaak ben ik heel erg zuinig. 

Ik kan het niet uitstaan als ik iets heb gekocht en ik gebruik het dan niet helemaal op.  En hoe ouder ik word hoe erger ik dat vind. 

Voorbeeldje? Nou als ik een tube tandpasta echt niet verder uit kan knijpen, snijd of knip ik hem open en dan haal ik er altijd nog wel een tandenborstel vol pasta uit. Of als mijn stukje zeep echt bijna op is, plak ik het op het nieuwe stukje. Dat soort dingen doe ik. 

In de afgelopen, kaarserige maanden ergerde ik me aan het feit dat van sommige kaarsen heel veel overblijft. 

Ik bedoel zoals je hier op de foto ziet, van die stukken. 

Stukken ook van de onderkant. 

Nou wil het geval dat ik een paar maanden geleden met een van mijn kleindochters kaarsen maakte. 

We hadden daarvoor  een leuk pakketje, met was, vormpjes en lontjes. Leuk om te doen en niet moeilijk. 

En ineens bedacht ik dat ik met al die restanten natuurlijk best nieuwe kaarsen kon maken. 

Hoefde ik alleen maar lontjes te kopen. Dat deed ik. 

En ik moest een vormpje hebben. 

Daar was ik nog over aan het nadenken toen ik bij het opruimen van de ovenla een paar leuke metalen cakevormpjes vond. 

Daarvan heb ik er een gebruikt. 

Ik had niet verwacht dat het kaarsvet zich zou mengen. Eigenlijk had ik een leuke rozerode kaars voor me gezien. 

Dat gebeurde niet, maar ik was toch echt tevreden over het resultaat. 

Het is gewoon een lichtbruine kaars geworden, niks mis mee. 

En het vormpje kan ik zo weer opnieuw gebruiken. Het kaarsvet dat daarin achterblijft, dat smelt heel snel weer boven een pan heet water. Dan giet ik het eruit op een krant, laat het hard worden en na een tijdje heb ik dan weer genoeg voor een nieuwe kaars. Leuk hè? 

Mijn eerste restjeskaarsje staat lekker te branden.

Gezichtjes van Ferrara

Ferrara die al zo vaak heeft laten zien wat een oog ze voor gezichtjes heeft, vulde weer een aflevering. In haar eentje. Geweldig, dankjewel Ferrara

Het dekseltje van een voorraadbakje:

Dit zag Ferrara's dochter bij Ikea

'Mijn bureaustoel is aan vervanging toe, maar het kussentje bewijst nog goede diensten. Of het er zelf blij mee is, is twijfelachtig':

Dan de groenbak van de buren:

Een van Ferrara's oorknoppen:

'Na jaren valt deze plank in de schutting me opeens op':

'En dat geldt ook voor het laminaat in de slaapkamer. Ik vind hem dubieus, maar dat oordeel laat ik verder aan jou':

'De laatste twee zijn onderdelen van een huisje dat mijn kleindochter voor haar verjaardag kreeg':

Dit was Ferrara, dames en heren. Maar iedereen mag meedooen hoor, juist leuk. 

Dus als altijd: blijf speuren, mensen. En inzenden: bettievdgriend@hotmail.com