20 Bijzondere meisjes

 Toen onze oudste kleindochter afgelopen september naar de middelbare school ging, kocht ik een boek voor haar. En omdat ik haar een heel bijzonder meisje vind, leek dit boek me zeer gepast

Ik had er nog in willen schrijven dat ze de wereld helemaal niet hoeft te veranderen. Dat ze,  ook zonder dat te willen,  bijzonder is.

Maar ze keek niet echt geïnteresseerd in het boek en toen ik een paar weken later eens vroeg zei ze 'oh ja, ja ik ga het nog lezen hoor oma. '

Ik weet het niet zeker maar ik denk dat het nog steeds niet is gebeurd. 

Terwijl... ik vond het echt een goed boek en geschikt voor de gelegenheid. 

'De vrouwen voelden zich niet meteen buitengewoon maar ze werden dat wel door naar zichzelf te luisteren en hun voorliefdes te volgen die ze diep in hun hart voelden'.

Nou dat leek me een mooi uitgangspunt. Speciaal voor kinderen die het in deze tijd veel lastiger hebben dan ik het ooit heb gehad. 

De vrouwen in het boek worden afgebeeld zoals ze als meisje waren en als volwassene. Steeds twee tekeningen dus. Ik doe het een beetje door elkaar. 

Jullie herkennen ze vast allemaal.  Misschien de laatste niet, dat is Jane Austen. 

Enfin allemaal vrouwen uit verschillende disciplines en Anna mocht er dan misschien niets aan vinden, ik heb echt met plezier de verhalen van deze meisjes gelezen! 

Hieronymus en zijn toneel

Wel eens gehoord van Hieronymus van Slingelandt? Of van zijn zoon, Hieronymus van Slingelandt? Wel eens gehoord van een huiskamertoneel? 

Ik niet! 

Maar ik kwam langs het Allard Piersonmuseum in Amsterdam, had nog even tijd over en dacht ik ga even kijken. 

De dame van de kassa vertelde me wáár ik naar kon gaan kijken. Naar glas natuurlijk, dat is daar altijd. Of naar een tentoonstelling over slavernij, of naar 'Decor in drie bedrijven'. 

Dat laatste, dat werd het. 

Het is een kleine tentoonstelling over het huiskamertoneel van baron van Slingelandt en later van zijn zoon. 

Een huiskamertoneel, dat is een schaalmodel van een toneel en het werd gebruikt om thuis voorstellingen mee te geven. Zo prachtig gemaakt, ongelooflijk. En dat in 1781 !

Kijk zo ziet zo'n huiskamertoneel er uit van de voorkant:

Je moest natuurlijk wel een beetje ruimte hebben in je huiskamer, maar dat zal de baron ongetwijfeld hebben gehad. 

Prachtig om te zien en te bedenken hoe de genodigden of de gezinsleden daar mooi aangekleed gingen kijken. Een echte schouwurg in het klein. 

Aan de achterkant hele ingewikkelde constructies. Precies zoals in het echt. En daar werden de decors gehangen en gewisseld. Ook net als in een echt theater, zoals het toen was. 

En die decors, zijn helemaal geweldig om te zien. Fantastische vergezichten in het klein:

Of in een andere setting, met een echt olielampje. 

Die zoon, Hieronymus de tweede zal ik maar zeggen was jarenlang verantwoordelijk voor de decors en de kostuums in de Amsterdamse Schouwburg. En dit toneel gebruikte hij o.a. om vanuit huis nieuwe ontwerpen te beoordelen. 

Monday mural

 

Ik was een beetje aan de vroege kant voor mijn cursus, dus ik liep een klein stukje om en kwam langs het Allard Piersonmuseum. Voorbij de ingang zijn er wat gebouwen die er ook nog bij horen. 

Dit is van een van die gebouwen  de binnenkant en toen ik zag dat er nogal wat op de muur stond, ben ik stiekem naar binnen geglipt, voorbij de slagboom, om eens even goed te kijken. Mag niet, maar ja...

Leuk om al die afgebeelde personen te bekijken. Leuk om te weten wie het zijn. Helaas, dat weet ik niet van allemaal. En ook thuis, na het googelen weet ik ze nog niet allemaal. 

Deze wel, mijn cursus gaat over mythologie en ik weet zeker dat dit Athena is. 

Ook deze persoon herken ik. Dat moet Baruch Spinoza zijn. 

En Angela Davis. 

Deze man was vrij eenvoudig te vinden. Ik hoop dat ik het goed heb, zo ja, dan is het Abu Nasr Al-Farabi. Een Islamitische filosoof. 

Is de overeenkomst dat het allemaal filosofen zijn? Of wijze mensen? Of zijn ze allemaal afgebeeld op bankbiljetten. Omdat er bij de volgende foto een naam staat, denk ik dat hij het ook is: Immanuel Kant

Deze dame kan ik niet vinden, echt helemaal niet. Of misschien is het wel een heer?

En ook deze man ken ik niet. Het zou een oude Griek kunnen zijn,  Socrates of Plato of zo. Maar Karl Marx zou ook kunnen. Ja misschien is die het wel. 

En tenslotte nog deze figuur, ik dénk een Chinees, maar zelfs dat is niet zeker. Als het een Chinees is, dan misschien wel Confucius

Door al die twijfels en al dat gezoek, kwam ik nog bijna te laat op mijn cursus. 

Bijna hoor, ik had alleen geen tijd meer voor koffie. 

Maar dat ik Athena goed had, werd me meteen getoond, dat was wel grappig. 

Oh ja, ik maakte ook nog even een foto vanaf de overkant, maar die heeft helemaal niks met deze murals te maken, alleen met de plek.

Linking to Sami's Colourful World

De Schemertuin

Ach wat een lekker boek was dit. 

Ik las het achter elkaar uit. Af en toe een stukje luisteren en dan weer lezen. Goeie combi voor mij en mijn ongeduldige zelf. 

De tip voor dit boek kwam van Marthy. 

Zij schreef er dit  over, klik

Voor mij was het extra leuk omdat het verhaal zich afspeelt in Stoke Newington, een wijk waar ik een paar keer ben geweest en een straat die daar zo maar zou kunnen zijn.

Het is gewoon een prettig leesbaar verhaal en het loopt goed af. Je zou kunnen zeggen: Feel Good. 

Het verhaal: 

Buren Winston en Bernice hebben aanvankelijk ruzie en allebei een probleem met hun partner. Allebei niet echt gelukkig. 

Doordat ze in de gemeenschappelijke tuin gaan werken, die langzaam maar tot bloei komt, ontstaat daar iets moois op tuingebied, maar ook in de verhoudingen. 

Als ze dan ook nog iets willen gaan betekenen voor de gemeenschap daar, aangezet door geheimzinnige post over de tuin in voorbije tijden, wordt het echt heel mooi. En leren we ook de vorige bewoners goed kennen.

Ik zei al dat het goed afloopt, maar niet op de manier die je nu misschien zou verwachten. 

Kappers...

Ja het IS natuurlijk ook een creatief beroep, dat van kapper. 

Dat zal bij veel mensen te zien zijn aan het kapsel dat hun kapper ze geeft. 

En er zijn kappers die hun creativiteit ook nog eens uiten in hun naam. 

Waar deze Haren Majesteit zich bevindt, dat weet ik niet meer. Er zijn er meerdere in ons land. De andere salons zijn in Brugge, Hoorn en Alkmaar.

En nog een serie:

En deze vind je in Amersfoort, London, Dordrecht en Amsterdam. 

Jack the Clipper uit London vind ik erg grappig. Ik wist helemaal niet dat Clipper ook Schaar betekent. Maar de allermooiste vind ik Wilde Haren. Vanwege de scharen die zo getekend zijn dat je er de drie kruisjes van Amsterdam in kunt zien.

 

En toen ik dit blogje al had gemaakt, zag ik er nog eentje. In Den Haag: 

De Papegaai

Nou ben ik toch echt heel vaak door de Kalverstraat gelopen. 

Heel vaak. Niet om te winkelen, maar bijvoorbeeld om naar cursus te gaan. Maar nog nooit ben ik gestopt bij de kerk De Papegaai. 

Terwijl het toch wel bijzonder is dat er een kerk is in zo'n drukke winkelstraat.   

Nu liep ik er langs en dacht waarom ga ik niet eens even naar binnen. Waarom heet die kerk zo en waarom is-ie hier? 

Hier ontstond rond 1600 een zogenaamde schuil- of huiskerk. 

Achter de gevels van gewone huizen gebeurde dat vaker en de bedoeling was dat katholieken hier konden kerken, samenkomen. 

Amsterdam was in 1578 protestant geworden. Katholiek zijn mocht niet meer. 

Ze werden nog slechts gedoogd, die katholieken, maar niet in het openbaar.

En dus kwamen ze half stiekem bijeen in het woonhuis van de familie Bout. Zo werd het huis een huiskerk. De heer des huizes was vogelhandelaar, vandaar de papegaai aan de gevel. 

En binnen is het gewoon een echte kerk. Die is later gebouwd hoor, rond 1800. Op die plek. 

Ik had niet gedacht dat de kerk zo groot zou zijn, dat zie je er in de Kalverstraat niet aan af. Je ziet  het wel als je het straatje rechts naast de kerk in loopt.

De kerk is ook nog steeds in gebruik als kerk. En ik kan me goed voorstellen dat sommige mensen behoefte hebben aan even een rustig plekje in de drukte en de hectiek van de stad.

Van de zon in de mist

We waren eventjes in Enkhuizen. Het was prachtig weer, echt prachtig. De zon was zo fel dat ik bijna geen foto kon maken van het Enkhuizer wapen met de drie haringen.

We deden de dingen die we er moesten doen, waren een half uurtje binnen en toen we weer buiten kwamen was het ineens een beetje mistig. 

Nou is Enkhuizen eigenlijk altijd wel een sfeervolle stad. Maar zo, in de mist... echt heel mooi. 

De Drommedaris... Dat was eigenlijk een verdedigingstoren en tevens stadspoort. Nu is er o.a een filmhuis in gevestigd. Liefdevol wordt het De Drom genoemd.

Je waant je echt een beetje in een andere tijd, zo'n gracht, middenin de stad. Of deze:

Met dat hele kleine beetje kleur en natuurlijk de letters van Enkhuizen. Dan was er ook nog een  vuurtoren, we konden hem nog net zien

En de laatste, de ingang van het Snouck van Losenpark. Dit was eind 19e eeuw een park waarin dankzij Maria Snouck van Loosen, een rijke erfgename, arbeiderswoningen werden gebouwd. 

Dat zeg ik... Mist is Mooi!  

Beleg en Ontzet

Je houdt van musea of niet hè. Dus toen we vorige week in de Lakenhal in Leiden waren en de tentoonstelling hadden gezien die we wilden zien (I.S.) keken we natuurlijk ook nog even verder in de rest van het museum. 

Leiden, veel over Leiden en over het Beleg en het Ontzet van Leiden. De titel van dit blogje is Beleg en Ontzet en ik weet bijna zeker dat iedereen dan meteen weet waar het over gaat.

( Mattheus Ignatius van Bree, 1816-1817)

Dat is echt zo'n vaderlands geschiedenisverhaal dat bijna iedereen wel eens ooit gehoord zal hebben. En dan vooral over de zelfopoffering van burgemeester Pieter van der Werf. 

Toen het voedseltekort in Leiden in 1574 zo ernstig was dat er rellen ontstonden, want de hongerige burgers wilden  de burgemeester dwingen de stad over te geven aan de Spanjaarden, toen bood de burgemeester zijn eigen lichaam te eten aan. De burgers schaamden zich en dropen af. 

Dat moment zie je hier. Letterlijk breed uitgemeten.

Een tweede schilder ging daar een paar jaar later nog eens even dunnetjes overheen. Dat was Gustaf Wapper, in 1829. Ik lees dat hij het werk van zijn leermeester probeerde te overtreffen. 

Ik hou nogal van dit soort verhalende schilderijen, maar na twee van die enorme doeken had ik het in deze zaal van de Lakenhal eigenlijk wel gezien.

Tja en toen kwam er nog een en ik zou er zo aan voorbij gelopen zijn als mijn man me er niet op had gewezen. Dat was dit doek:

Erwin Olaf, Liberty-pest en honger tijdens Leidens Beleg, 2011

In het bijschrift staat dat Erwin Olaf andere accenten legt dan in de traditionele stukken over het Beleg.

Nou inderdaad, dat kan je wel zeggen.

Bijvoorbeeld dat er meer mensen aan de pest stierven dan aan de honger, zo weten we nu. Olaf laat verder een brede diversiteit aan (Leidse)modellen zien. Zoals acteurs met Down. 

Hij laat ook historische attributen zien, staat er. Maar een leesbril of een iPod? 

Dus dat werd even speuren. 

Wat een fantastisch werk is dit. Ik was altijd al fan van Erwin Olaf, maar dit werk had ik echt volledig gemist. 

Dat vind ik raar, maar ja, 2011, toen werkte ik nog en had heel veel andere dingen aan mijn hoofd. 

Enfin, zoals zo vaak: Beter laat dan nooit! Want ik vond het heel bijzonder. 

Gezichtjes

 'Dat er nog maar veel gezichtjes langs mogen komen', mailde Stef van SC Collections. En deze foto zat er bij. Ik vind hem geweldig, echt! 

Zelf zag ik (in december) in onze Cinema, dit gezichtje. Het was koud, die dag en er moest een beetje bijverwarmd worden:

Een appeltje dat werd gestuurd door Anneke Broos: 'Het minst mooie appeltje van een van onze fruitbomen heeft een gezichtje. Of eigenlijk moet ik zeggen had een gezichtje. Maar ik heb de foto nog  en misschien stuur jij ons appeltje het wereldwijde web op . En de smaak was heerlijk'. 

En Kitty mailde over 'Het kersttoetje van zoon en schoondochter : terrine met witte chocolade en stoofpeer, heerlijk. Ik kreeg er wat munt op en toen was het een gezichtje.😊'

Dan in mijn eigen keuken,  die ene overgebleven oliebol ...

En ook Mieke stuurde een kacheltje. Hopelijk heeft het goed gewerkt.

'Paar jaar geleden dat ik een gezichtje stuurde. Vanochtend zag ik dit, vanuit m'n keukenraam nota bene en ik woon er al 15 jaar. Het zal de sneeuw zijn, denk ik'. Zei Aleida.

Door de sneeuw zag Edith ook  ineens een gezichtje. Eentje dat eerder niet opviel:

Ik gaf deze aflevering even voorrang vanwege sneeuw, kachels en oliebol. 

Blijf vooral speuren mensen én inzenden. bettievdgriend@hotmail.com

Mural

 

Deze mural zag ik in London, in Shoreditch,  de laatste keer dat ik er was, alweer zowat een jaar geleden. The Last Supper om maar eens even in Engeland te blijven. 

De tekst erboven: My homeboy was from Palestine. 

En eronder nog een tekst en een vlag: The world is watching

Als je goed kijkt zie je rechts nog een mural. 

Dat is er eeentje van Abraham O. en die Abraham, die kan er wat van. 

Misschien is het Laatste Avondmaal ook wel van hem, dat kon ik niet ontdekken. 

Tineke Dieks kon dat wel en dankzij haar weet ik nu de naam van de maker: Only HMZ. Dank, Tineke. 

Maar het oog dat nu komt,  was wél ondertekend en zeker Abraham O. 

Zo knap, hoe je zo iets moois kunt schilderen in zo'n rommelige omgeving op een kille muur.

Linking to Sami's Colourful World