Totaal aantal pageviews

zondag 22 maart 2026

Stembureau

 Nou daar stond ik hoor om 6.50 u. En daar kwamen de andere leden van de twee stembureaus die in ons wijkcentrum waren. En daar kwam onze voorzitter met zijn verkiezingskoffer. Een leuke jonge vent die iedereen knuffelde, want ze kenden elkaar allemaal. 'U dan ook maar mevrouw?',  vroeg hij lachend. En ja hoor. 

Ons bureau bestond uit drie leden en die voorzitter. En dat is precies genoeg om te wisselen zodat iedereen pauze kon nemen volgens een schema. Best veel pauzes, dat was echt goed geregeld. Heel wat meer pauze dan ik vroeger op school had.  Ik werd dan ook helemaal niet moe deze dag. Elke pauze ben ik buiten gaan wandelen, zelfs nog een keer naar een stembureau in de buurt gelopen waar mijn man zitting had. Het was ook een prachtige dag natuurlijk. 

We kregen een tasje met daarin allerlei lekkers om de dag door te komen. Een stroopwafel, appel, mandarijn, pepermuntjes, flesje water, pakje soep. En muntjes om koffie of thee te halen. Ook nog een bedrag om iets eetbaars van te kopen. 

En dan de taken. De drie leden zitten naast elkaar met zicht op de stemhokjes en de stembus. 
De eerste neemt de stempas aan en de identiteitskaart en controleert. De tweede controleert het nummer van de stempas met de nummers in een register. De derde nummert, telt de stempassen en reikt het stemformulier uit. Je wisselt op zijn tijd van rol. En je let voortdurend op. 
De collega's: de eerste collega bleek de vader van de oudste vriend van onze jongste zoon te zijn. We maakten onmiddellijk een foto van ons tweeen om aan de jongens te sturen. 
De andere was een vrouw van mijn leeftijd en zij en ik sloten onmiddellijk vriendschap die de rest van de dag duurde. Het was heel gezellig.

En ondertussen druppelden de kiezers binnen. Geen wachtrijen, ze gingen hoe het uitkwam naar rechts of naar links. Hoe toepasselijk. Sommigen zeiden dat ook. 
Aan het einde van de dag waren er 863 mensen geweest, sommigen met een of meer volmachten en waren er 963 stemmen uitgebracht. 

Er zijn geen rare dingen gebeurd, geen onvertogen woorden gesproken, het was gewoon gezellig. Omdat ik in mijn eigen wijk zat kende ik veel mensen. Vooral veel ouders van vrienden van onze kinderen die ik,  sinds we gezamenlijk bij de school stonden,  eigenlijk nooit meer had gezien. 

Het leukste vond ik het controleren van de stempas en de identiteit. 
De oudste stemmer was een, zo op het oog,  fitte man, geboren in 1928. En later een vrouw van 1930. Allebei zonder rollator, makkelijk buigend over het stemformulier en zeer goed bij de tijd. Met allebei een klein extra praatje, omdat ik het fantastisch vond om te zien. 
Dan waren er opvallend veel Italianen. Ik ben nog nooit een Italiaan tegengekomen in onze wijk. Maar ze zijn er dus. Met een fraai Italiaans paspoort. 
Er was een ouder iemand uit Damascus.  Wat zal die meegemaakt hebben en dan nu hier te moeten stemmen. 
En iemand uit Caracas. Verder tot mijn grote vreugde iemand waarvan ik niet eens hoefde te kijken waar hij vandaan kwam. Ik herkende zijn naam onmiddellijk als een Terneuzense naam.  Ik heb denk ik wel tien kinderen met die naam in de klas gehad in de jaren dat ik in Terneuzen werkte. En het klopte hoor. 'Ja', zei hij, 'ja ik hoor tot een vruchtbaar geslacht'. 
Sowieso was het leuk om al die verschillende voor-en achternamen te zien. Heel mooi soms!

En dan was er die vrouw, jaar of vijfendertig,  die tranen in mijn ogen bracht. 
Ze kwam aarzelend binnen en fluisterde tegen mij dat ze niet kon lezen en schrijven. En dat dit haar eerste keer was.  Maar ze wás er,  mét de goede papieren. Toch wist ze niet goed hoe het aan te pakken. Je hebt dan de neiging om met haar mee te gaan in het hokje, maar dat mag niet. Ze ging dus alleen en ik denk dat ze de cijfers wél kende en met hulp van tevoren had bedacht wie ze wilde kiezen. Op lijstnummer dus. Ik heb haar uitgebreid geprezen, wat een heldin!
En tenslotte, nog net voor sluitingstijd die grote, donkere man met alle juiste papieren. Hij had geen idee wat hij kwam doen. Ook hij mocht niet geholpen worden in het hokje. Hij deed iets met het potlood en er waren geen ongeldige stemformulieren bleek later, maar hij had echt geen idee. Ik denk dat hij heeft gedacht dat het verplicht was. Dat hij móést komen... zonder te weten waarvoor. 

Oh en als laatste een leuke man met een vrolijk gezicht, een grappenmaker. Hij stemde, vertrok en kwam na een paar minuten weer terug. Hij had zijn identiteitskaart tegelijk met zijn formulier in de bus gegooid. Zoiets snap ik, dat had mij ook kunnen gebeuren. We hadden allemaal lol, hij ook. Maar ja, de bus mocht toch echt niet open. Pas uren later,  om negen uur zou dat mogen. 
Hij vertrok nog steeds lachend en keerde weer wat later terug om nog even te melden dat zijn kaart niet in de bus zou zitten. Hij had hem net ontdekt... in de verkeerde broekzak. 

zaterdag 21 maart 2026

Gezakt

 

Een hele dag in het stembureau, voor de gemeenteraadverkiezingen... een hele lange dag en wat was het allemaal goed georganiseerd en wat was het leuk. Echt een mooie dag. Een mooie dag die overigens een dag eerder heel slecht begon. 

We hadden het druk gehad die dag van tevoren en ik was echt moe. Ik stond op het punt om me op de bank te nestelen toen ik nog even mijn mail checkte. 
En daar was een mailtje van de gemeente, dat ik toch echt mijn e-learning moest doen. Een les doornemen die anderhalf uur zou duren en die afgerond zou worden met een examen. 
Pff, chagrijnig was ik en moe en koud. Maar ja, de boodschap was duidelijk: het is de laatste mogelijkheid en als u het niet doet, gaan we op zoek naar een invaller. 
Eigen schuld natuurlijk, dat bericht met de e-learninglink had ik weken eerder keurig op tijd gekregen, maar niet echt gelezen. Ik had ook geen ervaring als stembureaulid, wél als teller en daar hoefde zoiets niet. 

Dus natuurlijk,  ik deed het en worstelde me door de leerstof heen, in inderdaad anderhalf uur. 
Terwijl ik er mee bezig was vond ik niet alles even duidelijk, helemaal niet zelfs, maar ja ik deed mijn plicht. 
En toen dus dat examen. Sommige vragen lastig, andere moeilijk. 
Ik deed het wel serieus hoor, echt serieus, niks overgeslagen. 
En nu durf ik het bijna niet te zeggen, zo genant. Maar ik doe het toch: ik zakte. 

(Dit was het eerste examen waar ik ooit voor zakte. Ja, voor mijn rijbewijs de eerste keer, maar niet voor de theorie. 
Zelfs mijn akte J (lichamelijke opvoeding) en akte K (nuttige handwerken voor meisjes) haalde ik. En geloof me, wat gym en handwerken betreft was de kans op zakken ruim aanwezig, ik gok ongeveer 99%.  Maar ik haalde het. Toen.) 

Dus dit... Verschrikkelijk vond ik het. En wat ik zeg: genant.
Ook nog boos op mijn man die het examen al weken geleden had gedaan en natuurlijk geslaagd was, maar er (in alle drukte met makelaars en hypothekers) niets over tegen mij had gezegd. Grrrrrr. 
Enfin, meteen een herexamen, een herkansing. 
Bijna bibberend ging ik het aan en nu slaagde ik wel. Wat ik allemaal fout heb gedaan de eerste keer? Geen idee. Dat kreeg ik niet te zien.

Over de dag in het stembureau morgen meer. 

vrijdag 20 maart 2026

Een 'nieuwe' Rembrandt

Als ik voor mijn les in Amsterdam ben en die les is om half een afgelopen, heb ik nog een lange middag voor me waarop ik van alles kan doen. Deze keer wandelde ik naar het Rijks. 
Ja, als daar een 'nieuw' schilderij hangt van Rembrandt, dan wil ik dat wel zien. 
Ik liep er rechtstreeks op af binnen. Naar boven en naar zaal 2.8. Het was druk in die zaal, leuk druk. Je hebt leuk druk en irritant druk vind ik. 
Het ging mij (en veel anderen ook) om dit schilderij:


Rembrandt vertelt in dit schilderij echt op zijn manier het verhaal van Zacharias. 
Aangezien dat verhaal niet meer precies in mijn hoofd zat, heb ik het opgezocht Lucas 1:5-25. 
Zacharias is een priester.  Hij en zijn vrouw Elizabeth zijn al op hoge leeftijd en hebben geen kinderen. Zacharias is in de tempel om een reukoffer te brengen en dan ineens is daar rechts van het altaar een engel, de aartsengel Gabriel.  Zacharias schrikt, maar dan vertelt de engel hem dat hij en zijn vrouw alsnog een zoon zullen krijgen die Johannes zal heten. Zacharias gelooft het niet en wordt voor dat ongeloof gestraft. Hij zal niet meer kunnen spreken. (Nu ik er over nadenk, komt daar misschien de uitdrukking 'met stomheid geslagen' wel vandaan.) 
Zo geschiedde. Johannes werd geboren en werd later Johannes de Doper. 


Het mooie van het schilderij is dat je die aartsengel eigenlijk niet ziet. Rembrandt beeldt hem af als een licht iets, rechts boven. En daarmee wijkt hij af van wat te doen gebruikelijk is. O.a. dat maakt Rembrandt anders dan andere schilders. 
Op mijn foto zie je het niet goed. Ik zal er een beetje licht bij doen


Ik vond het leuk om te lezen hoe,  na heel veel onderzoek,  toch kon worden vastgesteld dat het een echte Rembrandt is. Het doek was in 65 jaar niet onderzocht en de technieken zijn in die jaren enorm verbeterd. 
Ook mooi en bijzonder dat de eigenaar het doek in langdurige bruikleen aan het museum gunde. 

donderdag 19 maart 2026

Gezichtjes (van Esther)

 Esther stuurde er gewoon wéér vijf. Vijf gezichtjes bedoel ik. Dat is toch zo superleuk en ze zijn ook altijd zo goed én goed gevonden. De teksten erbij zijn ook van Esther.
'De mond van het gebouw op het industrieterrein is van verbazing open gevallen van wat het aan de overkant in de polder ziet:


De opengevallen verpakkingsdoos tolt met zijn ogen:


Ook in de achterkant van een tallship tijdens de Sail zag ik een gezichtje:


Op een Italiaans eiland stond er een paal als strandwachter:



Vanuit de berm werd ik door deze spooky paddenstoel aangekeken' :


Dat is wat hè. Zo knap om zo vaak een gezichtje te zien. Bijna honderd zijn het er inmiddels. 
Esther heel erg bedankt! 
Blijf speuren, mensen, want iedereen kan meedoen én inzenden: bettievdgriend@hotmail.com 

woensdag 18 maart 2026

Zwart-Wit

 


Voor de creatieve bloghop van Conny, heb ik dit gemaakt. 
Ik had al meteen aan een zebra gedacht en dat lag natuurlijk voor de hand, want het thema was zwart-wit. 
Daarna was ik tussen mijn papiertjes aan het snuffelen en vond er een paar die ik leuk vond. Maar ik kon zoals gewoonlijk niet zo goed kiezen. 
En toen ineens wist ik het. Ik heb ze gewoon allemaal gebruikt. 

En zoals altijd, weer lekker kijken wat de andere deelnemers hebben gemaakt. Hier, klik
Ik gok trouwens  dat ik dat pas morgen kan doen. 
Vandaag ben ik in het stembureau. Vanaf straks,  zeven uur,  tot heel laat in de avond. Ga vooral stemmen, mensen! 

dinsdag 17 maart 2026

Waar we in Carré naar toegingen? Dat was de voorstelling 'Net Alsof' van Jochem Myjer. 


We hadden al een hele tijd geleden, ik weet niet eens meer hoe lang geleden,  kaarten 'geloot'. Dat zit zo:

De voorstellingen van Jochem Myjer zijn altijd heel snel uitverkocht. 
Deze voorstelling bijvoorbeeld loopt al sinds 2024 geloof ik en zelfs nu kun je nergens meer kaarten kopen. 
Dat wij toch kaartjes hadden, komt doordat alle beschikbare kaarten na een loting werden verdeeld. Je kon je inschrijven en dan werd er geloot. Dat betekende dat je niet per se om twaalf uur of zo bij je laptop moest zitten, in een wachtrij uiteraard en heel lang, in de hoop dat je er door kwam. 
Jochem Myjer vond het oneerlijk dat dan bijv. mensen in de zorg of het onderwijs dan nooit aan de beurt zouden kunnen komen omdat zij eenvoudigweg niet klaar kunnen zitten op zo'n tijd. Dus verdeelde hij zijn kaarten over de theaters en dan kon je je inschrijven. Vier kaarten was het maximum.  De tijd van inschrijving maakte niet uit. Volgde een loting. 
Mijn man schreef ons in bij Carré en we hoorden bij de gelukkigen. Tegelijkertijd werd voorkomen dat mensen kaarten gingen verkopen op internet met krankzinnige prijzen. 

Ik vind dat heel mooi. 

En de voorstelling? We hebben die niet uitgezien. Niet omdat het niet leuk was. Want dat was het wel. 
Het was omdat de plek waar we zaten, heel hoog dus, precies in een koude tochtvlaag was. Ook precies in mijn nek. Vanuit onze positie konden we heel goed overzien dat er werkelijk geen plekje in het theater onbezet was. Dus vragen of er misschien een andere mogelijkheid was, leek zinloos.
Bovendien waren we heel erg moe die dag. Heel vroeg opgestaan om op tijd in Amsterdam te zijn voor mijn cursus. Die niet door bleek te gaan en dat hoorde ik pas toen we er al waren. Toen maar wat anders gedaan, gegeten bij onze dochter, vroeg naar Carré, lopen, metro. We hielden het dus voor gezien en gingen op het gemakje naar huis. Was het nog 11 uur hoor, voor we thuis waren. 

Dus nogmaals: het lag niet aan Jochem Myer. Echt niet! En het deel na de pauze, wordt vast nog wel op tv vertoond. 

maandag 16 maart 2026

Een doodgewone straat

Soms ben je op een gewone wandeling. Niet op zoek naar het een of ander. Ook niet naar een mural.
En dan ineens,  in een doodgewone straat en zonder enige aanwijzing van tevoren:


Daar kan ik erg blij van worden :


Er was geen naamkaartje bij, niets over de maker en later vond ik ook niks.

Hier zie je het totaal:


Het was in Leeuwarden. 
En hierna ging de straat gewoon weer verder. Een doodgewone straat, zonder opvallende dingen...


zondag 15 maart 2026

Carré

 


We waren op weg naar Carré. 
Ik mag wel zeggen: We waren op weg  naar het  'Koninklijk Theater Carré'. 
We gingen daar een voorstelling bijwonen, maar waren uiteraard veel te vroeg. Dat is juist lekker, even nog wat rondlopen daar.


'Kijk',  zei mijn man, 'kijk die paarden'. 
Hij wees naar boven en ik zag ze . En ik wist ook meteen weer; oh ja, het was ooit Circustheater. 
Ik had alle tijd en keek even op de site van het theater hoe het allemaal was begonnen daar en dit is wat ik er over las: 

De circusfamilie Carré trok met hun paardenspel door heel Europa en deed in 1864 ook Nederland aan. 

'De hartelijke ontvangst die het circus hier ten deel valt, is voor Oscar Carré reden juist Amsterdam tot thuishaven te maken en in 18887 aan de Amstel een stenen paleis te laten bouwen, een circusvorst waardig. 
Maar niet alleen het circus blijkt uitstekend in het gebouw te gedijen. Dankzij de vooruitziende blik van Oscar Carré begint het stenen circus met succes aan een tweede leven als variététheater, als snel gevolgd door toneel, revue en operette'. 

Sindsdien is er een constante stroom van voorstellingen en artiesten geweest. Sommige artiesten beschouwen het theater als hun thuishaven en velen vinden het een hoogtepunt in hun carrière: optreden in Carré. 

Wij hadden deze avond plaatsen op de galerij. Heel hoog zaten we. Meestal ben ik als de dood als we zo hoog zitten, maar nu niet, er was een heel goed houten frontje voor ons zodat ik zelfs uitgebreid rond durfde te kijken. 
En daar waren die paarden weer:


Ook heel hoog en hoewel ik vaker in Carré was,  zag ik ze nu voor het eerst. 
En vlak daarbij nog een paar Amsterdamse kruisjes. 
Zo vielen Carré en Amsterdam mooi samen. 


Ik las ook nog dat het voortbestaan van Carré aan een zijden draadje heeft gehangen en dat in 1968 de slopershamer dreigde. 'Carré zou toen hebben moeten plaatsmaken voor een hotel of een badinrichting, een autopaleis of zelfs een huis van bewaring'.

Over de voorstelling zal ik het een andere keer nog eens hebben, denk ik. 

zaterdag 14 maart 2026

Street Art en Frankey

Al vaker heb ik hier gezegd dat ik erg van Street Art Frankey hou. Nou ja, van dat wat hij maakt dan hè. Ik heb ook al vaak werk van hem laten zien. 

Dit, ik maakte de foto al een tijd geleden zoals je ziet, is een echte Street Art Frankey. Je moest wel echt heel goed kijken om deze menselijke kanonskogel te kunnen zien en fotograferen was lastig. 

Maar het is wel een echt Street Art Frankey. Daar op de Oudezijds Achterburgwal



Ik weet dat omdat Frankey zelf op Instagram zijn kunstwerken laat zien. Beter dan ik dat kan. 

Maar nu is er een probleem. En dat is dat ik niet altijd weet, kan weten, of dat wat ik zie een Frankey is. 
Dit dan? Een Frankey? Zou zo maar kunnen. Zou ook zo maar kunnen van niet. 


Het laatste is het geval, het is er geen. Toen ik er langs liep en de foto maakte was ik te ver weg om te kunnen zien of er iets bij stond. Bij Frankey staat er nooit iets bij. 
Thuis ontdekte ik dat hier wél iets bij stond. 
Hier kun je lezen wat precies de bedoeling is van deze appel op beentjes. En welke kunstenaar hier aan het werk is geweest.  Klik

Nog een foto. Deze twee werken zag ik gewoon in Amsterdam. Thuis ging ik speuren, maar vond niks. 
Is dat erg? Nee hoor helemaal niet. 't Was toch leuk. 

vrijdag 13 maart 2026

Het eiland van de verdwenen bomen

 


Dit boek stond in mijn toptien van vorig jaar. En nu,  terugkijkend,  zelfs in de topdrie. Die drie zijn wat mij betreft dan ook nog onderling verwisselbaar.  
En ik heb over dit boek niet eens iets verteld. Dat kan echt niet, vooral niet omdat ik het boek prachtig vond. Dus bij dezen. 

Het verhaal speelt zich af op Cyprus, in 1974 en nog een keer op Cyprus vijfentwintig jaar later jaar later. 
En in London in meerdere periodes. 

Cyprus is tot op het bot verdeeld. Maar daar hebben de gevoelens van Kostas en Defne geen boodschap aan. 
Twee jonge mensen en heel erg verliefd. Zij is Turks en Islamiet en hij Grieks en Christelijk. 
Dat kon dus niet. Ze ontmoeten elkaar toch en om precies te zijn in 'De Blije Vijg',  de taveerne van Yusuf en Iorghos. Midden in die taveerne groeit een vijgenboom door het dak. 
Yusuf en Iorghos hebben zelf ook een relatie die niet kan eigenlijk. 
Dan woedt er een burgeroorlog en Kostas moet vluchten naar London. Hij weet niet dat Defne zwanger is. 

Wat de tijd in het boek betreft: dat is wat ingewikkeld. Je moet het goed in de gaten houden, want er worden flinke sprongen gemaakt. In tijd dus en ook in ruimte. En dan is het vertelperspectief ook nog wisselend. Ik vond het zelfs al lastig om het een beetje samen te vatten. 

Kostas is in London met zijn dochter Ada. 
Kostas vrouw is gestorven en Ada, een scholiere heeft het moeilijk. Ze hebben geen familie en Ada heeft problemen. Psychische problemen. Haar moeder is dood en er wordt onvoldoende gepraat. Daar komt een beetje verandering in als de zus van haar moeder voor het eerst op bezoek komt. 

Dan weer terug met Kostas naar Cyprus, waar Defne en hij elkaar weer ontmoeten en weer verliefd worden. Bovendien op zoek gaan naar Iorghos en Yusuf. Ze trouwen,  gaan naar London (met een stekje van die vijgenboom in de taveerne) waar Ada wordt geboren. 

Meer kan ik er niet van vertellen. Alleen nog dit: ik wist niet veel over de geschiedenis van Cyprus, maar daar is verandering in gekomen door dit boek en voor mij was dat een bijkomend extraatje. 
Niet het belangrijkste trouwens.  
Ik vond het ook echt een prachtig en ontroerend verhaal.