Totaal aantal pageviews

zaterdag 24 juli 2021

Nomen est Omen

 Marga beet het spits af . Of is het de spits? Ha, volgens het Groene boekje mag het allebei. Hoe dan ook:
Johan van Dijk werkt mee aan het handmatig herstellen van de dijk op Urk 

Vervolgens zag ik een advertentie. Makkelijk te onthouden, dat bedrijf:


Dan is daar Linda Nooitmeer. Zij is de voorzitter van het NiNsee  en dat is het Nationaal instituut Nederlands Slavernijverleden en erfenis
Ook deze naam is makkelijk te onthouden lijkt me. 

En als je last van je rug hebt, waar kun je je dan beter vervoegen dan bij fysiotherapeut Kraakman, T.M.C. ?

Tot slot ontving ik een erg aardig mailtje van een mij onbekende bloglezer: Jolanda  uit Arnemuiden. Ook een hele mooie:



vrijdag 23 juli 2021

Tegeltjes

 Soms valt je oog er op hè en dan zie je er zo veel. Dan zie je zo'n halletje, portiek, met de mooiste tegeltjes.


Je denkt 'goh, dat is leuk' en voor je het weet sta je nog veel meer foto's te maken,  want ze zijn er bij tientallen. Alleen had je dat nog niet eerder gezien. 
En allemaal zijn ze anders.
Nou als ik een portiek had, dan wist ik het wel. Maar ja, ik heb geen portiek. 



donderdag 22 juli 2021

Nog een keer Maria


Kijk,  hier zie je een schilderij van Rembrandt. 
En met dit schilderij is wel iets bijzonders aan de hand. 
Om te beginnen is dit schilderij gestolen. Bij een grote kunstroof was dat, vanuit een museum in Boston. In 1990. 
Voorzover ik kan nagaan is het doek nog niet terug gevonden. 

De titel was: A lady and gentleman in black. 
Maar wie zijn die lady en die gentleman?  Dat was niet bekend. Wel werd aangenomen dat dit een huwelijksportret was. 

Anneloes Timmerije ondertussen,  vond het gek dat er van haar hoofdpersoon, Maria van Aelst, geen portret te vinden was. Een bekende en rijke persoon? Hoe kon dat?

Ze legde de vraag voor aan Rudolf Smeets, een kunstenaar en een kunsthistorisch onderzoeker en die vond het ook gek. 
Hij zei: Er is wel een schilderij, maar we weten nog niet waar het hangt. 
Smeets ging zoeken, dook er in en kwam terecht bij dit schilderij. 
Het mooie is dat het dateert uit 1633 en dat Maria en haar derde man, vanuit Batavia, precies in 1632, even terug waren geweest in de Republiek. Niet onwaarschijnlijk dat ze zich toen hebben laten vereeuwigen. 

Maar dat is niet alles. 
Er waren wél twee portretten van de man van Maria, van Antonio van Diemen. 
En met gezichtsherkenningssoftware, kwam men tot de conclusie dat die twee portretten voor 99,5 % overeenkomen met 'de gentleman in black' van het schilderij. 

En als hij Antonio van Diemen is, dan moet zij wel Maria van Aelst zijn. Want Antonio trouwde maar een keer. 

Hoe dan ook, een afbeelding van het schilderij prijkt op de omslag van het boek. 
Zo zag Maria er uit. 



Misschien, heel misschien. Want zekerheid is er niet!

Hoe dan ook, ik vind zo'n speurtocht geweldig en echt de moeite waard. 

woensdag 21 juli 2021

De mannen van Maria

Dit is het boek waar ik het gisteren over had. 
De mannen  van Maria, van Anneloes Timmerije. 
(Ik had het boek al eens eerder gereserveerd in de bieb, toen Els er iets over had geschreven. Maar dat duurde me toen te lang. Gelukkig werd ik er nu weer op gewezen en reserveerde opnieuw) 

Het verhaal: 
Maria is een officiersdochter. Maria van Aelst heet ze. Ze woont in Steenbergen en ze is nog een meisje als ze in het jaar 1625 door haar ouders naar de Oost wordt gestuurd. Ze wil niet, maar ze moet. 
Met zes andere meisjes gaat ze scheep en dat is in het kader van de volksplanting. De bedoeling is dat ze in Batavia kinderen gaat baren voor de V.O.C. heren. Er waren vrouwen nodig, de stad moest zich ontwikkelen. 

De overtocht duurt zo'n negen maanden en is iets verschrikkelijks. De stank, de viezigheid, de doden, de begrafenissen op zee, een man die haar lastig valt en daarvoor de doodstraf krijgt...

En dat is dan alleen nog maar de reis er naar toe. In Batavia zelf is  het ook nog niet best. 
Maria trouwt daar, ze moet wel, met een oudere man. Maar na anderhalf jaar is ze al weduwe. Ze is niet dom en sterk genoeg om altijd vooruit te kijken.  Er komt een tweede echtgenoot die ook weer jong sterft en een derde man. Ze komt door die huwelijken, die allemaal kinderloos blijven wel steeds een trapje hoger op de maatschappelijke ladder. 
Financieel onafhankelijk wordt ze ook en maakt daar gebruik van door zelf te gaan handelen. In diamanten. 
Die derde man is Antonio van Diemen en die wordt Gouverneur-Generaal, zoals J.P. Coen dat ook was. De hoogste functie ter plaatse. Tussendoor zijn ze nog terug in in Amsterdam.  Weer die reis. 
Ook Antonio van Diemen sterft en als Maria voorgoed terug is in de Republiek,  trouwt ze nog een keer. Ze is dan een van de honderd rijkste mensen van die tijd. En dat voor een vrouw!

Ik vond het boek zeer boeiend, zeer. 
Wel vind ik het lastig om te bepalen wat feit en wat fictie is. Over Maria van Aelst is niet heel veel bekend. 
Toch merk je aan alles dat Anneloes Timmerije geen onzin vertelt en zich terdege in de tijd heeft verdiept. Ze kwam op het idee voor dit boek toen ze een proefschrift over Antonio van Diemen las en zich verbaasde over het feit dat zijn vrouw nauwelijks bekend was. 

 

dinsdag 20 juli 2021

In het museum

 


Een van de redenen dat ik het zo leuk vind om in het museum 'te werken',  is dat je soms in een leuk gesprek terecht komt met een bezoeker. 
Naar aanleiding van dit portret bijvoorbeeld,  het is Eva Ment, de vrouw van J.P. Coen.  Het doek hangt,  naast het portret van Coen,  in de V.O.C.zaal van het Westfries Museum. 

Déze bezoekster was er met haar kleindochter, een meisje van een jaar of dertien, veertien en ze was volop aan het vertellen. 
Ik vroeg aan het meisje of ze het interessant vond. 
'Ja', zei ze, 'zonder oma zou ik bijna niets van geschiedenis weten, mijn ouders gaan echt nooit naar een museum'. 
Haar oma lachte tevreden.  

'Die vrouw heeft heel wat meegemaakt',  zei ze tegen mij. 
Dat bevestigde ik. We hadden allebei het boek van Simone van der Vlugt gelezen, klik
'Nou',  zei ze toen, 'ik heb een nog veel interessanter boek ontdekt. Daarin lees je nog veel meer over hoe het er in die tijd aan toe ging en hoe bijvoorbeeld zo'n zeereis was,  die Eva ook maakte. 
Het boek gaat niet over Eva, maar over een tijdgenoot, Maria. Echt hoor, dat zou u moeten lezen'. 
Ze noemde de titel. 

Nou loop ik daar rond met in mijn ene broekzak een portofoon, in mijn andere zak een telefoon, een paar sleutels, een zakdoek en voor de zekerheid een mondkapje. En dan moet ik de bezoekers natuurlijk een beetje in de gaten houden en dat het verplichte en gladde groene sjaaltje behoorlijk blijft zitten en afstand bewaren...
Zeker geen pen en papier bij de hand.  Ik moet dan een uur op die verdieping van de V.O.C. zaal blijven en dan zak ik voor het volgende uur een verdieping. Ik heb dan eigenlijk geen gelegenheid om iets op te schrijven, ik dácht er niet eens aan. Ook niet dat ik het zonder pen en papier in mijn telefoon had kunnen noteren. En trouwens dat vind ik dan weer zo stom staan,  als ik op mijn telefoon sta te kijken. 

Maar wonder boven wonder wist ik de titel en de schrijfster nog toen ik thuis kwam aan het eind van de middag. Ik reserveerde het boek meteen in de bieb.
Nu ben ik het aan het lezen. Misschien dat ik er een andere keer iets over vertel. 

maandag 19 juli 2021

Straat

Back to Straat, the Amsterdam Museum for Street Art and Gaffiti. 
 I love the museum, really, I do!




So much to see. This one for instance. 
Made by  Monkeybird.  Two French brothers, Edouard and Louis. 
See their totem? On the first photo? A bird and a monkey, it's their tagname. 
These are also their totem animals, the associations of a monkey and a bird represent body and soul m a complete human being in quest of an idealistic freedom. 

This work is called Armoire 


 https://www.isupportstreetart.com/interview/monkeybird-crew/



zondag 18 juli 2021

Plonk & Replonk


Ik hou nogal van het werk van het Zwitserse kunstenaarscollectief Plonk & Replonk. 
Het is een bepaalde vorm van humor die me aanspreekt. 
Ik denk dat deze foto hierboven nieuw is, maar ze gebruiken ook oude ansichtkaarten voor hun werk. 
Absurd is het vaak, ik moet er om lachen.
Ik heb ooit hun boek gekocht, maar dat ben ik  kwijt. Uitgeleend en niet terug gekregen, helaas. 

Des te groter was mijn verrassing toen ik terug kwam van vakantie en dit kaartje op tafel vond. 
Van Marion natuurlijk.


zaterdag 17 juli 2021

Dag Groede

En zo zijn we na een heerlijke week in Groede weer thuis.

Deze keer was het extra fijn omdat we er met onze kleindochters waren en we elkaar weer beter leerden kennen. 
Anderhalf jaar met weinig contact en al helemaal geen fysiek contact is echt lang geweest. 
En nu kwam Anna bijvoorbeeld 's morgens vroeg gewoon even binnen gelopen in ons huisje. Kletste even en vertrok weer. Dat...

Het weer was niet echt goed, maar toch zijn we wel bijna iedere dag op het strand geweest. Een dag was zonnig en konden de meisjes in hun badpak en in zee. 
Dat was ook de dag van het zandkasteel. Ik liet de foto al eerder zien hier. 
Ik had in de Badkoerier gelezen dat er een zandkastelenwedstrijd was. Een foto maken van het kasteel, op Insta zetten en afwachten of je de prijs van de week zou winnen. 

En we wonnen. Een dinerbon te besteden in het Badpaviljoen Breskens aan zee. 
We hebben er met z'n allen van genoten. Geen diner, maar een lunch met allerlei lekkere hapjes. 

De volgende dag maakten we trouwens nog een veel mooier zandkasteel, want dat is gewoon ook hartstikke leuk om te doen.

Ik heb er over nagedacht (en niet voor het eerst),  wat Groede nou zo speciaal maakt. En ik kan maar tot een conclusie komen: ik weet het niet. 
Dus ik ga er maar niet meer over nadenken.


Op het laatste avondwandelingetje met Noor en Jet, hebben we even heel hard gezwaaid naar de kerktoren met het haantje: Dag Groede, we komen hopelijk snel weer terug! 



 

vrijdag 16 juli 2021

Gezichtjes

 


Een oude lift op het Hembrugterrein leverde een gezichtje op. En ik dacht in dit geval niet zozeer aan zo'n ding waarmee je je naar boven kunt laten verplaatsen, maar aan het liften van de oogleden. Een ooglift!
Agnes, onze schoondochter zag ook weer een gezichtje:


En dit, weer op het Hembrugterrein, het lijkt wel een kleine Mexicaan:


Dan mijn eigen stofzuiger:


Onze oudste kleinzoon Odin zag spoken. Of nou ja... één spook:


En Iris tenslotte,  zag iets op de bodem van haar yoghurtbeker. Ook een gezichtje. 


Blijf speuren mensen, blijf speuren!

donderdag 15 juli 2021

Mosselen


Appje van mijn dochter:  Mam, Jet wil met jou en mij mosselen eten in Zeeland. Als opa het lekker vindt mag hij ook mee. De rest niet.

Wij waren van mening dat de wens van onze 5-jarige gehonoreerd moest worden. 
Het zit in d'r genen. Wij zijn dol op mosselen en we eten ze het allerliefst in Philippine, dat mosselstadje in Zeeuws-Vlaanderen. 
Dus we gingen met z'n vieren en kijk Jet een professioneel omgaan met de mossel. Met een lege schelp de mossel uit een volle schelp halen. Smullen. 

En verder amuseerde ze zich ook. Ze maakte foto's van ons, ze zat tegenover ons aan tafel. Kijk wat een leuke foto:


Dit was de allereerste keer dat we in een restaurant aten in anderhalf jaar. Ik had gereserveerd op het terras en het was best fris, maar we deden het toch. Binnen was het ontzettend druk. Vooral Belgen die kwamen lunchen.  We hebben genoten van Jet én genoten  van de mossels. Groot en mals waren ze. 


Op het laatst had ik nog een leuk gesprek met de baas. Hij kwam me de hele tijd zo bekend voor dat ik het maar eens vroeg. 
Het bleek Frans te zijn, de zoon van mijn oude baas Albert. Ik heb vroeger in de vakanties gewerkt in een van de mosselrestaurants in Philippine. 
Frans en ik zijn van dezelfde leeftijd en toen ik daar werkte liep hij daar ook al rond. 
Zijn vader is helaas veel te jong overleden en nu is Frans zelf de baas. Niet meer op dezelfde plek trouwens. Aardige man. 


En als we er weer eens zijn, gaan we alleen nog dáár mossels eten!!!



woensdag 14 juli 2021

Tweeënveertig jaar!

 


Toen wij tweeënveertig jaar geleden gingen trouwen, een huis kochten en verhuisden naar Hoorn maakte onze nieuwe buurman, onze trouwkaart. 
Daartoe maakten wij de foto's en Bert maakte er een kaart van. Déze foto's werden uiteindelijk niet gebruikt voor de kaart. 
Maar ze werden wel gemaakt in Groede. Toen al. 
En nu, precies tweeënveertig jaar later, nu zijn we weer in Groede. 

Gisteren op de trouwdag,  namen we er een ijsje op, dat wil zeggen de dames een ijsje en mijn man en ik taart. 


's Avonds hadden we afgesproken met en bij Jeanne. Zij ging voor ons koken, niet wetend dat het onze trouwdag was. 

Altijd fijn om elkaar weer te zien, maar in dit geval ook wel bijzonder. Want toen we tweeënveertig jaar geleden de bruiloft, de receptie en een etentje met familie en vrienden achter de rug hadden, gingen we slapen bij Jeanne. Het was te laat geworden om nog door te rijden naar ons nieuwe huis. We waren natuurlijk moe en het leek ons beter om dat de volgende dag pas te doen. Terneuzen-Hoorn is nog steeds een eind! We hadden bij mijn ouders kunnen overnachten, maar dat huis zat al vol logés. En Jeanne verwende ons met een overheerlijk ontbijtje de volgende dag. Precies zoals ze dat nu deed met een etentje. Superlief!

Ps: Het gaat hier om Jeanne van het blog Zo van dat



dinsdag 13 juli 2021

Zonnig!

In Groede, op en aan het strand zijn er een paar dingen extra aantrekkelijk, de paaltjes (onze kleinkinderen zijn echt van die klimmers) en natuurlijk het zoeken naar haaientanden. 
Eerst de paaltjes?



En dan de haaientanden. Ik heb weer niks gevonden. Ik speur al zo lang ik me kan herinneren. 
Gisteren keek onze dochter even terloops naar beneden en raapte er zo eentje op. Nou ja, het zoeken is al leuk en ik constateer dat mijn haaientandentrauma voorbij is. 



En zonnig? Ja hoor, ook, bij vlagen. 





Maar het maakt niets uit. De stemming is zonnig (en de temperatuur prima) en we zien onze kleindochters!

maandag 12 juli 2021

Straat

 


So  back to Straat, the Amsterdam Museum for Street Art and Graffiti. 




Artist : Sokar Uno (Germany, 1987)    Title: Hiobsboatschaft (Bad News)

Sokar Uno began painting graffiti in 1999, quickly evolving into a more figurative style. Often featuring humans that look like bronze sculptures 

And there was another one by Sokar Uno:


Title: Generation (2017) The one on the right. 

I like the left one too. 
Artist: Bijdevleet (The Netherlands,  1978. Title: Nothing original (2020)


Linking to Sami -  Colourful World

zondag 11 juli 2021

Het zellufde


Sommigen hadden het goed gedacht: we zijn inderdaad aan de Zeeuwse kust. De ZeeuwsVlaamsche kust.  
We zijn zelfs weer in een van de huisjes van Veldzicht in Groede en we zijn er met het gezin van onze dochter. Niets nieuws, maar dan ook helemaal niets. 
Of nou ja het is natuurlijk wel weer mogelijk na de vaccinaties en dát is nieuw. 
Toen onze dochter dit in januari of zo  bedacht en de huisjes boekte, zeiden wij gewoon ja, maar in mijn hart had ik er geen enkel vertrouwen in. Het duurde zo lang... En zie: nu zijn we er en het is of we nooit weggeweest zijn.


Ik had me verheugd op  het rondje Veldzizcht, Groede, Veldzicht. Nou vanmorgen liep ik het en gistermorgen ook en het was heerlijk. 
Ben ik nou de enige die dat heerlijk vindt? Ik bedoel die het heerlijk vindt om steeds hetzelfde te doen? Ik verheugde me op dit rijtje bomen. Echt waar. 

Gisteren begon het al. We rijden altijd eerst naar Zierikzee en daar lunchen we in 'De Zeeuwse Hemel'. Er zijn vast gelegenheden genoeg, maar het moet de Zeeuwse Hemel zijn en anders niks. Dan lopen we een rondje door de stad, eten een ijsje, bezoeken de plaatselijke boekhandel en dat alles dus iedere keer weer. 



Deze keer bezochten we na afloop van het rondje mijn Zeeuwse vriendin Laura. Zij woont sinds kort weer in Zierikzee en ik had haar huis nog niet bewonderd. Ik dacht: ik ga geen afspraak maken, ik kijk of ze er is en als het niet uitkomt, dan zegt ze dat en  dan ga ik weer. 
Het was hartstikke leuk, met  zo'n oude vriendin (deze ken ik al ruim vijftig jaar) praat je verder of je elkaar dagelijks ziet. En ik bedacht later (en Laura ook) hoe leuk zo'n totaal onverwachte ontmoeting, zonder afspraak, eigenlijk is. Voor allebei. Zij had kunnen zeggen dat het niet uitkwam en dan had ik dat natuurlijk oké gevonden. Maar dat deed ze niet. 


Enfin, we zijn in Groede. We hebben vakantie en we vieren het. Misschien laat ik er nog meer van zien, Misschien ook niet. Ik spreek niks af!

zaterdag 10 juli 2021

Een kleindochter, een krab en een konijn!

 Onze jonge onderzoeker:


Anna nam de verrekijker er maar eens even bij toen we gisteravond met haar naar het strand gingen. Er waren heel veel konijnen, die je door zo'n kijker natuurlijk nog beter ziet


En het bleef niet bij konijnen, denk dat maar niet. 
' Oe, een krab oma, hij raakte me aan!'
'En hoe groot was die krab dan wel niet, Anna?'   'Zoooo groot, Oma!"


Enfin, wie hier al langer leest, weet bij het zien van de volgende foto precies waar we waren . Hier: