Totaal aantal pageviews

dinsdag 20 augustus 2019

Hema

De gids van London Walks die ons rondleidde in Kensington, had er niet eens op gewezen. Op de Hema!

Maar we zagen het heus wel hoor.
Natuurlijk zagen we het.
Midden tussen de dure winkels was-ie daar ineens.
Dus gingen we aan het eind van de wandeling even terug, om te kijken of het allemaal wel een beetje hetzelfde was.
Dat was het, echt!


Wat een nationalisme ineens. Maar ja, het was wel de HEMA

maandag 19 augustus 2019

Monday Mural

James Cochran a.k.a. Jimmy C., is an Australian artist and he made this beautiful work:


It was made in 2015 and the fact that it's still here, in Fashion street, London, is a sign of respect from  other street artists. 



This work is called Joe's Kid.
Joe owned a cafe in Spital Fields, in the 1930s.
The little girl is his granddaughter, now grown up, and she owned a cafe right here were the portrait was made.
A few years ago I showed another Jimmy C. work here on my blog: David Bowie

Linking to Colourful World.  And if you want to see more of the artists work: click

zondag 18 augustus 2019

The Kindertransport

Over 'The Kindertransport', had ik gelezen.
Ook dat er een beeld was, ter herinnering, op Liverpool Street Station.
Ik wilde dat beeld graag zien, dus speciaal daarvoor gingen we naar Liverpool Street, een druk tubestation.
De termen alleen vind ik al mooi: Hope Square and The Kindertransport.
Het Engelse lidwoord en de Duitse term.
Hoe dan ook, het monument is opgericht uit dankbaarheid aan de Britten die tienduizend Joodse kinderen redden, in 1938 en 1939.
Het begon na de Kristallnacht.
Tienduizend kinderen die alleen, dwz. zonder familie of ouders, mochten en konden vluchten voor het Nazi-regime en werden opgenomen in Engelse gezinnen en in kindertehuizen. Zij waren in de meeste gevallen de enigen van hun familie,  die overleefden.

Frank Meisler: The Arrival (2006)
Je kunt je niet voorstellen hoe dat geweest moet zijn hè, voor die kinderen. En voor hun ouders.
Als ik aan mijn eigen kleinkinderen denk, krijg ik gewoon kippenvel.
Toen wij aankwamen,  bij het beeld, was er toevallig een Nederlands gezin en de kinderen speelden er een beetje op en omheen.
Toen ik vertelde dat wij er speciaal voor gekomen waren, stonden ze meteen op, zodat ik een foto kon maken. Ze hadden heel goed gezien waar het beeld over ging, merkte ik wel. Mooi vond ik dat.

Frank Meisler, de maker van het beeld, was zelf een van de geëvacueerde kinderen. Hij kwam uit Polen. Zijn ouders zijn in Auschwitz vermoord. Meisler stierf in 2018.
Ik ga me er nog eens wat verder in verdiepen. Want ik weet bijvoorbeeld helemaal niet hoe die kinderen geselecteerd werden.

zaterdag 17 augustus 2019

Uithangborden

Aan de overkant, bij Christie's was een pub.
Wij zijn nogal vaak in London, maar eigenlijk bezoeken we bijna nooit een pub.
De laatste keer was het omdat mijn man Ajax wilde kijken; verder kan ik het me alleen nog herinneren van toen ik nog jong was en met vriendinnen in London. Toen werden er heel wat pubs bezocht.
Maar nu het was warm, we waren een beetje moe en we stonden er dus eigenlijk recht voor.
Bovendien had de pub een uithangbord, zoals het een rechtgeaarde pub betaamt.
Ik trakteerde mezelf op een cocktail. Violet gin, prosecco and lemonade. Ja, ik was net jarig geweest tenslotte
Veel pubs maken reclame voor hun cocktails, was me opgevallen. Nou ja, de cocktail was vooral erg waterig. Maar ik had dorst dus dat kwam goed uit.
Die uithangborden zijn leuk en er zijn er véél! Deze pub heette the Golden Lion.

Maar we hebben er zoveel gezien. Kijk maar.


 Deze laatste vond ik mooi en bijzonder: 



En bijzonder was-ie zeker. Het was namelijk helemaal geen pub. Het was een : 



vrijdag 16 augustus 2019

Christie's


Je kunt zo wel zien dat dit een heel aardige man is.
En je kunt ook zien wat hij voor de kost doet.
Dit is namelijk de portier van een van de grootste en bekendste veilinghuizen ter wereld: Christie's.
Altijd als er weer zo'n krankzinnig duur schilderij is geveild, voor vele miljoenen, dan is dat gebeurd bij Christie's (of bij Sotheby's).
Het bedrijf is erg oud, opgericht in 1766.  In London of course.
Op mijn bucketlist staat al heel lang dat ik eens wil bieden op een veiling.
Nou was ik dat niet van plan hoor, in London, maar een kijkje nemen bij zo'n institituut leek ons wel heel erg leuk.
We moesten er voor naar Kings Street en dat deden we.
Om van de portier te horen te krijgen dat er pas weer in september geveild gaat worden. We mochten gerust even naar binnen om alvast in de catalogus te kijken, maar veilen... helaas. 'I'm so sorry, Madam'.

Natuurlijk keken we even binnen, maar er was helemaal niets van onze gading in die catalogus.
De portier en ik hadden wél  een uitgebreid en leuk gesprek.
Ik weet nu dat hij dol is op zijn vrouw, dat hij al tweeënveertig jaar getrouwd is en dat hij Amsterdam bezocht heeft. Hij weet ook dingen van mij.
Over veilingen hadden we  het niet. Soms gaan dingen anders. Maar niet slechter.



donderdag 15 augustus 2019

Nogmaals over de tube

Al eerder vertelde ik over 'Labyrinth' van Mark Wallinger, een kunstwerk bestaande uit 270 verschillende labyrinthen.
Voor elk van de 270 metrostations in een London één.
Hier kun je dat nog lezen.
Wij gaan natuurlijk niet een kostbare dag in London gebruiken om er zo veel mogelijk te spotten, zoals sommige mensen schijnen te doen. Maar als we op een station zijn, dan zoeken we wel.
Ze hangen niet allemaal standaard bij de ingang of zo. Dat is heel verschillend. Je moet echt goed kijken.
Als we het niet vinden, vragen we het. En telkens weer blijkt, dat de mensen van de stations het gewoon weten. Ook op de hele grote stations.
Op één station, Liverpool Street,  zei de vrouw aan wie we het vroegen,  dat ze het wel wist, maar dat de gang waar het zou moeten hangen,  helaas was afgesloten.
Toen ze mijn (ongetwijfeld)  teleurgestelde gezicht zag, gaf ze haar collega een vette knipoog, greep haar sleutelbos en zei:  'Follow me, please'.
Dat deden we natuurlijk en zo kwamen we in die afgesloten gang en daar mocht ik snel een foto maken.
Ze sloot af  en rende terug. En wij vervolgden onze weg.

De stations vlnr: Monument, Southwark, Liverpool Street Station, Westminster, Green Park, Angel.


woensdag 14 augustus 2019

Canary Wharf

We waren er weer even, in London. Nou ja, even ... een week.
Hartstikke druk was het wel hoor. Echt heel erg druk. Wij mijden de toeristentrekpleisters  (op eentje na, daar zal ik het later nog wel eens over hebben.)
Maar net als in Amsterdam en overal eigenlijk, als je een hoek om slaat en een andere straat zoekt, dan is het zo weer rustig..
De metro kun je eigenlijk niet vermijden en daar was het ook druk. Maar de meeste Britten gedragen zich nog steeds voorbeeldig en queuen wat ze kunnen.

Ons hotel was deze keer in de buurt van dit station, Canary Wharf. Een betrekkelijk nieuwe wijk, waar nog steeds gigantisch gebouwen verrijzen.
en toch hè, tussen al dat bouwgeweld en al dat moderne gedoe, zie je dan ineens zo'n mededelingenbord.
Ik was helemaal  vertederd:

Wherever you are 
When you wish on a star 
May all of your wishes come true


dinsdag 13 augustus 2019

Rosa Parks

Soms is bij Postcrossing de kaart die je ontvangt helemaal niet jouw smaak. Maar bijna altijd is er toch iets leuks aan of op.

In de eerste plaats natuurlijk dat iemand ver weg,  jou groet met een kaart.
Soms is  de tekst op de kaart wel leuk.  Of de postzegel:

Rosa Parks (1913-2005), was een Amerikaanse  vrouw, een zwarte vrouw.
In 1955, weigerde ze om op te staan voor een blanke medepassagier. Ze was, komend van haar werk, in de bus op weg naar huis.
Rosa Parks bleef zitten en dat was in die tijd en op die plaats een zeer moedige daad. Ze zat in het,  voor zwarten gereserveerde, achterste gedeelte van de bus.
Dat alleen al kunnen we ons niet meer voorstellen. Dat er zo'n scheiding was.
Maar toen het deel van de bus dat voor witte mensen was gereserveerd, vol was, moest ze toch op staan. En dat weigerde ze.
Het was echter bij wet zo geregeld en dus kreeg ze een boete. Haar actie was misschien voorbereid, maar hoe dan ook, Rosa Parks werd een icoon. En terecht.

Nou je raadt het al. Deze kaart van Kelli uit Iowa, US,  ga ik koesteren, vanwege de postzegel.

maandag 12 augustus 2019

Monday Mural, London

I saw this beautiful painting in London in the beginning of may this year. First photo
Now I'm back in London and it is still there. Second and third photo
That's a good thing!
The artist is Mr. Cenz and I really love this work!
It was made last march and it took Mr Cenz two and a half days to finish this painting. Those are days from very early till very late!



Linking to Colourful World.  About Mr. Cenz: click

zondag 11 augustus 2019

Ongewenst


Wat is dat toch ontzettend irritant, die ongewenste mail.
Begrijp me goed, ik vind het fantastisch dat er zo goed gefilterd wordt en dat die ongewenste mail apart in een map komt te staan.
Dat dat kan, dat filteren, vind ik al heel bijzonder.
Maar toch is er iets heel vervelend.
Er staan soms berichten tussen die helemaal niet ongewenst zijn.
Dat gebeurt niet eens heel vaak, maar wel met grote regelmaat. Bovendien zijn het vaak mails van dezelfde.mensen. Bijvoorbeeld van 'mijn werk' in Huis Bonck. Die moet ik niet missen natuurlijk.
Of van mensen die me nog niet eerder mailden.
Het gevolg is dat ik dus al die ongewenste berichten moet doorlopen.
Niet lezen natuurlijk, maar doorlopen en verwijderen.
Ja ik kan ze laten staan, maar dan wordt het ontzettend onoverzichtelijk. Het zijn er véél,
Gisteren zat er als laatste een berichtje bij dat helemaal niet ongewenst was. Juist zeer gewenst.
En omdat het nou net het laatste bericht was in de lange lijst 'ongewenst', had ik er al zo genoeg van dat ik bijna klikte op:  verwijder.
Nog net op tijd zag ik toch iets heel bekends en zorgde dat ik het kon lezen.
Ik heb geen idee of ik daar nog wat aan kan doen.
Ik markeer het als 'niet ongewenst' en hoop dan maar dat 'ze' dat onthouden.
Maar dat gebeurt lang niet altijd.  

zaterdag 10 augustus 2019

Opbouw

Alweer een hele tijd geleden blogde ik over de sloop van een flink aantal flats in mijn buurt.
Hier: klik
Het was er niet prettig, niet mooi, er moest eerst gesloopt worden voor er weer kon worden opgebouwd.
Ik vergeleek de situatie toen een beetje met die van mijn man, die aan kanker werd geopereerd en daarna weer kon gaan opbouwen: eerst slopen, dan bouwen.
Gelukkig ging zijn opbouw toen heel wat sneller dan die van de huizen, want er gebeurde daar vorig jaar bijna niks. Van wat ik kon zien dan hè
Maar nu, nu gebeurt er heel veel tegelijk.





En het is zoals altijd prachtig om te zien. Zoveel bezigheden en mensen. Er moet toch ergens iemand zijn die het overzicht houdt, die weet wat er precies moet gebeuren en wanneer enzo. Of een groepje misschien. Zoiets zou echt helemaal niks voor mij zijn.

Mijn man ondertussen, is weer geopereerd. Niet aan kanker, aan een liesbreuk en dat leek ons wat minder ernstig.
Daardoor hadden we verwacht dat de opbouw wel snel zou gaan. Niets is minder waar. Het hele gebeuren heeft wel negen weken geduurd. Maar nu ...
Vorige week kon hij voor het eerst weer een beetje hardlopen en dat verbetert per dag.
Opbouw..
De nieuwe huizen zijn duurzaam ontworpen. Die moeten toch minsten zeventig jaar kunnen worden.

Taart gemaakt door dochter en kleindochters

Mijn man werd vorige  week zeventig. Hoe mooi is dat!






vrijdag 9 augustus 2019

Van binnen is alles stuk

Hoe het komt komt het, maar ik kies toch wel heel vaak voor een boek over de oorlog en dan bedoel ik de tweede wereldoorlog.
Nu had ik bijvoorbeeld dit boek van de bieb, geschreven door Simon Hammelburg.
Op de achterkant las ik waarom hij het schreef. En dat is misschien wel  dezelfde reden waarom ik vaak zo'n boek wil lezen.
De oorlog eindigt namelijk niet als de laatste persoon die het heeft meegemaakt gestorven is. Nee, de tweede wereldoorlog heeft ook de generaties die na de oorlog zijn geboren, getekend. En dat geldt niet alleen voor mensen met een Joodse achtergrond. Het geldt voor de tweede generatie,  voor de derde generatie, tot en met vandaag. 
Enfin, dit is een roman. Ik vind het een roman vol humor en verdriet en vol wijsheid.

De ik-figuur in het boek verliest zijn vrouw Daisy door een auto-ongeluk. Hij is opgevoed door bijzondere ouders, een zeer getraumatiseerde moeder en een aparte vader. Zwijgend en eigenwijs.
Als kind is hij eigenlijk alleen gelukkig in een groep vrienden met dezelfde achtergrond. 'Partners in crime' zijn ze.
Als zijn grote liefde Daisy er ineens niet meer is,  kan hij niet alleen thuis blijven. Hij gaat op reis langs die jeugdvrienden. Ook zij zijn allen beschadigd. Dat blijkt uit hun verhalen en gesprekken.
Dat is het eigenlijk.
Ik vond het een prachtig boek. Ik heb de aandacht,  die het boek al dan niet heeft gekregen toen het uit kwam, gemist, maar ik vind het absoluut een aanrader.

donderdag 8 augustus 2019

Warm en sfeervol


Er kwam een mailtje van de Action. Rijk geïllustreerd mag ik wel zeggen.
'Interieuraankleding voor het najaar', was de titel.
Wat?  Interieuraankleding? Najaar?
Ik had het natuurlijk meteen moeten verwijderen, maar ik keek toch even.
'Alles voor een warm en sfeervol herfsthuis', las ik verder. 'Breng extra gezelligheid in huis met ons uitgebreide herfstassortiment'. 
Nog steeds gooide ik het mailtje niet weg. Ik bekeek de produkten. Zoals dit hierboven. Herfstdecoratie stond er bij. 2,39
Verder nog in de aanbieding:  losse herfstbladeren, een kussenhoes met herfstprint (een egel), een juten touw met ledverlichting, en een lichtslinger, ideaal om herfststukken mee te versieren.
Het mailtje kwam op 3 augustus.
Action, voor als jullie het niet meer weten, het zal nog zeker anderhalve maand zomer zijn. Geen herfst. ZOMER.

Tuurlijk, je ziet heus wel wat veranderen, buiten. Maar het is echt nog zomer. Volop!
En nog afgezien van de onzinnigheid van het (ver)kopen van losse herfstbladeren en andere troep, laten we gewoon genieten van de zomer!



woensdag 7 augustus 2019

Schilder

We waren op een verjaardag en het gesprek ging over klussen in huis.
Schilderen bijvoorbeeld.
Ik heb in ons huis nooit geschilderd. Echt nooit.
Want hoewel nergens op gebaseerd, denkt mijn man dat hij het beter kan  en die gedachte is mij altijd goed uit gekomen, haha.
Dat was bij mijn gesprekspartner anders. Zij deed en doet in huis het schilderwerk.
Samen kwamen we tot de conclusie dat we op straat niet vaak vrouwelijke schilders zien, dat het blijkbaar meestal mannenwerk is. Raar eigenlijk.
Prompt een paar dagen later zag ik er eentje, een vrouwelijke schilder.
Ik mocht een foto van haar maken en zij vertelde dat ze inderdaad nauwelijks vrouwelijke collega's heeft.
Alleen haar schoondochter. Dat is er een.
En waar dat nou aan ligt? Zij wist het ook niet.
Gek hè?

dinsdag 6 augustus 2019

Hoorn, stad van de Gouden Eeuw

Mijn woonplaats Hoorn is dit jaar de stad van de Gouden Eeuw.
Dat is de stad natuurlijk altijd,  ieder jaar.
In het centrum wándel je gewoon door de geschiedenis
Maar dit jaar wordt er nog meer aandacht aan besteed.
Er is echt van alles te doen en te zien en te beleven.

-In de stad kun je een rondrit maken.
Je kunt wandelen, gewoon voor je zelf of georganiseerd.
Zelf liep ik een vertel wandeling.

-Het schip de Halve Maen ligt nog in de haven. Nog wel.
Je kunt het bezoeken en in de bijbehorende zaal veel opsteken over het schip en de reizen in de Gouden Eeuw.
En als je dat zou willen kun je geloof ik op bepaalde tijden een kleine vaartocht mee maken.

-Dan is er natuurlijk Huis Bonck, waar ik het al eerder over had: een museumhuis waar je rond kunt kijken en waar je je in de 17e eeuw kunt wanen.

-Het Westfries Museum..
Een prachtig museum , gevestigd in een prachtig pand. Het Statencollege uit 1632. Je kunt er eindeloos rondkijken, want er is verschrikkelijk veel te zien aan schilderijen en gebruiksvoorwerpen.
Dat onze geschiedenis niet altijd fraai is geweest, komt ook duidelijk naar voren, het is echt niet zo dat die tijd alleen opgehemeld wordt.

Soms zijn er van die leuke extraatjes.
Zo kreeg iedereen die langs kwam op de geboortedag van Rembrandt, in het museum beschuit met gouden muisjes.
Gouden muisjes, ik wist niet dat ze bestonden en ze smaakten zoals alle muisjes. Erg lekker dus.

Tenslotte nog Dirk en Dirkje.
Voor het museum staan twee Gouden-Eeuwkostuums. Je kunt er achter gaan staan en een selfie maken. Of een foto van je partner. Je hoeft je dus niet eens om te kleden.
Hier zie je een zeeer toevallige passant,  als Dirk.
De vrouw van deze passant wilde eigenlijk ook wel als Dirkje, maar die foto werd zo raar, dat ik het dat mens niet wil aandoen om die foto hier te laten zien.
De kostuums zijn weerbestendig en gemaakt door Ella Siekman.
Mooi gemaakt vind ik.
Het is ook aan te raden om even op het plein te blijven staan en te kijken hoe mensen op de foto gaan.
De aanwijzingen die ze krijgen van hun gezelschap. Hoe ze zich eerst behoorlijk ongemakkelijk voelen en alleen maar willen dat het opschiet.  En hoe uiteindelijk de gêne verdwijnt.
Echt hilarisch.

maandag 5 augustus 2019

Monday Mural

Now this is a beautiful painted tribute to Spanish artist Treze, who died not so long ago of cancer, aged 31.
This was made on Kings Spray 2019, by Dutch artists Karski & Beyond.
Amsterdam , former ship yard NDSM.
I deeply regret that I have never seen Trezes work for real.

This painting by Treze,  I found on the Internet
Linking to Colourful World

zondag 4 augustus 2019

Tegen de wespen

Het zag er gezellig uit, dit terrasje. Plantje, steen en een schaaltje met een stukje sinaasappel met kruidnagels.
Ik ging er niet zitten , maar  liep wel even naar binnen om te vragen naar het doel.
'Tegen wespen', vertelde de dame die er aan het werk was. 'We hebben het nog niet eerder geprobeerd, maar wie weet, helpt het'.
En zo is dat. Wie weet? Ik haat wespen, ben allergisch voor steken.
Zo'n sinaasappel met kruidnagels doe ik wel eens met kerst. (een ongepelde sinaasappel of een mandarijn). Dan is er geen wesp te bekennen, maar het ruikt lekker.
Hier ook, het rook heerlijk.
Er schijnt een slecht wespenseizoen aan te komen. Voor mij dan hè. Veel wespen, heeeeeel veel wespen. Agressieve wespen!
Grrr!

Toos en Henk, Paul Kusters

zaterdag 3 augustus 2019

Castricum aan zee

Vroeger toen ik nog een kind was, logeerde ik vaak bij mijn nichtje in Castricum. Soms met mijn ouders, soms alleen. Dan ging ik, vanaf een jaar of acht denk ik, alleen met de trein daarheen.
Mijn moeder keek de mensen op het perron eens goed aan en vroeg dan aan iemand die er betrouwbaar uit zag of die een beetje op mij wilde letten. En zo geschiedde. Er ging ging nooit iets mis.
Het waren andere tijden. Mijn eigen kinderen liet ik echt niet alleen met de trein gaan op die leeftijd.
Hoe dan ook, afgelopen zondag was ik weer eens in Castricum. Mijn nichtje woont er niet meer, maar had een huisje op het strand gehuurd en ons uitgenodigd.
De foto hierboven had ze al eerder gestuurd. Gerda en Bertie in Castricum.
En ook nu hebben we een hele tijd gezwommen. Heerlijk, het water was gewoon lauw. Flinke golven ook. Echt fijn.
Maar wat ik éígenlijk wilde laten zien, is dit:

Bij de strandopgang stond dit kunstwerk. Ik stond er vlak voor en keek waar het allemaal van gemaakt was. Toen voelde ik een arm om me heen en een stem die zei: 'Je moet afstand nemen om het te zien'.
Gerda. Ze was ons tegemoet gekomen.
Na de begroeting nam ik afstand en zag toen pas goed dat het een grote krab is . Een hele grote krab. Gemaakt van plastic, door kinderen van basisscholen. En alles gejut op het strand.


Het zou toch mooi zijn als mensen hierdoor bedenken dat ze hun rotzooi moeten opruimen. 
Al verwacht ik zo langzamerhand dat dát een utopie is.



vrijdag 2 augustus 2019

Wat we nog meer zagen



Dat was me dus het dagje wel, die maandag vorige week in Amsterdam. Ik vertelde er nu al drie keer iets over.
Amsterdam, toerist in eigen stad. Kijken. Daar gaat het over: KIJKEN.
Zo'n gevelsteen bijvoorbeeld. Die is nog vrij nieuw. Hij is te vinden in de buurt van de Zuiderkerk.
Het betekent: In Holland zingt de tijd en dat heeft alles te maken met het carillon van die kerk. Ik heb natuurlijk even gegoogeld en het blijkt dat het een zin is uit een boek over Nederland,  van een Italiaanse schrijver. Dat is dan nog maar één dingetje.
Ik let ook vaak op bordjes en op briefjes. Bij u eigen. Tja...


Briefjes zijn het ook altijd waard om eventjes naar te kijken.


De postbode heeft het niet altijd makkelijk in Amsterdam. De bewoners ook niet.  Zoveel is wel duidelijk. .
Nog een leukerd:

En soms moet je juist niet naar boven kijken maar naar de grond. Dan stuit je zomaar op een borst.(Oudekerksplein).

Ook een bedrijf in strijkstokken had ik nog niet eerder aangekondigd gezien. Er was een klein bibliotheekje (aan) blijven hangen.

En de volgende keer in Amsterdam zie ik weer van alles. Dat is nou juist het leuke van de stad.