Poëzieclub

We hadden afgelopen vrijdag weer eens poëzieclub en dat is altijd erg gezellig.
Met z'n vijven waren we deze keer en we waren verplaatst naar een ander restaurant. Eentje met een beetje een aparte ruimte én met een ronde tafel. Dat werkte heel goed. Vooral die ronde tafel.
Voor wie hier nog niet zo lang leest: we gaan lekker en gezellig uit eten met elkaar en ieder heeft een gedicht uitgekozen en leest dat voor. Dan wordt erover gepraat. Er wordt sowieso de hele avond gepraat en echt niet alleen over de gedichten.
Het gedicht moet passen in het thema. Deze keer was dat 'Tijd'.
Ik had 's morgens nog niet bedacht welk gedicht het moest worden, maar toen ik mijn gedichtenboeken  pakte, viel deze kaart eruit. Ik las het en mijn keuze was gemaakt.
Ik ken het gedicht heel goed, houd erg van het werk van Vasalis.
Zo zeer dat ik dit gedicht heb voorgelezen bij de crematie van mijn moeder.
Toen ik het voor het eerst las, was ik  geraakt.
Hoe kan het zijn dat iemand zo precies jouw gevoelens, zo mooi, weergeeft?
Ik verwonder(de) me. Toen en nu weer.



Ook de andere gedichten waren zeer de moeite waard.
Er was er nog eentje van Vasalis, zelfs met de titel Tijd.
Als je geïnteresseerd bent kun je het hier lezen.
Er was er ook een van Rutger Kopland,dat vind je hier
(Op die Rutger Kopland- tekst  heeft Harrie Bannink trouwens een prachtig liedje gemaakt)
Dit gedichtje vond ik ook zeer geslaagd: klik  Er was een mooi Plint-gedicht van Kees van Domselaar
En tenslotte nog dit gedicht over de Hema.
In alle gedichten speelde Tijd, DE Tijd een rol. 

Soep-Hein

Tegenwoordig moet alles voor onze kinderen LEUK zijn. Ook dingen die nu eenmaal nooit leuk zijn moeten leuk zijn. En we zijn ook wel heel bezorgd geworden over onze kinderen en zeker over de tere zieltjes van die kinderen. (in sommige opzichten dan hè, want wat kinderen allemaal tot zich krijgen via tv en youtube en weetikveel wat nog meer, daar maken sommigen zich niet zo druk over).

Voor de poëzie-club was het thema deze keer  gedichten die met smaak en voeding te maken hebben.
Pff... lastig. Ik moest echt gaan speuren, want uit mezelf kwam ik alleen op Wij eisen IJS en Jantje zag eens pruimen hangen.
Boeken, internet dus. Ik vond het knap lastig en was erg benieuwd naar wat de anderen hadden bedacht.

En wat hebben de eerste en de tweede alinea nu met elkaar te maken?
Dat zal ik vertellen: mijn keus viel uiteindelijk op een gedicht genaamd De geschiedenis van Soep-Hein
Een gedicht uit het begin van de 19e eeuw. Niks tere kinderzieltjes, helemaal niks.
Oordeel zelf:


De geschiedenis van Soep-Hein                                                      

Hein was gezond gelijk een visch,
En dik en vet, - en rood en frisch;
Hij had een hongerige maag,
En elke spijs genoot hij graag;
Maar eens smeet Hein zijn lepel neêr,
En riep: Ik lust die soep niet meer!
'Loop met die nare soep maar heen!
'Ik wil geen soep meer eten! Neen!'

Dit gaf zijn ouders veel verdriet,
Maar ander eten kreeg hij niet;
Zoodat hij reeds den tweeden dag
Veel magerder en bleeker zag; -
En weêr smeet Hein zijn lepel neêr,
En riep: 'Ik lust die soep niet meer!
'Loop met die nare soep maar heen!
'Ik wil geen soep meer eten! Neen!'

Den derde dag, o, lieve tijd!
Toen zag hij geel van magerheid,
Maar toch kreeg hij zijn soepbord weêr,
En ziet, - hij smeet den lepel neêr,
En riep ook voor den derden keer:                                                                  
'Och, moeder! 'k lust die soep niet meer!
'Loop met die nare soep maar heen!
'Ik wil geen soep meer eten! Neen!'

De stijfkop was den vierden dag
Zoo dun gelijk een spinnerag;
Hij woog niet zwaarder dan een lood;
En op den vijfden was hij - dood!


Heinrich Hoffmann  1821 - 1899
Vertaling W.P. Razoux
Bron: Kinderen, meer dan honderd gedichten over hun wondere wereld
verzameld en toegelicht door Willem Wilmink.
1996 Ooievaar Amsterdam

Gedichtenclub

Ik had een drukke week, vorige week. Ik ben namelijk lid van een paar clubs, drie om precies te zijn. Gekker moet het niet worden hè.
Enfin de bijeenkomsten vielen heel toevallig precies in één week. Vandaar dat ik het druk vond.
De leesclub, dat is de oudste en de meest vertrouwde.
De filmclub, die is niet met mensen die ik ken.
En nieuw, nieuw, nieuw,  een poëzieclub.
Eigenlijk ben ik niet zo heel erg van de gedichten. Ik bedoel er zijn zoveel geweldige boeken, waar ik ook al te weinig tijd voor heb, dat ik gedichten meestal oversla.
Er zijn bovendien veel gedichten die ik totaal niet begrijp en dan  haak ik af.
Maar juist dáárom én omdat ik een paar van de leden ken en die zijn leuk, ben ik,  toen ik gevraagd werd, na enige aarzeling toch gegaan.
Een mens is nooit te oud om zich ergens in te verdiepen.
En als ik me probeer te verdiepen in schilderkunst die ik niet begrijp, waarom dan niet met gedichten?
Wat was het een leuke avond.
We gingen uit eten met elkaar en tijdens het eten werden er gedichten voorgelezen en besproken.  Van Rutger Kopland, deze keer
Ik had er een heel klein beetje tegenop gezien, maar dat was helemaal niet nodig.
Ieder had haar  eigen Rutger Kopland gedicht gekozen.
 'Mijn' gedicht komt uit de bundel 'Toen ik dit zag' en de afbeelding van Rembrandts schilderij 'Titus aan de lezenaar',   waar het gedicht op is gebaseerd, had ik meegenomen:

Titus aan zijn schrijftafel

Dit laat hij zien in het portret

van zijn zoon - het nadenken van een kind

hoe ernstig hoe stil dat gezicht is

hoe het kijkt alsof het kijkt in een verte

en je weet dat zijn ogen daar niets zien

dat hij kijkt naar iets achter zijn ogen

alsof hij zoekt naar woorden voor 

wat er daarachter leeft

hij laat ook de hand zien van dat kind

hoe het met een duim op zijn kin

en met een pen op een papier

wacht op wat het gaat schrijven

en niemand weet waar het op wacht

ook dat kind niet

dat is wat wij zien - dat 

iets niet geschreven kan worden

 Veel heb ik hier niet aan toe te voegen. Ik vind het schilderij prachtig en het gedicht ook. Ook de andere gedichten waren erg mooi! Zo tussen de hapjes door. Heel ontspannen allemaal.
Ik ben voortaan fan van Ruger Kopland. En van de poëzieclub natuurlijk.