Veroudering tegen gaan

Veroudering tegen gaan? Ik denk niet dat het mogelijk is. Je wordt vanzelf ouder. 

Wel kan je proberen om in beweging te blijven denk ik. Zowel in je hoofd als lichamelijk. 

Nu zag ik weer een lijst (ik ben gek op lijstjes) met dingen die je zou moeten doen om geestelijk bij te blijven. 

Een lange lijst was het. Haha, als ik me goed herinner waren dit dingen die je zou moeten doen: 

• weinig suiker 
• olijfolie gebruiken 
• genoeg water drinken 
• veel bewegen 
• 7-8-uur slaap 
• niet roken 
• weinig of geen alcohol 
• iets nieuws leren, 
• stress voorkomen 
• iedere dag even op een been staan 
• vrijwilligerswerk doen 
• geheugenspelletjes doen
• schermtijd beperken 
• sociale contacten bijhouden
• zorg dat je een hobby hebt. 

Nou, zal ik even jong blijven... ik doe eigenlijk alles wat er op de lijst staat. 

Eh... behalve die suiker, dat wil nog wel eens helemaal verkeerd gaan. En die schermtijd is ook twijfelachtig. En trouwens wat betreft slapen...

Dus daardoor zal het komen dat ik toch best vaak iets vergeet. 

Nog niet zorgelijk vind ik, maar wel vervelend. Krijg ik soms een beetje stress van. Wat er dan weer voor zorgt dat...

Maar verder doe ik het goed dus. En jullie? 

Ja en nu  kan ik me niet herinneren waar ik deze lijst heb gezien. Maar voor ik hem plaats, kom ik er nog wel op,  hoop ik. Want dat gaat vaak zo. 

(En ja hoor, ik las het in een nieuwsbrief van Proudies.)

Oh ja en die kaart kreeg ik een tijdje geleden van een mij zeer bekende bloglezeres, C. uit G. Tijd om weer eens iets af te spreken, C.

Botontkalking

 Het verliep een beetje raar. Toen ik drie weken geleden toevallig mijn dossier van het ziekenhuis bekeek (jaja met DigiD), keek ik ook naar mijn afsprakenlijst. Ik schrok, want ik bleek diezelfde middag een afspraak te hebben op de afdeling radiologie/ nucleaire geneeskunde en daar had niemand iets van gezegd.

Het was wel duidelijk dat ik die afspraak niet kon houden. Dus maar gebeld. 

Toen bleek dat het een scan betreft om de botdichtheid te meten. Een standaardonderzoek dat iedereen boven de vijftig,  met een breuk, mag ondergaan.

Dat vind ik echt heel goed. 

Dus die scan, Dexa heet die,  heb ik nu gehad.

Meteen was ook al een afspraak met een deskundige geregeld om de resultaten te bespreken. 

Ik weet nog niet wat de uitslag is. Dat doet hier ook niet terzake. Het gaat er om dat ik het mooi vind dat het zo geregeld is.

PS: De foto komt uit een stukje van het ziekenhuis over deze afdeling. Ik ben het niet.

Nog eens helm, maar anders

 

Ik ben toevallig een Nederlander en derhalve zowat op de fiets geboren. 

Ik ben nog nooit gevallen met de fiets en ik rijd voorzichtig. Ik vervoerde drie kinderen op mijn fiets en viel niet. En ik vervoerde  ook al eens een kleinkind of wat. 

Heel veel spullen vervoerde ik en er gebeurde niets. 

Ik ben al een paar jaar gewend aan mijn elektrische fiets en ik rijd daar alleen hard op als het kan. 

Niet in de stad en niet waar het druk is. 

Het zit vast niet lekker, zo'n ding. De wind in je haren, dat is lekker. 

Ik kan dat toch zeker zelf wel uitmaken, ben toch niet gek. En ik ga ook zeker niet voor gek rijden. Echt niet!

Maar ja, het aantal dodelijke fietsongelukken neemt toe. In driekwart van de ongelukken zijn de slachtoffers ouder dan zestig. Op een e-bike.  En alle organisaties met deskundigen adviseren een fietshelm. Ik heb een paar hele nare verhalen gehoord over een zeer ongelukkige afloop. Hoofd op de stoeprand...dood.

Dus: ja hoor, het is zover. We kochten twee weken geleden allebei een helm, een fietshelm. Aangeraden door de ANWB en de Consumentengids. 

En ik ben er een tikkeltje chagrijnig van. 

Ik WIL helemaal geen helm. Helemaal niet. 

We hebben hem ook nog niet gebruikt. Maar...

er is geen weg terug. Er is geen fietspad terug bedoel ik. 

Ps: Er stond een mooi artikel in het Parool. Herman Pleij (wie anders), legde even uit hoe het komt dat wij ons altijd massaal verzetten tegen iets wat ons opgelegd wordt. Dat komt door de geschiedenis van onze koopmanssamenleving. We bepalen zelf wel hoe we het doen. En het komt doordat we nooit een krachtig centraal bestuur gewend zijn geweest. 

Nederlanders kwamen ook in opstand tegen de autogordel, bijna vijftig jaar geleden. Men zei toen: ik maak zelf wel uit hoe ik doodga'. 

Kruip nooit achter een geranium

Ik zag de auterur van dit boek in een praatprogramma en was meteen geboeid. Vooral door het onderwerp. Omdat ik zelf nog nooit heb bedacht dat ik maar eens achter de geraniums moest gaan zitten. 

De auteur, Barbara van Beurkering,  kende ik, ze was vroeger hoofdredacteur van mijn favoriete krant Het  Parool.

'Dat boek koop ik, ik wil het hebben'. zei ik tegen mijn man. Geen zin om te wachten tot ik het uit de bieb kan halen. 

En dat deed ik, de volgende dag kocht ik het en twee dagen (nachten) later was het uit. Ik heb het met veel plezier gelezen en het is nog nuttig ook. 

Barbara van Beurkering gaat op zoek naar de eerste generatie vrouwen die oud wordt, zonder het te zijn. Mooi gezegd vind ik dat. Zo duidelijk.Oud worden zonder het te zijn. 

Haar doel is te weten te komen hoe je een leuk (en gezond, sociaal, geestig, geliefd, slim en mooi) oud mens kunt worden. 

Daartoe interviewt ze de vrouwen die op de kaft genoemd worden en nog een heleboel meer en dat zijn nou toevallig allemaal vrouwen die ik zeer kan waarderen. 

Bij mij varieert dat van bewondering (Ans Markus, Gerdi Verbeet, Hedy d'Ancona) tot respect (Neelie Kroes). Ze zijn allemaal net even ouder dan ik ben, maar ze kunnen heel goed als voorbeeld dienen. 

En... ze hebben allemaal wat te vertellen,  Barbara van Beukering krijgt dat er uit. 

Daarbij is het boek prettig geschreven, het zijn niet alleen de gesprekken die ze voerde. 

Van Beukering vertelt ook over haar eigen leven, haar generatie (ze is 51), de generatie van haar drie volwassen dochters en de generaties van haar ouders en grootouders. 

Dat alles dus op een prettige en vooral open manier. Niet saai, maar echt leuk om te lezen. 

Onderwerpen die oa. aan bod komen: 

- volle agenda's, alle vrouwen die aan het woord komen hebben het hartstikke druk.

- hoe het voelt om oud te zijn, ook fysiek 

- strijdlustig zijn

- doorwerken, pensioen

- het roer omgooien, iets anders beginnen

- uiterlijk (onder het kopje Open Monumentendag, haha)

- bewegen, 

- snijden of prikken

- de dood, euthanasie, het heft in eigen hand

- liefde, sex

Nou ja en nog meer hoor, maar de bedoeling is duidelijk, het zijn zaken waar we allemaal mee te maken krijgen, boven de vijftig en zeker op mijn leeftijd. 

Slotzin van Barbara van Beukering: Ouder worden, ik heb er zin in!'

Ik ook

Memory

Het is zo ver!
Onze kleindochter Anna (4) verslaat me met Memory. En niet zo'n klein beetje ook.
Ze was een nachtje te logeren en we speelden in totaal vijf potjes.
Daarvan speelden we  twee spelletjes gelijk en verloor ik er dus drie.
Zie je die stapeltjes? Het hoogste stapeltje is van Anna, dus er is ook nog eens een groot verschil.
Oké, ik word ouder. Natuurlijk word ik ouder.
Zij ontwikkelt zich op hoog tempo. Ook dat is logisch. En mooi om te zien ook hoor.
Maar ja,  een paar maanden geleden won ik nog dik van haar. Zo snel gaat het.
Ik weet heus wel dat jonge ouders ook regelmatig verliezen van hun jonge kinderen. Toch dacht van mezelf dat me dat niet ging gebeuren.
't Is niet anders.  Anna had er plezier in en ik troost me met de gedachte dat dit heel goed is voor haar zelfvertrouwen.
De toekomst hou je niet tegen...

Fossiel

Hmmm... ik  merk dat ik het niet echt leuk vind dat mij hier in Portugal, in een museum een seniorenkorting wordt aangeboden.
Zonder vragen en zonder dat ik me moet legitimeren
De laatste keer in London, moest ik echt vrágen om zo'n korting én me legitimeren.
Dat was beter hihi, ze konden het daar gewoon niet geloven.

Gelukkig maakte een filmpje van onze oudste kleindochter veel goed.
De kinderen sturen bijna dagelijks foto's   en filmpjes van onze kleinkinderen, zodat wij hier 'in den vreemde' goed op de hoogte blijven van de ontwikkelingen en ze niet al te erg missen. Fijn.
Maar dat filmpje van Anna dus.
Ze zit te kleien en legt uit hoe je een slang maakt. Op tafel liggen ook al wat zelf gemaakte fossielen.
Dan gaat ze weer uitleggen: kijk, dit is een opa-fossiel. En dit een oma-fossiel.
Mijn hart stond al een beetje stil, maar gelukkig ging ze verder:  een Odin-fossiel en een mama-fossiel. Een papa-fossiel en Noor&Jet-fossielen.
Dus ik was oprecht verheugd dat ze niet alleen ons als fossiel aanmerkte!!

London

Het was al een hele tijd geleden geboekt en geregeld: we zouden (eindelijk weer) naar London.
De stad blijft altijd trekken en we willen er ieder jaar minstens een keer zijn.
Ik denk dat ik wel in Engeland woonde hoor, in een vorig leven en dat ik dan ook heel vaak in London was.
Anders kan ik ook niet verklaren dat ik me daar zo thuis voel op de een of andere manier.
Dat gevoel is er altijd meteen zodra ik uit de trein stap, de geluiden hoor en de taal. Zodra ik de geur ruik, de borden zie, de reclames en wat later de tube, de huizen ...
Tja, wat doe je er aan? Gelukkig niks, helemaal niks.

Maar nu was het spannend of het door zou kunnen gaan. Er waren gezondheidsperikelen. Eerst kon ik nauwelijks lopen en ja dan kan ik natuurlijk bij goed weer op Russel Square gaan zitten of ergens uitgebreid thee drinken met een scone, maar dat is natuurlijk niet de bedoeling van zo'n reisje.
Behalve de spierreuma gooide ook een abnormale bloeddruk bijna roet in het eten. Maar dankzij het wondermiddel en een extra pilletje, was dat heel redelijk opgelost.
Donderdagavond wist ik nog niet of ik het zou redden, maar vrijdagmorgen ging het allemaal wel, dus we gingen.
En... het was heerlijk. As always.
Andere jaren stonden we meestal al om een uur of half negen na het ontbijt buiten en sjouwden de hele dag door, tot 's avonds laat.
We doorkruisten de stad en liepen en liepen. Dat deden we nu weer, maar in een beduidend rustiger tempo, niet zo vroeg beginnen en niet zo laat stoppen. Vaker een tijdje zitten. Best lastig in mijn geval, maar het lukte.

Maar er hing wel een zwart wolkje boven mijn hoofd en dat van Frits,  want er moesten nog meer onderzoeken worden gedaan. Meer bloedonderzoek, maar vooral een leveronderzoek. Meteen bij thuiskomst zou dat moeten gebeuren.
Het was niet dat we er de hele dag aan liepen te denken, maar wel met enige regelmaat. Kortom het was anders dan anders.
Normaal gesproken wil ik zelf wel in zo'n paal in de underground gaan hangen, maar de vreugde die dit meisje wél uitstraalde, was bij mij iets minder. Tja en dan kun je jezelf toespreken of je laten toespreken, maar dat helpt niet altijd.

Enfin, gistermorgen waren de nieuwe onderzoeken en gisteravond belde mijn huisarts zelf op om me enigszins gerust te stellen. Wat ik echt superlief van hem vond.

En nu... ha, we moeten maar snel weer boeken!

Wondermiddel

Eigenlijk ben ik altijd vrij gezond geweest. Als kind een paar keer iets tamelijk ernstigs, maar daarna eigenlijk niet veel. Zelfs griep heb ik nog nooit gehad.
Ik heb dus niks te klagen.  Helemaal niks. Er was echt wel eens wat, maar ik heb in mijn werkende leven nooit een dag verzuimd, dat zegt wel wat lijkt me.
Ik heb geboft tot nu toe en ben daar dankbaar voor.
Maar vanaf de dag dat ik vijfenzestig werd gingen er een paar dingen mis.
Echt precies de dag na mijn verjaardag. Zo, nu ben je echt bejaard, hou daar rekening mee.
Eerst nekklachten. Die had ik al een tijdje, maar de pijn werd per dag erger.
Ik ben bang voor dokters, ik stel ieder doktersbezoek eindeloos uit. Tot het echt niet meer gaat, dan ga ik pas.
Heel stom, ik weet het.
Want toen ik eindelijk ging, werden er foto's gemaakt, werd er slijtage geconstateerd, werd er fysiotherapie voorgeschreven en hoewel slijtage nou eenmaal slijtage is, gaat het toch beslist beter.
De pijn is minder en ik kan weer opzij kijken.
Toen vond ik één ding wel weer genoeg en negeerde dus mijn andere klachten. Tot ook dat echt niet meer ging.
Ik kon bijna niet meer lopen. Een keer zat ik op de grond bij de tweeling en kon ik met geen mogelijkheid opstaan. Frits tilde mij op, onder mijn armen en raakte daardoor zelf enigszins geblesseerd. Dringend lijnen gewenst. Van mij dan hè.
Ik kon mijn bed niet meer in en er ook niet meer uit. Veel pijn, strompelen, weinig energie,nou ja narigheid.
Ik suste met para en ibu, maar uiteindelijk moest ik toch echt weer een afspraak maken. 
De dokter dacht meteen aan spierreuma en er moest bloedonderzoek worden gedaan.
Dat is gebeurd en het is nog niet helemaal duidelijk wat er nou precies aan de hand is. Maar ja, ik kon echt bijna niks meer en dus wordt er voorlopig vanuit gegaan dat het die spierreuma is en daarom kreeg ik Prednison.
Prednison, tsss, ik weet er weinig van, maar wel dat het heftig is.

 Toch zat er niet veel anders op.
 Eergisteren nam ik mijn eerste dosis en gisteren liep ik al bijna weer normaal. Dat is toch niet te geloven.
Ik lees alleen de bijsluiter( ik ben niet gaan googelen), de info op de bijsluiter is al vervelend genoeg.
Maar ja, ik loop wél weer.
Ik weet nog niet hoe het verder gaat, maar voorlopig ben ik blij met dit paardenmiddel, c.q. wondermiddel. Echt waar!

En ik loop de hele tijd te denken aan de tijden voor ons, waarin er nog zo weinig medicijnen waren. En aan andere landen nu, waarin mensen verstoken zijn van hulp en medicijnen.

Speciaal bewaard voor deze speciale dag

Een berichtje op Nu.nl, maar niet Nu, ik las het een paar weken geleden:

Sinds de invoering van de AOW is de levensverwachting van de Nederlander met meer dan vijf jaar gestegen.
Wie nu 65 is wordt gemiddeld bijna 85.
In 1956 toen de AOW werd ingevoerd was dat iets meer dan 79.
Vrouwen worden nog steeds ouder dan mannen maar het verschil neemt af,  meldt het CBS. Dat komt vooral door dat minder mannen en meer vrouwen roken waardoor het verschil in sterfte aan longkanker kleiner is geworden.
De kans om 100 te worden is sinds 1956 verzesvoudigd.
Van elke honderd vrouwen die 65 zijn, worden er zes 100. Bij de mannen zijn dat er drie.

Vandaag ben ik 65 jaar oud. Sterker nog, ik ben vandaag 23742 dagen oud. (klik)
Ik kan het bijna niet geloven, maar het is echt waar.
En ik ga er gewoon van uit dat ik 100 word. 

De Geluksoma

Dat is nog eens een titel hè. En dan die ondertitel. Dat geheim wil ik graag ontdekken natuurlijk.
Ik had al iets over dit boek gehoord, dus toen ik het zag liggen op de balie in de bieb, net nieuw, wilde ik het meteen meenemen. 'U bent de eerste', zei de biebdame. Benieuwd wat u er van vindt'
Ik las het meteen diezelfde middag en avond uit. Dat ging heel makkelijk, want er zitten hele stukken in die ik kon overslaan.
Het is het verhaal van de oma van de schrijver, oma Eefje. De oma van Patrick dus. Hij is dol op zijn oma en zij op hem . Oma Eefje is een heel gelukkig mens van bijna honderd. We zien hoe haar leven is verlopen in verschillende hoofdstukken. Haar jeugd, hoe ze verliefd, verloofd en getrouwd raakte, want dat ging toen zo. We lezen over haar leven tijdens de oorlog, we lezen over het gezin dat ze stichtte. Natuurlijk waren er tegenslagen, dat kan bijna niet anders in een lang leven, maar Eefje geniet. En dáár draait het eigenlijk om.
Dat gedeelte van het boek, over Eefje dus, met heel veel foto's erbij, vond ik erg leuk om te lezen. Een doogewoon leven, kan interessant zijn. Bovendien verhaalt het ook meteen over honderd jaar Nederland. Dat is boeiend genoeg.

Ik had het boek zo snel uit, omdat na elk hoofdstuk over Eefje een hoofdstuk kwam met een geluksgeheim. Nou als je van al die geluksgeheimen de titels achter elkaar zet, weet je het ook.
Zo is Geluksgeheim1: Blijf lekker bezig. Geluksgeheim 2: Maak je eigen keuzes en Geluksgeheim 3: Laat je niet uit het veld slaan door tegenslagen. Enzovoorts.
Echt van die dingen die iedereen zelf ook wel kan bedenken. Dat hoef je niet te lezen vind ik, dat moet je doen en de vraag is of dat je lukt. Het irriteerde me zelfs. 'Laat je niet uit het veld slaan door tegenslagen'. Ja hoor mooi gezegd.
'Wees een betrokken mensen-mens' irriteerde me ook. Getver... een mensenmens.

Ps.: Trouwens...ik bén oma en daar heb ik veel geluk mee!

Hersentraining

Nou had ik het eerder deze week over de noodzakelijke lichaamsbeweging, vooral voor de ouder wordende mens. Met die stappenteller lukt dat vrij aardig.
Maar... de geest en het geheugen moeten ook getraind worden. Beweging is niet alleen lichamelijk heel goed, ook voor de geest is het belangrijk om te bewegen. Echt waar!

Toch zijn er ook nog allerlei dingen die je extra zou kunnen doen. Zo ben ik weer begonnen met cryptogrammen.
Vroeger was ik er heel slecht in. Mijn ouders deden het veel, maar ik begreep het pas als de oplossing duidelijk voor m'n neus stond. Veel later ben ik er vrij goed in geworden met als hoogtepunt dat ik het cryptogram uit de Volkskrant helemaal heb opgelost. Daar ben ik nog altijd trots op. Fanatiek was ik toen.

Maar zoals dat gaat... het verwaterde.
Tot nu:  ineens vind ik het weer leuk. Het kost me ook weer heel veel moeite.
Ik begon met die uit de plaatselijke krant. Die was in vergelijking met de Volkskrant nooit zo moeilijk. Maar ik kwam nog niet eens tot de helft. Kwestie van oefenen. Hoop ik.

Tja en dan doe ik nog steeds iedere dag: Beter Spellen, Beter Engels, Beter Duits en Beter Rekenen.
Rekenen bijna iedere dag.
Want als ik een som zie staan zoals deze, dan haak ik af. Onmiddellijk. Met dubbel d en dubbel l.

Zus Calcula en broertje Calculus zijn bij een 210 cm brede alleen in de lengte schuin aflopende voetgangerstunnel.
Calculus staat geblinddoekt op het hoogste punt van de tunnel met een bal van 30 cm in zijn handen.
Calcula legt op het laagste punt van de tunnel in het midden een bal van 30 cm neer.

Calculus weet niet of de bal helemaal links, een beetje links, een beetje rechts, helemaal rechts of in het midden ligt: elke denkbare plaats is mogelijk. Hij moet gokken waar in de breedte van de tunnel de bal van Calcula ligt. Daar legt hij zijn bal bovenaan neer, in de hoop dat zijn bal bij het omlaag rollen de bal van Calcula raakt.

De kans dat de ballen elkaar raken is 1 op .
(Vul een geheel getal in.)

Tip: Wat is de afstand tussen de meest linker en meest rechter mogelijke positie van de rollende bal? En hoe breed is de zone waarin de ballen elkaar raken? 

Stappenteller

Mijn gezondheid is momenteel niet echt goed. Van hardlopen kan geen sprake zijn. Maar ja, de ouder wordende mens moet wel bewegen en blijven bewegen (evenals de jongere mens,  trouwens). Dat weet ik heus wel. 
En dus wandel ik.
'Wandelen doe ik later wel, als ik oud ben', riep ik vroeger uit. Nu is het blijkbaar zo ver.
Ik wandel. Dagelijks.
Ik heb uitgezocht hoeveel je moet wandelen per dag en dat is zo'n beetje 10.000 stappen. Dat schijnt voldoende beweging te zijn.
Ik heb een stappenteller aangeschaft die mij precies vertelt of ik die 10.000 stappen haal. En eerlijk gezegd, dat is voor mij erg stimulerend. Ik word zeer tevreden als ik het doel bereikt heb, dat moet ik zeggen.

Eigenlijk vind ik het best fijn. Ik probeer zo veel mogelijk verschillende routes hier in de buurt uit. En zo lang het niet vreselijk koud is...
Gisteren liep ik in de regen. Heel gek, maar dat was ook best lekker.
Het is meer de eerste stap die je elke keer weer opnieuw moet zetten, die me moeite kost. Gaan!!!

Overigens, vlak nadat ik die stappenteller had aangeschaft, kwam ik erachter, dat er op mijn telefoon ook zo'n ding zit, zo'n teller.
Die is nog veel leuker. Die geeft je een bericht als je doel bereikt is. Die geeft ook aan hoeveel minuten je gewandeld hebt en hoeveel minuten je hebt hard gelopen. Dat hardlopen doe ik namelijk toch, af en toe tijdens de wandeling een minuutje. Zo kwam ik gisteren toch uit op acht minuten hardlooptijd en 59 minuten wandeltijd.
En mijn telefoon geeft me behalve die aantallen ook complimenten.
Ha, mijn telefoon vindt me geweldig!!!

Ouder worden

Dat je bij sommige dingen denkt: dit was de laatste keer.
Zo dacht ik laatst toen we in Parijs waren: goed opletten,van de Griend, want dit kon wel eens de laatste keer zijn dat je in Parijs bent.
Niet dat ik van plan ben om te stoppen met op reis gaan, maar ik ben zeer regelmatig in Parijs geweest en ik denk dat ik niet nog eens wil.
Er zijn nog zoveel plaatsen...

Toch is het een verandering. Tot nu toe dacht ik altijd dat ik er heus nog wel eens zou komen.

Ouder worden

Tijdens mijn vrijwilligersbaantje op mijn oude school,  werd ik weer eens even met mijn neus op de feiten gedrukt.
Na de voorjaarsvakantie veranderen de groepjes en de kinderen die ik wat extra hulp geef op reken- en leesgebied.
Dat is op zich wel fijn, verfrissend. Van de andere kant ook wel een beetje jammer. Ik had als juf ook altijd grote moeite om na de zomervakantie echt goed aan een nieuwe groep te wennen. Het duurde meestal wel tot de herfstvakantie voor het echt 'mijn' groep was.
Dus dat werkt nu met de kleine groepjes en kinderen die alleen komen, ook een beetje zo.

Gelukkig ben ik niet de enige die moet wennen.
Eén van de juffen probeerde de kinderen uit haar groep (kinderen met een Autisme Spectrum Stoornis) alvast een beetje voor te bereiden.
'Dit is juf Bettie, ze is er speciaal om sommige kinderen wat extra te helpen met rekenen'.
De kinderen waar het om gaat zijn Sandra, Patricia, Dik en Pieter. Dik voor jou is het heel gewoon, jij was al bij juf Bettie en dat blijft zo. Voor de andere kinderen is het nieuw. Even wennen maar'.
Patricia kijkt woedend. 'Ja je denkt toch niet dat ik met háár mee ga hè, ze is veel te oud. Ik ga niet rekenen met een OMA!'
De juf merkt op dat ik ook echt oma ben, maar ook nog steeds juf.
Maar Patricia ziet het he-le-maal niet zitten. 'Veel te oud!'
'Ze helpt je echt goed hoor', zegt Dik nog.
Maar het helpt niet. Patricia blijft voorlopig nog tegen.
Benieuwd hoe het na de vakantie verder gaat.

Dezelfde dag kwam er nog een ander kind even kennismaken en alvast een beetje wennen. Ik stelde hem een paar vragen, we zaten een beetje te kletsen en toe vroeg ik of HIJ misschien nog vragen voor mij had.
Hij had er één: hoe oud bent u?
Ik had natuurlijk gewoon antwoord moeten geven, maar ik vind het altijd zo leuk om te horen wat zo'n kind denkt.
Deze jongen dacht dat ik in de tachtig was.
'Net als mijn oude oma, die is ook in de tachtig. En die gaat ook bijna dood, juf!'

Heel toevallig had Ineke op haar blog vandaag ook een stukje over de leeftijd van de juf: klik

Wat ik ook nog even wil zeggen...

is dit...
Ik hoor net dat het woord 'OUDJES' is gekozen als woord dat zo snel mogelijk moet verdwijnen.
Oh wat ben ik het daar hartgrondig mee eens!
Zo denigrerend, oudjes. Echt verschrikkelijk en dat vonden dus meer mensen.
Wat er dan voor in de plaats moest komen? wilde de interviewster weten. 'Bejaarden of ouderen', luidde het antwoord van de vrouw die deze 'verkiezing' had georganiseerd.
Hm, bejaarden keur ik ook af, al is het niet zo erg als oudjes.
Maar met ouderen is in mijn ogen niets mis! 
Dus let op: OUDJES MAG NIET MEER.!!!

Ouder worden

'Gelukkig oud worden is een makkie' lees ik in het Parool. Het artikel gaat over George Vaillant, een psychiater en hoogleraar aan Harvard, die even in Nederland was en een paar verstandige opmerkingen maakt lijkt me.
Bijv.: 'Als mensen na hun vijftigste denken dat ze meer verleden dan toekomst hebben en dat elk jaar dat verstrijkt hen dichterbij de dood brengt, zal dat niet bijdragen tot geluk. Maar als ze waarderen dat ze meer vrije tijd hebben en dat hun kinderen minder reden tot zorg zijn, dat ligt geluk voor het oprapen'.
Deze professor zegt dat niet zomaar, maar gebaseerd op een jarenlang onderzoek, onder zevenhonderd mensen die sinds de jaren vijftig zijn gevolgd. Het langstlopende onderzoek naar menselijk geluk.
In Nederland is er een discussie gaande over de vraag of mensen wel 130 willen worden (die leeftijd lijkt niet zo lang meer buiten bereik te zijn). De professor weet dat niet, zo ver reikt zijn onderzoek niet. Maar een vrolijke honderdste verjaardag moet mogelijk zijn, zegt hij.

Ik zit goed behalve met de laatste twee punten. Maar ik tel mijn zegeningen heel vaak. Heel vaak. Misschien telt dat wel dubbel!

Ouder worden

Dat je man tegen je zegt: 'Hee, als je zo kijkt... wat krijg je dan een leuke rimpels!'

Ouder worden

Weer een leuke deze keer. Dat zo iemand, Paul Kusters, dat toch iedere dag weer verzint.
Natuurlijk zijn ze niet allemaal en altijd even leuk. Maar meestal toch wel goed voor een glimlach.  En deze is weer super vind ik.
Ik denk dat ik net op tijd ben begonnen. Met de telefoon en de laptop enzo.  Zonder enig verstand van zaken en bang om iets verkeerd te doen en zo'n duur apparaat te verpesten.
Die angst is wel verdwenen. Maar de angst voor het onvoorspelbare blijft. Ik bedoel: je sluit netjes af, niks aan de hand. Je gaat naar bed en de volgende ochtend werkt niks meer.
't Is dat ik een man heb met meer verstand van dit soort apparaten, trouwens van alle apparaten,  want anders had ik een probleem.  Het wordt er helaas niet beter op. Tja...

Oud!

Ik ben altijd lid van de bond geweest in mijn werkzame leven. En dat ben ik nog steeds. Uit solidariteit en ook omdat ik nog regelmatig werk natuurlijk. Van de AOB ben ik lid om precies te zijn. Ik denk dat ik het aan dat lidmaatschap te danken heb dat ik tegenwoordig iets krijg van de ANBO: een krantje. Met soms lezenswaardige zaken hoor, dat wel. De ANBO, dat is voor ouderen. Oké, ik ben niet meer heel jong, al voelt het anders. Maar om nou maar meteen te veronderstellen dat ik een Senioren GSM nodig zou hebben, of een parelarmband of een nostalgisch spellenpakket... Ik vind het eigenlijk maar niks. Ik denk dat de meeste ouderen al lang om kunnen gaan met een mobiele telefoon en ook geen infrarood thermometer behoeven. Of misschien ook wel hoor, maar dat ze het dan gewoon kopen, al dan niet via internet.

Niet anders

Uit een interview met Bernlef (Volkskrant Intermezzo) komt dit stukje.
Ik voel het precies zo en  vind dat  net als Bernlef raar. Dat je uiterlijk verandert, maar dat er verder niet veel verandert. 'In je hoofd blijf je wie je altijd was'.
Het interview ging ook over ouder worden in een maatschappij die gericht is op jong zijn.
Je niet verzetten tegen het ouder worden, zegt Bernlef en ook dat ben ik met hem eens.