Totaal aantal pageviews

woensdag 19 juni 2019

Kleine brandjes overal

Wow, wat een boek.... Wat een bijzonder boek...
Eigenlijk heb ik nu alles al gezegd. Maar omdat dat toch wel erg weinig is, toch nog maar wat meer vertellen.
Dit is het tweede boek dat ik las van Celeste Ng. Over het eerste vertelde ik al eerder wat, hier, klik
Dat ik na dat eerste boek begon aan dit boek, dát zegt al genoeg.

Het verhaal:
Shaker Heights is een Amerikaans stadje, waar alles klopt. De huizen, de scholen, de tuinen, alles is nogal perfect.
Ook de mensen. Well to do en op het eerste gezicht nauwelijks problemen. Ook niet bij de familie Richardson. Vader advocaat, moeder journalist bij de plaatselijke krant.  Vier kinderen, waarvan de jongste Izzy een beetje anders is, net wat meer haar eigen gang gaat en zich niet heel aangepast gedraagt.
Die familie leren we in het eerste hoofdstuk kennen, als hun keurige huis in hun keurige straat zomaar ineens in brand staat.
Pas daarna lezen we hoe het zo gekomen is met die brand en leren we de familieleden echt goed kennen.
De Richardsons verhuren hun tweede huis aan Mia en haar dochter Pearl. Mia en Pearl hebben tot dan toe rondgetrokken, nu eens hier dan weer daar verblijvend, maar deze keer is het voor altijd, heeft Mia besloten. Ze gaat werken voor mevrouw Richardson, neemt ook nog een ander baantje en is verder heel druk met haar kunst: fotografie. Pearl raakt zeer bevriend met de kinderen Richardson, zij zitten op dezelfde middelbare school natuurlijk.
Als op een dag in een museum een foto opduikt van Mia met baby Pearl, gemaakt door een zeer beroemde fotografe, worden er vragen gesteld en gaat mevrouw Richardson op onderzoek uit. Dat heeft een gigantische impact op het leven van allemaal.

Ook dit boek leest als een thriller, een spannende thriller. Maar ook dit boek heeft zoveel meer te betekenen. Het gaat over moederschap. Het gaat over abortus. Het gaat over anders zijn dan je ouders. Over adoptie en over keuzes maken. En uiteindelijk toch ook weer over de liefde.

Als vijf sterren het hoogste was, dan gaf ik vijf sterren! Aanrader

dinsdag 18 juni 2019

Podcast on tour

Oh wat had ik zondag een mooie avond...

In oktober al had Lidwien gevraagd of ik met haar naar de Harry Bannink Podcast on Tour zou willen.
Dat wilde ik. Ik luisterde toen al naar de verschillende afleveringen van die podcast en was enthousiast. Had ook al verschillende positieve ervaringen van anderen gehoord.
Enfin, Liwdwien bestelde kaartjes en het bleek dat we alleen nog op de allerlaatste avond van de tour konden. Verder was alles vol geboekt. We hadden ook niks meer te kiezen, er waren alleen nog 'slechtzicht' plaatsen.
Dat namen we voor lief, het ging om de liedjes tenslotte. En duur waren de kaarten niet.

Gisteren was het zover. Na een ingewikkelde treinreis: op naar De Kleine Komedie.
Een van de leukste theaters die ik ken.
Maar... we zaten op een balkon zag ik en daar begon al wat te kriebelen.
Ik haat hoge balkons, zeker als ze zo smal zijn als dit exemplaar. Bijna te smal om er nog iemand langs te laten.


We zaten en konden inderdaad maar een klein stukje van het toneel zien. Dáár was ik op voorbereid, maar niet op het hoogtevrees-gevoel dat losbarstte toen ik zat. Het zweet brak me uit , ik werd een beetje bibberig en misselijk...
Lidwien zag het aan, zag mij aan en worstelde zich terug langs de balkonrij. Ik had nauwelijks in de gaten wat ze ging doen. Eigenlijk weet ik nog niet wat ze heeft gedaan, ja, vast een dramatisch verhaal opgehangen over haar sneue, oude ex-collega die het allemaal niet aankon.
Feit was dat ze vrij snel weer opdook aan het begin van de rij. 'Bettie, meekomen, nu'.
Dat deed ik.
Ik bibberde me,  met afgeheven hoofd,  terug langs de rij en we daalden af. Bleken we de beste plaatsen te hebben gekregen die er maar waren. Beter kon echt niet. En daar mochten we de hele voorstelling blijven zitten. Bijna drie uur lang!

Wat hebben we genoten.
Van het feit dat we daar zaten.
Van de muziek van Harry Bannink, van de presentatie van Gijs Groenteman, echt heel grappig.
Van Frank Groothof (72), die bijna alles zong en een topprestatie leverde en van de pianist Dick van der Stoep.
Van de gasten, zoals Wieteke van Dort, Hans Dorrestijn,  Brigitte Kaandorp. En van de complete familie Groenteman die eerst voor ons zat. Later moesten ze ook nog het toneel op.
Er waren ook nog twee neven Groenteman en een kleindochter van Willem Wilmink. En niet te vergeten Diederik Ebbinge (zo van het schoolplein geplukt) en zijn vrouw Roosmarijn Luyten.
Echt, het was fantastisch. Een grote ode aan Harry Bannink en tsjonge, wat is dat verdiend

Afgelopen nu, dat wil zeggen de tour is afgelopen.  Maar die podcast niet hoor. Die afleveringen kun je nog steeds horen. Er komen zelfs nog nieuwe bij.


maandag 17 juni 2019

From wherever you come...

So here's another one  from the Platanenweg  in Amsterdam.


It's about five recently renovated residential blocks,  where an international group of artists was commissioned by 'Stadgenoot' to work on the facades.

 
Street art must combat vandalism and graffiti. I hope it will!



 
It's also a contribution to the livability and the liveliness of the neighbourhood. 
Well done, Julieta XLF 

Linking to Colourful World

zondag 16 juni 2019

Poëzieclub


We hadden afgelopen vrijdag weer eens poëzieclub en dat is altijd erg gezellig.
Met z'n vijven waren we deze keer en we waren verplaatst naar een ander restaurant. Eentje met een beetje een aparte ruimte én met een ronde tafel. Dat werkte heel goed. Vooral die ronde tafel.
Voor wie hier nog niet zo lang leest: we gaan lekker en gezellig uit eten met elkaar en ieder heeft een gedicht uitgekozen en leest dat voor. Dan wordt erover gepraat. Er wordt sowieso de hele avond gepraat en echt niet alleen over de gedichten.
Het gedicht moet passen in het thema. Deze keer was dat 'Tijd'.
Ik had 's morgens nog niet bedacht welk gedicht het moest worden, maar toen ik mijn gedichtenboeken  pakte, viel deze kaart eruit. Ik las het en mijn keuze was gemaakt.
Ik ken het gedicht heel goed, houd erg van het werk van Vasalis.
Zo zeer dat ik dit gedicht heb voorgelezen bij de crematie van mijn moeder.
Toen ik het voor het eerst las, was ik  geraakt.
Hoe kan het zijn dat iemand zo precies jouw gevoelens, zo mooi, weergeeft?
Ik verwonder(de) me. Toen en nu weer.



Ook de andere gedichten waren zeer de moeite waard.
Er was er nog eentje van Vasalis, zelfs met de titel Tijd.
Als je geïnteresseerd bent kun je het hier lezen.
Er was er ook een van Rutger Kopland,dat vind je hier
(Op die Rutger Kopland- tekst  heeft Harrie Bannink trouwens een prachtig liedje gemaakt)
Dit gedichtje vond ik ook zeer geslaagd: klik  Er was een mooi Plint-gedicht van Kees van Domselaar
En tenslotte nog dit gedicht over de Hema.
In alle gedichten speelde Tijd, DE Tijd een rol. 

zaterdag 15 juni 2019

Het regent, - o wat regent het!




Het regent, - o wat regent het!
Ik hoor het uit mijn warme bed,
Ik hoor de regen zingen,-
Het regent, regent dat het giet-
Dat niemand daar nou iets van ziet
Van al die donkre dingen!


Dit is de eerste strofe uit het gedicht Kindergedachten van C. S. Adama van Scheltema.
En altijd, altijd als ik wakker word en het regent, denk ik aan dit gedicht, dat ik ken sinds mijn kindertijd.
Maar hebben jullie dat nou ook, dat je in je bed ligt en bijna blij bent dat je het hoort regenen?
We zijn vorig jaar denk ik toch allemaal een beetje bang geworden van het weer.
Het was dan wel lekker warm en een prachtige zomer, maar ergens klopte het toch niet hè.
En dan die droogte natuurlijk. En dat we zuinig moesten zijn met water...

Hoe dan ook, toen ik vanmorgen geen vogels hoorde fluiten en zelfs de irritante duif, die als ik niet uit mezelf wakker word, mij wakker maakt vanaf de dakgoot boven mijn slaapkamerraam, toen zelfs die duif zich niet liet horen, lag ik tevreden te luisteren naar de regen.
Terwijl ik vroeger gedacht zou hebben: getver, alweer regen.
Nu denk ik dat het goed is voor de tuin

Waar de kruiden groeien en de stokrozen hun kleur laten zien. Waar de rozen overvloedig staan te bloeien en waar het heerlijk toeven is.
En goed voor de natuur in het algemeen en voor de boeren en voor het waterbeheer  en voor iedereen eigenlijk.
Ons tweetal trekt zich ook nergens wat van aan. Ze zijn weer lekker schoon.


Het hele gedicht vind je hier: klik

vrijdag 14 juni 2019

Rembrandtboek

Tja, het is Rembrandt-jaar. Volgens mij is het trouwens altijd Rembrandt-jaar, maar hoe dan ook, we worden overspoeld met tentoonstellingen en boeken en lezingen en documentaires.
Ik wilde wel graag een en ander zien, maar ik wilde zeker geen boeken of kaarten of kopjes of sokken of sjaals met een schilderij of ets van Rembrandt erop kopen.
Tot ik dit boek zag: Het grote Rembrandt Voorleesboek.
Dit boek kon ik echt niet weerstaan.
Bekende kinderboekenschrijvers en echt niet de eersten de besten, hebben  allemaal een verhaal geschreven bij een werk van Rembrandt. En die verhalen staan in dit boek.
Je ziet een afbeelding van het kunstwerk en het verhaal staat er naast.
Heerlijke verhalen over de wereld van Rembrandt, geschreven voor nieuwsgierige kinderen én voor  hun ouders en grootouders.
Ik heb altijd een goed excuus om zo'n boek te kopen. Vier excuses eigenlijk, nl onze vier kleinkinderen. Maar ja, die zijn er nog niet aan toe en tot die tijd ben ik degene die van het boek geniet.
Een voorbeeldje?

Bij deze prachtige tekening van een schelp, schreef  Jan Paul Schutte het verhaal 'De schelp van Titus'.
Roef is een jongen die bevriend is met Rembrandts zoon Titus. Op een dag komt Roefs vader thuis met een zak met 'spullen'.
Die blijken van Rembrandt te zijn. Rembrandt kocht altijd veel bijzondere en dure spullen, maar had daar geen geld meer voor. Roefs vader had hem geld geleend, maar toen hij dat maar steeds niet terug kreeg, nam hij maar genoegen met wat spullen, waaronder deze schelp.
De vader geeft de schelp aan Roef. Maar Roef weet dat de schelp niet van Rembrandt is. Die had hem namelijk aan Titus gegeven. Roef brengt de schelp terug. Rembrandt waardeert dat. Hij pakt een koperen plaatje en laat Roef zien dat de schelp daar op getekend is. Dan smeert hij het plaatje in met inkt, schraapt de inkt weer weg en maakt een afdruk op papier. Een echte ets voor Roef.


donderdag 13 juni 2019

Even terug...

Even terug in de tijd:

Op Facebook ben ik lid van een groep, die begonnen is door een man, een Dordtenaar, die informatie zocht over zijn familie.
Dat is uitgegroeid tot een groep,  waar ik bijna dagelijks even kijk en smul.
Ik heb er zelf ook eens iets gepost en later heb ik daar over geblogd. Klik
Er verschijnen op de groep constant geweldige foto's en/of verhalen over mijn geboortestad.
Vandaag zag ik deze plaat. Een tekening van de bekende Dordtse tekenaar Otto Dicke.
Een herinnering, die jarenlang op mijn kamertje aan de muur hing.
Ik denk tot we verhuisden naar Zeeland.
Ik was zeven toen en ik weet dat ik ergens heb staan wachten tot de koningin langs kwam.
Langs flitste.
Ik weet dat ik een oranje sjerp had en dat ik diep teleurgesteld was, omdat ik haar, Koningin Juliana,  amper had gezien.
Ik weet niet meer of ik er met mijn schoolklas was, of met mijn moeder.
Maakt ook niet uit, het gaat me nu even om de herinnering en om de plaat. Het is zo'n geweldig mooie tekening. vind ik
Echt om een tijdje naar te kijken en weer even terug te zijn.

Otto Dicke, Gezicht op Nieuwe Haven en Grote Kerk Dordrecht, november 1973, collectie Dordrechts Museum, legaat 2013, foto Dordrechts Museum
 Natuurlijk googelde ik nog even verder op Otto Dicke (1918-1984) en vond deze tekening, hierboven. Dat is echt mijn geboortegrond. Je ziet de Lange IJzeren brug  en als je daar over heen gaat, stuit je op mijn geboortehuis.
Of iets heel anders:

Otto Dicke, Elsje, 1949.
Wat een kunstenaar, deze Otto Dicke. Een auto-didact die, zo lees ik, altijd, maar dan ook altijd tekende. Overal!

woensdag 12 juni 2019

Goudsbloemen

Zo'n gezellig bankje, in het zonnetje. Met goudsbloemen. Ik werd er erg vrolijk van.


Een paar dagen later ben ik goudsbloemzaad gaan kopen. Dat staat nu in potten. 
Afwachten maar, het gaat vast lukken. 


dinsdag 11 juni 2019

I see faces

Grappig, dit gezichtje. Gestuurd door Anja. 'Niet van mezelf', schrijft ze. 'Ik zag hem op Facebook'.

'Ineens werd ik weer aangekeken, in onze eigen badkamer nog wel', schrijft Emie. 'Twee gewichtjes en een rolding om buikspieroefeningen mee te doen. Ik weet niet eens hoe zo'n ding heet...mijn man doet die oefeningen. Ze liggen op een boek met gymnastische voorbeelden. Een beetje verwijtende blik, als je het mij vraagt'.


'.Deze zag ik zelf. Het is de deur van een mooi oud huis in Haarlem, vlakbij het station.

En dan nog eentje van Toos:

Het is haar insectenhotel. En het is ook een zoekplaatje: zoek de gezichtjes! Ook weer een plek waar Toos dagelijks langskomt en het niet zag. En dan ineens vanuit een iets andere hoek...

Blijf speuren, mensen...

maandag 10 juni 2019

If walls could speak

On the facades of 5 renovated residential blocks in Amsterdam (East) you can find murals. 
Great murals. Here's one:
 
 
 
 That's what the little magician said.
 



 
 
 
Now, this brightens up the neighbourhood, don't you think? 
 
Linking to Colourful World 

zondag 9 juni 2019

Wat een idee!

Weten jullie wat dit is? Nee?
Dan zal ik het vertellen: het is een halve sinaasappel die enige tijd in de vriezer heeft gelegen.
Met daarin een paar pepermuntjes gedrukt en dat geheel in een een hydrofiel washandje gestopt.
Huh?
Ja!
Dit is wat onze oudste kleindochter (6) mee kreeg,  toen ze voor het eerst van haar leven de Avondvierdaagse ging wandelen.
Het bleek een probaat middel. Geen dorst en geen trek en als ze een beetje moe werd, nou dan hielp het heel erg goed om lekker even te sabbelen, dwars door dat washandje heen.
Heel veel kinderen hadden dit bij zich, na instructie van de school. Ook de grote kinderen hadden het mee. Wat een idee hè, zo leuk!

Anna heeft  heel goed gelopen, ik kan het weten want ik mocht de eerste avond haar begeleider zijn. Ze vond het spannend hoor, Anna.
Ze heeft een groot deel van de tocht mijn hand vast gehouden en dat is niet echt gebruikelijk.
Wel fijn, haha.
De andere avonden liepen haar vader en moeder mee en Anna heeft het hartstikke goed gedaan.
Ik had eigenlijk wel bij de intocht op de laatste avond willen staan, maar daar kwam iets tussen, waardoor dat niet ging.
Maar ... Anna  heeft haar medaille verdiend.

Ik herinner me dat ik vroeger in Dordrecht altijd ging kijken naar de intocht.
Feest was dat, met de muziekkorpsen voorop. De deelnemers kregen dan vaak een paraplu met aan de punten allerlei lekkers.
Dat leek me fantastisch, maar ik heb het nooit meer gezien.
Ook niet toen ik als juf liep met mijn klas.  En later met een eigen kind.  Ik heb heel wat hangertjes aan die medaille ontvangen. Toch leuk voor een niet zo sporterig mens.

zaterdag 8 juni 2019

Wat ik ook nog even wil zeggen...

... is dit:
Op Instagram volgt men vrienden, bekenden, bloggers, familie, collegae en soms bekende Nederlanders.
In die laatste categorie volg ik precies twee vrouwen. De ene is Claudia de Breij en de andere Nicolette Kluijver. Ik volg ze,  gewoon omdat ik het zulke leuke vrouwen vind.
Nicolette Kluijver postte een paar dagen geleden een foto van haar zoontje van vier, die samen met twee meisjes in roze balletpakjes aan de barre hangt.
Het bericht erbij vind ik zo triest dat ik het deel:  
"Ik vind het zo erg dat mijn zoontje vandaag niet naar ballet durft omdat ze hem dan pesten! Lieve ouders... vertel je kind vanavond voor het slapen gaan dat wat je doet of wie je bent niets uitmaakt als je maar gelukkig bent! "
Vier jaar en dan wordt het al raar gevonden als je als jongetje lekker wil dansen. Het kan toch bijna niet anders dan dat ouders dat er in brengen. Mensen toch, het is 2019. De tijd dat meisjes alleen meisjesdingen deden en jongens jongensdingen, die tijd is toch wel eens voorbij zou je zeggen.
Hoe treurig is dit!!!!!!!

De man die zijn schaduw zocht

Nog steeds niet uitverteld over London hoor. Maar nu toch eerst even wat andere zaken.

Deel vijf ligt al klaar, schreef ik ergens in september. En dat was ook zo. Ik heb het over deel vijf van de Millenium serie. Het laatste deel voor zover ik weet. Geschreven door David Lagercrantz en dus niet door de schrijver van de eerste drie delen, Stieg Larsson.

Enfin, er is zoveel te lezen. Altijd maar weer nieuwe boeken, of oude boeken in de herhaling, kranten, tijdschriften, sinds kort luisterboeken. Nieuwe tips, van de leesclub, van andere bloggers. Enfin, dit boek bleef liggen tot nu toe
 En dat terwijl het juist een heel spannend verhaal is. Achter elkaar uitgelezen. Misschien was het juist wel goed dat het was blijven liggen. Nu was het weer fijn om de hoofdpersonen Lisbeth, Mikael en zijn vriendinnen, weer terug te zien.

Lisbeth Salander zit in de gevangenis, heel oneerlijk, maar ze vindt het zelf niet zo erg. Kan ze een beetje tot rust komen en zich voorbereiden op verdere stappen. Ze komt natuulijk weer in aanraking met ellende. Van Faria bijvoorbeeld, die er ook onschuldig zit en wordt getreiterd op een vreselijke manier door een bendeleidster Benito. 
Lisbeth kan geen onrecht verdragen en weet in te grijpen. Lisbeth krijgt ook in de gevangenis bezoek van Holger Palmgren, haar oude vriend en de enige die haar in haar verrotte jeugd heeft geholpen. Deze Holger heeft nieuwe informatie over het waarom van Lisbeths slechte jeugd. 
En dat leidt weer tot een hele reeks gebeurtenissen. En dan gaat het ook nog eens over tweelingen.

Echt heel spannend. Van de twee 'Lagercrantz- aanvullingen' vond ik dit deel beslist het beste.
Maar je moet het eigenlijk niet lezen als je de andere delen niet kent. De verhalen zijn best ingewikkeld en als je dan ook nog moet proberen te weten te komen hoe en wat er in het verleden is gebeurd, wordt het lastig.

vrijdag 7 juni 2019

Machines

Het derde museum dat we deze keer in London bezochten, was Tate Britain.
Het was lang geleden dat we daar waren en ik wilde graag the Lady of Shalott nog eens zien.
Jaja, in mij schuilt een romantische ziel en toen, de eerste keer, was ik,  om het Brits te houden, impressed
Ik kon haar niet vinden, the Lady.
Dát is niet gelukt
Ik had het natuurlijk best kunnen vragen, maar zo belangrijk was het nou ook weer niet.
Tenslotte is het museum zelf al de moeite waard, vind ik en al snuffelend en zoekend , stuit je vanzelf weer op andere zaken die de moeite meer dan waard zijn.



In het museum was een grote van Gogh-tentoonstelling aan de gang. De musea zijn over het algemeen gratis in London, maar voor zo'n extra tentoonstelling moet je wel betalen en flink ook.  Dat hadden we er niet voor over. We hadden genoeg aan het bekijken van de gehaakte versie van de man, te koop in de museumwinkel.


Verder stuitten we  op een aantal zaken  uit de industriële geschiedenis van Groot-Brittannië.
Kijk, als ik dat nou had gelezen in een folder of zo, was ik er vast niet op af gegaan.
Maar ik had helemaal niks gelezen en toen ik het eerste apparaat zag, was ik nog niet onder de indruk. Gaandeweg echter, kwam ik er achter hoe mooi dat is. De machines zijn bijeengebracht door Mike Nelson en ik vond het 'amazing'.
Kijk zelf maar:


Van sommige zaken, kon mijn man me vertellen (niet uitleggen, want dat snap ik toch niet), wat het was en waar het voor was gebruikt.
Maar eigenlijk was dat voor mij niet belangrijk. Ik vond het gewoon mooi, zo in die hoge, indrukwekkende zalen







donderdag 6 juni 2019

Niet leuk in London


'Was er ook iets niet leuk, in London?'.

Hahaha, daar moest ik even heel erg diep over nadenken. Maar oké, ik bedacht iets. Twee ietsen zelfs:

1* We waren er in de week van de halve finale tussen Ajax en Tottenham Hotspur.
Mijn man is Ajaxfan in hart en nieren.
Ik niet, maar zo'n belangrijke wedstrijd wil ik heus wel zien.
(Ik kijk ook vaak naar het Nederlands Elftal en straks naar de Oranje-Leeuwinnen. Wel altijd met een boek op schoot. En niet uit voetballiefde, maar uit vaderlandsliefde).
Maar goed, we gingen DE wedstrijd kijken in een pub. Dat vond ik wèl leuk hoor
Een pub met twee grote tvschermen, van tevoren zorgvuldig uitgezocht..
We waren er om zes uur en informeerden of we na het eten konden blijven zitten. Dat was geen enkel probleem.
In een pub haal je zelf je drankje. Er staat dus niemand om de haverklap naast je om te vragen wat je nog wilt drinken. Dat was wel prettig. En het eten, echt pub-eten, was ook prettig.
Ik heb mijn man nog niet vaak zo zenuwachtig gezien. Tja, Ajax hè,.
Langzaam stroomde de pub vol met Spurs aanhang.
Niet raar uitgedost, niet lawaaiig. Gewoon mensen die altijd in de pub voetbal kijken.
Bij het eerste doelpunt van Ajax,  ontsnapte mij een kreet, nou ja, ik gilde, toch werd ik welwillend aangekeken en toegeknikt.
Het bleef spannend, maar Ajax verloor. Dat was niet leuk! Vooral niet voor mijn man, die, toen we weggingen, zijn rugtas liet staan.
Niet leuk!

2* Mijn man tennist en deze keer wilde hij per se naar Wimbledon. Gewoon om het gezien te hebben.
Dat snap ik nog wel hoor.
Maar: geen aardbeien, geen slagroom. Geen wedstrijd. Geen ballenjongens. Niks
Het was vanaf het station nog een flinke wandeling geweest, deels in de regen. Heel saai.
We dachten nog even dat we de verkeerde weg hadden genomen en deden navraag bij een passerende schooljongen. In schooluniform. Aardig  joch.We maakten een praatje en kwamen erachter dat hij Nederlands was. Zijn vader werkte hier in de buurt. Hij dacht voor een paar jaar. Ik vroeg hoe hij het vond in dat uniform, en hij vond het geen enkel probleem. Zijn Engels was inmiddels heel goed en dat vond hij mooi makkelijk voor later als ze  weer terug zouden gaan.
Enfin, we hadden een rondleiding kunnen doen daar, in dat stadion.
Maar die was erg duur en zo interessant vond mijn man het nou ook weer niet.
Dus wat we gezien hebben: een leeg stadion.Van de buitenkant.
En een bordje met een pijl: Centre Court.
Dat was het
Oh ja... het gras op de B-velden lag er prachtig bij.



woensdag 5 juni 2019

Elementary

Van Sherlock Holmes heb ik (denk ik) heel lang geleden een boek gelezen: The Hound of the Baskervilles. Of eigenlijk moet ik zeggen van Arthur Conan Doyle, want dat was de schrijver en dus de schepper van Sherlock Holmes en zijn vriend Dr. Watson.
Van die Hound herinner ik me niks meer, ik heb ook geen films gezien en ik wéét dat er een serie is, maar die zag ik ook niet.
Toch ken ik dat zinnetje: 'Elementary, my dear Watson'. Toch weet ik dat hij van deduceren en combineren was, die Sherlock.
Bijzonder eigenlijk.

Tegeltjes in de metro
En nu was ik in zijn huis. Het huis waar Sherlock volgens de boeken heeft gewoond, Baker Street 221B
Dat was puur toeval dat we daar waren.
Als we die metrowandeling niet hadden gemaakt, waren we misschien wel nooit uitgestapt in Baker Street en hadden we het Sherlockmuseum waarschijnlijk gemist. Nu niet, het viel niet te missen.
Het is gevestigd in het huis waar Sherlock gewoond zou hebben.
De Sherlock Holmes Society kocht gewoon een pand in die straat en richtte dat vervolgens in als museum.
Met allerlei voorwerpen die Sherlock gehad zou kunnen hebben. Natuurlijk zijn pijp(en), zijn vergrootglas, zijn hoed. Boeken.
Enfin, alles zoals het in de boeken wordt beschreven en sowieso ingericht zoals in die tijd, (1881-1904).



Er staan ook nog wat opstellingen met figuren, misdadigers  uit de romans. Leuk gedaan.
Ik ben vast van plan om de serie te gaan bekijken en misschien een boek te lezen


Het was een leuk en onverwacht bezoek. 
Het huis is niet zo groot en we moesten wachten voor we naar binnen mochten. Daar namen we uitgebreid de tijd voor, door te genieten in de naast gelegen pub, van een voortreffelijke Sunday Roast

En dát hadden we in al die jaren London nou nog nooit gedaan. Terwijl dat toch eh... elemantary is.



dinsdag 4 juni 2019

Wild Life

Nog bijna niets heb ik verteld over London.  Er gebeurde zo veel toen we weer terug waren en ik wilde eerst ook nog wat schrijven over een paar tentoonstellingen die we nog voor London bezochten en die bijna afgelopen waren.
Maar nu toch even terug. 'London calling'

Nou zouden wij ons niet zijn, als we niet een paar musea hadden bezocht in London.
Ik was nog nooit in het Natural History Museum geweest, ik zei het al, mijn belangstelling gold altijd meer de cultuur dan de natuur. Maar dat is aan het veranderen, dus vandaar dit museum.
Het is echt een gigantisch museum:

En heel erg druk was het ook, op zaterdagmorgen.
Allemaal gezinnen met kinderen en dat snap ik, want voor kinderen is het ook fantastisch.
Van die drukte merkte je niets, dat was heel snel verspreid.



Er was een speciale tentoonstelling,  Wildlife, Photographer of the Year.   45.000 inzendingen en slechts 100 winnaars. Een beetje te vergelijken met World Press.
Maar het verschil is dat ik hier blij uitkwam en bij World Press gedeprimeerd.
Er zal wel een jury zijn bij deze wedstrijd en hoe je dat moet zijn is me een raadsel, die foto's zijn technisch allemáál geweldig.
Gemaakt door zeer geduldige fotografen, dus hoe zou je dan moeten kiezen? Je favoriete dier of wat?


Hoe dan ook, we hebben er van genoten.
In de eerste ruimte stond ik op m'n gemakje foto's te maken, toen ik op mijn schouder werd getikt door een vrouw. 'Het mag echt niet hoor, ik heb gehoord dat als je gesnapt wordt, dat je dan je camera in moet leveren en dat ze je kaart er uit halen', fluisterde ze.
Ik had het helemaal niet gezien, dat het niet mocht,  eerlijk niet.
Ik schrok ervan en deed het ding snel weg.
Ik zou nog wel willen weten of dat echt gebeurt, in London. Kan het me niet voorstellen hoor, maar goed, geen foto's dus. Wat je hieronder ziet, dat is gewoon een kaart die ik kocht.



Nou... gewoon? Wat een prachtfoto hè. Die maak je niet maar even zo.