Het eendje van opa

 

Mijn ouders waren in Hoorn komen wonen om meer van hun kleinkinderen te kunnen meemaken. 

Zij pasten ook op die kleinkinderen toen wij naar het ziekenhuis vertrokken voor de bevalling van ons jongste kind. 

Die zoon werd in het ziekenhuis geboren. 

Het was op zondagmorgen, om ongeveer elf uur. Het was een tamelijk voorspoedige bevalling, gewoon in de ochtend  en ik was vrij snel bij mijn positieven. 

Mijn ouders konden dus ook snel komen kijken met de andere kinderen. 

Mijn vader had een cadeautje bij zich. En dat was dit eendje. 

Voor alle kinderen had hij wat gemaakt bij hun geboorte. 

Voor onze oudste zoon een garage, voor onze dochter een poppenhuis. Van allebei weet ik niet meer wanneer we die kregen.

Het waren hele mooie werkstukken en er is ontzettend veel mee gespeeld, maar mijn vader zal ze niet meegesleept hebben naar het ziekenhuis. 

Van dit eendje weet ik nog heel precies dat hij het aan me gaf, daar in dat ziekenhuisbed. De zon scheen een klein beetje naar binnen en het was een prachtig moment. 

Ook met dit eendje is trouwens heel erg vaak gespeeld.Vooral natuurlijk door de jongstse zoon toen die leerde lopen en later door alle kleinkinderen. 

Als je het voort trekt, gaan de vleugels bewegen. Het was echt een geliefd stuk speelgoed. 

Dat zie je er dan ook aan af, dat het veel is gebruikt  en dat maakt het juist mooi. 

Ik moet echt opruimen in ons huis en naar het nieuwe huis wil ik het niet meer meenemen. Daarom hoopte ik heel erg dat Dirk het zelf wilde hebben. 

Onze kinderen zijn niet erg van het meenemen, dus ik had er een hard hoofd in. Maar gelukkig, hij deed het.  

En ik verbeeld me dat mijn vader tevreden toekijkt...

(Wat witte dingetje op het voorpootje, voorwiel betreft. Ik zie het nu pas op de foto en ik ik heb geen idee. Zal wel een stickertje zijn dat iemand er ooit op heeft geplakt. )

En dank allemaal voor de leuke reacties op mijn bericht van gisteren!

Huishoudbeurs

De Huishoudbeurs... daar was ik vorige week en ik vond het fantastisch! Had je niet gedacht hè .

Ik ook niet. Ik was er een paar keer  geweest, maar dat was misschien wel vijftig jaar geleden.

Toen vond ik dat leuk. Er waren nieuwe dingen, je kon overal proeven en soms kreeg je iets leuks mee. Dat thuis trouwens altijd tegenviel. Maar ja, als ik daar dan achter kwam had ik wel een leuke dag gehad. 

Echter ik werd ouder en wijzer en ik had er geen tijd meer voor en ook absoluut geen geen zin meer in.

Dat ik er nu weer eens was, dat was met een reden. Onze jongste zoon heeft een nieuwe baan. Bij een bedrijf dat in Nederland nog niet zo bekend is. Hoewel... maar daarover later.

Hij had bedacht om op de beurs een stand met produkten van dat bedrijf te maken. En ik riep meteen dat ik wel wilde helpen. Hij was niet eens enthousiast hoor, onze  zoon,  maar ik MOCHT toch mee. Een hele dag vanaf de opening tot 's avonds acht uur. Onze zoon bemande de stand met twee collega's.  Leuke mensen en een van die collega's had ook haar moeder meegenomen. 't Is moederdag hoor', grapte onze zoon. 

Het bedrijf heet Koro en maakt gezonde produkten. Teveel om op te noemen eigenlijk. Als het je interesseert kun je hier kijken, klik. Ze hebben vooral grootverpakkingen, maar AH heeft in het ontbijtschap van sommige van de produkten ook kleine verpakkingen. Het allerlekkerst vond ik de gevriesdroogde aardbeien en trouwens ook de andere  gevriesdroogde fruiten als mango en ananas. 

Ik heb de hele dag op mijn benen gestaan en ik werd er niet eens moe van, zo leuk vond ik het. Ik stond mensen te observeren , praatjes te maken, verkooppraatjes en gewone. Ik stond kleine stukjes te snijden van de proteinerepen zodat er geproefd kon worden en onze zoon was tevreden: er is hartstikke goed verkocht en belangrijker er is interesse gekweekt voor de produkten. 

En de hele dag door heb ik me verbaasd over de mensheid in het algemeen. 

Hele hebberige types zoals die ene man die de inhoud van een heel schaaltje in een grote hand schudde en alles in een keer op at. Daar dan geen nare opmerking over maken... het is me gelukt. 

Maar de meeste mensen waren ontzettend leuk, geïnteresseerd en enthousiast. Heel veel vrouwen met karretjes, trolleys, kratten. 

Verder hele leuke oma's, tieners, moeders en dochters. En zij... nou, zij kenden het bedrijf hoor, reken maar. 

Die laatste vier categorieën kwamen af op een bepaald produkt waarvoor reclame was gemaakt door iemand die aan het begin van de week was geweest. Een influencer. 

Ik heb geleerd dat er maar een influencer nodig is en de hele voorraad is binnen de kortste keren uitverkocht.  En er waren meerdere influencers geweest. 

Dus, als er iemand een beetje rondkeek en dan zei 'mag ik wat vragen?', dan wist ik het al. Zij wilde die ballen. En terecht, ze waren verrukkelijk. Waren, want helemaal uitverkocht. 

Kijk, hier zie je zo'n filmpje van TikTok. Ik zag het pas na afloop, thuis en kreeg de slappe lach. Hilarisch, maar zeer effectief dus: 

Dit was op donderdag. Ik kwam natuurlijk enthousiast thuis en toen zei mijn man: Ik wil ook. 

Vrijdag moesten we werken in het museum dus dat ging niet, maar zaterdag gingen we allebei nog een dagje beurs. Ik wist dat mijn man er goed in zou zijn. Als ik op een rommelmarkt sta of zit, is hij degene die publiek trekt. Hier ook: 

Slotconclusie, het was hartstikke leuk en als Dirk weer eens naar een beurs gaat, willen wij graag helpen. 

Ps: Van de rest van de beurs heb ik weinig gezien. Alleen op weg naar het toilet in het foodgedeelte heb ik wat gezien en geproefd

Jarig!

Vandaag worden dan eindelijk de verjaardagen van Odin (29 december) en Arthur (5 januari) gevierd. Van Arthur heb ik al wat foto's van het afgelopen jaar laten zien. 

Maar van onze oudste kleinzoon Odin nog niet. Bij dezen dus:

Tien jaar is hij geworden en hij zit al in groep 7. Ik weet nog als de dag van gisteren dat hij werd geboren. En nu ik foto's zat te bekijken zag ik weer heel duidelijk wat een klein kruimeltje hij was. 

Op deze foto was hij 'al' een maand oud en veel van zijn kleertjes waren nog altijd te groot.  Odin was te vroeg geboren. 

Gelukkig is daar niet veel meer van te merken. 

Tien jaar worden betekent bij ons dat je mee mag met opa en oma naar London. 

Sinds Anna is dat zo. 

Odin is nummer twee die het mee gaat maken. 

Hij krijgt natuurlijk een cadeau vandaag, maar eigenlijk is het echte cadeau mee mogen naar London. 

Dat gaat dit jaar gebeuren. 

Odin heeft precies bedacht wat hij wil zien en doen in London, dus dat is lekker makkelijk voor ons. 

Ik hoef niet echt een programma op te stellen. 

Odin heeft er al zin in hoor ik. En wij ook! 

Dat wat onze kleinzoon betreft.

Ik heb niet alleen kleinzoons, maar ook zoons. En de oudste van onze zoons, de vader van Odin,  is 11 februari jarig en viert het ook vandaag. Hij wordt vijfenveertig! 

En ook van Bart weet ik nog als de dag van gisteren dat hij geboren werd. 

Een zoon van vijfenveertig, hoe is het mogelijk?  Ik wéét dat het zo is, maar soms geloof ik het gewoon niet.

Ps: Of het gelukt is om 45 sneeuwklokjes te verzamelen, dat horen de mensen die weten waar dit over gaat nog wel.

 

Boekpresentatie

 Nog nooit in mijn leven was ik uitgenodigd bij een boekpresentatie. Nog nooit. Je moet dan toch de schrijver van het te presenteren boek minstens een beetje kennen. En dat was nooit het geval. 

Enfin, in de afgelopen maand kreeg ik zomaar twee uitnodigingen voor het bijwonen van zo'n presentatie. Twee! Dit was de eerste:

Links vooraan op de foto zie je Ellis en zij is de vriendin van onze jongste zoon. Ik vond het zo leuk dat ze ons uitnodigde. 

Het wás ook leuk. 

Ellis schreef het boek samen met Lion Jacobi en dus kwam er een woordje van allebei de vrouwen. Prachtige jonge vrouwen die, zenuwen of geen zenuwen, rustig staan te vertellen over hun boek. 

Ze hebben ervaring, dit is niet hun eerste boek, maar dan nog.  

Een woordje van de uitgever, felicitaties, een hapje en een drankje, leuke gesprekjes een signeersessie en tenslotte kreeg ik het boek.  

Ellis had er in geschreven : 'M'n liefste fan die altijd geïnteresseerd was in mijn schrijfproces. Dank voor je steun'.

En dat klopt precies, tenminste wat mijn interesse in dat schrijfproces betreft. 

Het boek is niet een boek dat ik uit mezelf zou zijn gaan lezen. Ik ben meer van verhalen en geschiedenis. 

Maar omdat ik Ellis hogelijk waardeer,  ga ik het toch lezen! Ben al een eindje op streek. En ik zal er zeker op terugkomen. 

Mocht je er iets over willen lezen: klik

Ps 1: Ik ga natuurlijk in elke boekhandel waar ik langs kom even naar binnen, om te vragen waar het boek van Ellis ligt. Dit was de eerste keer. Het lág er, in onze eigen winkel. 

Ps 2: Op de tweede boekpresentatie, van een totaal ander boek en van een andere schrijfster, kom ik ook nog terug. 

Even terug naar onze trouwdag

Ik vertelde eerder dat we in ons huwelijk geen echte crisis hebben gehad.
Dat is ook zo, maar deze trouwdag had er bijna eentje veroorzaakt.
We verschilden namelijk zeer van mening.
Kort gezegd: ik wilde een feest met alles erop en eraan en muziek en heel veel mensen en mijn man wilde dat ECHT niet.
Tja wat doe je daar aan. Wij deden er niks aan. Heel sloom.

Gelukkig bedachten onze kinderen  een verrassingsdag voor ons. Dat is natuurlijk hartstikke leuk.
Werd het toch geen crisis!

We gingen varen met kinderen en kleinkinderen

Er waren twee boten en ik zat in de ene (huwelijks)boot en Frits in de andere, vandaar dat je niet iedereen ziet op de foto.
Bovendien: oudste zoon en zijn gezin,  moesten uit Den Haag komen, maar kregen autopech. Een vervangende auto duurde lang en zij voeren dus niet mee. Superjammer. Ook zij staan  niet op de foto.

Gelukkig konden zij nog wel een deel van de high tea meemaken,  die daarna volgde. En die was hartstikke leuk en lekker..

(Foto verwijderd door beheerder)

Met allemaal  gingen we na afloop nog even terug naar het huis van dochter om wat na te praten. We waren erg blij met deze dag.
 
'Nu hebben we nog een filmpje dat jullie moeten zien', werd er op een gegeven moment gezegd.
Dat begon met een felicitatie van het gezin van dochter. Dat vond ik al leuk en bijzonder, maar het werd nog veel bijzonderderder, want dat was nog maar het eerste filmpje
De kinderen hadden allerlei mensen gevraagd om via de telefoon een filmpje te maken,  met een felicitatie. En al die filmpjes hadden ze achter elkaar gemonteerd en daar zaten we toen met stijgende verbazing en ontroering  naar te kijken.
De andere kinderen, vrienden, familieleden, collega's van mij die allemaal een woordje deden, het hele koor van Frits dat een lied zong (150 mensen).  Het was echt geweldig.
Van sommigen hoorde ik later dat het maken van zo'n filmpje niet bepaald een kleinigheidje was geweest. Dat snap ik natuurlijk heel goed, ik had ook niet geweten hoe dat moest. Dest te meer werd het gewaardeerd.

Nog meer sneeuwklokjes

Vandaag is onze dochter jarig en natuurlijk krijgt ook zij sneeuwklokjes. Vijfendertig stuks! We hadden er dus dit jaar drieenzeventig nodig.
Je begrijpt dat we inmiddels een klein kwekerijtje zijn begonnen.
Onze dochter krijgt de sneeuwklokjes deze keer zo dat ze ze in haar eigen tuin kan planten. En misschien kan zij dan de tradititie ooit voortzetten. Wie weet?

Hoe dan ook, ook deze ochtend lag ik na te denken over de geboortedag.
Het is gek, maar veel weet ik er niet meer van. Het was een flitsende bevalling, in tegenstelling tot die van Bart en die van Dirk. Voor ik het wist was ik weer thuis uit het ziekenhuis.
Nienke was ook de lichtste van alle drie en achteraf had ik makkelijk thuis kunnen bevallen. Dát weet ik nog. En dat een buurvrouw een roze jurkje kwam brengen. Roze, een meisje! Wat geweldig leuk.  Ik was ervan overtuigd geweest dat we een tweede jongetje zouden krijgen.
Nogmaals, ik weet er weinig meer van. Van die geboortedag.
Na een paar weken vond ik (inmiddels moeder met ervaring) dat het niet goed ging met haar. Ik kon er de vinger niet op leggen, maar het was anders. Echt anders.
Natuurlijk ging ik naar de controles op het consultatiebureau. Natuurlijk ging ik naar de huisarts.
Maar zij zagen niet wat ik voelde en wuifden mijn ongerustheid weg.
 'Moeder overbezorgd',  schreef de huisarts op de kaart.
Tot ze na een half jaar begon af te vallen.
Toen naar de kinderarts die meteen, bij de eerste aanblik - hij keek naar haar handjes-  constateerde dat er iets ernstig mis was.
Die dag, waarop we meteen werden doorgestuurd naar het Emma-kinderziekenhuis, van die dag kan ik wél alles, bijna van minuut tot minuut,  nog beschrijven. En ook de weken daarna, de dag van de grote operatie, ik weet het allemaal nog.

Eigenlijk dacht ik dus dááraan vanmorgen vroeg.
En aan hoe dankbaar we zijn dat dat kleine meisje van toen, er gewoon nog is. Dat ze toen een vechter was en nu nog steeds. Dat we toen al zo trots op haar waren en nu nog steeds. Dat we heel veel van haar houden.
Ze viert haar verjaardag pas zondag.
Maar die sneeuwklokjes... die brengen we  toch echt vandaag!!

Achtendertig sneeuwklokjes

Vandaag is onze oudste zoon jarig. Achtendertig jaar geleden werd hij geboren.
Spannend was het allemaal. Ik was vanochtend vroeg wakker en heb een hele tijd liggen mijmeren over hoe het was, hoe het ging, hoe ik me voelde toen hij er net was en met grote ogen lag rond te kijken. Over dat ik moeder was geworden.
Van het geboortekaartje heb ik een heel klein beetje spijt. Er staat niet eens op hoe blij we waren met zijn geboorte. Dat zou ik nu beslist anders doen. Want blij wáren we. 
We zijn nog steeds blij met hem. Met de man die hij is geworden. Onze Bart!

Zijn verjaardag hebben we zaterdag al gevierd. Traditioneel kreeg Bart achtendertig sneeuwklokjes, voor ieder jaar één. Omdat de sneeuwklokjes bloeiden toen hij werd geboren!

Ps: Mijn man had ze (om makkelijk mee te kunnen nemen naar Den Haag) verdeeld in twee kleine bosjes van negentien. 'Negentien jaar in deze eeuw en negentien jaar in de vorige', zei hij . 

Pianoles

Toen ik een kind was, werd er in één bepaalde klas op school gezongen, soms ook in canon. Heerlijk vond ik dat. Maar ik herinner het me alleen van díe klas.
Mijn ouders vonden dat er toch wat meer aan muziek gedaan moest worden en dus ging ik naar de muziekschool: de Toonkunst Muziekschool.
Als je door het poortje van de Munt ging, die deur die je daar achter ziet, daar was het.

Foto, Beeldbank, Regionaal Archief, Dordrecht.

 Daar kreeg ik A(lgemene)M(uzikale)V(orming). En ritmiek. Dat was iets met bewegen, maar wat precies weet ik niet meer. Van ritmiek heb ik ook nooit meer gehoord. (Ik vergis me niet in de term hoor, want in mijn poeziealbum schreef ook 'je ritmieklerares').
Daarna kwam de blokfluit en dat vond ik echt leuk. Nu nog steeds. Helaas was de blokfluit bedoeld als voorbereiding op een echt instrument. Dat vond ik toen al stom. Nu nog steeds. Wat nou een echt instrument, was de blokfluit dan nep of zo.
Enfin het echte instrument werd de piano. Mijn ouders huurden die. En ik moest oefenen. Het eerste jaar vond ik het nog wel leuk, maar daarna, ik was inmiddels naar de middelbare, werd het oefenen alleen maar vervelender.
Vooral nadat me gezegd was dat mijn handen te klein waren om ooit echt goed te kunnen spelen.
En dan, hier zit nog een klein trauma,  die uitvoering waarop ik moest voorspelen. Ik had gezégd dat ik dat niet kon, maar het moest.
Het werd een complete afgang.
Mijn ouders die hadden gedacht daar een beetje trots te zullen zitten, deden er op de terugweg het zwijgen toe en de piano mocht weg.
Toch heb ik veel gemak gehad van de opgedane kennis, vooral  op de pedagogische academie. Het geworstel dat sommige a.s. juffen en meesters hadden met het vak muziek, dát had ik niet. En ik heb het altijd erg leuk gevonden om muziek te geven op school.

De geschiedenis herhaalde zich. Toen onze kinderen klein waren kochten wij ook een piano en werd er gespeeld.
Jongste zoon ontsnapte aan alles wat met muziek te maken had, maar oudste zoon en dochter waren best goed. Helaas,  dat oefenen... drama.  Op een gegeven moment hadden ze er echt geen zin meer in. Mijn man (bij hem thuis was het net zo gegaan) en ik, wij begrepen dat natuurlijk.
Exit piano.
De lerares vond het erg jammer. Ze zei dat oudste (na vier jaar les) stopte op een moment waarop hij ver genoeg was om het later weer makkelijk op te kunnen pakken,  dus zonder weer in het eerste boek te moeten beginnen.
Gisteren had ik oudste zoon aan de telefoon. Zo'n gesprek waar je elkaar kunt zien. En wat denk je? Ik zag niet alleen B&A en Odin maar ook...
Hebben ze een piano gekocht.

Ik vind het toch zo leuk. Ben zo benieuwd of B. het inderdaad weer kan oppakken. En of A. het ook gaat proberen. Zij speelde klarinet en is muzikaal
Wat Odin betreft: je ziet natuurlijk meteen dat het kind talent heeft hè. Geen twijfel mogelijk!

Jarig

.
We vieren alles ineen, vaderdag, moederdag en de verjaardagen van mijn man en mij. Dat doen we volgende week. 

Mijn man was gisteren jarig.
En onze dochter (alsof ze niks te doen had) bakte een prachtige taart voor hem.
Een lekkere taart bakken is één ding en lekker was-ie zeker, maar dan ook nog zo mooi. Een kind van mij dat dat gewoon kan, daar ben ik echt trots op.
Ze had er natuurlijk wel hulp bij van Anna, dat begrijp je!

En hier zie je mijn man... Nou eigenlijk zag je dat toen. Voor de herkenbaarheid moet ik een hoop herkenbare foto's weghalen. Jammer, maar 't is niet anders

Vijfendertig, vijfenzestig en drieënzestig

Kijk, met deze uitnodiging begon de voorpret een paar weken geleden:

Ha, een fotoshoot... De laatste officiële foto van de kinderen is gemaakt toen onze dochter 18 was en een jaar naar Amerika vertrok. Ze is nu 30.
Toen waren ze nog maar met z'n drieën, maar nu hebben we er een schoonzoon en een schoondochter bij. En een kleindochter! Toen gingen we niet zelf op de foto en dat was nu wel de bedoeling.
Zo'n leuk idee! En dan ook nog op het strand, echt geweldig.
Maar... het is niet doorgegaan. De reden? Het was te mooi weer, te zonnig. En dan krijg je geen goede foto's.
Eerlijk gezegd kwam me dat wel een klein beetje goed uit, want voor een echte fotoshoot, wilde ik wel even naar de kapper. En wat nog nooit gebeurd was, gebeurde nu: kapper gesloten. Als een razende naar de stad gefietst, vier andere kappers geprobeerd, maar overal was het te druk.Grrr.
Gelukkig kwam er snel een alternatief plan. De taart ging gewoon door:

Dit is een citroentaart, voor mijn jarige man, maar er was ook droomtaart, oh zo lekker.
Vervolgens gingen we, in plaats van de fotoshoot, varen.
En wel in Broek in Waterland. Met z'n allen in een boot. Mét champagne én met chips. Het was echt heerlijk en Anna vond het ook geweldig. Kijk nou wat een stoer kind in d'r zwemvest!

Twee uur varen en het leek wel een vakantie. Prachtige omgeving ook. Zeker voor herhaling vatbaar.
Daarna gingen we even terug om Anna naar bed te brengen (een lieve vriendin van onze dochter kwam oppassen)  en toen gingen we op de fiets naar Loetje aan het IJ. Een prachtige lokatie waar we met elkaar heerlijk hebben gegeten.
Wat een mooie dag was het. Ik tel m'n zegeningen!

Ps.: Die fotoshoot staat nu in september gepland, maar dat blijft afwachten. De fotograaf moet het weer wel goed genoeg vinden natuurlijk.
Tenslotte ben ik gisteren gewoon vergeten dat het eigenlijk de dag was voor de rommelmarktfotoserie. Daar ga ik volgende week weer mee verder.

Moriaantje

Op de fiets met Anna zit ik vaak te zingen. Allerlei ouderwetse kinderversjes. Versjes die ik zelf als kind geleerd heb en nooit meer ben kwijtgeraakt. Cultureel erfgoed zou je kunnen zeggen.
Als ik zing: In Den Haag daar woont de graaf, dan steekt Anna haar handje al uit. Ze kan nog niet haar vingertje en haar duim apart laten zien, maar dat komt nog wel.
Vorig week zong ik ook Moriaantje zo zwart als roet.
Net die dag was de Zwarte Piet discussie weer los gebarsten en ik dacht bij mezelf: nog even en Moriaantje wordt verboden op straffe van...
En ik dacht ook: en toch zing ik het. Want, nogmaals, cultureel erfgoed en het is een lekker liedje als het zonnetje op je bolletje schijnt.

Een paar dagen later vond ik op de Dordtse boekenmarkt dit boekje. Heel erg leuk om te lezen. De teksten van die oude kinderliedjes, daar denk je eigenlijk nooit over na. Maar er zit vaak toch iets achter en daarover gaat dit boekje.
Jan Huigen bijv.,  van Jan Huigen in de ton, bestond echt (1561-1611) was koopman en ontdekkingsreiziger. Tijdens zijn laatste reis, met Willem Barentz schreef hij in zijn journaal over een ton, die als baken geplaatst werd.
En Jantje (van in Den Haag daar woont...) was een zoon van Floris V. Hij moest zijn vader na diens dood, op 12-jarige leeftijd opvolgen.

Dat soort zaken vind ik leuk om te weten. Het boekje staat er vol mee.  En dan Moriaantje.

Het lied blijkt nog veel langer te zijn.
Het verhaal op rijm is een vertaling van Die Geschichte von den schwarzen Buben, van Heinrich Hoffmann. Het gaat over een groepje jongens dat een Moriaan zonder hoed uitlacht en spot met zijn zwarte huid. De jongens krijgen op hun donder van ene Niklaas, die ze vervolgens in een grote inktpot stopt: hier gaan ze, zwarter nog dan roet en dan het moortje zonder hoed. 

En de moraal in de slotstrofe:

In 't zonlicht stapt de brave moor
De zwart geverfde knapen voor
't Was enkel door hun stout gespot
Dat zij geraakten in den pot
Dus: lieve Kind'ren spot toch niet,
Als gij iets vreemds aan and'ren ziet!

(ik kan er dus voor Anna gewoon een stukje bij zingen: lieve Anna spot toch niet, als je iets vreemds aan and'ren ziet)

Kinderen

Dit meisje fotografeerde ik in Artis. Daar zijn ze nogal bezig om publiek te trekken waardoor er bijv.  op de Zoo meravonden altijd wel activiteiten zijn.
Prachtig vond ik dit kind. Ze was nog jong genoeg om te kunnen genieten van het schminken, maar ik denk dat het wel niet zo lang meer zal duren voor er een heel ander soort make-up gebruikt zal gaan worden.

Els stuurde deze week ook weer een mooie foto:

 

Dit mannetje gaat de wereld vast en zeker nieuwsgierig in en zal de zaken met wat humor bekijken. Ik wilde deze foto net zo groot maken als de mijne, maar dat lukte niet. Het lukte wel, maar dan werd-ie wazig. 

Gelukkig kun je hem ook nog goed zien op Els' blog. Klik

Nog één keer kun je meedoen en jouw mooie, leuke, ontroerende, grappige kinderfoto naar mij opsturen. Dan plaats ik hem hier met een link naar jouw blog. Hier is mijn adres: klik 
De laatste keer dus, daarna kies ik weer een ander thema en kun je natuurlijk ook weer meedoen.

Kinderen (4)

Daar zat-ie. Helemaal alleen. Er was werkelijk niemand in de buurt.Daar zat-ie met z'n nog mollige peuterbeentjes. Zal hij later iemand worden met een pak, op maat voor hem gemaakt? Of juist helemaal niet? Ik zal het nooit weten. Deze foto maakte ik precies een jaar geleden in Vietnam.

Chantal had drie foto's gestuurd. Hier is de laatste. Gemaakt in Australië.

Chantal heeft een gewone blog: klik én een fotoblog: klik

Wil je meedoen? Dat kan. Stuur een foto die past binnen het thema 'Kinderen' en ik plaats hem met een link naar jouw blog.  Hier is mijn adres: klik

Kinderen (3)

Deze foto is recent, gemaakt op Koningsdag. Als je goed kijkt zie je de oranje weerschijn nog in 't water. 'Koningsdag? Kan mij het schelen. Ik ga lekker vissen' zal dit meisje hebben gedacht. Wat een lieverdje.

Ook Els stuurde een foto en wel deze:

Wat Els er over te zeggen heeft lees je hier, op haar blog. Klik

En dan was er nog een foto van Chantal. Ook uit Australië.

Chantal heeft een gewone blog: klik én een fotoblog: klik

Bedankt voor het meedoen, dames. Iederéén kan trouwens meedoen. Je hoeft alleen maar een kinderfoto in te sturen. bettievdgriend@hotmail.com en ik plaats die foto volgende week maandag. Met een link naar jouw blog uiteraard.

Kinderen (2)

Deze week in de serie Kinderen: Twee kleine Engelse dametjes. Zie je die piepkleine gelakte nageltjes? En een plezier dat ze hadden. Er vlak naast was een straatmuzikant bezig en ze hadden echt zin in een dansje

Els stuurde ook een foto. Ook zo vertederend. Twee honkballertjes in spe in Fukuoka.

Je vindt Els' blog trouwens hier, klik.
Chantal deed deze keer ook mee. Leuk, Chantal en welkom hier. Dit is de foto, die ze maakte in Australië. Ik vind hem prachtig of  eigenlijk ik vind háár prachtig:

 Chantal heeft een gewone blog: klik én een fotoblog: klik  Ga maar eens kijken.

Wil je zelf ook meedoen? Dat kan. Als je een leuke foto mailt die in het thema 'Kinderen' past, plaats ik hem volgende week met een verwijzing naar jouw blog. Hier is mijn adres:  bettievdgriend@hotmail.com

Nieuwe serie: Kinderen

De eerste foto van de nieuwe serie: Kinderen.  Ik vind dit een prachtige foto: zo'n klein meisje dat zich verwondert. Daar zit ze met haar blauwe schepje en ze laat het zand door haar vingers glijden...
Heb jij een foto die binnen dit thema past?  Een grappige, mooie, ontroerende, bijzondere, gewone foto? Mail hem dan, dan plaats ik hem de volgende week hier. Natuurlijk met een verwijzing naar jouw blog. En zonder blog kun je ook gewoon meedoen. Dan meld ik alleen je naam.
Hier is mijn adres: bettievdgriend@hotmail.com