Tenenwasser

'De Omring', dat is een organisatie hier bij ons die zorg biedt aan mensen van alle leeftijden en met verschillende problemen en zorgbehoeften. Verpleeghuizen, thuiszorg, kraamzorg, die dingen bijvoorbeeld. En heel veel meer.

Ze hebben ook een winkel met allerlei hulpmiddelen en eens in de zoveel tijd valt er een blad in de bus met allerlei informatie. 

En bovendien een puzzel. Daarnet kwam dat blad en ik zag dat de puzzel deze keer een woordzoeker is. 

Dat vind ik soms leuk.  Ik doe elke dag de Sudoku en het Zweedse kruiswoordraadsel uit de krant. 

Maar in een woordzoeker zou ik niet iedere dag zin hebben, niet eens elke maand. Voor een keertje echter vind ik het wel leuk. 

De te zoeken woorden bleken allemaal, of misschien bijna allemaal, hulpmiddelen voor de oudere en of zieke mens. Of voor mensen met een breuk o.i.d. die moeten revalideren. Of voor vrouwen die gaan bevallen. 

We zijn denk ik al vijfenveertig jaar lid van de organisatie en ik denk dat ik alleen de bedklossen van De Omring heb geleend, voor mijn eerste bevalling. Verder niks. 

Terwijl ik zo zat te puzzelen besefte ik dat dat een reden is voor grote dankbaarheid. 

En eerlijk waar: dat ben ik ook. Dat ben ik, dat zijn wij, zonder twijfel. Dankbaar! 

Maar wat in de lieve vrede is nou toch een tenenwasser? 

De eerste van de nieuwe ronde

Zomaar ineens is het september. Ongelooflijk maar waar. En september betekent ook de eerste keer van de bloghop bij Conny. 

Het thema voor deze week was 'Ondersteboven'. 

Ik wilde maar meteen met een Atc beginnen, want wat ik ook probeer, het wordt toch iedere keer weer een Atc, dus dan kan ik net zo goed...

Dit is 'm geworden:

Meer kan ik er niet van vertellen. Het idee is wel duidelijk, toch? Het was  zoeken, knippen, schuiven en plakken en dat is precies wat ik leuk vind om te doen.

Ook leuk om bij Conny te gaan ontdekken wat de andere deelnemers hebben gedaan. Kun jij ook doen, klik. 

Primavera

 

Wat een verhaal toch weer, het verhaal van deze film: Primavera. (Primavera is  het eerste deel van De Vier Jaargetijden van de componist Antonio Vivaldi (1678-1741)). 

Ik wist het niet, maar de film is gebaseerd op het leven van Vivaldi. Echt gebeurd dus, al zal er een deel fictie bij zijn. 

Het verhaal speelt zich af in Venetië met af en toe fraaie beelden van de stad. En het gaat niet alleen over Vivaldi. Er is nóg een hoofdpersoon en dat is Cecilia. 

Het verhaal: Cecilia is een weesmeisje. Ze is opgegroeid in het Ospedale della Pietà. En in dat weeshuis is Vivaldi de muziekleraar. 

De meisjes in het weeshuis krijgen les van hem en ze treden ook op. Voor rijke geldschieters.  Weliswaar achter een hekwerk, want een optreden is natuurlijk niet gepast voor meisjes. Dus achter  tralies en soms met maskers op. 

Cecilia is echter zeer getalenteerd, Vivaldi herkent en erkent dat en zij leert, ontwikkelt zich en kiest uiteindelijk voor haar eigen identiteit én haar vrijheid. 

Ik vond de film aantrekkelijk door de kostuums, door de muziek en door het verhaal. Aanrader!

Mural... en alweer in Goes

De mural van vorige week, in Goes, daar waren we echt naar op zoek gegaan. Ik had er iets over gelezen. 

Ik had ook gelezen dat er nog een was die ik niet kende. Die wilde ik graag zien, maar dat zei ik niet tegen mijn man. We waren op de terugweg, hij moest rijden, ik vond het zo wel mooi. 

Alleen nog even bij de haven kijken. Tja en toen kwamen we geheel toevallig, echt waar, echt toevallig door de Keizerstraat en daar was-ie.  Ik vond het bijzonder en de mural zelf vond ik ook bijzonder. 

Het is niet makkelijk om zo'n groot werk in zijn geheel goed op de foto te krijgen in een vrij smalle straat. 

Maar een paar foto's van delen.. dat werkt ook denk ik

Ik vind het echt knap gedaan door BVK-paintworks en BVK staat voor Barre Verkerke. 

Het drong niet onmiddellijk tot me door, maar in de auto onderweg naar huis zat ik mijn foto's te bekijken en toen zag ik het wel.

In die kerk in Goes, waar ik gisteren over blogde, was nog meer kunst te zien. O.a. een werk van...

Barre Verkerke. Daar had ik ook een foto van gemaakt. Deze:

Dat werk heet 'Ongetemde dochter van het Noorden' en Verkerke (1983) maakte dit portret van zijn vriendin voor een tentoonstelling in Denemarken met Vikingen als thema. De begeleidende tekst luidt: 

'Als je kijkt naar films, maar ook in het gewone leven, zie je dat vrouwen vaak pas meetellen als ze mannelijke eigenschappen tonen. Naar vrijgevochten vrouwen zoals Gaby, wordt nog steeds wat angstig gekeken. Dat moet maar eens afgelopen zijn. Vrouwen moeten vrouw kunnen zijn op hun eigen manier'. 

Nou dit dus even tussendoor, want ik was nog niet klaar met die muurschildering. Als je namelijk de straat uitloopt waar die zich bevindt, ben je bij de haven. Een prachtig stukje Goes, sowieso, maar het leuke is dat op de mural gebouwen en huizen staan afgebeeld die je een klein stukje verderop in het echt ziet. Echt superleuk vond ik dat.

Kijk zelf maar of je ziet. 

En dit is de laatste, zo kan-ie wel weer voor deze week!

Linking to Sami's Colourful World

Kunst in Goes

Als we naar Zeeuws-Vlaanderen gaan, maken we bijna altijd een stop in Goes of in Zierikzee. Datzelfde doen we op de terugweg. 

In beide steden of er heel dicht bij woont een vriendin, dus soms bezoeken we die. 

En soms doen we ook gewoon een rondje. Deze keer 'deden' we op de terugweg Goes. 

Ik heb het al eerder gezegd: toen ik nog in Zeeland woonde kwam ik bijna nooit in Goes. Geen idee had ik toen over het feit dat het zo'n leuke stad is en ook mooi. 

We parkeren altijd op dezelfde plek en lopen dan zo het centrum in. En dan komen we langs het museum en langs een grote kerk waar altijd een boekenmarkt is. Eentje met een heel goede keus. We gingen even boeken kijken, maar er was meer daar in de Grote of Maria Magdalenakerk. Veel meer:

Jacobina Oele heet deze vrouw. Ze zat te schilderen in de kerk in Goes. 

Op de achtergrond zie je twee werken die ze heeft gemaakt. Ik zag klederdracht en rende er zowat op af.

  Het werk en ook dat ernaast, sprak me onmiddellijk aan en dat is een understatement, ik vond ze allebei prachtig.

Dit werk is getiteld 'Lotsverbondenheid'. Er was een bordje bij en daarop was te lezen dat het geïnspireerd is op de gemeenschappelijke Zeeuwse ervaring met water. Die ik ook heb natuurlijk. 

En dan het andere werk daar aan die muur: 

Dit heet 'Dreamweaver'. Oele maakte dit in Indianapolis waar ze toen verbleef en een ansichtkaart kreeg met 'Meisje in rode kimono', van Breitner. 

Dromend van haar tijd in Miami schilderde ze een gefantaseerd landschap op de kimono. 

(En kort daarna kreeg ze een opdracht voor een grote muurschildering in Miami!!!!!)

Ik heb Breitner er nog even bij gezocht. Hij schilderde meerdere varianten, maar ik gok dat dit het op de kaart afgebeelde meisje is.

Breitner schilderde dit eind 19e eeuw. 

Wat mooi dat het dan voor een kunstenares van nu een inspiratiebron is geweest. 

Ik vond het erg leuk om even een praatje te kunnen maken met Jacobina Oele. 

Ze was daar in die kerk lekker aan het werk en ze zei zelf dat dit hieronder,  een van haar mooiste werken gaat worden. 

En als je meer van haar werk zou willen zien, dan kun je heel goed terecht op  haar site:

Home - Jacobina

Die mural die ze in Miami maakte is er ook te vinden. 

Wat ik van je weet

 

Een van mijn oudste vriendinnen, Laura, was hier een dagje. We kennen elkaar sinds mijn achttiende. We zien elkaar gemiddeld een keer per jaar, ze woont helaas te ver weg , maar als we elkaar zien, praten we gewoon verder en verder en verder. Enfin, nu was ze dus hier en we kregen het o.a. over boeken. 'Dat boek is prachtig',  zei ze, 'dat moet je echt lezen!'

Dat deed ik. 

De schrijver, Eric Chacour' is een Canadees en Franstalig. Zijn ouders waren Egyptische immigranten.  Het verhaal speelt zich af in Egypte en in Canada. 

Toen ik het boek uit had en wat over de schrijver wilde opzoeken, las ik dat het hier 'een jij-roman' betreft. 

Daar had ik zelfs nog nooit van gehoord, maar er is dus een term voor de manier van schrijven die Chacour toepast. Het verhaal wordt eigenlijk verteld vanuit het perspectief van een verteller. Vanuit de tweede persoon. 

Ik vond het nogal irritant in het begin en had het boek bijna weggelegd. Gelukkig deed ik het niet. Want ik was er snel aan gewend. 

Voorbeeldje? Willekeurig hoor: 

Vaders zijn er om te verdwijnen; de jouwe ging dood in de nacht. In zijn slaap, net als Nasser, net toen iedereen begon te wennen aan het idee dat hij onsterfelijk zou zijn. Je moeder merkte het pas de volgende ochtend en het duurde even voor je het hoorde. 

Als je eenmaal gewend bent aan deze manier van schrijven zie je al snel hoe mooi het taalgebruik van de schrijver is. Met ook complimenten aan de vertaler.

Nou, dat was een lange inleiding. Nu nog over het verhaal: 

Tarek groeit op in een traditionele Christelijke gemeenschap in Cairo, waar mensen uit verschillende landen zijn groep vormen. Zijn vader was arts en Tarek neemt de praktijk over. Tarek doet precies wat er van hem wordt verwacht. Hij trouwt met Mira, maar het is een beetje een sleur. En dan komt Ali in zijn leven, een jongen uit een totaal verschillende, arme klasse. Ali vraagt hulp voor zijn zieke moeder, Tarek helpt, raakt bevriend met Ali en zijn moeder; ze groeien naar elkaar toe. Ali wordt zijn assistent in de praktijk en de relatie gaat door, ze worden verliefd. 

Een homo-relatie in die kringen, dat kan niet. De druk wordt zo groot dat Tarek vlucht naar Canada en daar een nieuw leven opbouwt. En dan op een dag gebeurt er iets totaal onverwachts voor Tarek...

Het hele boek is inderdaad  prachtig, maar meer kan ik er echt niet van zeggen zonder het te bederven. Aanrader! 

Typisch ik

 

Ik was benieuwd naar de tweede week van de fotografie bingo, hier, klik.   Wat zou het thema zijn? 

Ik keek gistermorgen vroeg met mijn slaperige hoofd op mijn telefoon. Tamelijk klein dus. 

En ik zag... een hartje. Had gekund hè mensen, hartjes. 

Ik ging meteen kijken in mijn hartjesmap. Daarin zitten 220 foto's van hartjes of harten. 

Ja ik weet het, best veel en de meeste zijn leuk. 

En dus maakte ik een collage en toen ik die in een blogje zette, met de bingokaart erbij,  toen pas zag ik dat het thema helemaal niet dat was wat ik dacht. Het thema was 'Typisch Ik'. En daar stond een hartje bij. 

Ik dacht even opnieuw te beginnen, maar ... zo'n slordige fout is misschien ook wel typisch ik. En hartjes zijn dat ook. 

Dus ik laat het lekker zo. 

Satur9 heeft zelf hele leuke foto's laten zien en anderen vast ook. Ga maar kijken. 

En volgende week let ik beter op. 

Je ziet hier hartjes uit London, Groede en Italia. Dat is de bovenste rij. 

Daaronder Leiden, Amsterdam, nog een keer London, Hoorn en de mozaïek is van Sicilië.

 

De twee foto's die ik het allermooist vind, komen nu. 

Een mij zeer goed bekend meisje:

 En een wolk. Die wolk zag ik in Praag,  op die beroemde brug. 

En op de valreep vond ik er nog een. Typisch ik:

En nu gauw verder kijken bij anderen, klik 

C'était mieux demain

 

'Wat spreekt u dat mooi uit mevrouw', zei degene bij wie ik een kaartje voor deze film bestelde. Dat vond ik leuk, maar ja het was natuurlijk niet bepaald een ingewikkelde Franse zin. 

Toch zorgde het complimentje ervoor dat ik probeerde tijdens deze film meer te luisteren dan te kijken naar de ondertiteling. Het was geen ingewikkeld verhaal dus dat ging best goed. Ik merk al een tijdje dat mijn talenkennis minder wordt. Dan heb ik het over Frans, Duits en ja, ook Engels. 

En eigenlijk kan ik dat niet uitstaan. Maar ik sta toch echt te stotteren als Franse bezoekers in de Statenpoort iets willen weten. Een fatsoenlijke uitleg geven in een van de talen wordt ook moeilijker. 

Lezen gaat nog prima, luisteren ook. Maar spreken? Pfff! 

Echt,  c'était mieux hier. 

En wat zal het zijn? Te weinig oefening, ouderdom, dementie? 

Bon, dit alles heeft natuurlijk helemaal niets met de film te maken. 

Ik had een trailer gezien en daar moest ik al om lachen, waardoor ik dacht dat het een grappige film zou zijn en die wilde ik graag zien. Ja,  genoeg narigheid op de wereld tenslotte. 

De film wás echt grappig. 'Vermakelijk', zei iemand die ik sprak. En dat was precies de juiste omschrijving vond ik. Er zat ook nog wel een klein serieus ondertoontje in hoor.  

Het verhaal: Héléne en haar man Michel leven in 1958 met hun grote kinderen een traditioneel leven. Zij is de huisvrouw en hij verdient de kost voor het gezin. Die mannerol en die vrouwenrol worden extra aangedikt.  Dan zie je haar in een kek jurkje, op hakken en volledig in de makeup de was doen, met de hand. En dan, dan wint ze een wasmachine. Ze is in extase, maar Michel vindt dat ze hem moet verkopen. Dat weigert ze,  er ontstaat een ruzie bij die wasmachine, daardoor ontstaat kortsluiting en dáárdoor worden ze geteletransporteerd. Naar het jaar 2025. 

Dat is natuurlijk een schok. Want in die zevenenzestig jaar is er heel veel nieuws gekomen. Onbekende dingen, computer, afstandsbediening enz. Dat roken eigenlijk niet kan, dat Algerije niet meer van Frankrijk is, hun dochter die wil trouwen met een vriendin...

 

Ik heb me de rest van de film afgevraagd hoe dit verder zou gaan. Terug naar 1958 en zo ja hoe dan? Of juist niet? 

En nu weet ik het, maar ik zeg het niet. De hele film is supergoed gecast en omdat je dat beter snapt als je het ziet, is hier de trailer: 

Traditie is traditie

Ik vertelde al dat we even in Zeeuws-Vlaanderen waren, in Sluis. Even betekent in dit geval twee nachten en dus iets meer dan twee dagen. 

Dat kwam zo: een maand of wat geleden besloot mijn man ineens om iets tot traditie te maken. Iets dat tot op dat moment helemaal geen traditie was. 

Tot dat moment was het een eenmalig geabeurtenis geweest, nou ja, dat dácht ik. 

Vorig jaar waren we namelijk pannenkoeken gaan bakken op de camping waar onze oudste zoon met zijn vrouw en kinderen toen verbleven. Dat was op de Veluwe.

Dit jaar waren ze in Normandië, dat was wat ver, maar... ze sloten af aan de Zeeuws-Vlaamse kust en toen besloot mijn man dus ineens er een traditie van te maken. Met een overnachting omdat het toch ook een heel eind rijden is. En toen we er waren besloten we tot nog een nachtje.

Het was leuk en gezellig, dat is zeker. Onze jongste kleinzoon (6) was niet heel tevreden over de pannenkoeken, hahaha. 'Een zeven',  vond hij. Maar ik vond het echt wel een negen hoor. 

De volgende dag gingen we haaientanden zoeken, de camping was vlakbij het Zwin. 

Het is er zo mooi. 

Kijk dat kleine zeilscheepje nou toch weer, zo vlak bij die grote boot. 

Echte fraaie haaientanden werden er trouwens niet gevonden. Zoals gewoonlijk! Da's ook een traditie. 

Enfin,  ik denk dat er volgend jaar weer pannenkoeken worden gebakken. Waar dan ook.  

Traditie is traditie tenslotte. Ook na twee keer!

De laatste foto is de mooiste vind ik. Die is dan ook niet door mij gemaakt maar door onze zoon. 

En wij hebben binnenkort nog een weekje Groede voor de boeg. Ik denk dat ik toch maar eens ga beginnen aan een reisgids voor Groede e.o. Hahaha. 

Love, peace en nasi goreng

 

Nog eventje terug naar de pasar. Er waren mooie dames, er was peace en ook die nasi goreng van de foto hierboven was er. Omdat we in de avond door'werkten',  kregen we een lekkere maaltijd voorgeschoteld. En dan die love, nou die was er zeker. Dit gebeurde er namelijk ook: 

Bij een van de kramen op de markt kon je lootjes kopen. Een envelop met vijf bonnetjes en op elk bonnetje een nummer. Meteen kijken, want de prijzen, voorzien van nummers stonden ook op de kraam. 

De opbrengst was voor de stichting Pasar. Dat vond ik leuk, dus ik kocht een envelop. 

Tegen de vrouw van de kraam zei ik nog dat ik niet zo heel gelukkig ben met lootjes. 

'Dat weet je maar nooit', zei ze.

Ik maakte de envelop open en checkte de nummertjes. En eigenlijk zag ik het meteen: niks!

'Laat mij eens even kijken', zei ze en daarna: 'Nou echt wel hoor!' 

Ze viste een van de prijzen van de tafel en haalde het nummertje er snel af.  'Kijk, hier is uw prijs!'. 

Ze lachte en ik ook en ik weet zeker dat ze me gewoon een prijs gaf. Zo aardig. 

Ik bedankte haar natuurlijk en zei dat ik het superlief vond en toen moest ik snel terug naar mijn eigen stand en daar pas opende ik het pakje

Het was een cadeauverpakking en ik had dus helemaal niet gezien wat er in zat.   Wow, het was iets wat ik echt heel erg leuk vond:

Een ingenieus gevlochten ketting met een steen eraan en een bijpassend armbandje en allebei op maat te verstellen. Moet je kijken hoe mooi gemaakt dat armbandje, met dat rode koperdraad. 

Ik ben haar op een volgende ronde gaan vertellen hoe leuk ik het vond, een echt cadeau. En dat vond zij weer leuk en ik kreeg een dikke knuffel. Nou, dat was de love

's Avonds was onze fotobooth gesloten en kregen we een andere taak. Rondjes lopen en toezicht houden. Daardoor ontdekte ik nog een andere kraam, eentje met stenen. 

Aan de mevrouw die daar zat heb ik toen gevraagd wat voor steen ik had gekregen. Ik had de ketting natuurlijk meteen omgedaan. 

Zij keek en dacht dat het een maansteen was. En dat het iets te maken had met vrouwelijke energie. Dat vond ik leuk klinken, een maansteen.  Ik heb nog geen tijd gehad, maar dat ga ik nu eens even lekker uitzoeken.