Totaal aantal pageviews

maandag 10 mei 2021

Monday mural


 Back to the NDSM wharf. I was there last december and last january. And there are still some murals I did not show here. Like this one:


Or this one:


I can't give meaning to these, maybe there is no meaning.  But it doesn't matter, they're beautiful, don't you think?



zondag 9 mei 2021

Gezichtjes

 

'Ik zag vandaag nog een gezichtje: mijn wintermuts op de kop van de kapstok!', mailt Bea. Zo grappig:


Op het marktplein in Loppersum (Groningen), zag Marlou dit gezichtje en mailde het:


En Ferrara schrijft: 
Twee gezichtjes. De ene is de binnenkant van een oorknop. Was me nooit opgevallen, maar ik deed ze sinds lange tijd weer eens in. 
De andere ontstond vanmiddag per ongeluk toen ik een boterham met kaas wilde maken. Voor ik die tot me kon nemen, moest er eerst een foto gemaakt worden.



Ze zijn weer leuk, dames, dankjulliewel. En: blijf speuren, mensen!

zaterdag 8 mei 2021

Diva

 

Als ik dit boek had zien liggen in de bieb, dan had ik het beslist meegenomen. Alleen al vanwege de foto! Ik hou van dit soort foto's uit de jaren twintig/dertig van de vorige eeuw. 
Foto's van die echte filmsterren.
Ik heb nooit films gezien uit de roaring twenties hoor, de foto's van de sterren vind ik genoeg. 

Maar goed ik zag dit boek dus niet liggen, maar kreeg een uitgebreide mail van bloglezer Marijke Ferwerda. Zij dacht dat dit boek wel iets voor mij zou zijn. Zo leuk en ik reserveerde het onmiddellijk, want Marijke heeft me al eens eerder een goede leestip gegeven. 

Dit is wat Marijke er van vertelde. Ik kan het niet beter samenvatten, dus met haar toestemming, post ik het hier:

Het boek beschrijft het leven van onze enige, echte Hollywooddiva met een ster op de Hollywoodwalk of Fame: Jetta Goudal
Haar naam was oorspronkelijk Julie Henriette Goudeket  (1891-1985 )                                                       

Zij stamde uit een welvarende Joods orthodoxe diamantair familie uit Amsterdam. 
Maar dit milieu benauwde haar zo dat zij in 1917 de laatste boot die nog naar Amerika voer nam. 

Om haar verleden geheel achter zich te laten en veranderde zij haar naam en afkomst.  Haar naam werd Jetta Goudal , afkomstig uit Parijs uit de gegoede kringen. 
Zij heeft dit haar hele leven volgehouden en was daarom ook voor velen een mysterie.
In de VS aangekomen , woonde ze eerst in New York en had daar succes, maar omdat ze meer ambities had vertrok zij naar Hollywood. Ook daar had zij succes en dit allemaal bereikt op haar eigen kracht omdat ze helemaal alleen was in Amerika en het zo ook wilde.
Zij werd een gevierde filmster, beeldschoon, intelligent en begaafd, maar ook vasthoudend met eigen ideeën en zij wilde graag inspraak hebben bij de rollen die zij speelde, kortom zij liet niet met zich sollen en stond haar “vrouwtje”. Dat viel zeker niet altijd in goede aarde bij de heren regisseurs zoals de belangrijke Cecil de Mille, ( in de verte ook van Nederlandse afkomst en Joods). 
Jetta Goudal begon een rechtszaak tegen hem over de ongelijkheid van actrices in Hollywood, die zij won en dit leidde tot de Goudal-wet voor betere betaling voor vrouwelijke actrices en daarbij richtte zij in samenwerking de acteursvakbond op. 
Jetta won de rechtszaak, maar voor haar zelf had zij toch verloren, want haar filmcarrière was eigenlijk ten einde omdat de grote regisseurs haar geen rollen meer aanboden. 
Maar Jetta zou Jetta niet zijn geweest als zij de draad weer niet oppakte : zij trouwde met een Schotse architect, die de huizen van de beroemde sterren inrichtte en zij werd zijn rechterhand en ook hierin was zij zeer begaafd.
Binnen dit alles speelde zich natuurlijk ook nog de 2e Wereldoorlog af met al zijn verschrikkingen, ook voor haar familie in Nederland! waar zij nooit meer terug was geweest en ook geen contact mee had!

Kortom Bertie een bijzonder boek over een bijzondere vrouw! En dat wilde ik hier vertellen . Ik hoop dat het niet een te lang verhaal is geworden, maar dat komt gewoon door dit interessante onderwerp.


Het is een beetje raar gegaan met dit boek. 
Ik verheugde me er erg op, begon ook meteen, las een stukje en legde het weg. 
De reden: veel te veel details, te veel, te uitgebreid. Niet van plan om verder te lezen. 

Maar toen mijn andere boeken uit waren ging ik toch nog even in het boek kijken en ondanks mijn bezwaren, bleef ik deze keer wel lezen. Het is ook zo'n bijzonder verhaal, over een bijzondere vrouw. Dus ondanks  mijn eerste valse start, greep het boek me toch en las ik het helemaal uit, 315 bladzijdes lang. Want wat een vrouw!!

Dankjewel, Marijke!

vrijdag 7 mei 2021

Werelderfgoed...paardenbloemen

Dat Woudagemaal, dat was dus een van de tien Unesco Werelderfgoedgebieden in Nederland. 
Toen we thuis waren ben ik gaan kijken wat er dan nog meer was aan erfgoed, want tien... dat is nou ook weer niet zo veel en ik bedacht ineens dat ik het allemaal wilde zien. Ja, het is tenslotte ook mijn erfenis. 


Ha, nauwelijks werk aan de winkel, want op eentje na,  hád ik ze allemaal gezien.  Die ene was Willemstad. Ik hoopte nog even op het Nederlandse stadje Willemstad, maar nee, bedoeld wordt die stad in Curacao. En een bezoek aan Curacao zit er echt niet meer in. 

Dan Schokland. Ik weet dat ik daar als kind geweest ben. Schokland en Urk. Maar ik herinnerde me er niks van, dus Schokland mocht in de herhaling.  

En wat was dat mooi. Afgezien van het feit dat toerist zijn in eigen land bijna altijd verrassend is, was het ook echt erg mooi.  


We deden een lange rondwandeling, eigenlijk combineerden we twee wandelingen en hebben daardoor bijna alles gezien. 
Een prachtige en zeer interessante omgeving. Ik kom er nog op terug. 

Maar het allermooist waren de gigantische velden, met... paardenbloemen.


Ongelooflijk vond ik het. 
Ik ben nogal kippig, dus eerst dacht ik dat het tulpen waren. Of koolzaad. Maar nee hoor, dichtbij gekomen zagen we paardenbloemen zover het kippige oog reikte.


Die hele Noordoostpolder, het is allemaal groot,  gigantisch groot en ruim. 
Schoon en fris en stil. 
Op die Unesco Werelderfgoedlijst staat dan ook Schokland én omgeving. Dus die paardenbloemen tellen gewoon mee hè. 



donderdag 6 mei 2021

Wat een leuke stad!!!

 Na de haven, de pier, de walvis en de zeekool, gingen we naar de stad zelf. En wat een leuke stad was dit ook weer. Oud natuurlijk, niet al te groot en met tig monumenten. 


En verder hebben ze heel veel oude muurreclames in ere hersteld. Ik vond het leuk om te zien en er waren er echt een heleboel.

Echt, je blijft kijken. Er is ook een wandeltocht uitgezet langs die reclames. Wij deden dat en dan zie je natuurlijk nog veel meer.


Ik denk wel dat ze graag toeristen willen, want er was ook nog een stegenroute. Die hebben wij niet gevolgd hoor, maar er waren wel opvallend veel stegen en steegjes, met vaak bijzondere namen.


Tiepelsteeg, tiepelen, een vrijwel vergeten kinderspel. Ik ben het niet vergeten, want ik heb het nooit gekend. Maar toch leuk. 

Ik kan trouwens wel zeggen dat ik mijn hart een beetje verloren heb aan Friesland. Ik ben er als kind met mijn ouders geweest. We hebben er met onze eigen kinderen vakanties doorgebracht. Ik ben regelmatig in Leeuwarden geweest en daar heb ik goeie herinneringen aan. Maar déze uitstapjes hebben ons extra veel plezier gedaan. 

woensdag 5 mei 2021

Zeekool

 Het was dus prachtig op die pier in Harlingen. De geur, de frisheid, de zee, de fontein en vooral ook de kleuren:


En we zagen nog iets anders, iets dat ik nog niet eerder had gezien. Terwijl ik toch vaak aan zee en op dijken ben geweest. Het leek wel een beetje op kool.


In combinatie met paardenbloemen, paarsig of groen. 
Dus ik ging het maar eens vragen aan mensen die ook op die lange pier liepen. Dat waren er vier in totaal. 
De eerste drie hadden geen idee, maar de vierde was vrij stellig: 'Dat is zeekool en je kunt het eten'. 
Thuis nog even gezocht en ja hoor... zeekool. Er zijn zelfs recepten voor te vinden. 



Zeekool (Crambe maritima) is een zoutminnende vaste plant die vooral in Europa langs de kustlijn voorkomt en eetbaar is. Het is een relatief nieuwe groente voor Nederland. In omringende landen wordt het al beschreven als eetbaar sinds half 18e eeuw. Zeekool gedijt goed op zilte grond. In Nederland wordt het in de winter via twee groothandels verkocht, of kan het in het wild langs de Afsluitdijk of op de Waddeneilanden worden gevonden. Op Texel wordt het ook verbouwd. De stengels of stammen van de plant kunnen worden gegeten, en hebben een lichte koolsmaak. Hiertoe worden de stengels geblancheerd, of in plakjes geroerbakt. Ook is de stengel rauw te consumeren. De plant heeft grote, groene bladeren, die echter niet eetbaar zijn. Wel kunnen de jonge scheuten, al dan niet gebleekt, worden gegeten

dinsdag 4 mei 2021

De tiende fontein


De tiende fontein zochten we in Harlingen. In sommige stadjes gingen we gewoon op de bonnefooi en vonden de fontein in het centrum. 
Maar dat zou in Harlingen enige frustratie hebben opgeleverd, want de Harlinger fontein ligt in het havengebied. 
Ik hou van havens, ik vind het fijn als ik de zee ruik en dus was de lange wandeling over de pier, op zoek naar 'De Walvis' alleen maar heerlijk. 
Je kunt wel zien dat het echt een lange pier is. Toen we terug waren, had ik mijn 10000 stappen voor die dag al zowat  gelopen.


Aan de overkant de vuurtoren en aan deze kant is er op zo'n pier ook van alles te zien. De zee natuurlijk en meer waar ik nog op terug kom.
Maar het ging om de fontein. 
Het ontwerp is van Jennifer Allora &Guillermo Calzadilla (VS en Cuba)
Vroeger vertrokken schepen voor de walvisvangst uit Harlingen. Tegenwoordig ligt het accent niet meer op het doden van deze gigantische dieren, maar juist op het redden wat er te redden valt. Deze potvis wil ook  laten  zien hoe bijna allesomvattend de invloed van de mens op de natuur is. 
Ik vind het een briljant idee. 


De vis spuit op onregelmatige tijden en dan kan je daar op die dijk lekker rustig gaan zitten en een poosje kijken. Wat we deden. 



We liepen helemaal tot het eind van de pier en daar wachtte nog een verrassing die ik al van verre had zien aankomen: een brievenbus? Jawel!


En als je goed kijkt zie je er een klein bordje naast hangen met als tekst: 

Deel hier uw gedachten aan zee. Voor al uw overdenkingen, gedichten en herinneringen tijdens uw bezoek aan deze prachtige plek aan het wad. Uw gedachten kunnen anoniem worden gepubliceerd. 


maandag 3 mei 2021

No wall, no mural?

 I know, I know, it's not a wall, it's not a mural, but... it feels like it 






And... it made me smile. Seen in the harbour of Harlingen.

Linking to Sami's Colourful World

zondag 2 mei 2021

De verborgen kinderen

 

Een verhaal dat zich afspeelt in Amerika, eind jaren dertig, als de hoofdpersoon, een meisje genaamd Brighton, nog jong is. 
En in 1990 als Brighton, gedwongen,  terugkijkt op haar jeugd. 

Die jeugd was verschrikkelijk. Omdat Brightons  moeder was opgenomen in de inrichting Riverside, een krankzinnigengesticht, is Brighton daar geboren. 
Zij verblijft daar dus vanaf haar geboorte in een kamer met haar moeder. Haar moeder is tot weinig in staat en de zorg die Brighton krijgt, komt voor een groot deel van een verpleegster die zich haar lot aantrekt: Joann. 
Het is Joann die haar leert lezen. Alles wat ze weet heeft ze trouwens van Joann. 
Ze heeft een vriend, een albinojongen, waar niks mis mee is, maar die door zijn ouders gedumpt is in het gesticht. Want een albino, wat zouden de mensen daar wel van denken. Hij weet niet eens wat een moeder is. 
Brighton leert hém weer wat zíj weet. Ze noemt hem Angel. 
Dan komt er nog een meisje Grace. Ook gedumpt en ook met haar is niks aan de hand, behalve dat ze verliefd werd op een jongen tegen de wil van haar ouders. Grace denkt dat haar verblijf tijdelijk is. Ze vertelt Angel en Brighton over de buitenwereld en ze besluiten ook met z'n drieën te ontsnappen en de  toestanden in het gesticht op foto vast te leggen om dan de wereld te laten zien hoe het daar toe gaat. 
Uiteindelijk ontsnappen Angel en Brighton. Nauwelijks voorbereid op de buitenwereld...

Ik vond het een interessant boek vooral omdat het duidelijk maakt hoe erg het kon zijn in zo'n gesticht. Maar het is een verháál. En op sommige punten wat onwaarschijnlijk. Zoals de verrassende afloop van het verhaal in 1990. Maar wel mooi!

zaterdag 1 mei 2021

Sloten en het Woudagemaal

 Sloten, ik zei het al, de kleinste stad van de Friese elf steden. Er wonen maar 750 mensen. Het is er rustig en erg mooi. Heerlijk om daar een rondwandeling te doen. Ik laat zomaar een paar dingen zien:



Nou ja, ik zou nog een hele tijd door kunnen gaan, fotogenieke plekken in overvloed. Maar ik hou me aan mijn eigen regel, meestal en die luidt nog steeds: niet al te veel foto's. 

Daarna, we waren al op de terugweg, zag ik dat het befaamde Wouda-gemaal dichtbij was en besloten we, daar ook nog even te gaan kijken. Unesco Wereld Erfgoed tenslotte en die titel wordt niet zomaar toegekend, natuurlijk. 


Het is het grootste nog (af en toe)werkende stoomgemaal ter Wereld. Het was heel erg jammer dat alles nu natuurlijk dicht was, maar ik wil hier zeker nog wel eens gaan kijken, als het open is en je er rondgeleid kunt worden


Het ligt daar ook zo mooi en zie je het Friese volkslied op deze lijst? Ik heb het zachtjes even gezongen, want het is toevallig een volkslied dat ik ken en mooi vind en over mijn uitspraak hoeven we het helemaal niet te hebben, want niemand hoorde het. Alleen mijn man en die is wel wat gewend.

Die pijp... Zestig meter hoog, dat is wat hoor.  


Het hele gemaal is mooi en dat zal binnen denk ik niet anders zijn. Het lijkt een beetje Amsterdamse School, maar dat is het toch net niet. De naamgever van het gemaal was ook de ontwerper: Ir. D.F. Wouda. 


Het was een leuk extraatje, deze dag. En nu ga ik toch eens even kijken wat er in Nederland nog meer aan Unesco Werelderfgoed te vinden is. 



vrijdag 30 april 2021

Ken je die mop...?

 


Ken je die mop van die mensen die naar Sneek gingen om de Sneeker fontein te zien? Nee? Nou die mensen waren wel in Sneek, maar er was geen fontein te bekennen. 
Die was in reparatie. 

De prachtige waterpoort was er natuurlijk wel en die maakte veel goed. Verder moet ik zeggen dat ik Sneek de minst mooie van de elf steden vond. Maar ja er is natuurlijk altijd wel wat te zien. Zo waren er aan het begin van onze wandeling prachtige huizen te bewonderen. Huizen uit het begin van de vorige eeuw en niet eentje, maar echt een heleboel. De meeste prachtig onderhouden. En met torentjes en serres enzo. En balkons!


Enfin, we bekeken Sneek natuurlijk wel, maar gingen toch vrij snel verder richting Sloten. En daar werden we niet teleurgesteld. Een superleuke fontein vond ik. 


'Kievit'  heet deze fontein. De ontwerpers van het beeld zijn Lucy en Jorge Orta (Engeland, Argentinië).


Je ziet een meisje met een kievit in haar handen. Ze staat op de schouders van een jongen en hij staat op een stapel emmers en jerrycans en teilen.
Het water stroomt er zachtjes doorheen 
'Dit wijst erop dat onze samenleving overvloedig beschikt over iets wat elders in de wereld helemaal niet vanzelfsprekend is: water- de bron van al het leven'. 
De kievit is een vogel die in Friesland wordt bedreigd. 


Ik vond de fontein erg mooi. En het stadje Sloten ook. Het was een genoegen om daar rond te wandelen!
Nog twee fonteinen te gaan. 







donderdag 29 april 2021

Traag


Het schiet maar niet op met 'mijn' veld. Er wordt gesproeid, er is meer zon, maar het blijft echt nog kaal daar.  Een paar miezerige tulpjes en dat is het voorlopig. Maar wacht-es even: 

Daar achter is nog een veld. Een knalrood veld. 

'Oké, het is niet mijn veld, maar misschien moet ik toch maar eens even gaan kijken daar. 
Met de fiets, want het lijkt wel dicht bij, maar dat is het niet'. 
Yes, ik kon  dichtbij komen, kijk maar:




Ik ben nog verder gaan fietsen en zag een prachtig roze veld. En heel ver weg een paars/oranje veld. Dat laatste vind ik geloof ik nog het allermooist, maar ik kon er niet bij. 


Een andere dag maar  es kijken of ik daar wat aan kan doen. Vragen staat vrij nietwaar?