Het was fijn

 

We zagen nog veel meer natuurlijk. Op Vlieland

Bijvoorbeeld de plek waar de helikopter kan landen. Daar denk ik wel eens aan, dat is toch anders op een eiland als je snel naar een ziekenhuis moet worden gebracht. 

We kwamen ook terecht bij Stelling 12 H. 

Dat is een complete bunkerstelling die deel uitmaakte van de Atlantikwall in de tweede wereldoorlog. 

Een plek waar een eventuele landing van de geallieerden zou moeten worden afgeslagen. 

Heel lang lag de stelling verborgen onder het zand, maar nu is het een soort museum geworden. 

Er was ook een echt museum in het dorp, genaamd Tromp's huis. Museumliefhebbers als wij zijn,  konden we dat niet overslaan. Er was een speciale tentoonstelling waar ik later nog wel op terug kom. Maar ik moet er eerst wat over lezen. 

Tja en dan was ik nu van plan om, nu we op alle eilanden zijn geweest, een top-vijf te maken. Van die vijf eilanden. 

Maar ik kwam tot inkeer. Want wat een onzinnige gedachte was dat. 

We hebben gewoon genoten van alle eilanden. Ze zijn allemaal prachtig op hun eigen manier. Het ene eiland heeft als extraatje dit, het andere dat. 

Vlieland was voor mij vooral natuur, rust, stilte.  Maar op allemaal is het prachtig. Het reisje er naar toe is al vakantie. Ze kloppen hoor, die dichtregels:

Ik laad mijn hart vol Waddenzee

Een beetje stiekem zonder vragen

Ik neem een beetje Vlieland mee 

Zoveel als ik kan dragen

(of Schiermonnikoog, Ameland, Terschelling, Texel)

Haha, dat kan ik nou wel zeggen, maar...  

ik zag Terschelling liggen, vanaf Vlieland. Ik zag de Brandaris. 

En onze slotconclusie was toch: het was fijn maar voortaan gaan we gewoon weer naar Terschelling! 

Daar kan ik niks aan doen, helemaal niks. Terschelling zit letterlijk in mijn genen! 

Over water

 Twee keer zwommen we in zee, een keer 's morgens vroeg. Het strand was sowieso heel stil. Maar 's morgens om half zeven. We waren echt helemaal alleen. Magisch!

Maar wat we vooral deden: fietsen, fietsen en nog eens fietsen. En overal rondkijken. Het is echt een fietseiland. Wandelen kan natuurlijk ook, maar wij wilden het eiland ontdekken. We hadden twee dagen dus dan is fietsen echt beter. 

We zagen  water, overal water. Bossen, duinen, beboste duinen en een prachtig gebied: Het Bokkendal.  

Toen de Vlielanders nog in armoede leefden, konden ze zich geen koeien veroorloven. Dus werden het geiten ofwel armeluiskoeien. De bokken werden uit het dorp geweerd, vanwege hun geur. Vandaar de naam. 

Het is hier het waterwingebied van het eiland. Er bevindt zich een zoetwaterbel onder het eiland en daaruit wordt per jaar 200. 000. 000 liter drinkwater opgepompt. Dat is toch superinteressant hè. Op een eiland omgeven door zout water! En handig, dat ook. 

Een klein stukje verder kwamen we bij de Torenvijver. Daar vond ik het geloof ik het allemooist. Zo'n rust, zo'n vrede. Er zat een overduidelijk verliefd stelletje romantisch te doen. Maar er was plek genoeg voor ons allemaal. 

Al dachten twee chagrijnige wandelaars daar overduidelijk anders over. Boos dat er fietsen kwamen op een wandelpad en dat luidkeels uitend. 

Later hadden we een leuk gesprek met een eilander die vertelde dat de toeristen natuurlijk nodig waren. Zij had zelf een B&B. Maar dat ze toch ook wel vaak irritatie opwekten. 

Deze vijver is een oude turfput. Hier liet men blokken turf, uit Drenthe, zich volzuigen met water. En als er dan bomen werden aangeplant op het duin werden die blokken gebruikt om de verdroging van de aanplant tegen te gaan. 

Vuurtoren

 

Ja,  je bent natuurlijk niet op een eiland zonder de vuurtoren te bekijken. Deze, van Vlieland, is niet te missen en dat is natuurlijk ook precies de bedoeling van een vuurtoren. Hij is niet zo groot, maar heeft een erg leuk hoedje. Je kunt er op verschillende manieren komen.

Bijvoorbeeld via dit pad:

En dan zie je ook nog een herinnering aan de zangeres. Zij stond altijd bekend als de dochter van de vuurtorenwachter. 

De toren is te beklimmen en dat deden we ook. Nou, ik bén boven geweest, maar daar boven rondlopen... ik heb het even gedaan, met mijn rug tegen de muur, maar eigenlijk vind ik dat veel te eng. Ik geniet dan niet van het uitzicht en dus ging ik al snel naar beneden.

'Beneden' was er trouwens ook een fraai uitzicht hoor, want de vuurtoren mag dan nogal klein zijn, maar  ligt wél  hoog. Het Vuurboetsduin waarop de vuurtoren staat is namelijk al 42 m hoog. De toren heet Vuurduin (maar wordt ook wel eens oneerbiedig 'De rode Kabouter' genoemd).

Vanaf een duin, ontstaan door wind en opgestoven zand. En honderd jaar geleden was het nog niet meer dan een zandhoop.

Letters

 

We hadden prachtig weer en een uitstekende overtocht. Ik stel me altijd voor dat ik op een cruise ben, niet dat ik dat ooit gedaan heb hoor,  maar ik stel het me voor. 

We hadden onze eigen fietsen mee en konden dus zo vanaf de boot naar het hotel fietsen. Dat was aan zee, dus even de bagage wegbrengen en hup meteen naar het strand. 

Kijk nou toch eens: allemaal letters in het zand. De eersten waren nog niet zo goed, dus ik dacht dat een kind met zand en van die plastic losse letters had zitten spelen. Maar dat was het niet. Kijk maar:

Letterlijk een spoor van letters. Teksten en leuk ook nog. 

Betrekking hebbend op Vlieland en het strand. 

Een auto die een spoor heeft getrokken met iets om de banden. Hoe dan ook erg leuk verzonnen. Bijv.:

Wat de diepste indruk maakt werd door water aangeraakt

Door geen mens gestoord neemt de zee het laatste woord

of

Leef op het ritme van de zee zonder het tikken van de tijd

of

Ik laad mijn hart vol Waddenzee

Een beetje stiekem zonder vragen

Ik neem een beetje Vlieland mee 

Zoveel als ik kan dragen