Verrassingen op het NDSM-terrein

 

Nogal rommelig zei ik vorige keer over de murals op het NDSM terrein. Maar déze mural vond ik wél mooi. Hoewel makkelijk bereikbaar toch geheel onbesmeurd. Dus ik denk nog vrij nieuw. De kunstenaar is Pieter van der Beek, klik.

Eat the Rich...

Tja, die uitspraak wordt toegeschreven aan  Jean Jacques Rousseau: 'When the people shall have nothing more to eat, they will eat the rich'.  Maar dan in het Frans natuurlijk. 

Ik denk dat het nu tegen kapitalisme en inkomensongelijkheid is gericht, maar verder weet ik er niets van. 

Qua kleur past deze ingepakte auto op hetzelfde terrein er prima bij. Deze zag ik in november. Ik zie nu op de foto dat er een verklaring bij ligt. Dit heb ik in het echt niet gezien een paar maanden geleden en dat vind ik erg jammer. 

Nu, in april was er weer iets bijzonders te zien 

En van een andere kant gezien:

En hier ontdekte ik wél een verklaring, het is een kunstwerk van Bart Eysink Smeets en het is nieuw. 

Het heet het Verloop van Auto's.

Vijf gestapelde auto's, alsof een reuzenkind zijn speelgoedauto's op kleur heeft gesorteerd. Het kunstwerk staat stil bij vragen als: hoe gebruiken we onze ruimte, en wie neemt deze in? De auto neemt zo'n groot deel van onze leefruimte in dat we het niet eens meer doorhebben

Het zijn geen murals natuurlijk, maar ik laat ze toch zien.  

Dus dan ook nog even een echte mural, net zo rommelig als de omgeving.  Ik kan er niks aan doen, ik vind hem lief.

Linking to Sami's Colourful World

Vrouwen van Verzet - Kunst als herinnering

In De Boterhal in Hoorn, is nog tot en met 10 mei een mooie expositie. 

Georganiseerd door Comité 40-45, in samenwerking met de Kunstenaarsvereniging De Boterhal. 

De titel van de tentoonstelling: Vrouwen van Verzet - Kunst als herinnering. 

Het gaat over acht verzetsvrouwen, Hoornse verzetsvrouwen. Die staan centraal en worden heel duidelijk belicht. 

Ik noem hun namen: Lies Langereis, Aaf Dell, Dieuw van Vliet, Trien de Haan, Nellie de Haan, Odile Moereels, Henny Schat, Gré Visser en Truus Menger.  

Het idee vond ik meteen al briljant en de uitvoering is dat ook; ik vind de kunst een eerbetoon aan die vrouwen van verzet. 

(De vrouwen krijgen (meer dan tachtig jaar na de Tweede Wereldoorlog) een straat naar zich genoemd in onze stad en dat vind ik ook mooi). 

Kijk, als je binnenkomt in de Boterhal zie je dit. Grote banners met aan de voorkant een foto van de vrouw in kwestie en aan de achterkant lees je dan wat die bepaalde vrouw heeft gedaan, hoe ze zich heeft verzet. 

Ik kende eigenlijk al deze vrouwen wel een beetje. Op een na, de vrouw hierboven, Lies Langereis. En die ken ik nu ook. 

En dan vlak daarbij een kunstwerk, zoals dit werk van Agnes Deen:

Of:

De tekst,  op dit werk van Marlies Vos,  is van Yentl en de Boer. Dit is  hun lied: Het juiste pad

Een lied waar je even de tijd voor moet nemen. Zo prachtig...

Eigenlijk vond ik alle kunstwerken heel erg mooi. Misschien door het verhaal erbij. Misschien door de hele sfeer. Ik kan en wil niet alles laten zien, maar dit kistje kan ik niet overlaan. Dus:

Dit hoort bij de geschiedenis van verzetsvrouw Trien de Haan. Het heet 'Achter gesloten gordijnen' en de kunstenaar is Mae Finn. 

In rode letters lees je een stukje van een gedicht van Trien. Getypt op bonnen waarvan er een paar bewust zijn veranderd, een verwijzing naar valse persoonsbewijzen. 

De geborduurde vrouwen zijn symbool voor de Hoornse vrouwen die vanuit hun huishouden en gezin een gevaarlijk avontuur aangingen. Als je goed kijkt zie je bij dat kleine schilderijtje een verborgen deur, een plek voor onderduikers. 

Daar is Frankey weer

In Amsterdam liep ik in (of op, dat weet ik niet) de Nes. En daar was een leuke Frankey, een leuke Street Art Frankey. 

Deze bedoel ik:

Kijk, die krokodil is gewoon een reclame voor en van een bepaald kledingmerk. Maar Frankey maakte er een crocodile hunter van. Of dat in opdracht was, dát weet ik niet. Maar leuk is het zeker vind ik.

En dan hing op of in de Nes ook nog deze lantaarn in de vorm gemaakt van een raket. Ik had die al vaker gezien maar niet goed op de foto gekregen. Verder wist ik er niet veel van, maar nu liep ik een stukje door en daar stond zowaar een bordje met een toelichting. Dat is eigenlijk nooit bij Frankey, maar nu dus wel

Ik zie dat het niet goed te lezen is , het regende keihard op dat moment. 

Dus ik herhaal de tekst even: 

Onthuld op 30 okt 2024, ter ere van Wubbo Ockels, de eerste Nederlandse astronaut. De felrode raketten, geïnspireerd op de Amsterdamse Schoolstijl, zijn opgehangen aan de lichtarmaturen van de gemeente om de doorloop en verbinding in de Nes, de theaterstraat van Amsterdam,  te versterken. De raketten passen met hun speelse vormen en opvallende kleuren perfect bij het levendige culturele karakter van de straat waar kunst en theater samenkomen. Het bord is onthuld door Joos Ockels, weduwe van Wubbo Ockels. 

een

Spreuk van Wubbo Ockels: 

'We zijn allemaal astronauten op Ruimteschip Aarde'.

Er hingen meerdere raketten, maar die felle kleur heb ik niet gezien. Dat zou ik nog leuker hebben gevonden. 

In het Paroolmagazine stond een week of wat geleden een groot stuk over Frankey (Frank de Ruwe), naar aanleiding van een film die over hem is gemaakt. Die film wil ik graag zien. 

Gezichtjes

 

Hej Bertie, deze wrap wenste ons smakelijk eten ;-) zei Jeanette van Hip en Kleurig:

Stef van SC Collections :Tja,  het ligt gewoon voor je neus na afloop.

En Els van KnutzEls stuurde er ook weer een:

Een kopje thee? Het is de kan die ik wekelijks zie in het Statencollege:

Dan twee besneeuwde gezichtjes:

En deze vond ik wel erg grappig: 

De laatste gezichtjes voor deze ronde komen van Dora, bloglezer en zo langzamerhand een vaste leverancier. 

Het eerste gezichtje is duidelijk lijkt mij. De andere twee? Dat zijn betonranden en Dora zag ze bij een bouwplaats

En iets later op dezelfde dag, zag Dora er nog een, bij het openmaken van een koffieapparaat. En die kon nog net mee!

Allemaal weer hartelijk dank en... blijf speuren mensen én inzenden: bettievdgriend@hotmail.com

Onze Jordaan

 

Deze musical had ik totaal gemist. Die speelt al sinds 2024, was eigenlijk al afgelopen, maar wegens succes weer opnieuw gestart en ik heb het gewoon gemist. 

Tot ik er hier iets over las en dacht dat het voor mijn man als oude Amsterdammer en voor mij als aankomend Amsterdammer leuk zou zijn. 

EN DAT WAS HET

Ik had het kunnen weten, de musical is geschreven door Diederik Ebbinge. Ik vond het een prachtverhaal, knap in elkaar gezet. 

Met humor, we zaten echt hardop te lachen, best vaak. En in het laatste deel was ik echt ontroerd en  in tranen. 

Die musicalmensen zijn denk ik allemaal heel erg goed opgeleid. Ze kunnen allemaal zingen en spelen en bewegen als de beste. Eigenlijk zijn ze steengoed. Allemaal. 

Maar ik maak twee uitzonderingen. Twee die nog beter dan steengoed zijn.  

De eerste is voor de dirigente Lenie van het Jordanese koor De Belcanto's, een rol dus en gespeeld door Sanne Franssen. Ik moest zo om haar lachen, wat deed zij het fantastisch. 

En de tweede voor Doris Baaten, die de hoofdrol speelde en zong, de rol van Greet. Wat een ster die vrouw, ontzettend knap deed ze dat. 

We zaten op de tweede rij en ik kon dus de gezichtsuitdrukkingen bestuderen. Echt prachtig hoe ze met haar gezicht liet zien wat ze voelde. En zingen kon ze ook. Heel mooi.

Het verhaal neem ik even over van de site van Onze Jordaan

Het is 7 mei 1945. Nederland is bevrijd! De hoogzwangere Greet Bos, haar dochtertje Loes va en echtgenoot Jopie Bos doen mee in de feestvreugde als er plotseling geweerschoten klinken. Paniek breekt uit, mensen verstoppen zich, maar Jopie blijkt dodelijk geraakt door de schoten van de Duitsers.

Met deze tragedie begint de raamvertelling door Greet. Op haar tachtigste verjaardag wordt ze in haar bejaardenflatje door verzorgster Ayçè (23 jaar) klaargemaakt om in de gezamenlijke koffiekamer haar verjaardag te gaan vieren. Greet neemt ons mee in haar levensverhaal, startend op deze fatale dag in 1945. Ze vertelt uitgebreid over haar leven in de Jordaan als alleenstaande moeder van Loes en Jan. Over de onderlinge saamhorigheid tussen de buurtbewoners, die versterkt wordt door het samenkomen met het koor de Belcanto’s, opgericht door haar man Jopie. Dit alles tegen de achtergrond van de Jordaan, van de armoede en het verval van de wijk. Van de plannen van de gemeente in de jaren ‘80 en ‘90 om de oorspronkelijke bouw te vervangen door nieuwbouw en de uittocht van de echte Jordanezen naar Purmerend en Almere. En van de komst van yuppen en studenten, die de wijk weliswaar hebben gered van nieuwbouw en verval, maar daarmee ook het unieke karakter van de wijk definitief hebben veranderd.

En dan de muziek. Veel Italiaans, Bella Ciao, Parelvissers, Slavenkoor, Nessun Dorma en tussendoor ook nog de glimlach van een kind, een pikketanussie en dat soort liedjes. Allemaal supergoed verwerkt in het verhaal. 

Het orkest was ook erg goed en de decors heel knap gemaakt. Ook hoe de wisselingen op het toneel plaatsvonden. 

Wij bezochten (met korting van de Vriendenloterij) een middagvoorstelling en zo'n voorstelling in de middag is me heel goed bevallen. Het begon om 14.00 uur en we waren om 17.30 thuis met het ov. Nu is het trouwens wel weer klaar hoor, anders gaan we echt failliet.

De boekenclub voor dwarse huisvrouwen

Ik hou van onze boekenclub en ik hou ook wel van een beetje dwars, dus de titel van dit boek sprak me aan. 

Ik weet verder zeker dat dit boek is aanbevolen door een blogger, maar ik weet niet meer door wie. Hoe dan ook , onbekende, hartelijk dank, ik heb het boek met veel plezier beluisterd.

Het verhaal: 

Het boek speelt zich af begin jaren zestig van de vorige eeuw, in een rustig stadje in Amerika, Concordia. 

Men kent elkaar daar een beetje en het leven suddert allemaal wat door voor vier jonge huisvrouwen. 

Dan gaat een van deze vrouwen, Margaret,  een boekenclub oprichten. Margaret is dan drieendertig.  

Ze is zenuwachtig als die vier vrouwen de eerste keer bij elkaar komen. Maar het komt goed en de vrouwen worden vriendinnen. 

Het eerste boek dat ze lezen is The Feminine Mystique van Betty Friedan en na een tijdje noemen ze de club 'De Betty's'. 

Ze lezen, praten en ondersteunen elkaar,  want ze hebben allemaal wat te behappen in hun leven. 

Zo is Bitsy bijvoorbeeld getrouwd met een dierenarts, terwijl ze zelf haar studie voor dierenarts afbreekt voor dat huwelijk. Maar Bitsy heeft veel meer in haar mars. 

Viv heeft al zes kinderen, is verpleegster en wil weer heel graag aan het werk. En Charlotte heeft weer heel andere problemen met een ontrouwe echtgenoot en een steenrijke vader die de echtgenoot steunt omdat hij zich geen schandaal kan veroorloven. 

Margaret zelf wil schrijven. Maar kan dat wel? Kan zij dat wel en hoe dan?

Alle vrouwen ontwikkelen zich, zoveel kan ik er wel van vertellen. 

Verveling, sleur, gemiste kansen... dat is het eigenlijk wel in een notendop. Ja en dan natuurlijk vriendschap, emancipaties, keuzes maken.

Het verhaal van de vrouwen eindigt eigenlijk in 1963, na de moord op president Kennedy. Precies op het punt dat hun levens gaan veranderen. 

Gelukkig is er dan nog een laatste hoofdstuk. Dan is het 2006. 

Margaret is toch schrijfster geworden en krijgt een belangrijke prijs en daarbij zijn ook de Betty's  voor zover mogelijk aanwezig en horen/lezen we wat er van ze geworden is.  

Ook Viv's zevende kind, een meisje,  is al volwassen en erbij. 

Zij heet Betty. 

In de eerste plaats vond ik het een heerlijk verhaal. 

In de tweede plaats was het ook absoluut een tijdsbeeld. Een verhaal van een langzaam veranderende samenleving.  Een prima combi. 

In het Amerika van de jaren zestig was het anders denk ik, maar zelf heb ik zelf niet echt hoeven vechten voor vrouwenrechten.  Ik kon leren wat ik wilde, daar is eigenlijk geen twijfel over geweest. Ik had een werkende moeder die uitstraalde dat ze het fijn vond en toch ook wel een geemancipeerde vader die goed vond wat mijn moeder deed en met mij in de kinderwagen ging wandelen. 

Toen ik de pil wilde was die er en toen ik een bankrekening opende kon dat gewoon op mijn naam en zonder toestemming van mijn man. Ik hoefde ook geen ontslag te nemen toen ik trouwde. Dus er was al veel geregeld in mijn tijd. 

Niet alles natuurlijk, lang niet alles en volledige gelijkheid is er denk ik nog steeds niet.

Tulpen

Zaterdag wandelde ik op het Klompenmaeckerspad om te kijken naar het enige veld paarse tulpen dat daar te vinden is. Ze waren nog niet in volle glorie te bekijken. Niet dat dat erg is hoor, er viel genoeg te genieten:

Het pad maakt deel uit van een vaste ronde en ik wist dus al dat er verder op die ronde nog meer tulpenvelden waren. En dan nog wel zeer kleurrijk.

Kijk toch eens aan, dat is me toch een pracht hè. 

En gewerkt werd er ook hoor op deze zaterdag. Deze mensen proberen de foute tulpen te spotten en die krijgen dan een dodelijk shot. 

Ze bekijken met elkaar alle tulpen, eigenlijk gewoon stuk voor stuk. 

'Wat een werk',  zei ik tegen iemand die me niet verstond. Maar de baas wel. 'Och', zei hij, ' het is eigenlijk al klaar'. 

Toen ik vroeg wat er dan precies fout was met die tulpen plukte hij er een voor me af. Ik keek maar kon niks fouts ontdekken. 

'Streepjes', zei hij, 'ze mogen geen streepjes hebben. Dat is een virus'.

Nou,  gelukkig maar , de meeste tulpen waren goed en prachtig als altijd.

En tot mijn grote vreugde was er zoals altijd een dwarsligger. Eentje maar,  op zo'n groot oppervlak. Wat een held!!!

(En misschien nog een, helemaal onderaan op de foto, maar die houdt zich nog een beetje in)

Monday Mural

 Na mijn laatste cursusdag in Amsterdam (jammer, jammer, jammer), wilde ik eigenlijk naar huis. Ik liep dus door de zonnige stad naar het station om daar de 314 te nemen naar huis,  (zo denk ik aan de bus, de 314). 

Ineens bedacht ik dat ik over wilde varen naar het NDSM-terrein. Dat vaartochtje is gratis en altijd leuk. Zeker met mooi weer.  Dus ik deed het en het was genieten op het water. 

Op het NDSM terrein vond ik het de laatste keer dat ik er was nogal rommelig en dat was nu ook zo. Déze murals liep ik nogal onverschillig voorbij. 

Toch, toen ik wat dichterbij ging kijken kon ik ze wel waarderen. Collages vond ik het.

Als je nou goed kijkt zie je aan de linkerkant,  naast de container op de tweede foto,  iets gekleurds. Dat is deze mural:

Ik vind het altijd zo jammer dat ik de letters niet kan lezen. Op zich zijn ze best knap gemaakt. Ik dacht even dat er warning stond, warning vanwege dat rokende meisje. Dat dacht ik daar, maar toen ik thuis de foto bekeek niet meer. 

Toch was er nog iets leuks te zien en dat was de ondertekening, rechts:

Ene DRK maakte dit in MMXXVI. Ik vind het grappig dat DRK de Romeinse cijfers gebruikte. Ik zag het niet eerder op een mural.

Romeinse cijfers leerde je vroeger op school en ik dacht eigenlijk dat het een beetje afgeschaft was. 

Linking to Sami's Colourful World

Gastlessen

 

Het is weer de tijd van het jaar. 

Zo in april en mei,  geven mensen van 

Comité 40-45 Hoorn, gastlessen op scholen. 

Ik ook en ik doe het graag. Ik was dit jaar op twee scholen en gaf vijf lessen over de oorlog in Hoorn.

Ik vind het iedere keer leuk om te doen, ik vind het ook heel erg nuttig, maar tsjonge, een dag van te voren ben ik hartstikke zenuwachtig. 

Te vergelijken met vroeger, de eerste dag na de zomervakantie. De nacht ervoor sliep ik nauwelijks, want zouden ze nog wel luisteren, zouden ze...

Na twee minuten waren die zenuwen altijd voorbij natuurlijk en hoewel ik ook nu weer dacht waarom doe ik dit,  en: ik hoef niet hè, was het ook nu na twee minuten klaar en merkte ik dat ik het nog kon. 

Extra leuk: ik was deze keer ook op 'mijn eigen oude school',  in een fantastisch, spiksplinternieuw gebouw. 

Er waren nog wel een paar bekende collega's, nog maar een paar.  

Maar die kinderen... dat was hetzelfde. Ik 'herkende' ze. En er was een jongen van wie ik de vader nog in de klas had gehad. 

Wat vertel je dan allemaal vroeg een vriendin laatst. Nou het is heel simpel. 

We praten eerst over het begrip vrijheid. Wat is dat eigenlijk. Kinderen hebben daar wel een mening over en kunnen dat goed duidelijk maken. 

Dan heb ik een fotopresentatie gemaakt en praat heel kort over hoe de tweede wereldoorlog begon.

Daarna is de bedoeling is dat het zoveel mogelijk over Hoorn gaat en daarvoor heb ik dan twee verhalen paraat. 

Een van die verhalen gaat over het Joodse jongetje Gerrie Mok. 

Je ziet hem hierboven, naast zijn onderduikouders Jan en Dina Molenaar. 

Dina haalde Gerrie op uit Amsterdam en nam hem mee en op in hun eigen huis in Hoorn, waar trouwens al twaalf onderduikers zaten. 

De volgende dag werden de echte ouders van Gerrie opgepakt. Zij keerden nooit meer terug. 

Ook niet alle onderduikers bij de familie Molenaar overleefden. 

Er was verraad in het spel en daarom moesten Jan en Dina zelf onderduiken.  Eerst mét Gerrie, maar later werd hij (weer) ergens anders ondergebracht. 

De Molenaars en Gerrie keerden in 1945 terug naar Hoorn. Waar hun huis verwoest bleek te zijn tijdens een vliegtuigcrash. 

Gerrie (die later bekend werd als journalist en schrijver onder de naam Philip G. Mok) overleed in 2012. 

En die Molenaars? Dat waren in mijn ogen echte helden. 

Lisa Lou Sore en Bryan Ley

Vroeger had je in Spanbroek het Scheringamuseum voor Realisme en Magisch Realisme. Dat museum was gevestigd in een huishoudschool en het was een genoegen om er vanuit Hoorn op het gemakje naar toe te fietsen op een mooie zondag en te kijken naar de bijzondere werken die daar hingen.  Ik heb daar,  in dat museum, die stroming goed leren kennen. 

Maar ja het liep allemaal mis met de nieuwbouw van het museum en de bank. Toen heeft iemand een groot deel van de collectie overgenomen en die collectie is terecht gekomen in een nieuw museum, Museum More, in Gorssel. Da's een end uit onze buurt,  niet echt aan te fietsen, maar het is een prachtmuseum en ik hou van de kunst die daar wordt vertoond. Nou we waren in de buurt en vandaar was het wel te fietsen, net als vroeger. 

Dit was een indrukwekkende binnenkomer:

Op de eerste foto kun je goed zien hoe het imposante werk in elkaar zit. 

De kunstenares, Lisa Lou Sore, heeft haar eigen hoofd en haar blote lijf getekend in krijt. Op kaasdoek. Drie grote doeken. 

En die moeten precies op de goeie afstand opgehangen worden om dit beeld te creeren.

De eerste foto is van een afstand gemaakt, van dichtbij is het nog mooier

En dit was dan nog maar een werk. Van een schilder.  

Er is nog iets dat ik wil laten zien en dat is werk van Bryan Ley. 

Ook weer heel apart:

Bryan Ley, I believe in a love I may never know

Deze schilder maakt portretten, zoveel was wel duidelijk. 

Maar het zijn portretten van mensen die helemaal niet bestaan. Hij verzint ze en creeert ze. Dat doet hij door ze samen te stellen uit foto's uit tijdschriften of foto's van het internet. 

Niet een van de portretten is een persoon die echt bestaaat. Ik kon zien dat hij verschillende materialen gebruikt en ook verschillende formaten 

Ik vond het gek en bijzonder. Maar ik bleef toch een stuk langer kijken dan ik gedacht had. Ik laat een paar werken van deze kunstenaar, Bryan Ley, zien. De tentoonstelling heet Demasqué.

Sleeper,  2024

Sleeper, 2019

En denk maar niet dat we toen klaar waren in Museum More. Er was echt nog veel meer. We gingen eerst maar eens even wat drinken en dat ga ik nu ook doen.