Bureau

Mijn man werkte bij IBM.
Eerst nog even kort bij Fokker en daarna de rest van zijn werkzame leven, bij IBM.
Op verschillende locaties.
Hij was pas geleden jarig en onze kinderen gaven hem (en mij!) een etentje, in restaurant Bureau. 
Dat is een restaurant, gevestigd bovenin de voormalige schrijfmachinefabriek van IBM, met uitzicht op twee andere IBM-gebouwen. Alle drie de locaties meer dan bekend terrein.  Aan de Johan Huizingalaan.

Kijk, daar staat hij, mijn man. Op het dakterras van Restaurant Bureau. Uitkijkend over zijn voormalig werkterrein.
Wat een leuk idee, niet? Echt lief bedacht!
Er is werkelijk een fantastisch dakterras, heel groot en met een geweldig uitzicht.
Helaas regende het, maar we konden ons heel goed voorstellen dat je daar zit, uitkijkend over de stad en naar de zonsondergang.
Ik heb me ter plekke voorgenomen nog eens terug te gaan op een mooie dag.
Er was heel veel groen, al zie je dat niet op de foto. Kruiden, die ook in de keuken worden gebruikt.  Ook binnen veel groen.

Binnen was het fijn. We werden verwelkomd door een ober die zich voorstelde en iedereen een hand gaf. Dat vond ik al erg leuk. Soms lijkt het in de horeca of je blij moet zijn dat je binnen mag komen, hier niet.

Ook de andere obers waren erg vriendelijk en voorkomend, vond ik. Onze kinderen waren wat kritischer.
Die vonden het geen goede zaak dat een ober desgevraagd niets kon vertellen over een bepaalde term op de menukaart.
Ik vond het helemaal niet erg, want hij was erg charmant en ging meteen informeren om vervolgens terug te komen met het antwoord.
Hoe dan ook, ik voelde me erg welkom. Misschien ook wel hierdoor:

De ruimte is groot en hoog. In sommige restaurants levert dat qua geluid problemen op, doordat je elkaar nauwelijks kunt verstaan. Maar dat was hier niet het geval.
Er was ook geen achtergrondgejengel. Heerlijk!
Het eten was voortreffelijk vond ik. Echt erg lekker. Met voldoende keus uit vlees, vis of vegetarisch.

We hadden echt een superavond.
De kinderen hadden er best moeite voor moeten doen, het regelen van oppas bijvoorbeeld.
En we werden ook nog opgehaald en thuisgebracht!

Scheepskameel

Wat is dat nou weer, een scheepskameel?
Ik kan (nadat ik het opzocht), het antwoord geven:
Een Scheepskameel is een uitvinding uit 1690 van de toenmalige stadstimmerman van ’s Lands Werf – zo heette het Marineterrein in Amsterdam vroeger. Een scheepskameel was een systeem van grote houten drijvers die aan schepen werden verbonden om de diepgang tijdelijk te verminderen. Op die manier konden schepen over lager water heen worden ‘getild’.

Tegenwoordig  is het een restaurant op datzelfde Marineterrein: Scheepskameel.
Onze zoon was jarig (30 werd hij, tssss)  en de laatste jaren is het een gewoonte geworden om met hem uit eten te gaan op zijn verjaardag. Hij kent Amsterdam op dit gebied beter dan wij en dus kiest hij het restaurant.
Ik zal eerlijk zijn, ik had niet zo'n zin. We kwamen van een oppasdag in Den Haag. Ik ben 's avonds nogal futloos. We zaten in een file, het was donker en koud en op het Marineterrein konden we het restaurant niet vinden en dwaalden we eerst wat verloren rond. Overdag zal het best een prachtig uitzicht zijn, maar veel hadden we daar nu niet aan.
Enfin we vonden het restaurant en vanaf dat moment ging het goed.
Wat een voortreffelijke bediening daar. We werden welkom geheten met een handdruk, namen plaats. Er kwam meteen lekker brood op tafel met boter en water en wat worst met pickles. Dat alles werd meteen aangevuld als het dreigde op te raken. Meerdere keren.
Dirk had zijn tas met laptop  buiten laten staan, rende weg om die te halen en in de tussentijd werd zijn servet zelfs opgevouwen. (De tas was er nog.)
We kregen duidelijk uitleg over de kaart en eigenlijk is dat de reden dat ik hier over vertel, want ik vond het bijzonder.
Voorgerechten, een stuk of tien. Leek allemaal heerlijk, maar wij deden het zonder.
Dan daarna, de groentegerechten. Er waren er denk ik vijf of zes en die komen vóór het hoofdgerecht. 'Want we willen graag de groente benadrukken'.
Daarna komt pas het hoofdgerecht. Ik had dat nog niet eerder meegemaakt en vond het speciaal.
Als we het vervelend zouden vinden konden groenten en hoofdgerecht ook tegelijk komen, maar dat was eigenlijk not done.
Wij dus alle drie aan een verschillend groentegerecht. Ik had iets met venkel, Frits iets met prei en Dirk iets met aardappel. Heerlijk, heerlijk, heerlijk!
Daarna dus het hoofdgerecht, gewoon een keuze uit een aantal. Ik nam schelvis en smulde, de anderen namen iets anders en smulden ook.
Naast ons aan een tafeltje zat een Engels echtpaar. Een van de obers (er liepen er een hoop rond en allemaal even vriendelijk, bijna zorgzaam),  nam de moeite om geknield bij de tafel zowat de hele kaart te vertalen, in uitstekend Engels. En het was druk hoor, helemaal vol.

Ik heb zo teruggedacht aan vroeger. Ik was een kind dat eigenlijk van groente niks lustte. Soms zat te kokhalzen. Niet dat dat hielp trouwens, geen flauwekul bij mij thuis. Mijn moeder was een uitstekende kok en alles moest gegeten worden. Alles, daar viel niet aan te tornen.
En nu... nu zat ik dus te genieten van een groentegerecht. Niet erbij, maar apart!
Genieten deed ik overigens ook van het gezelschap van onze jongste zoon. 

Zeker wil ik hier in de zomer nog een keer naar toe. Want de locatie is mooi denk ik.
We hadden letterlijk een heerlijke avond.

Vijfendertig, vijfenzestig en drieënzestig

Kijk, met deze uitnodiging begon de voorpret een paar weken geleden:

Ha, een fotoshoot... De laatste officiële foto van de kinderen is gemaakt toen onze dochter 18 was en een jaar naar Amerika vertrok. Ze is nu 30.
Toen waren ze nog maar met z'n drieën, maar nu hebben we er een schoonzoon en een schoondochter bij. En een kleindochter! Toen gingen we niet zelf op de foto en dat was nu wel de bedoeling.
Zo'n leuk idee! En dan ook nog op het strand, echt geweldig.
Maar... het is niet doorgegaan. De reden? Het was te mooi weer, te zonnig. En dan krijg je geen goede foto's.
Eerlijk gezegd kwam me dat wel een klein beetje goed uit, want voor een echte fotoshoot, wilde ik wel even naar de kapper. En wat nog nooit gebeurd was, gebeurde nu: kapper gesloten. Als een razende naar de stad gefietst, vier andere kappers geprobeerd, maar overal was het te druk.Grrr.
Gelukkig kwam er snel een alternatief plan. De taart ging gewoon door:

Dit is een citroentaart, voor mijn jarige man, maar er was ook droomtaart, oh zo lekker.
Vervolgens gingen we, in plaats van de fotoshoot, varen.
En wel in Broek in Waterland. Met z'n allen in een boot. Mét champagne én met chips. Het was echt heerlijk en Anna vond het ook geweldig. Kijk nou wat een stoer kind in d'r zwemvest!

Twee uur varen en het leek wel een vakantie. Prachtige omgeving ook. Zeker voor herhaling vatbaar.
Daarna gingen we even terug om Anna naar bed te brengen (een lieve vriendin van onze dochter kwam oppassen)  en toen gingen we op de fiets naar Loetje aan het IJ. Een prachtige lokatie waar we met elkaar heerlijk hebben gegeten.
Wat een mooie dag was het. Ik tel m'n zegeningen!

Ps.: Die fotoshoot staat nu in september gepland, maar dat blijft afwachten. De fotograaf moet het weer wel goed genoeg vinden natuurlijk.
Tenslotte ben ik gisteren gewoon vergeten dat het eigenlijk de dag was voor de rommelmarktfotoserie. Daar ga ik volgende week weer mee verder.