Totaal aantal pageviews

maandag 25 september 2023

Monday mural in Leerdam

In Leerdam gingen we ook naar het glasblazen kijken. Dat was super om te zien, maar ik dwaalde toch even af en zag door het raam,  buiten,  een mural. Een grote. Daar ben ik later natuurlijk wel even voor omgelopen.

De titel is zondagmiddag en de maakster heet Jantien Jongsma. Gemaakt in 2019.



Linking to Sami's Colourful World

zondag 24 september 2023

Nog meer op straat

 Dit zag ik niet tijdens hetzelfde fietstochtje, maar wel op straat:


Allebei nogal heftig, vind je niet? 


Een fietskluis! Ik had er nog nooit van gehoord. Op het bordje staat: 'Wilt u dat uw fiets veilig en droog staat?'
Ja hoor, dat willen we allemaal. De laatste bezitter van de Postcodeloterijfiets had dat misschien ook wel gewild:

Nou ja, maar soms is het ook gewoon gezellig hoor, buiten, als je omhoog kijkt bijvoorbeeld:


Van alles te zien, zoals ik gisteren ook al zei. Maar ja... 




zaterdag 23 september 2023

Op straat

 Het was maar een kwartiertje fietsen op weg naar een oud-collega bij wie ik koffie ging drinken. Desalniettemin slaagde ik er in de weg kwijt te raken. 

Maar ik slaagde er ook in een paar voor mij opmerkelijke zaken te signaleren. 


Een meisje met vlechten en kniekousen en een Schots geruit rokje. Is er hier sprake van een comeback van de kniekous? Of is het gewoon een leuk meisje dat zich niets aantrekt van de heersende mores en doet waar ze zin in heeft? Retro? 

Verder zag ik op een fietspad langs de sloot een bord:


Wat zou er aan de hand zijn daar dat zo'n bord geplaatst wordt? Regent het klachten bij de gemeente dat die berenklauwen daar weg moeten? Wil iemand het groot hoefblad onder de aandacht brengen? Wat ? 

En dan tenslotte een typisch geval van jammer:


vrijdag 22 september 2023

Het waren maar een paar dagen

 We waren dus een paar dagen echt aan het kamperen. Kort maar krachtig,  want in die fraaie Linge-omgeving hebben we heel veel gezien. Op weg naar het Glasmuseum in Leerdam bijv.,  zagen we dit:


Duidelijk  een gebouw of huis dat niet meer in gebruik is. Het wordt zo te zien wel bewaakt en wat is dat daar in het midden? Een mural? Nee, bij nader inzien blijkt het een mozaiek te zijn:


En nog een beetje dichterbij halen:


Ik denk nu dat het de Glasfabriek Leerdam was, die werd opgericht in 1878. Maar ik wéét het niet. We gingen daarna dus naar het Glasmuseum en daar heb ik geen verwijzing gezien. Ik ben nieuwsgierig en  heb  een mailtje gestuurd aan de gemeente, afdeling Leerdam, maar nog geen antwoord gekregen. 


En dan het Glamuseum zelf. Ik had me er erg op verheugd want ik hou van glas en er wás ook veel moois te zien. Maar men was bezig met een nieuwe tentoonstelling en dat oogt een beetje rommelig. En verder waren er gigavitrines met heel veel glas er in. Maar honderden glasdingen , dat is voor mij te veel. Dan kijk ik niet meer. 


Dit vond ik trouwens erg leuk:  een mens- erger- je- niet van glas. Dat stond in het cafeetje waar je zelf koffie of thee kon nemen met een lekker dingetje erbij. En een potje ergerjenieten!

donderdag 21 september 2023

Ergens een stokje voor steken

 In ons Westfries museum hing een aardig schilderijtje met als titel 'Keukenmeid die vis schoonmaakt, voor een boerderij met hond'. (Egbert Lievensz van der Poel, 1621-1664). Ik moest altijd een beetje lachen om die titel, want hoe duidelijk wil je het hebben?


Maar goed, het gaat me nu even niet om het hele schilderij, maar om die pot  die daar naast de deur aan de muur hangt.
Die pot namelijk is een spreeuwenpot en in het museum hing naast het schilderijtje een échte spreeuwenpot. Ik had dat nog nooit gezien en wist ook niet wat het was en waar het voor diende. Dat leerde ik in het museum. 

Enfin, de rondleiding in Loevestein begon buiten, toen de gids vroeg of iemand wist wat daar nou toch hing naast het venster?


Ha, ik wist het. Een spreeuwenpot. 
Maar wat ik niet wist was dat daar de uitdrukking:  'er een stokje voor steken' vandaan komt. Dat zit zo:
Zo'n pot hing vaak bij een boerderij. Met een wijde opening aan de zijkant. Bedoeld als nestelplek voor spreeuwen of andere vogels. En het is wel erg,  maar als de jonge spreeuwen hun kopjes uit de pot staken, stak de boer of boerin een stokje voor de opening. Dan konden de ouders blijven doorvoeren en als ze groot genoeg waren werden de jonkies er uit gehaald en... gegeten. Spreeuwen waren een lekkernij in die dagen. 
Wij kochten op Loevestein een Vogelpot. 
Vogelpot omdat er ook andere vogels in kunnen, mussen bijvoorbeeld. Het ding is nog echt handwerk, aan een kant afgeplat en daarin de zijopening. Er zit een oor aan en ogen voor het aanvliegstokje. (Foto: Esschert Design)

Binnenkort gaan we de pot ophangen en dan maar afwachten. Een ding is zeker, we gaan hopelijk genieten van het jonge spul, maar niet van een spreeuwenpastei! 

woensdag 20 september 2023

Monddood

 


Ja, dat slot Loevestein. Ik ben er vaker geweest en ik heb ooit erg genoten van Floris.  
Het ligt daar geweldig natuurlijk en het is ook wel mooi, maar gek genoeg word ik er niet warm of koud van. De tocht er naar toe was leuk. We deden een rondleiding en die was ook aardig.  Ik ben het meest geïnteresseerd in het verhaal van Hugo de Groot en zijn ontsnapping. Ook de persoon Hugo de Groot vind ik interessant en dat kwam niet zo aan de orde.
Dus mwah. Heel raar vind ik dat hoor, van mezelf.


Toch was er iets bijzonders te zien. Met medewerking van Amnesty International, de tentoonstelling 'Monddood'.
De gedachte alleen al vind ik mooi. Zo'n tentoonstelling, op die plek!
Politieke gevangenen zijn er helaas nog volop. In heel veel landen. Ze zitten vast en worden monddood gemaakt. 
In de 17e eeuw was er ook al zo'n gevangenis, Loevestein, hier in de Republiek, waar mensen werden vastgezet. Geen dieven, geen moordenaars, maar mensen met een andere mening: monddood gemaakt. Zoals bijvoorbeeld Hugo de Groot. 

dinsdag 19 september 2023

Gezichtjes

 Blogvriendin Jeanne stuurde maar liefst drie gezichtjes tegelijk. 


Een stukje van een hek dat ze onlangs zag tijdens haar wandelvakantie over the NorthYork Moors. 'Opeens werd ik aangekeken', zegt Jeanne. Ze maakte overigens een fraaie serie foto's van hekken. Die vind je op haar blog: hier


Jeanne zag deze boot bij Spaarndam. Zo grappig, de gezichtjes hebben ook vaak een bepaalde uitdrukking. Dit gezichtje is een beetje van tja, het is misgegaan, maar ik kan er verder ook niks aan doen. 


En dit groene apparaat stond op het Hembrugterrein. Ik weet zeker dat ik het apparaat gezien heb toen ik daar ook een keer foto's maakte. Maar dat gezichtje zag ik niet. Jeanne dus wel! 


Dit is een vondst van bloglezer Dora. Bij een afrastering van een terrein zag ze dit gezichtje. 



En lest best: Jet en Noor waren op vakantie en dachten eventjes aan hun oma met d'r gezichtjes.

Blijf speuren, mensen. En insturen natuurlijk: bettievdgriend@hotmail.com

maandag 18 september 2023

Ooievaars en een soort van mural

 


We hebben heel wat ooievaars gezien daar in de buurt van de Linge. Hier zie je ze bijna nooit, dus ik ben extra verrast als we ze elders wel zien. Fraaie vogels, toch?
In eerste instantie stopten we tijdens een van onze fietstochten dan ook voor een ooievaarsnest. 

En pas daarna zagen we dat het een nest was bovenop een muur. Nou ja muur... ik weet niet of je het zo kunt noemen hoor, laten we zeggen een wand. Maar een schildering was het natuurlijk wel.


Er was dus sprake van een dubbele verrassing. 

Ik wist jammer genoeg niet dat De Paay een uilen - dierenpark is. We bevonden ons in de buurt van Beesd. Vanwege de uilen had ik er wel even willen kijken, maar ik ontdekte het pas thuis. Te laat! Nou ja, we waren ook eigenlijk niet op zoek naar een dierenpark, dus het gaf niks

Linking to Sami's Colourful World

zondag 17 september 2023

Heen en weer weer

 


Ik voel me zo thuis in dat rivierengebied, 't zullen wel een beetje mijn roots zijn. Geboren in een stad aan rivieren. 
Die kleine strandjes, inhammen zijn het eigenlijk, waar ik ging zwemmen en die je precies zo ziet liggen als je een vaartochtje doet. De schepen...
Nou we gingen dus varen van Gorinchem naar Woudrichem. Daar moesten we een klein eindje lopen en namen vervolgens weer een veerboot, naar Loevestein. Een klein veer. 
Ja en als ik dan zo'n bord zie: 'Heen motte betalen en weer weer', dan heb ik het erg naar mijn zin. 
De naam van de boot kon trouwens ook niet beter gekozen zijn:


En tenslotte werden we overgevaren door een veerman die wat te vertellen had.  Hij vertelde over een van zijn voorgangers die blind was. Een blinde veerman!

Het was er een die écht blind was en alleen door zijn andere zintuigen te gebruiken en door zijn kennis van stroming en getij, mensen over kon zetten. 
Dat waren voornamelijk soldaten in zijn tijd. Soldaten die gelegerd waren op het slot of in Woudrichem. Toen de veerman een keer weigerde mensen over te zetten hebben ze hem doodgeslagen. 
Echt gebeurd volgens de huidige veerman. Midden 19e eeuw.


Vele jaren later is er nog wel eens geprobeerd iemand geblinddoekt over te laten varen, maar dat experiment is niet gelukt. 

Wij kwamen veilig aan op slot Loevestein en dat was best leuk. Maar als ik eerlijk ben heb ik het meest genoten van het varen er naar toe.

zaterdag 16 september 2023

Lachen

We gingen naar Loevestein, met de boot vanuit Gorinchem. Op de terugweg stapten we nog even van de pont af in Woudrichem, daar waren we kort geleden nog geweest, maar ik vond het er mooi en toen was alles dicht. 

Als je van de pont af bent loop je in de richting van de  stadspoort. Voor ons liep een echtpaar dat ook van de boot was gekomen. Heel gewoon.
Zij liepen ook naar die poort want zo kom je in het stadje. De vrouw draaide zich om en vroeg mijn man om een foto te maken. Wat hij natuurlijk deed. 

Ze stelden zich op onder de poort,  dicht tegen elkaar aan. Mijn man zei zoiets van: nu een beetje lachen, denk maar terug aan jullie huwelijksdag, jullie zijn pas getrouwd en ik maak een hele reportage. 

Ze lachten. 

Later volgde nog een praatje. Ze waren,  zo vertelden ze, vijfentwintig jaar getrouwd. Wij eh... na even nadenken kwam het antwoord: vierenveertig jaar. 

'Dat gaan wij niet meer halen',  zei de man. 'Ik ben ongeneselijk ziek. En we doen mooie dingen als het kan en zolang het nog kan'. 

Ik zag ineens hoe wit hij was. 

'Dan wens ik u sterkte', zei mijn man. En ik zei: 'Ook voor u mevrouw'. 

Dat was het, maar vrolijk wilde het niet meer worden daar in Woudrichem. Toen we terug waren op de boot zaten zij er ook al. We knikten naar elkaar. 

Terwijl we in Gorinchem  de boot afliepen kwam zij nog even naar ons toe. 
'Dankuwel', zei ze. 'We zijn heel erg blij met de foto's. We staan er allebei lachtend op!'