Oranjewoudfestival

Ooit,  in 1970,  was ik voor het eerst én voor het laatst op een (pop)muziekfestival. Dat was Kralingen. Ik kwam voor de Byrds en die heb ik gemist op een of andere manier. En verder was het niks voor mij. Er wordt vaak gerefereerd aan dat festival, de start van een nieuwe traditie in Nederland. Maar niet mijn traditie dus.

Nou wil het geval dat onze vrienden ons al eens vaker meegesleept hebben naar iets waarvan wij dachten 'nou kweenie' en wat buitengewoon goed uitpakte. De Nollen bijv. 

Dus we lieten ons overtuigen. En een dagje samen weg is sowieso leuk natuurlijk. 

Het Oranjewoud festival. 

Ik had er  ook nog nooit van gehoord (iedereen aan wie ik het vertelde wel).  Ja,  ik heb gewoon niet zoveel interesse in muziek. Maar we gingen mee. En het was super. 

Het speelt zich af op een landgoed in de buurt van Heerenveen en je kunt een of meer dagen gaan. Wij gingen een dag. 

Het is op zich al mooi om rond te wandelen op een 17e eeuws landgoed met een Overtuin en aangelegd door Albertine Agnes. Dat heeft ze mooi laten doen. 

En dan allerlei leuke activiteiten erbij, want al lopend valt er van alles te ontdekken. Er zijn heel wat voorstellingen en verder kun je ook overal even gaan zitten om iets te eten of te drinken. 

Het was lekker weer, iedereen was aardig, een zeer gevarieerd publiek, ouderen zoals wij, maar ook jongeren en gezinnen met kinderen. 

Je kunt op een dag lang niet alles doen, dus B&M hadden het concert uitgekozen dat we zouden bezoeken. Buiten natuurlijk, maar wel overdekt. 

Het heette The Tale for the Two Continents. Het orkest heette De Ereprijs.

Het is me niet gelukt een goeie foto te maken. Maar die dirigent wil ik per se op mijn blog. 

De eerste vijf minuten dacht ik 'dit ga ik absoluut niet volhouden. Nog even en ik glip langs de zijkant naar buiten'. 

Maar ineens werd ik gegrepen. Het was werkelijk fantastisch wat dat orkest presteerde en de dirigent en de percussionist en de pianist en alle anderen. Ik ga niet eens vertellen waar het precies over ging, maar het waren nieuwe composities.

Totaal niet mijn interesse en al helemaal niet muziek waar ik van hou, maar zo fascinerend. Eerlijk waar, ik zou zo nog een keer gaan. 

Zo zie je maar dat het af en toe heel mooi is om uit je comfort zone te treden. 

Wat ik verder heel leuk vond waren les Kaléidophones. Dat zijn hele grote sculpturen, geluidssculpturen. Ze staan verspreid tussen de bomen, ze zijn geheimzinnig en je wil heel graag ervaren wat er gebeurt. Geluiden horen en een beetje zelf sturen, fantastisch gedaan.

We gingen ook nog naar het Belvédère, een klein museum waar ik nog niet eerder was en daar kom ik nog op terug. 

Maar ik kan je verzekeren: het was een topdag daar in Oranjewoud. Tss... wij op een festival: het moet niet gekker worden!

Mural

 Een grote mural deze keer. Een jaar geleden gezien in London. 

Mooi? Nou dat weet ik eigenlijk niet. Ik laat gewoon zien wat ik zie, soms mooi, soms lelijk, soms knap gemaakt en soms grappig

De maker heb ik ondanks verwoede pogingen niet kunnen achterhalen. 

Update: Ha,  de maker is Jim Vision en Haba zag dat meteen, waarvoor dank. Het stáát er gewoon!

Linking to Sami's Colourful World. 

The Mousetrap

 

Oh ik zou er zo weer naar toe willen. Het toneelstuk The Mousetrap. Geschreven door Agatha Christie. En zij,  Agatha,  is echt op detective-gebied onovertroffen. 

Het toneelstuk wordt al vijfenzeventig jaar onafgebroken opgevoerd. Misschien loopt het een heel klein ietsiepietsie terug, want ik zag al heel lang geen reclame meer. Maar het zal niet lang duren die terugloop, want de sfeer van Christies boeken,  die nog steeds heel populair zijn,  vind je zooo terug in dat toneelstuk. 

Ik zag het drie keer, een keer met mijn moeder, een keer met onze dochter en een keer met mijn man. En ik ga niet nog een keer, maar als iemand nou erg aandringt... 

Ik zou trouwens helemaal niet meer kunnen vertellen over wie het gaat en hoe het afloopt. En dat is maar goed ook, want aan het eind van iedere voorstelling wordt het publiek gevraagd niets te verklappen. Dat vond ik zo leuk.  Als alle Cristie verhalen is het een whodunit en het zou dus erg onaardig zijn om het te vertellen.

Agatha gaf haar enige kleinzoon de rechten van het stuk op zijn negende verjaardag. Hij heeft er veel goed werk mee gedaan'

Gezichtjes

 

Deze pentekening hing altijd in de kamer bij de ouders van Ipie. En nu bij haar. De tekening is zeker 55 jaar oud en Ipie dacht als kind altijd dat de grote bloem de tong naar haar uitstak. Dat kan ik me voorstellen hoor. 

Marlou zei: Hier verderop aaan de kade heeft iemand een paar stipjes gezet op een stukje gerepareerde muur. Het is natuurlijk niet helemaal een gezichtje, zoals jij bedoelde, maar ik vond het wel geestig. 

Ik ook en dus maak ik voor een keer een uitzondering. Zo ontzettend leuk dit. 

Deze zag ik op het Beursplein, vlak voor de zijingang van de Bijenkorf

Alweer een gezichtje. zei Dora Huisman

Met dit apparaatje werd het aantal bezoekers van een tentoonstelling geteld

'Hoi Bettie', zei Toos, 'deze is gemaakt in de metro, tegenover ons zat een mevrouw rustig te schrijven, of puzzelen en plots zag ik haar tas met een gezicht. Met horten en stoten probeerde ik een foto voor je te maken en dit was de beste.

En de laatste voor deze ronde is vanEls 'Deze kwam ik vanmorgen tegen bij m'n donderdagse wandelclubwandeling. Lacht ie of is ie verbaasd? Maar zeker een gezicht'

En verder ben ik zo beroerd dat ik niet aan mijn blog hebt gedacht. Voor het eerst in honderd jaar!

Land van Leeghwater

 

We fietsten door de Beemster, op weg naar de Rijp. 

En daar in Midden-Beemster staat een borstbeeld van Jan Adriaenszoon Leeghwater. 

Ja en dat dat beeld er staat is terecht. 

Mede dankzij de inzichten van deze man fietsten we nu heerlijk door de droogmakerij. 

Grote huizen, grote boerderijen. Veel koeien en schapen en prachtige 17e eeuwse bouwwerken.

Zoals hier bijvoorbeeld: het Raadhuis/de Waag van de Rijp. 

Ongelooflijk maar waar, ook ontworpen door Leeghwater. Evenals de kerk van de Rijp. 

Wat een talenten moet die man gehad hebben!

Heel lang geleden was hier een groot binnenmeer. Dat was nogal een bedreiging voor de steden en bovendien was er meer landbouwgrond nodig. 

Dus werd er een dijk om het meer gelegd en daaromheen een ringvaart. 

Vervolgens kon het meer worden drooggepompt, met windmolens. 

Het viel droog in 1612 en toen kon het gebied gebruikt gaan worden. Wel moesten er nog wegen komen en sloten en tochten en die kwamen er. 

Dat is toch eigenlijk allemaal heel bijzonder hè en het is dan ook niet zo gek dat de droogmakerij sinds 1999 op de Werelderfgoedlijst van Unesco staat. 

Ik vind het ook bijzonder dat het waterpeil nog steeds geregeld wordt. Niet meer met molens natuurlijk, nu met elektrische pompen. Maar je bent er nog steeds 3,5 m beneden N.A.P. 

En het allernieuwste is dat er op sommige plekken zoet water wordt ingelaten. Uit het IJsselmeer. 

En die naam? Ik heb altijd gedacht dat het een Nomen est Omen was. Maar dat was niet het geval las ik nu. Leeghwater heeft later in zijn leven de naam bedacht voor zichzelf. 

Nou moe...

 

We fietsten samen naar de Rijp. Mijn man moest er zingen en ik wilde mijn nichtje bezoeken. 

In de Rijp stuitte ik, nadat onze wegen zich hadden gescheiden, eerst op dit café. 

Het was een paar weken nadat we getekend hadden voor het Amsterdams appartement.

Ik had met mijn nichtje afgesproken, maar ik was veel te vroeg, dus ik vond de naam een teken en dacht eerst even een kopje te doen. 

Ik streek neer naast een groep van vier vrouwen. Aan het enige nog beschikbare tafeltje. Ik móést dus wel luisteren en mijn oren tuiten nu nog na. 

Ruim middelbaar waren ze.  Mooi in de kleren, leuk opgemaakt, well to do. 

En ze hadden het, mijn hele cappuccino lang, voornamelijk over hun moeders.

Ik hoop niet dat onze kinderen op de manier van die vrouwen over mij praten. Ik denk het niet, maar je weet het niet. 

Zelf heb ik nooit op die manier over mijn moeder gepraat,  echt nooit. 

- Ze zit altijd te klagen

- Ze zegt dat ze eenzaam is terwijl ze nooit thuis is

- Als je het een keer gezegd hebt, moet je het nog een keer zeggen en nog een keer

- J. zou ook wel eens wat kunnen doen, maar die zie je er niet

- Nou dat is dus mijn voorland

- Jouw moeder klaagt niet?  Nee maar ik heb wel last van het verantwoordelijkheidsgevoel

- M'n vader doet ook niks. Ja, die gaat soms bridgen

- Wat onze kinderen doen kan haar geloof ik niks schelen

- Ook erg, mee naar het ziekenhuis en dan is er zo'n wachtrij

- Ze is echt lastig

- Ze denkt dat ik tijd genoeg heb. Ik werk niet meer, maar toch heb ik geen tijd over

- Annie is ook tachtig, maar nog goed, die kan toch ook mee?

- Ik heb toch ook gewoon mijn dingen

- En dan belt ze weer

- Heel vaak uitgelegd hoe ze moet appen, maar ze doet het gewoon niet

- Je hebt verschil in moeders, ik heb er een die niks geven kan

- Ja, je moet ook kijken hoe ze het zelf heeft gehad

- Ze geeft meer aandacht aan mijn broertje dan aan mij

- En nu heeft ze ook nog een relatie en ze verandert

- Mee naar de arts en als die dan wat zegt gaat ze er tegen in. Schaam ik me

- Als ik iets wil vertellen luistert ze niet

Ik had een klein opschrijfboekje met fietsknooppunten voor mijn neus en na een tijdje heb ik de zinnen hierboven, ter plekke, opgeschreven. Ik bedoel, ik zit het niet te verzinnen. En ik kwam tot de conclusie dat ik met geen van deze vrouwen bevriend zou willen zijn. 

Misschien heel voorzichtig een beetje met degene die zei: Ze is wie ze is en kan niet meer veranderen. 

Count your blessings

 

Tsjonge, wat heb ik al veel verteld over ons reisje naar London met onze oudste kleinzoon. Stof te over hoor, maar dit wordt de laatste keer. 

Op de laatste dag wilden we nog het wisselen van de wacht bezoeken bij Buckingham Palace. Dat stond op Odins lijstje en natuurlijk gingen we dat doen. 

We hadden gelezen dat we er een half uur van tevoren zouden moeten zijn en dat waren we ook. 

De zon scheen en daar stonden we. Daar waar we dachten dat het een goeie plek zou zijn. 

We stonden daar en wachtten en wachtten. 

Maar het was niet de goede plek en dat hadden we niet door en toen we het wel door hadden was het te laat om nog te veranderen. 

Afleiding genoeg hoor. 

Er ging pal voor ons een man languit  op de grond liggen en die werd vriendelijk doch dringend toegesproken, recht op gezet en afgevoerd door twee bobby's  die de rust en de kalmte zelf bleven.

Er verscheen een gezelschap op het dak van het paleis en natuurlijk hoopten we dat het de koning en/of de koningin zouden zijn die hun eigen wachten eens even kwamen bekijken.

Maar ze waren het niet en dat kon ik thuis pas zien. 

Al met al vond ik het zonde van de tijd. 

Maar ik geloof niet dat Odin er veel last van heeft gehad. 

Die vond de reuring daar best leuk. 

Daarna was het ook echt klaar en moesten we terug naar het hotel om de koffers te halen en naar St Panacras te gaan voor de terugreis. 

Die verliep voorspoedig. We hadden afgesproken dat Odin in Rotterdam (ze wonen in Den Haag) uit zou stappen en dat zijn ouders op het perron op hem zouden wachten. Terwijl wij nog tot Amsterdam zouden doorrijden. 

Dat vonden mijn man en ik spannend. Niet dat er veel kon misgaan hoor. Als Odins ouders er niet zouden staan, zou hij gewoon met ons in de trein verder gaan en zouden we hem de volgende dag naar huis brengen. 

We zorgden dat we als eerste de trein uit gingen en zagen Odins ouders... niet. Nog niet. 

Dat duurde even en daar kwam als eerste Odins vader aangerend. Zij hadden op het station gehoord op welk perron we zouden aankomen. Dus daar hadden ze al heel lang staan wachten tot op het laatst bleek dat het toch een ander perron zou zijn. 

Maar het liep goed af dus. Wij gingen weer terug in de trein en werden gezellig uitgezwaaid. 

Waarna wij gingen zitten voor het laatste stuk en bespraken dat het allemaal superleuk was geweest. We hebben er van genoten en telden voor de zoveelste keer onze zegeningen. 

Water en tijd

 

Het is niet mogelijk dat je de rivier mist. De Thames bedoel ik. We kwamen er deze keer ook weer veelvuldig mee in aanraking. Op een van de vele bruggen bijvoorbeeld. Zoals je hierboven ziet. 

We waren ook bij een tunnel onder de Thames en liepen er een stukje door. We zijn er wel eens helemaal doorgelopen, maar al voldeed de tunnel aan het doel,  namelijk de overkant bereiken, was het wel een beetje saai en dat deden we met Odin niet. 

Wat we wel deden was de boot nemen. Varen over de Thames. We stapten op vlakbij Tate Modern en we vaarden helemaal door tot Greenwich.

In deze paar dagen zaten we veel in de metro, een paar keer in de bus (rode dubbeldekker, bovenin en vooraan) en dus de boot. Een Uber. 

Het was lekker weer,  dus we bleven mooi zitten al hadden we op verschillende boothaltes kunnen uitstappen. 

In Greenwich  moet je een behoorlijke klim maken om terecht te komen bij dat waar Greenwich om beroemd is. Afgezien van het uitzicht vanaf die heuvel bedoel ik. 

Dat is namelijk de nul-meridiaan die dwars door Greenwich loopt. De denkbeeldige lijn,  van pool tot pool,  die de aarde verdeelt in twee helften: het oosten en het westen. 

Het leuke is dat je daar dus kunt staan met een been in het oosten en het andere been in het westen. Daarvoor moet je eigenlijk naar binnen in het Royal Observatory. Maar ja, dat kostte als ik het me goed herinner bijna dertig pond. Keer drie en dat vond ik te duur. 

Er is nog meer te zien natuurlijk, maar mijn man en ik waren er al eens eerder en met Odin wilden we eigenlijk alleen die meridiaan zien. 

Iemand die er werkte vroeg ons of hij kon helpen en hij hielp zeker. Want toen ik zei dat ik het eigenlijk te duur vond zei hij dat te begrijpen. En hij wees ons een hek aan de zijkant waar we door mochten en daar was ook een stukje meridiaan te zien. 

Kijk Odin staan, een been in oost en een been in west. 

En we zagen ook nog de beroemde klok. De Shepherd Gate Clock die ooit,  als een van de eerste klokken,  de Greenwich Mean Time aangaf. G.M.T. 

Beetje ingewikkeld verhaal voor Odin (voor mij eigenlijk ook,  hahaha) . Vierentwintig  uur op die klok. En gewoon buiten te zien. Buitengewoon!

Een jaar geleden

We waren in London met onze kleinzoon en je zou denken dat we wel een paar murals gezien zouden hebben. Mis: niet een! 

Maar geen nood, ik had er nog een paar van ons laatste bezoek. Het was op de kop af een jaar geleden  dat we deze zagen:

De maker van het werk hierboven is Benzi Brofman en de straat is Bethnal Green Road. 

Een stukje verderop in dezelfde straat zagen we nog een grote mural. 

Met dezelfde kleur groen, dus ik dacht aanvankelijk dat het van dezelfde kunstenaar was. 

Maar nee, ik zag verschillende tags. Misschien dat ze gewoon elkaars kleur hebben geleend. Wie weet. 

Dit huis staat dus ook in Bethnal Green Road. Ik vond het wel grappig. Een huis vol gebeurtenissen en een slang. Of zijn het meer slangen? 

Deze was trouwens echt lastig op de foto te krijgen, door de hoogte en door de verkeersdrukte. Snakehouse wordt het huis genoemd en de maker is Captain Kris. 

En om de hoek zag ik er nog een. Van Mypenleaks. Weliswaar een andere kleur groen, maar met een tekst die een waarheid is als een koe, eh kikker natuurlijk. Mooi thema voor vandaag vind je niet? 

Linking to Sami's Colourful World. 

Monument

 

Hier zie je het monument dat gemaakt is ter herinnering aan the Great Fire of London. 

Tot op de dag van vandaag is London doordrongen van die grote brand in 1666. Het kan je eigenlijk niet ontgaan. Er wordt vaak naar verwezen, ook in films en kunst. 

Dit zou ik zelf niet gekozen hebben als belangrijke bezienswaardigheid voor Odin. 

De plek is gerust van belang hoor, het heet ook simpelweg  'Monument', het dichtsbijzijnde metrostation is er naar genoemd en dat is kennelijk genoeg om te weten wat voor monument. 

Het is een plek waar gidsen vaak een rondwandeling starten, zo'n wandeling die wij vaak deden. 

En natuurlijk meldden die gidsen wat het was maar erg interessant vonden zij het denk ik ook niet, want daar bleef het dan bij. 

Maar nu, het leek Odin interessant en als ik eerlijk ben: dat was het ook. 

Ik heb er nu toch meer over gelezen. 

In de eerste plaats moet die brand die drie dagen duurde verschrikkelijk zijn geweest. Van Middeleeuws London werd zo ongeveer 85 % volkomen verwoest, kerken, gebouwen en huizen.  Heel veel mensen waren dakloos. Tussen de zeventig en tachtigduizend. 

De brand was ontstaan in een bakkerij, waar de bakker (waarschijnlijk) slordig was geweest met zijn oven. Er zijn niet heel veel mensen omgekomen, ongeveer 15 heb ik gelezen. De meeste mensen gingen op de vlucht. 

En er zijn natuurlijk weer allerlei verhalen omheen. 

Bijvoorbeeld dat de toenmalig Lord Mayor werd gewaarschuwd,  uit zijn raam keek en zei: 'Niks aan de hand hoor. En vrouw zou het vuur uit kunnen plassen'.

Hoe dan ook boven in het monument zie je een gouden urn, met een vuur erin. De zuil is 61 meter hoog. Lange tijd en dat is bijna niet meer voor te stellen, was het het hoogste punt van London. En die eenenzestig meter is omdat de afstand tussen het monument en de plek waar de brand uitbrak precies eenenzestig meter is. 

Het meest verrassend vond ik dit: achter de zuil treden waar je even zou kunnen zitten met daarop de tekst van het liedje/nursery rhyme: London's burning.

London's burning, London's burning 

Fetch the engines, fetch the engines

Fire, fire, fire fire

Pour out water, pour out water, 

Dat is bijna precies hetzelfde wijsje als ons 'Brand in Mokum'. 

Odin en wij verlieten de plek dan ook zingend.