Kringloopvondst

 

Ken je haar? 

Als het mij was gevraagd had ik het niet geweten. Toch is ze best bekend geworden. 

Het is Cicely Mary Barker ( (1895-1973).

En als dat je niets zegt, zij is de tekenares van hele lieve boekjes met hele lieve verhaaltjes erbij. Over feeën en planten. 

Ze bedacht en tekende de Flower Fairies. 

Dat wordt in Nederland vertaald als Bloemenkinderen, althans in het boekje dat ik voor 0,50 in de kringloop kocht. 

Ik vind het geen mooie vertaling, want kinderen zijn geen fairies, maar dit terzijde, daar gaat het niet om. 

Ik had al een paar van die boekjes. 

Bloemenkinderen van de Lente, Bloemenkinderen van de herfst. Enfin zo is er een hele serie. 

Maar dit deeltje kende ik niet en vind ik nou juist zo leuk omdat het over bloemen langs de kant van de weg gaat. 

Flower Fairies of the Wayside. 

Ik hou van bloemen langs de kant van de weg. 

Barker zegt en daar moest ik wel om lachen: 

'Flower Fairies en alles wat ik er over vertel is verzonnen. Maar ik wil duidelijk stellen dat ik alle planten en bloemen natuurgetrouw heb getekend en alle eigenschappen die ik noem, zijn juist'. 

De Rode Klaver herkende ik wel, maar daarnaast zie je Look zonder Look en daar had ik nog nooit van gehoord. 

Ook niet van Agrimonie, de Gele Morgenster en de Gele Hoornpapaver. Dus die heb ik allemaal opgezocht en ja hoor, Barker was inderdaad heel zorgvuldig. En ik kende de planten wel, maar niet van naam dus.

Nou, een hoop plezier voor 0,50. Wie hepput!

Wie probeert en zich onverdroten oefent...

 Het komt nog maar zelden voor dat ik iets koop en als toch, dan is het in een kringloop en meestal een boek. 

Mijn laatste aanwinst kostte mij 0,50. Ik heb er niks aan, maar het is echt leuk en ik heb nooit geweten dat er zulke boeken bestonden. 

Het fenomeen bordschetsen ken ik natuurlijk wel. Dat hoorde bij het vak tekenen tijdens mijn opleiding. 

Ik heb er geen trauma van hoor, maar ik kon en kan absoluut niet tekenen. Toen niet en nu niet, nooit. 

Er zijn mensen die denken dat iedereen kan tekenen, maar dat is niet mijn idee. 

Misschien zijn er wel kínderen die een trauma hebben omdat hun juf nou nooit eens iets leuks op het bord zette. Of een voorbeeld afleverde...  't Is niet anders. 

In het boekje zijn voorbeelden te zien van bordschetsen. Misschien had het me geholpen, maar ik denk het niet. 

Leuk om te zien is het wel, kijk zelf maar:

Twee verschillende bladzijdes zijn dit. Verder staat er veel Sinterklaas in en zwarte Piet. Die hoefde maar gedeeltelijk ingekleurd. Engelen, Maria, boerderijen uit verschillende delen van ons land, bloemen, molens, schepen... Noem maar op. 

Maar het allermooist vond ik de peptalk in de inleiding:

Enzovoorts. Ik heb helaas geen jaar van uitgifte van dit pareltje kunnen ontdekken. Maar ik gok dat het nog voor mijn tijd was.

De duvel en z'n ouwe moer

 

Bergen op Zoom dus. 

Zei ik al dat ik het zo'n leuke stad vond?

Nou dat vond ik.

Want afgezien van het feit dat er veel te zien is en dat er heerlijke terrassen zijn, vond ik ook nog eens dat er veel leuke winkels waren. 

Een supermooie en gezellige tweedehands kledingzaak en vlak daarbij een mooie... ja hoe moet ik het eigenlijk noemen? 

Op het bord  boven de ingang was in ieder geval duidelijk aangegeven wat ze er hebben.

En daarbij hebben ze ook nog een hele leuke winkelmevrouw. Enthousiast over haar werk. Ze heeft nog gewoon een reguliere baan vertelde ze, maar een paar dagen in de week doet ze de winkel erbij. De ruimte huurt ze.  En al met al levert het haar genoeg op voor een vakantie. Plus dat ze natuurlijk op speurtocht gaat om materiaal voor de winkel te scoren. 

Alles leuk geplaatst, maar ook weer niet zo gestyled dat je denkt dat het helemaal geen ouwe meuk is.

De winkelmevrouw liet ook nog een mooi voorwerp zien, een soort speeldoos. Daarmee is ze te zien geweest in Tussen Kunst en Kitsch. Het had inderdaad waarde, maar ze had in haar winkel al een veel hoger bod gekregen.

En Bettie, heb je je beheerst? Je bent toch zo van het opruimen? Nou nee, natuurlijk niet. 

We hebben er lang over nagedacht en uiteindelijk op een terras een spelletje gedaan: wel of niet kopen. Ik nam een papiertje in mijn hand, maakte een vuist en als mijn man raadde in welke hand het papiertje zat, dan ... 

Hij raadde het en zo kwam ik thuis met een groene bloempot en twee kopjes. 

Kringloop

'Ga je mee naar de kringloop?', vroeg mijn vriendin afgelopen vrijdag.
Ze had geen betere vraag kunnen stellen, want wat had ik daar zin in, na al die dagen binnen.
En het kan weer hè. Ik kan Frits met een tamelijk gerust hart alleen thuis laten.
Dus we gingen.
Er zijn in Hoorn geloof ik wel vijf kringlopen. En allemaal vrij dicht bij elkaar.
We gingen eerst naar Noppes.
Dat vind ik de minst leuke, want te groot en heel erg netjes en duur. Voor een kringloop dan hè en op een of andere manier heb ik er nog nooit iets gevonden. Maar Noppes is natuurlijk altijd beter dan geen kringloop.
Daarna gingen we naar Dorcas en dat is mijn favoriet.Dorcas is een christelijke hulporganisatie. 
De opbrengsten van Dorcas zijn bestemd voor projecten in Oost-Europa en Afrika. Dus een Dorcas aankoop steunt een goed doel. Ha win-win, toch?

Ik vond er deze geborduurde plaat. Echt heel mooi geborduurd. In een afschuwelijke, kapotte lijst helaas. Ik heb er een tijdje naar staan te kijken, een rondje gelopen, nog eens gekeken. Ik dacht eerst dat het Marokko was, Marrakech,  vanwege de toren die je er op staat en die je op deze foto niet ziet. Maar thuisgekomen bleek dat de toren niet klopte met die in Marrakech en verder is er behalve die ezel ook niets Marrokkaans op het werk te zien. Dus het zal Zuid-Europa zijn.
Ik kocht hem. Mijn vriendin vond het niks en was verheugd dat ik hem niet zelf wilde houden. Deze is bedoeld voor een grote ezel-liefhebber.

Verder vond ik er ook nog een meisjesboekje dat ik nog niet had. Met een illustratie van Lies Veenhoven. Dat boekje houd ik natuurlijk. Die verzameling kan nog steeds worden uitgebreid. Hier zie je de verzameling: klik
Toch is het gek. Dat ik bij Noppes nooit iets vind en bij Dorcas altijd. Deze vestiging in Hoorn is er nog maar kort en dit was mijn derde bezoek. Iedere keer vond ik er iets. Er is ook een vestiging in Andijk, daar kwam ik niet heel vaak, maar ging er nooit met lege handen naar huis.
Volgende keer maar weer eens naar een van de andere winkels. 

Raak!

Al heeeeeeeel lang was ik niet meer in een kringloopwinkel of rommelmarkt. Terwijl dat toch gewoon een van mijn meest geliefde bezigheden is. En Koningsdagvrijmarkt ook gemist...
Maar nu was ik er weer eens.
En meteen raak. Kijk maar:

Toen Odin één werd en ik zijn ouders vroeg wat een mooi cadeau voor hem zou zijn, dachten zij aan een hobbelpaard.
Nou ben ik toevallig van mening dat ik een cadeau zelf ook leuk moet vinden. En de prijs van een hobbelpaard vond ik veel en veel te hoog.
Dus kreeg het kind een ander cadeau, namelijk zijn eerste schoenen.
Maar ja, dat hobbelpaard wilde ik evengoed kopen hoor, maar dan op Marktplaats of zo.
Indertijd voor Anna ook een hobbelpaard gekocht, voor een tientje.
Enfin, je raadt het al. Gisteren vonden we deze knol. Ook voor een tientje.
De ervaring leert dat er maar kort gebruik van wordt gemaakt, dus daarna kunnen ze het weer rustig doorverkopen. Dat deed onze dochter ook met Anna's hobbelpaard.
Verder vond ik een superleuke houten legpuzzle, een puzzle ja, geen puzzel:

Mijn man en ik hebben hem in de winkel eerst even zitten maken, want ik wil wel dat zoiets compleet is. Dat was-ie.
En tenslotte nog een boek voor Jet, voor als ze groot is en al lang zelf kan lezen. Duurt nog even, maar mijn dochter vindt het leuk om boeken te hebben met de naam van de kinderen. Ik ook.
Er is best veel Anna, wat minder Noor en wat minder Jet. Dus ik moest wel toeslaan voor 1 euro.

Ik houd van kinderboeken dus dit verhaal heb ik op de terugweg gelezen. Over een Jet, met flaporen. Maar ze wordt er niet mee gepest, omdat zoveel kinderen flaporen hebben en ze met die oren heel snel kan schaatsen! Totale kosten: 12 euro en 30 cent.  Dat noem ik scoren!

Come along, vicar

Winkelen in London, dat gaat natuurlijk heel erg goed. Het barst er van de winkels. Natuurlijk in de grote winkelstraten, Oxfordstreet, Regentstreet. Natuurlijk in de grote winkels als Harrods, Fortnum&Mason en noem maar op.
Vroeger heb ik veel gewinkeld hoor in London.
Het was toen ook nog echt goedkoop. Ik heb er mijn moeders Wedgwood servies vandaan gesleept, wat nog een heel gedoe was, met de boot.
Maar nu gaan we niet meer echt winkelen. Wat niet wil zeggen dat ik niet in winkels kom. Maar niet gericht. Deze keer kocht ik alleen iets op een rommelmarkt.
Waarom weet ik ook niet, ik kon ze gewoon niet laten zitten daar. Ik dacht eerst dat het een vreselijke rommelmarkt was en dat ze veel te duur zouden zijn.

Ieder weldenkend mens zal ze verschrikkelijk vinden, inclusief mijn man, maar ja, ik kan er echt niets aan doen.
Dus zitten me nu thuis te vertederen, op mijn eigen vensterbank tussen het groen.  Ze kostten maar een pond. Ze waren ook heel vies, maar niet meer toen  ze uit de afwasmachine kwamen. Soms gaat het zo.

Ergens in zo'n toevallige winkel, zag ik ook deze kaart, waar ik erg om moest lachen. Ik vind hem niet eens leuk getekend, maar de situatie is zo grappig en zo engels. Het herinnert me aan Agatha Christie. Daar is ook altijd wel een vicar en er zijn ook altijd old ladies.
Ik stop met London. Maar als ik weer ga, begin ik gewoon weer opnieuw.
Pffff, misschien pak ik er nu eens even lekker een Agatha Christie bij.

Twee kringloopvondsten

Wat een mazzel had ik toen ik dit boek vond in een kringloop. 3, 50 stond er in, maar ik hoefde slechts 50 cent te betalen. 50 cent voor zo een prachtig jeugdboek. Het is niet te geloven.
Vroeger als kind had ik dit boek zelf, maar ik denk dat ik het letterlijk heb stuk gelezen, want ik had het niet meer.
Nu dus weer wel, ik heb het helemaal herlezen en met net zo veel plezier als vroeger.
Wat een spannend verhaal.
Ik denk dat mijn grote liefde voor Londen ontstaan is door dit boek. Het speelt zich namelijk af in Londen, maar dan wel 19e eeuws Londen. Daar scharrelen groepjes arme kinderen, meestal wezen hun kostje bij elkaar in de modder van de Thames. Zij zijn de modderjongens
Het gaat over een Nederlandse tweeling uit Krommenie. In de hoop op een beter leven zijn ze met hun vader naar Londen gekomen, maar daar gaat er van alles mis en Jan en Agniet zijn op zich zelf aangewezen.
Enfin, de kinderen beleven allerlei spannende avonturen natuurlijk en het loopt goed af.
Je zou dit een historisch jeugdboek kunnen noemen en het zou een herdruk verdienen in mijn ogen. (ik heb verder nooit iets van Dick Dreux gelezen, vroeger bedacht ik niet dat dat misschien wel leuk zou kunnen zijn)
Maar de namen van straten en plekken in Londen zijn door dit boek in mijn hoofd blijven hangen. Bijv. Belgravia Square, Ludgate heuvel, Petticoat Lane.

En dan heb ik het nog niet over de illustraties gehad. Die zijn in zwart-wit en gemaakt door Carl Hollander. Die is misschien beter bekend door zijn illustraties van de Pippi Langkousboeken.

Toen ik ook nog dit mooie, lieve kannetje vond, kon mijn kringloopbezoek echt niet meer stuk. Het kannetje heb ik aan mijn dochter gegeven, maar het boek houd ik lekker zelf...

Koning Babar

Wow, ik had een leuke kringloopvondst. Een boekje uit de Babar serie. Babar het olifantje kende ik als kind niet. Dat had makkelijk gekund, want de eerste Nederlandse vertaling van deze franse reeks dateert uit 1949. Mijn vondst ook. De vertaler is Henk Cornelissen
Toen onze kinderen klein waren hadden we de boekjes wel. Zo'n lief leuk olifantje. Le petit éléphant.
De boeken werden geschreven door Jean de Brunhoff. Het eerste verhaaltje werd in 1930 bedacht door zijn vrouw voor hun zieke zoontje. Het werd een serie. Er waren al zeven deeltjes toen Jean de Brunhoff overleed in 1937. Zijn zoon is er toen mee verder gegaan.

 Mijn boekje is in zwart-wit, behalve de kaft. De latere uitgaven waren in kleur. Dit is deel drie. En ik ben er blij mee.

Donderdag: kringloop

Ik moest gisteren voor een vervelende behandeling, die vandaag nog voortgezet wordt, waardoor ik niet naar Anna kan, naar de tandarts.
Het tijdstip kwam me totaal niet uit, maar ja, mijn tandarts is een schat en heeft ook recht op vrije tijd natuurlijk.
Toch werd ik een tikkeltje sikkeneurig en dan is er wel iets dat goed helpt.
Nee, geen roze koek, kauwen is wat moeilijk momenteel.
Maar een bezoekje aan de kringloop is echt een hele goede troost.
Deze keer eens een andere kringloop, eentje in Zaandam (Het Goed), waar ik bijna nooit kom. En wat denk je?
Ik vond een hele stapel meisjesboeken uit de Zonnebloemserie die ik nog niet had. Zeer redelijk prijs. Daar knapte ik erg van op moet ik zeggen.
Kijk:

Ik kende ze alle zes niet. Dus ik sloeg mijn slag.
Blij met de illustraties. Twee ervan zelfs van mijn favoriete illustratoren: Hans Borrebach en Lies Veenhoven

Eén boekje had ik al zag ik toen ik thuis kwam. Dat van de Blijde Nachtegaaltjes. Die titel alleen al. Geweldig toch? Iemand geïnteresseerd? Laat het me weten en ik stuur het je op. Het boekje is in goede staat en als je wilt weten hoe het er uit ziet, moet je maar even hier kijken: klik
(Wat me er aan herinnert, dat niemand het borduurwerk van het Concert des levens wilde hebben. Maar er is nog niets verloren hoor. Ha, ik heb het nog niet weggegooid, je kunt me nog steeds laten weten dat je het wilt hebben. En hier kun je het zien: klik)

Donderdag: Kringloop

Op onze wekelijkse oppasdag in het huis van onze dochter in Amsterdam, moet ik meestal wel even een boodschap doen als Anna slaapt.
En dan kom ik langs een kringloop. Nou ja, ik ga er niet lángs, ik kan er natuurlijk helemaal niet voorbij. Ik moet even naar binnen.
Soms vind ik dan wel eens wat. Soms hoor, hahaha.
De laatste keer stonden deze kabouters op me te wachten. Ik zag ze buiten al en ze riepen me.
Ze waren behoorlijk vies, maar ze vonden het helemaal niet naar in de wasmachine, dat zie je wel aan hun koppies toch? Brandschone koppies!
Ik word echt vrolijk van dit stel. Zal wel een afwijking zijn. Maar geen gevaarlijke afwijking. 
Vorige week kon ik niet oppassen en dus ook niet naar de kringloop en deze week komt Anna bij ons logeren en kan ik dus weer niet. Dus ik weet zeker dat de schatten zich gewoon hebben opgestapeld als ik volgende week weer eens even ga kijken.
Heb jij een leuke kringloop/rommelmarktfoto en wil je die delen? Stuur hem op en ik plaats hem volgende week, met een link naar jouw blog natuurlijk. Mijn adres? Klik

Donderdag: kringloop, rommelmarkt, verzamelen en een give-away

Wat ik op de VerzamelaarsJaarbeurs kocht, was dit boekje. Gevuld met plakplaatjes. Zo schattig. Helaas niet compleet, maar toch.
Het was van de Margriet, de moeder en kind club. Helaas zonder jaartal, maar ik gok toch eind jaren vijftig, begin jaren zestig.
Leuk, de moeder kreeg de Margriet en het kind de plakplaatjes. Waren ze allebei even zoet!

Mijn oude vriendin Marga, nee, ik moet zeggen mijn oudste vriendin, schreef me nog een stukje over háár bezoekje aan de VerzamelaarsJaarbeurs. En dat Marga baalde kan ik me zo goed voorstellen, want je bent echt kapot na zo'n dag hoor. Ik kon ook bijna niet meer lopen, toen ik het beursgebouw uit was.
'Wij waren jaren geleden, toen Karin net “in de familie” was, ook bij deze beurs. Per trein. Het was een geweldige dag, ik heb mijn ogen uitgekeken. Maar waar ik het eerste aan denk, als deze beurs ter sprake komt is: we waren dus per trein, vanuit Bergen op Zoom. JW had mij afgezet voor het station en ging de auto parkeren. Toen we ‘s avonds terug kwamen (ik was total loss, ondanks het kunnen uitrusten in de trein!) bleek dat JW de auto nogal ver weg had gezet, zeker 10 minuten lopen (geloof ik!). De reden: hij ergert zich dood als hij moet betalen voor parkeren en weigert dat meestal. Zo ook toen: hij had de auto ergens in de wijk achter het station gezet! Dat is dus mijn verhaal bij je blog van vandaag!'

Tenslotte had ik verteld vorige week dat ik ook nog iets kréég.
Toen ik nog als thema 'bordjes' had, op donderdag, heb ik foto's laten zien van het bordje dat ik het vaakst zag en het vaakst fotografeerde.
Dat is inmiddels een verzameling geworden. Alleen van foto's dan hè, want de echte bordjes verzamelen zou ik heel leuk vinden, maar dan moet ik nog een vrije muur hebben en die heb ik helaas niet.
Wat zou het leuk zijn trouwens een hele muur met bordjes zoals deze: klik.
Maar een fotoverzameling kan natuurlijk altijd. Dus toen ik een borduurwerk zag met deze tekst, vroeg ik  de standhouder of ik een foto van zijn borduurwerk mocht maken. Dat mocht.
Hij vroeg of ik het mooi vond. Naar waarheid zei ik dat het een mooi borduurwerk was, maar dat het mij om de foto ging.
Hij vertelde dat hij het gekregen had als prijs bij een hardloopwedstrijd (!) en dat hij het verschrikkelijk vond en dat hij er van af wilde en of ik het mee wilde nemen. Want anders móést hij het wel weggooien.
Dat ging me te ver.

Weggooien kan altijd nog dacht ik. En het is echt een mooi borduurwerk. Ook heel mooi ingelijst door een professionele lijstenmaker.
Bij mij past het niet. Ik stel me tevreden met een foto. Maar...
Is er misschien iemand die ik er een plezier mee kan doen? Heel misschien? Want in dat geval stuur ik het met alle plezier aan je op. Het is echt te mooi om weg te gooien. Wil iemand er een tas van maken? Of een kussen? Of gewoon ophangen?
Laat het me weten. Als er meer belangstellenden zijn, zal ik loten!

Donderdag: Kringloopdag. Met deze keer... een poppenhuis

Kijk nou toch eens hoe leuk. Een klein poppenhuis voor mijn kleindochter. Ze heeft al een poppenhuis, dat mijn vader voor mijn dochter timmerde. Of eigenlijk heeft ze het nog niet. Het is behoorlijk groot en daar is ze nog niet aan toe. Het staat te wachten bij haar ouders op zolder. Wel heel leuk dat het er gewoon nog is.
Dit poppenhuis(je) was er ook nog. Alleen niet bij mij thuis.  Ik vond het een paar weken geleden in een kringloop. Het ziet er nog helemaal goed uit. En hiermee is maar weer eens bewezen dat een kringloop bezoeken behalve leuk ook nuttig is. Want de prijs? Nou, ik heb er 2,50 voor betaald. Dat is nog eens boffen hè. (Ook een kwestie van vaak gaan kijken natuurlijk).

 De meubeltjes waren er niet bij. Die zijn nieuw. ik vond ze een dag later (echt waar, heel toevallig en zonder dat ik er op uit was) in de Hema. Evenals de nieuwe bewoners. Alsof het er voor gemaakt is toch?

Heb jij nou ook iets te laten zien over een kringloop of rommelmarkt? Of heb je een mooi verhaal er over te vertellen?
Mail het dan, klik en ik plaats het volgende week hier, met een link naar jouw blog natuurlijk!

Donderdag: Kringloop

Vorige week berichtte mijn collega Mien hier over haar verzameling kabouters. Klik
Deze week mocht ik de kabouters met eigen ogen aanschouwen. En leuk dat ik ze vond.
Ook de Sneeuwwitje-en-de-dwergen verzameling zag ik. Ook al zo leuk. En de smurfenverzameling. Ik heb niet veel met smurfen, niks eigenlijk. Maar zo allemaal bij elkaar was het toch een pracht. Al die poppetjes hebben ook een eigen gezichtsuitdrukking. Grappig hoor.
Ik voelde al bijna een nieuwe verzameling aankomen.
Helemaal toen Mien mij 'een dubbele' gaf. 'Voor Anna' zei ze erbij.

Tja en aangezien ik mijn enige kleindochter toch niet van een kabouter kan beroven, zelfs al heeft ze die nog nooit gezien,  moet ik toch misschien zelf maar eens op zoek.
 Meteen na mijn bezoek aan Mien, heb ik nóg een bezoekje gebracht en wel aan de kringloopwinkel Noppes. Fantastische naam voor een kringloop en sommige dingen zijn ook echt voor nop.
Maar kabouters zag ik niet. Misschien maar beter ook.

Zie je trouwens het boek waar de kabouter op staat? Nelleke's opvoeding, van Fenna Feenstra?
Ik had het boek (een echt meisjesboek) al, als pocket. Letterlijk stuk gelezen.
En nu kreeg ik deze mooie ingebonden uitgave zomaar van Mien.
Daar ben ik nog veel blijer mee dan ik zou zijn met alle kabouters, dwergen, smurfen en ander gespuis bij elkaar. 
Ik had voor Mien een paar kinderboekenweekgeschenken mee. En een kinderbijbel voor haar man die kinderbijbels verzamelt.
En eigenlijk is het zo ook een soort kringloop, toch?
Heb je nou zelf een leuke kringloop/rommelmarktfoto of een verhaal, of een combi, stuur het me op en ik plaats het volgende week donderdag. Uiteraard met een link naar jouw blog. Hier is mijn adres: klik

Rommelmarkt

Els (klik) stuurde mij deze keer een rommelmarkt gedicht. Echt leuk, zoals het inderdaad af en toe voelt, als je zelf 'zit':

Rommelmarkt  

De mensen kijken niet, ze overschouwen

en varen als een schip voorbij

ik zie ze in gedachten bouwen

aan een toekomst vol verleden tijd  

ik daarentegen wil dat laatste kwijt

en heb het op een tafel uitgespreid 

ik sta het minzaam aan te prijzen

met een glimlach vol gelatenheid 

soms stopt er iemand aan mijn stand

en neemt iets vast of durft te wijzen

ik kijk dan op en knik gedag

vol hoop dat ik verkopen mag  

een euro is nog veel te veel

ik zie het al aan hun gezicht

alsof ik van hun moeder steel

terwijl ik hier mijn ziel verdeel 

ze bieden 50 eurocent

een stuk dat mij zo dierbaar is

wat ik hen bijna huilend zeg

voor 80 cent doe ik het weg  

waarna ik schrijf in dit gedicht:

alweer iets kwijt dat ik niet mis. 

© bert deben 

En eigenlijk drukt hij hieronder ook precies dat gevoel uit:

Je kunt nog steeds meedoen met deze rubriek. Stuur dan jouw rommelmarkt/kringloop foto of verhaal  en ik plaats het volgende week donderdag met een link naar jouw site. 
Mijn adres: klik

Kringloop Utrecht

Kijk nou toch wat een leuk spelletje ik kocht in een kringloop in Utrecht.
Alleen al het feit dat het nog gewoon GanZEbord heet in plaats van GanZENbord.
En dan die lieve gansjes die erbij zitten. Helemaal compleet is het spel. Zelfs de spelregels zitten er nog bij.
Zo'n onschuldig spelletje is het trouwens niet hoor,  al zouden de plaatjes je dat aanvankelijk wel laten denken.
Maar op nr. 58 ben je nog steeds dood, net als vroeger. En dat doodgeschoten gansje vind ik ook wel zielig.
Ja nou ja, sprookjes waren nou ook niet één en al liefelijkheid. Ik bedoel een vergiftigde appel eten en vervolgens niet meer wakker worden... en zo zijn er nog wel meer voorbeelden natuurlijk.
Toch hebben we dat met z'n allen gewoon overleefd.

Evenals bijv. het liedje van het groene knollenland waar het ene 'parmante' haasje werd geschoten. Wat het andere haasje zeer had verdroten. Tja. Ik weet nog dat ik dat als kind wel erg zielig vond. Maar meer ook niet.
Hoe dan ook, ik ben blij met het spelletje.
Heb jij ook een leuke kringloop/rommelmarktfoto en wil je hem delen? Stuur hem dan op en ik plaats hem volgende week in deze 'rubriek', met een link naar jouw blog natuurlijk.
Mijn adres: klik.

Rommelmarkt op donderdag

Ik denk dat het Waterlooplein de allereerste rommelmarkt was waar ik ooit kwam. Als kind. Ik denk dat mijn moeder vond dat ik daar wel eens moest zijn geweest. Veel vond ik er niet aan.  Toen.

Nu kom ik er ook nog wel eens. Het is in de buurt van verschillende musea en op een mooi plekje. Het gedeelte met de echte handelaren sla ik over, maar er zijn nog steeds wat boekenstallen met goeie boeken. 3 voor 5 euro, daar kan je niet voor sukkelen. Toch?

Jeanne bezocht weer andere rommelmarkten, namelijk in Engeland. Deze foto's stuurde ze:

Het lijkt mij geweldig, een rommelmarkt in Engeland.  Daar is de onderste foto van. Kringloopshoppen voor een goed doel. Beter wordt het niet.
De bovenste foto maakte Jeanne in haar eigen buurt. Ook voor een goed doel (Roemenië) kun je daar kringlopen, buiten bij een boerderij.  Nou, aangezien Jeannes eigen buurt tamelijk dicht bij mijn eigen buurt is, moet ik maar eens goed gaan opletten...
Leuk dat je meedeed, Jeanne. En pas op hoor, je schrijft dat je nog niks hebt gekocht, maar voor je het weet ben je verslaafd!
Jeanne heeft een blog, dus neem daar vooral eens een kijkje. Je vindt haar hier: klik

Stoeltjes

Wat je allemaal niet tegenkomt op een doodgewone fietstocht door West-Friesland. Overal tulpen in de aanbieding, maar ook verse eieren, aardappelen, appels, peren, bakken met viooltjes en... deze twee stoeltjes.
Voor als Anna groot genoeg is om er op te zitten. Er moet wat gelijmd worden, wat geschuurd en geverfd en dan zullen ze er geweldig uitzien dacht ik zo. Vijf euro voor betaald. Koopje toch?
De mevrouw die ze verkocht had ook een driewieler staan en een kinderstoel en een poppenwagen en... en..
Ze woonde in een grote boerderij langs de weg en alles stond met touwtjes vastgebonden aan hun hek.
'Ja' zei ze, 'als ik niks kan kopen op een rommelmarkt vind ik er niks aan. Dus dan koop ik af en toe eens wat en dan weet ik zeker dat ik het toch wel weer kwijt raak. Ik ben een gelukkig mens. M'n man gezond en ik ook. Ik heb drie kinderen en die hebben allemaal werk en met de kleinkinderen gaat het ook best. Dus als iemand tegen me zegt dat ik knettergek ben, dan zeg ik kijk maar uit, waar je mee omgaat, raak je mee besmet. Ik zeg altijd wat terug, altijd. Ik ben een gelukkig mens! Hebt u een touwtje nodig, dan bind ik ze aan elkaar vast in uw fietstassen'.'

Toen we wegreden kwam er een ander echtpaar aangefietst. Zij hadden de stoeltjes ook gezien en wilden ze op de terugweg meenemen. Te laat!
'Ik koop er nog wel eens een paar hoor', zei de vrouw van de boerderij, 'ik raak ze heus wel weer kwijt. Ik ben een gelukkig mens'.

Rommelmarkt IJhallen

Het was weer leuk hoor, afgelopen zondag in de IJhallen. Niet in de laatste plaats doordat Anna en haar moeder mee waren. Zo kon Anna's moeder meteen goed- of afkeuren wat ik wilde kopen. Dit kwam door de selectie: een houten puzzel (50 cent), een puntgave en superleuke Memory ( 1 euro), een prachtig gebreid rood, wollen vestje, heel zacht (2 euro) en een superlief bloesje (50 cent). Mijn dag was weer helemaal goed, dat snap je!

En het kon Anna natuurlijk helemaal niets schelen, maar ze hing lekker op haar moeders buik in de draagdoek en het zonnetje scheen en ik vind dat je kringloop/rommelmarktopvoeding niet jong genoeg kan beginnen!

Favourite things

'Favourite things', vraagt Els deze week bij Stuur een Foto. 

Oké, heb je even Els?

Want dit is een bijna onmogelijke opgave voor een mens zoals ik, zo iemand die niet kan kiezen. Waar moet ik beginnen. Bij het strand? Bij boeken en dan speciaal oude meisjesboeken? Ik heb ook wel een favoriet museum en een superleuke tollenverzameling. Ons beider favoriete schilderij dan misschien, of m'n theepot. Of, of, of.

Nu ik er over nadenk is het eigenlijk fijn om veel dingen leuk te vinden en om in veel dingen geïnteresseerd te zijn. Dus niet langer denken. Als ik morgen weer moet kiezen zou het waarschijnlijk iets anders worden, maar nu kies ik even voor de rommelmarkt / de kringloop.

Ik koop wel eens wat en soms te veel, maar altijd maak ik foto's. Dus dat wordt weer kiezen. Eerst maar eens een collage.

En dan... ja dan ga ik toch voor deze foto: het eenzame blauwe glaasje. Echt een favoriet ding!

En dan doe ik deze ook nog even, want in de collage zie je het niet heel goed:

Kringloopvondst

Kijk nou toch! Ik vond in de kringloop een boek getiteld Bakvischjes lief en leed. Meestal vind ik die oude meisjesboeken erg leuk om te lezen. Vanwege de taal, vanwege de meestal superbrave en wat naïeve hoofdpersonen die hoogstens  een klein beetje ondeugend zijn, maar wel altijd recht door zee en met een goed hart natuurlijk. Maar dit was helemaal geen leuk boek. Het maakte me echter helemaal niks uit. Want kijk nou toch eens naar deze illustratie. Die is van Freddie Langeler (1899  - 1948 ). Zij maakte samen met haar man o.a. de Flipje Tiel boekjes. Zij was ook de moeder van Fritzi ten Harmsen van der Beek. Die weer met Remco Campert getrouwd was en waar Annejet van der Zijl het boek Jagtlust over maakte. Is het nog te volgen? Zo niet, ook niet erg. Want het gaat me echt om de illustratie. Zo leuk, met die lamp op de ronde tafel en die schoenen. En een stippeltjesjurk niet te vergeten. Vier van deze platen staan er in het boek. Echt super! Hier: nog eentje!