Totaal aantal pageviews

zondag 15 december 2019

Onstuimige zee

Hier heb ik vannacht van gedroomd.
Het is een schilderij dat op de tentoonstelling 'Koele Wateren' in het Westfries museum, hangt.
Of eigenlijk is het een deel van een schilderij.  Een groot schilderij (1.60 x 2.20). Hier zie je het in z'n geheel.

J.C. Schotel, Schepen op een onstuimige zee, 1826.
De zeevaart, water, wind, zee,  rivieren... Dat is toch wel zo horend bij Nederland als het maar kan. We weten niet anders, we zien niet anders
Dit schilderij uit de 19e eeuw is nogal  romantisch. Dat kleine bootje, vechtend tegen de wind en de golven. Het slechte weer zit echt in die hoek van het bootje. En dan dat grote oorlogsschip, daar waar het nog rustig is op zee.
De schilder (een Dordtenaar, net als ik) heeft zich toegelegd op de scheepvaart en de zee en zo.
Dat lees ikin het prachtige boek dat we, als vrijwilligers in het museum, kregen over de tentoonstelling.
Er staat een tekst bij uit een liedje van Huub van der Lubbe:
Ik was haast nergens bang voor
en wilde recht door zee
bij eb bouwde ik forten
maar de vloed die nam ze mee

Hoe ik aan die droom kom,  weet ik niet. Het kan zijn dat er een verklaring voor is natuurlijk. Dromen dat je verdrinkt... tja. Ik kan best iets bedenken. .
Het kan ook gewoon komen doordat ik een uur dienst had  in de zaal van het schilderij en wederom uitgebreid keek.
Dat het vannacht stormde buiten,  dat zal er ook mee te maken hebben

In ieder geval was ik bang, in die droom. Heel erg bang.
Ik zat in dat bootje en klemde me vast. Maar het sloeg om en ik stikte zowat. Overspoeld door die hoge golven.
Ik weet niet of ik het heb overleefd.


zaterdag 14 december 2019

Notaris

Ik deed het overhemd van mijn man in de was.
In de loop van ruim veertig jaar huwelijk, heb ik geleerd om alle zakken altijd even te checken.
Overhemden, broeken, alles. Ervaring...
Bovendien ben ik best een aardige echtgenote, dus ik deed dat.

Viste ik dit kaartje uit dat borstzakje van het overhemd.
Nou? Wat moest ik daar van denken?
Onze zaken zijn voor zo ver ik weet geregeld. Op dit moment in ons leven zou ik niet kunnen verzinnen waar wij een notaris voor nodig zouden kunnen hebben.
Notaris & Juristen staat er op. Een jurist dan? Nee,  kon ik ook niet van bedenken wat die voor ons zou kunnen betekenen.
Dus?
Nou hebben wij wel eens ruzie en op het hoogtepunt van zo'n ruzie roept een van ons altijd: 'Zal ik dan maar een notaris bellen' of 'Blijf jij hier wonen, of ik?'
Maar ik kon me helemaal niet herinneren wanneer we mot hadden.
Zou mijn geliefde toch een echtscheiding overwegen?
Toevallig hoorde ik de laatste tijd twee keer een verhaal van mensen van onze leeftijd, die na een lang huwelijk toch uit elkaar zijn gegaan. Waar ik dan stomverbaasd over ben.
Maar zo gek is dat dus niet.

Enfin, op weg naar beneden om maar eens even te horen hoe of wat, draaide ik het kaartje om.
Bleek het een lot te zijn, dat je krijgt,  bij een aankoop van iets in de Hema.
Niks notaris. Gewoon een lot.

Daarnet heb ik even gecontroleerd of mijn man iets had gewonnen. Dat zeg ik, ik ben regelmatig best een aardige echtgenote.
Maar helaas geen prijs. Nou ja, wat heet?
Een leven lang gelukkig met elkaar, dat lijkt mij de hoofdprijs en die hebben we al!

vrijdag 13 december 2019

Gelukt!

Het is gelukt!!!!!
'Dit jaar wil ik mijn record verbeteren', schreef ik afgelopen januari. ' Niet omdat het moet, maar omdat het kan'. Het gaat om wandelen en  dat record stond op 2138 km.
Na een paar maanden zag ik wel dat ik het echt zou verbeteren, als ik zo zou doorgaan en geen fysieke narigheid zou krijgen.
Dus toen stelde ik mezelf vijfentwintighonderd km als doel. 2500 km! 
Nou dat aantal kilometers haalde ik gisteren. 2503 km om precies te zijn.
Ik ben trots, want het is toch vaak een opgave. Het gaat niet vanzelf. Zeker niet met slecht weer. Of als het donker is. Ik ben toch gauw een uur of anderhalf uur weg en daar heb ik niet altijd zin in.
Maar ik voel me beter als ik wandel, sterker nog als ik het een dagje niet doe, voel ik me niet fit. Mijn conditie is denk ik ook heel behoorlijk.
Tsjonge: 2500. Ik kan het bijna niet geloven, maar het is echt waar. Hoera!

donderdag 12 december 2019

't Wordt Kerst

't Wordt Kerst. En dat merk je aan van alles en nog wat.

Zo was ik eergisteren een dagje op Noor en Jet aan het passen. De kerstboom staat al, in hun huis en toen ik binnenkwam gingen ze me uitgebreid inpraten over alle ballen en lichtjes enzo.
Onze dochter had het Dick Bruna-boekje genaamd Kerstmis klaar gelegd.
En het bijbehorende stalletje. Dat stalletje kreeg ik niet in elkaar gezet, maar het verhaal van Kerstmis vertellen aan de hand van dat boekje, dat ging natuurlijk heel best.
Hoe best bleek de volgende dag, toen deze foto me werd ge-appt.
Met de volgende tekst:
'Ok Jezus', zegt Noor tegen Jet, 'nu word je even in doeken gewikkeld'. 
Wat een stel is het. Drie jaar en negen maanden zijn ze nu en  ze spelen alles na
Dit dus ook, met een Frozen dekentje. 
Noor en Jet zitten op een crèche, nog even... Ze hadden een echte uitnodiging gekregen voor het kerst-diner aldaar. Alleen voor de 3+-ers. 
Wat een idee hè van die juffen.  De dames hadden er nu al zin in en ook alvast bedacht wat ze mee wilden nemen.

Gisteren was er in Huis Bonck, waar ik als vrijwilliger werk, een lezing over de restauratie en hoe dat allemaal in zijn werk was gegaan. 
Echt heel interessant, dat was al een cadeautje op zich. 
Maar de vrijwilligers kregen ook nog een Kerstpakket. Een heel erg leuk kerstpakket zelfs. Met bekers, een vilten kerstboom en allerlei lekkere dingetjes. Zo lief, dat verwachtte ik totaal niet. Het is fijn om je gewaardeerd te voelen. 

Het wordt nu dus ook tijd om mijn ultieme decemberlied hier weer te laten horen en zien. 
When the Thames froze. Van Smith & Burrows
Dat doe ik ieder jaar, dus je kunt het gewoon overslaan hoor. 
Maar ik vind het zo sfeervol en als het hier op mijn blog staat, klik ik het zelf ook weer eens een paar keer aan. 
En ik krijg altijd tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel bij het refrein.
So tell everyone that there's hope in your heart...

        

 

woensdag 11 december 2019

84 Charing Cross Road

Op aanraden van Mieke, reserveerde ik dit boek in de bieb.
Het boek speelt zich voor de helft af  'In a bookshop in Charing Cross Road'.
Dat is een regel uit het liedje van Al Stewart, waar ik eerder over schreef. Naar aanleiding van een andere regel, over St Albans.
Extra leuk omdat ik deze keer in London, toevallig nogal wat tijd doorbracht in zo'n bookshop in Charing Cross Road.
Niet op nummer 84 trouwens.

Ik was meteen toen ik het boekje in handen kreeg weg van de voorkant.
Dat is een stijl waar ik erg van hou. Het ontwerp is van Sarah Mc Menemy.
Het herinnert me aan sommige illustraties uit de Gouden boekjes en ook aan de Tsjechische illustrator Miroslav Sasek.


De tweede tekening is van Sasek en komt uit het boek This is London.

Maar goed, terug naar het boek.
Of beter gezegd:  terug naar het boekje. 
Ik heb er zeer van genoten. In een avondje uit, met plezier!

Helene Hanff schreef het .
Het zijn eigenlijk brieven die Helene én de medewerkers van de antiquarische boekhandel Marks & Co in Charing Cross, aan elkaar schreven.
Helene vanuit New York.
Zij is een lezer en een verzamelaar en bestelt boeken in de bookshop aan de andere kant van de oceaan. Boeken die in Amerika niet te verkrijgen zijn.
Het boek begint met de briefwisseling in de late jaren veertig van de vorige eeuw en eindigt in 1969.
In het begin is de briefwisseling nog uiterst formeel en van Britse kant blijft dat ook wel lang zo. Maar gaandeweg wordt de toon losser en vrijer en ontstaat er vriendschap tussen Helene en de medewerkers. Helene stuurt voedselpakketten en daar zijn alle medewerkers haar zeer dankbaar voor.
Je krijgt meteen een tijdsbeeld te zien natuurlijk. Ik wist bijvoorbeeld helemaal niet dat er zo'n schaarste heerste in Engeland toen.
Helene heeft een grote wens: overzee gaan en de mensen van de boekhandel spreken. En zij op hun beurt, willen Helene graag ontvangen.
Of dat lukt ga ik maar niet vertellen, voor het geval je het boekje zelf zou willen lezen.

Ik heb het momenteel te druk om de film te gaan zoeken, die van dit verhaal is gemaakt. Maar dat gaat er nog wel van komen. Zeker!

dinsdag 10 december 2019

Lidcactus


Mijn lidcactus.
Het hele jaar doet hij niks. Staat een beetje saai te wezen, beetje uitgedroogd ook.
Maar we kennen elkaar al zo lang en  ik weet beter.
Ik wéét dat hij een goede lidcactus is, met een mooi karakter.
Dat weet ik omdat hij dat mooie karakter al jaren achtereen toont.
Eerst een klein puntje, nog een en dan gaat hij los!
Meestal in november, dit jaar iets later.
Op dit moment tel ik minstens veertig puntjes. Goed tellen kan ik niet, want hij heeft er een hekel aan als ik hem draai.
Enfin, we hebben nu minstens een maand de tijd, hij en ik, om  volop te genieten.
Ik praat tegen hem en hij straalt me tegemoet.
't Is een wonder, telkens weer.



maandag 9 december 2019

William Morris, again

Look: this is William Morris.
Yesterday I wrote about him, his museum, his work.
A very interesting man with lots of talents.
I loved to see his work, all those flowers, it's never too much.
So we visited his museum in London, Walthamstow,  and had a wonderful time.
When we left the gallery, we also saw other work.
In a parking lot!
Not from Morris, but from a contemporary artist.
I'm sorry, I tried, but I could not find the name of that artist.


And during a short walk, back to the tube, we saw another painting. A nice painting, but poor surroundings




Linking to Sami and her Colourful World

zondag 8 december 2019

Anna Lines en William Morris

Al een paar keer, als ik weer iets over London aan het vertellen was, reageerde Anna, Anna Lines. Zij gaf me een paar tips.
Leuk vind ik dat.
Anna schreef Nederlands en vertelde in haar reactie dat ze al vijftig jaar in London woont.
Ja, ik mag dan vaak in London geweest zijn, maar zij is natuurlijk een echte kenner, dus ik noteerde  haar tips in dank.
De laatste keer tipte Anna het Sir John Soane's museum.
Daar waren we lang geleden al eens geweest, maar echt lang geleden. Dus we wilden beslist nog eens gaan.
Helaas, bleek je van tevoren te moeten reserveren en in de week dat wij er waren was het 'sold out'.
Volgende keer zal ik op tijd boeken.

De andere tip was The William Morris Gallery.
'Je neemt de Victoria Line en dan is het de laatste halte', schreef Anna. Dus dat deden we.  Laatste halte: Walthamstow Central

En wat was het een goede tip!
We zagen werk van William Morris al vaker, in Victoria & Albert, maar ik wist niet dat er een museum aan hem en zijn werk was gewijd.
William Morris (1834-1896)  was ontwerper, schrijver en politiek activist (socialist) en die drie rollen werden in het museum belicht. 
Spekkie voor mijn bekkie. Ik houd heel erg van zijn bloemen.

Het hele museum was leuk. Interessant om te kijken naar het leven van zo'n getalenteerde man.
Grappig was,  dat we een dag eerder de kathedraal in St Albans bekeken, waarbij de gids vertelde dat William Morris zich heftig heeft verzet tegen de restauraties die daar plaats vonden. Hij vond dat het oorspronkelijke gebouw verpest werd. Zo vielen die dingen samen, voor ons, want ook daarover was een en ander te zien in het museum

Toegepaste kunst, de Arts & Craftsbeweging, dat was William Morris.
Hij wilde geen massaproduktie, kunst moest nuttig zijn én mooi.
En ook nog in dienst van de samenleving.
Hoe dan ook, zijn werk wordt nog steeds gemaakt. Stoffen, behang... het is er allemaal nog. Niet te betalen hoor, dat behang. Maar prachtig.
In de museumwinkel heb ik me heel erg moeten beheersen en dat deed ik.
Ik kocht er een cadeautje voor iemand anders en een klein toilettasje voor mezelf.
Tot slot een citaat van Morris in Walthamstow. Op de muur

Ik denk trouwens dat Morris zich zou omdraaien in zijn graf als hij Walthamstow nu zou kunnen zien.
In mijn ogen een wijk in verval. Niet mooi meer, zeker niet mooi. Zoals veel wijken in London. Het lijkt of de armoe toe slaat, of er niets meer aan gedaan wordt. Tja...

Anna ontzettend bedankt voor je tips. Ik hoop dat je dit leest en als dat zo is en je hebt nog meer tips: kom maar op!

zaterdag 7 december 2019

Cadeautjes

Ik kreeg de laatste tijd zomaar cadeautjes. Zo lief. Eerst kwam er een geheimzinnig pakje. Met op de achterkant alleen een postcode.

Het mocht pas open op 5 december en ik heb me er ook echt aan gehouden (al was dat erg moeilijk).
Ik had wel een vermoeden, maar wist niet zeker van wie het pakje was.
In het pakje zat een rolmaatje met een gehaakt hoesje er om.
Superleuk.
En handig ook. En zo knap gema.., eh gehaakt!
Daarbij nog een mooie, ik denk zelfgemaakte fotokerstkaart.
Mocht pas geopend worden na Sinterklaas. Dat was dus gisteren.
Alles in de echte Jeanette-stijl, de stijl van Hip en Kleurig, Jeanettes blog.

Ook Toos van In de weer stuurde een pakje. Ze kwam er achter dat ze nog een kleurboekje  van de Gouden Boekjes had.  Of ik daar in geïnteresseerd was.
Nou en of was ik dat.
En zo kwam er nóg een prachtig pakje.
Daar zat dus het kleurboek in, vol kleurplaten van precies die boekjes, die ik verzamel.
Ik heb het meteen mee naar school genomen en daar alle kleurplaten gekopieerd.
Als ik nu een Gouden boekje voorlees, kan ik daarna lekker gaan kleuren met het betreffende kind.

Dat was nog niet alles.
Toos leest mijn blog heel erg goed, want er zat een prachtige Chagall-kaart bij, een mooie Atc met een ecoprint  en een hoesje gemaakt van een Londonse metrokaart.
Tenslotte nog een erg handig gevouwen zakje, gevuld met kleine papieren hartjes.

Jeanette en Toos, jullie zijn schatten. Ik ken jullie allebei niet persoonlijk, maar dat kan niet anders.
Dank voor al dat moois, ik was er hartstikke blij mee. 

Ps: Ik schreef dit stukje vanmorgen. Onze kleinzoon was hier om Sinterklaas te vieren en had hier geslapen. Hij was toe aan een Gouden boekje en een kleurplaat. Dus deze foto is praktisch life.



vrijdag 6 december 2019

Merrick


Dat de Britten gek zijn op hun geschiedenis, dat zie je overal in London.
Het blijkt bijvoorbeeld uit de blauwe borden, die ze plaatsen op de geboortehuizen van hun beroemdheden.
Zeer uiteenlopende beroemdheden mag ik wel zeggen, variërend van de Zombies (weet je nog wel, oudje) tot de schrijfster van Mary Poppins, P.L. Travers.
Het Zombiebord hing trouwens in St Albans. 
Verder is er op iedere straathoek zowat een museum.

Wel eens van Joseph Merrick gehoord?
Ik eigenlijk niet. Maar wel van the Elephant Man. Dat was een beroemde film, die ik niet heb gezien.
Dus toen we een wandeling maakten in London, in Whitechapel, lazen we dat er een klein museum was, precies aan het begin van onze wandeling. Naast een ziekenhuis, het Royal London Hospital.  We gingen kijken.
Inderdaad erg klein dat museum, iets groter dan een kamer, met heel veel over ziekenhuis, verpleging, instrumenten en zo.
Maar het grootste deel was gewijd aan Joseph Merrick, the Elephant Man.

Hij leefde van 1862 tot 1890.
Joseph leed aan totale vervorming van zijn gelaat en lichaam, door grote bot-tumoren.
Die waren ontstaan vanaf zijn derde jaar.
Je kunt wel bedenken hoe hij gepest zal zijn en hoe mensen bang voor hem waren.
Joseph werd uitgestoten, was zwak. Kon niet naar school.
Een diagnose was er niet echt  en niemand kon iets voor hem doen.
Zijn moeder hield van hem, maar stierf toen hij twaalf was.
Zijn vader en  zijn stiefmoeder verstootten hem en hij moest het alleen zien te rooien. Op straat.
Hij kwam in London terecht en verdiende zijn brood in een soort peep-show, in een winkel tegenover het ziekenhuis. 
Daar zag een chirurg hem, Frederick Treves. Hij onderzocht hem en publiceerde over deze patiënt.
Nog meer narigheid, toen Merrick later op straat beroofd werd van al zijn spaargeld en ziek en ellendig naar het ziekenhuis werd gebracht.
En toen werd er een uitzondering gemaakt op de regels.
Treves regelde dat Merrick voor altijd een kamer in het ziekenhuis mocht blijven bewonen. Daar was hij gelukkig en  had hij een menswaardig bestaan. Hij las en leerde en las en leerde en werd door heel wat beroemdheden bezocht, o.a. door Alexandra, princess of Wales.
Hij stierf tenslotte in zijn slaap.


donderdag 5 december 2019

Van gekke mannetjes en labyrinten

Daar was-ie weer hoor, dat gekke mannetje op één schoen.
Mikglor heet hij. Gemaaakt door Mauricio Glor.
Ik heb er zes gezien, deze keer. En ik wás al blij in London, maar ik werd er toch weer vrolijk van.
Het stelt niet zo veel voor en toch is het leuk!
Natuurlijk keken we ook uit naar de labyrinten in de metro, klik.
We zijn niet gaan informeren waar ze hingen, dus als we er geen zagen, dan was dat maar zo. Deze acht hingen gewoon bij de ingang of uitgang of ergens in een gang waar we door kwamen. We hebben er deze keer geen moeite voor gedaan.


'Wat heb je daar nou aan?', vroeg iemand me kort geleden. 'Wat doe je er mee?'
Het antwoord is vrij eenvoudig: ik heb er niks aan en ik doe er ook niks mee. Het is gewoon superleuk om er een te vinden.
Bovendien - en dat is al zo sinds ik digitale foto's maak - richt het mijn aandacht.
Het is niet zo dat we de hele dag lopen te speuren naar gekke mannetjes en/of labyrinten, er is echt heel veel te zien in London.
Maar dit hoort er voor ons gewoon bij. Een mannetje, een labyrint, een invader... YEAH

woensdag 4 december 2019

Lucian Freud

Lucian Freud werd geboren in Berlijn. In 1922. Sigmund Freud, de beroemde Freud, van de psycho-analyse, was zijn grootvader.
Het gezin ontvluchtte nazi Duitsland al in 1933 en Freud bleef zijn hele leven dol op London.
Op de tentoonstelling, van vijftig zelfportretten, is zijn hele ontwikkeling als schilder te zien.
Tegelijkertijd  natuurlijk ook zijn ontwikkeling als persoon, als mens. Als ouder wordende mens.
Zonder enige gêne legde hij dat vast.
Dit portret is het oudste, het oudste dat op de tentoonstelling te zien was in ieder geval.
Het heet Man with a Feather en het is uit 1943.
Die veer had hij van een geliefde gekregen en daarvan had hij er gedurende zijn leven nogal wat.
Hij houdt de veer in zijn linkerhand en dat is ook de hand waar hij mee schilderde. Wat de andere symbolen betekenen, weet ik niet. 


Het volgende schilderij, vond ik intrigerend.
Het heet Still-Life with Lemon en het is uit 1947.
Ik stond het uitgebreid te bewonderen en wilde net op m'n dooie gemakje een foto gaan maken, toen ik heel beleefd op m'n schouder werd getikt.
Mij werd verteld dat fotograferen niet was toegestaan.
Huh, ik had het gevraagd van tevoren.
Ja, maar nu juist dit ene werk mocht niet. '
So sorry, Madam.
Ook intrigerend, want waarom nou toch niet.
Denk niet dat ik het stiekem heb gedaan, nee,  ik kocht keurig een kaart na afloop.
Nu ga ik een flinke sprong maken, naar 1963. Niet dat er niks was in jaren na 1947.
Echt wel, maar ik kan toch  niet alles laten zien, dus ik moet keuzes maken.
En het volgende doek is anders. Die dikke lagen verf. Wat mooi toch en wat knap!

Het heet Man's Head, self portrait one. Freud was toen eenenveertig jaar oud. Geen achtergrond meer en steeds abstracter in vergelijking met de andere portretten.

In 1993, maakte hij dit doek, getiteld Painter at work. Zeventig jaar oud.




En het laatste zelfportret dat ik hier laat zien is gemaakt in 2002

Self-portrait, Reflection, 2002
 Zomaar een kleine geschiedenis. Niet willekeurig gekozen, maar ook niet met kennis van zaken. Gewoon, wat ik mooi vond.


dinsdag 3 december 2019

Een klein baby'tje


We bereiden ons nooit zo goed voor op London, dwz niet op wat we er gaan doen. Een beetje maar.
Dat is makkelijk hoor, omdat we al zo vaak zijn geweest en nog vaak hopen te gaan, maakt het niet uit. We vinden het leuk om te zien wat er op ons afkomt.
Dat was deze keer (op één) een overzichtstentoonstelling van het werk van Lucian Freud. Een overzicht van zijn zelfportretten.
Hij maakte ook ander portretten, bijv. dat van de Queen. Zo mooi.
Een schilder dus die mijn favoriete genre beoefende:  portretten
In mijn ogen een eigentijdse schilder. (1922- 2011)
Ik ben heel erg fan van zijn werk, ook al heel lang. Maar ik zag zijn werk nog niet eerder in het echt.
Dus toen ik een aankondiging zag van de tentoonstelling in de Royal Academy of Arts, toen renden we er zo ongeveer op af.
Nou ja, overdreven hoor, maar ik maakte een flinke smak. Ben nog steeds een beetje blauw.

Het was te druk voor woorden, echt heel erg.
Dus we zijn eerst maar eens even gaan informeren naar minder drukke tijden. 'Maandagmorgen',  werd ons gezegd en we reserveerden  meteen.
Er was ook nog een tentoonstelling van Anthony Gormley in de Royal Academy en van hem had ik nog nooit gehoord. Meestal is dat juist een reden om te gaan kijken, maar ik wist van tevoren al dat ik vol zou zijn na Freud.
En Gormley zagen we toch, op het voorplein. Eén werk(je), maar zo schattig dat ik het hier laat zien.

Het heet Iron Baby en de kunstenaar maakte het in 1999.  Het stelt zijn zes-dagen-oude dochtertje voor.
Ik denk dat het een metafoor is:
Een baby'tje:  kwetsbaar en tegelijk sterk. Als de mensheid.


Wij waren niet de enigen die stil bleven staan bij het beeldje alvorens naar binnen te gaan.
Er waren voortdurend staande en of knielende mensen. Als het lekker weer was geweest zou ik erbij zijn gaan zitten om te kijken naar al die kijkers en fotografen.

(Inmiddels heb ik een beetje spijt dat we Gormley niet bezochten,   maar ja, dat had dan op een andere dag gemoeten, want Freud was inderdaad genoeg.  Een mens kan nou eenmaal niet alles en alles en alles)

En waar blijft die Lucian Freud dan nou? Ja dat wordt morgen. Dat baby'tje ging even voor.





maandag 2 december 2019

Monday Mural

I did all kinds of difficult things to be able to photograph through the fence
It turned out not to be necessary, it was an open area
 


Made by Graffiti Life, a collective of artists: making the world a more beautiful place. 

zondag 1 december 2019

Tip

Nog steeds verstuur ik vrij veel post. En dus vind ik het niet leuk dat de prijs van de postzegels al weer is verhoogd. Die prijs gaat van 0,87 naar 0,91
De postzegels die je al hebt, gekocht voor 0,87 dus, die met een 1 erop, die blijven altijd geldig.
Dus heb ik een kleine voorraad ingeslagen. Voor de oude prijs. Per velletje van tien zegels , scheelt dat dus 0,40 cent.
Ik koos deze vlinderserie. Ik vind ze prachtig en trouwens, ik vind bijna alle zegels mooier dan de gewone Willem Alexanderzegels. Dit terzijde. \
Als je twee vellen koopt krijg je er ook nog eens drie kaarten én drie bijpassende postzegels gratis bij.
Van de bomenserie.


Het zijn mooie stevige kaarten. Ik weet niet wat die kaarten kosten, maar als ze heel goedkoop zouden zijn , laten we zeggen 0,50 cent, is dat dus 1,50 + 2,61 = 4,11 winst. Daarbij 0,80 van die twee vellen vlinderzegels., totaal 4,91, winst.
Nou, heb ik dat even fijn uitgerekend?

Dit is even tussendoor hoor. Ik ben nog helemaal niet klaar met London, dus morgen gewoon weer London

zaterdag 30 november 2019

Al

Naar aanleiding van ons bezoek aan St Albans, zette ik een klein zinnetje op mijn blog, een regel uit een liedje waar ik met geen mogelijkheid van kon bedenken uit welk liedje die regel was en wie het zong.
Dezelfde ochtend reageerde Marion vd Sande. Zij vermoedde dat ik Al Stewart bedoelde en ze had gelijk. Toen ik de naam zag wist ik het weer. Ik luisterde meteen al even en kon nog grote stukken tekst meezingen, want  lang geleden draaide ik die plaat heel vaak. We hebben hem ook nog gewoon. Dank, Marion.
Gistermorgen stuurde Bert me de Youtube-link en dus nu moet ik het wel even laten horen, hier:



En dan was er nog iets leuks.
In het liedje gaat het behalve over St Albans, ook nog even over een bookshop in Charing Cross Road.
Er is een boek getiteld: 84 Charing Cross Road. Mieke meldde me dat. Ik heb het boek meteen gereserveerd in de bieb. Dank Mieke, dat lijkt me een heerlijk boek.
Bovendien lees ik dat er een film van is gemaakt. Nota Bene met Anthony Hopkins en Judy Dench.  Die heb ik gemist. Je snapt natuurlijk dat ik nu meteen op zoek ga naar die film. Maar eerst het boek! Dankjewel Mieke.

vrijdag 29 november 2019

Wat ik ook nog even wil laten zien

Deze stond vandaag in de krant (NHD). Ik had het nog niet eens gezien, maar Bert stuurde hem al. Dat waar ik me eergisteren zo kwaad over zat te maken, met humor neergezet. Geweldig!
Wat zou ik graag willen zien hoe die Diijkhoff er op reageert.

Versieren

Het is mij een raadsel waarom iemand een roze banaan in zijn of haar kerstboom zou willen hangen. of een paarse doodskop met hartjesogen. Nee, daar begrijp ik helemaal niks van. Hoe dol ik ook op de big Ben ben en op de Queen, ik hoef ze niet in de boom.
Ik zag ook wat grotere ballen, fraai beschilderd en niet te betalen.

 Nou ja,  ik hang al jaren geen ballen meer in de boom, alleen lichtjes. Maar het is wel leuk om naar te kijken. In de etalages was er dit jaar een duidelijke trend: heel grote ballen



Maar het allermooist is toch de versiering van de winkels en de verlichting op straat. Het is ook echt een momentje, als die verlichting voor het eerst aan gaat. Mensen staan er op te wachten.
Ik vond de versiering van Fortnum & Mason het allermooist. Dat is toch al een van mijn twee favoriete winkels, niet dat ik er ooit wat koop hoor. Maar kijken is ook al zo leuk.


De hele gevel versierd als adventkalender. Nou en binnen kon je dan natuurlijk een kleine adventkalender kopen. Precies hetzelfde.


 Deze vond ik ook erg mooi, trouwens. Het heeft in mijn ogen niet zo veel met kerst te maken, maar het zag er prachtig uit.
Hier laat ik het bij, wat de kerstversieringen betreft

donderdag 28 november 2019

St Albans

 ...  And St Albans is not far away... dat is een regel uit een liedje en ik kan me maar niet herinneren welk liedje en ook niet van wie. Ik dacht eerst Cat Stevens, maar die is het geloof ik toch niet. Wel uit die tijd.
Het blijft maar in mijn hoofd zitten.

Maar goed, ik was er dus echt.
St Albans was inderdaad not far away. Ongeveer 20 minuten met de trein vanuit London.
Een leuke oude stad vond ik het. Er was die dag een grote kerstmarkt, die wij grotendeels niet hebben gezien.
We gingen er rondwandelen en bezochten tenslotte de kathedraal van St Alban.
Die Alban, dat was me er een.
Hij leefde in de 3e of 4e eeuw.
In Verulamium, een plaats aan het riviertje de Ver.
De Romeinen waren daar toen aan de macht.
Nou, die Alban ontmoette een christelijke priester, die werd vervolgd.
Hij was diep onder de indruk van de man,  bood hem onderdak en werd zelf ook maar meteen christen.
Toen de Romeinen naderden, trok Alban de jas van die priester aan, waardoor híj werd opgepakt en niet de priester. Alban kwam voor de rechter en kreeg de doodstraf, onthoofding.
Hij werd naar de executieplaats geleid, kreeg onderweg dorst, bad tot God en ja hoor, er ontsprong een bron aan zijn voeten. En er groeiden rozen, ja rozen ook.
Hoe dan ook, op die plaats werd een kerk gebouwd en later een abdij.
In de loop der eeuwen  werd er gesloopt en vernietigd. vervallen en hersteld en nu staat er weer een hele nette kathedraal. Een hele grote ook.

Wij bezochten er de schrijn met de overblijfselen van Alban. Ja, we waren er nou toch.

Die schrijn wordt nog steeds door vele pelgrims bezocht.
Enfin, zo kon het gebeuren dat wij ook nog even echt pelgrim werden. We kregen zelfs een echt pelgrims-insigne.

Nog veel leuker was dat er in de kerk, in een zijbeuk,  een bijeenkomst van de plaatselijke elite aan de gang was.
Iets met een jaarlijkse traditie, maar wat nou precies werd me niet helemaal duidelijk.
Maakte me trouwens helemaal niet uit hoor. De mensen zagen er prachtig uit en wilden best op de foto. Leuk om daar even rond te mogen kijken. En zo had ik toch mooi weer twee hoeden te pakken.
De functie van de man ken ik niet, maar mevrouw vertelde me dat ze de burgemeester van Hertford is.



woensdag 27 november 2019

Wat ik ook nog even wil zeggen...

... is dat ik me zo verschrikkelijk erger aan die Klaas Dijkhoff.
Met zijn riante salaris ook nog eens wachtgeld krijgen. Ruim wachtgeld en langdurig.
En dan met zo'n uitgestreken gezicht staan te vertellen dat zoiets volkomen normaal is.
Dat zal wel, maar je hoefde het niet te accepteren, Dijkhoff. 
En als het echt normaal is, dan moet er toch echt iets aan de regels veranderen!
Schande!

Victoria (Street)


Ook deze keer maakten we een uitstapje naar een andere plaats.
By train.
We gingen naar St Albans. En daar gingen we kijken onder leiding van een gids. Kijk hier zie je haar.
Ze had er zin in. Het was een schooljuf, dat dacht ik meteen. Ons kent ons.
Later bleek het inderdaad zo te zijn.
Maar goed, ze woonde zelf in St Albans en pikte ons op bij een metrostation in London.
Zo'n gids weet heel veel te vertellen, natuurlijk de belangrijkste zaken uit zo'n oude stad en St Albans is echt heel erg oud, maar ook dingen die je niet zou weten, zonder gids.
Zo liepen we bijvoorbeeld door twee straten.
Helemaal geen bijzondere straten. Maar de gids weet er dus toch,  al lopend en op weg naar het doel,  wat bij te vertellen. 

Victoria was natuurlijk wel duidelijk. Maar Beaconsfield kende ik niet. Dat klopt ook wel, want hij was eigenlijk Benjamin Disraeli en van hem had ik wel gehoord.
Hij was prime minister in Victoria's tijd en zij was erg op hem gesteld. Ook doordat ze allebei dol waren op Albert.
Enfin, toen Albert dood was, verdiepte zich de vriendschap en verleende Victoria  Disraeli de titel: '1e Earl of Beaconsfield'.
'De vriendschap was dus geheel wederzijds', vertelde de gids. 'Maar Lord Beaconsfield  kreeg er ook wel eens een beetje genoeg van'.
Op zijn sterfbed, wilde Victoria hem nog graag een keertje bezoeken.
Echter,  Lord Beaconsfield weigerde dat bezoek.
'Don't take that woman in',  schijnt hij gezegd te hebben. 'Ze komt niet voor mij, ze wil echt alleen maar dat ik straks de groeten doe aan Albert'.

Foto gegoogeld en gepikt op en van Internet
 Dit soort verhalen, daar smul ik van. Ik onthoud ze vaak beter dan iets dat heel serieus in een gids staat.


dinsdag 26 november 2019

Albert (Bridge)

De week voor we naar London gingen, was ik  klaar met de serie 'Victoria'. Fijne serie, mooi gespeeld ook.
Enfin ik was nog helemaal bij Victoria,  in m'n hoofd, ja wat wil je, Álbert was net dood.
Toen las ik iets over Albert Bridge. Een brug over de Thames, die ik nog nooit had gezien. Mijn man ook niet. Heel raar.
Dus dat werd een mooi doel voor een wandeling. Het was een beetje tegen schemer aan, de zon was net onder. En we vonden het fantastisch!

We liepen er over heen, we liepen er onder door, aan de kant, we stonden aan beide kanten  en we bleven heel lang kijken. Tot het bijna donker was.

De brug is uit 1874 en tien jaar later moest er al versteviging komen, de brug werd toen de 'Trembling Lady' genoemd.
En daar moesten soldaten ernstig rekening mee houden.
Er was nog een probleem. Kijk het is natuurlijk een prachtige brug om over te wandelen.
Bovendien is er aan de noordkant van de brug weinig groen. Wel aan de zuidkant, daar ligt Battersea Park
Dus ook mensen met honden, wandelden graag over de brug op zoek naar dat park. Die honden plasten veelvuldig op de brug en zo ontstond er een urineprobleem, het hout werd aangetast.
 Ik vind het heel gek dat de brug jaren later, na weer een renovatie, niet geopend werd door een afstammeling van Albert.
Daarvan zijn er toch meer dan genoeg, zou je denken.
Nee, de brug werd geopend door twee honden, genaamd Prince en Albert.
Honden uit een nabijgelegen asiel. Zij mochten er met hun begeleiders als eersten over lopen.



De brug heeft vele kleuren gehad, maar is nu geschilderd in pink, blue and green. Dat is om voor de schepen de zichtbaarheid te vergroten als het mistig is. Ik weet niet of dat zal helpen hoor, maar er zal over nagedacht zijn en het ziet er prachtig uit.