C'était mieux demain

 

'Wat spreekt u dat mooi uit mevrouw', zei degene bij wie ik een kaartje voor deze film bestelde. Dat vond ik leuk, maar ja het was natuurlijk niet bepaald een ingewikkelde Franse zin. 

Toch zorgde het complimentje ervoor dat ik probeerde tijdens deze film meer te luisteren dan te kijken naar de ondertiteling. Het was geen ingewikkeld verhaal dus dat ging best goed. Ik merk al een tijdje dat mijn talenkennis minder wordt. Dan heb ik het over Frans, Duits en ja, ook Engels. 

En eigenlijk kan ik dat niet uitstaan. Maar ik sta toch echt te stotteren als Franse bezoekers in de Statenpoort iets willen weten. Een fatsoenlijke uitleg geven in een van de talen wordt ook moeilijker. 

Lezen gaat nog prima, luisteren ook. Maar spreken? Pfff! 

Echt,  c'était mieux hier. 

En wat zal het zijn? Te weinig oefening, ouderdom, dementie? 

Bon, dit alles heeft natuurlijk helemaal niets met de film te maken. 

Ik had een trailer gezien en daar moest ik al om lachen, waardoor ik dacht dat het een grappige film zou zijn en die wilde ik graag zien. Ja,  genoeg narigheid op de wereld tenslotte. 

De film wás echt grappig. 'Vermakelijk', zei iemand die ik sprak. En dat was precies de juiste omschrijving vond ik. Er zat ook nog wel een klein serieus ondertoontje in hoor.  

Het verhaal: Héléne en haar man Michel leven in 1958 met hun grote kinderen een traditioneel leven. Zij is de huisvrouw en hij verdient de kost voor het gezin. Die mannerol en die vrouwenrol worden extra aangedikt.  Dan zie je haar in een kek jurkje, op hakken en volledig in de makeup de was doen, met de hand. En dan, dan wint ze een wasmachine. Ze is in extase, maar Michel vindt dat ze hem moet verkopen. Dat weigert ze,  er ontstaat een ruzie bij die wasmachine, daardoor ontstaat kortsluiting en dáárdoor worden ze geteletransporteerd. Naar het jaar 2025. 

Dat is natuurlijk een schok. Want in die zevenenzestig jaar is er heel veel nieuws gekomen. Onbekende dingen, computer, afstandsbediening enz. Dat roken eigenlijk niet kan, dat Algerije niet meer van Frankrijk is, hun dochter die wil trouwen met een vriendin...

 

Ik heb me de rest van de film afgevraagd hoe dit verder zou gaan. Terug naar 1958 en zo ja hoe dan? Of juist niet? 

En nu weet ik het, maar ik zeg het niet. De hele film is supergoed gecast en omdat je dat beter snapt als je het ziet, is hier de trailer: 

Van Odysseus en een dwarse herder.

In de afgelopen periode en nadat ik bijna een hele film lang had geslapen (terwijl ik van alle kanten hoorde dat het een fijne film was), was ik toch een beetje gespannen toen ik weer naar een film ging. 

Want ik vind het stom van mezelf en irritant. Ik wíl helemaal niet slapen. 

Ik zag eerst Jimpa en sliep niet. 

En daarna werd het nog wat spannender want ik ging naar The Odyssey. Een film die bijna drie uur duurt. 

Over Odysseus die na de Trojaanse oorlog op weg gaat naar huis. Hij doet daar twintig jaar over en krijgt te maken met allerlei moeilijkheden. Veroorzaakt door zowel goden als mensen. 

Het verhaal heeft me altijd geboeid en tijdens een cursus mythologie in de kunst heb ik me er nog extra in verdiept. Dus ik móést van mezelf. 

En... er was een pauze. Die is er bij een gewone film niet bij ons in de Cinema.

Dat scheelde, evenals de koffie vooraf en het water tijdens de voorstelling (Ook een beetje op mijn ogen, waarbij ik in het donker nogal knoeide en dat hielp ook)

Ik ga er niet te veel van zeggen. Ik heb heel veel kritiek op de film gelezen. 

Heel veel over het te harde geluid, maar daar was in onze cinema geen sprake van. Ook kritiek op allerlei andere aspecten. Ik deel die kritiek niet. 

Ik vond de film fantastisch. Wat een spektakel. Wat ontzettend knap gemaakt. Zoveel mensen, zoveel te zien, zoveel werk en zo ontzettend boeiend. Ik heb er van genoten! En ook van hem hieronder.

 Ik hou wat ruimte over, hahaha. En dus ook nog even een andere film:

Naar een waargebeurd verhaal.

 

Het verhaal namelijk van oudere herder op Sardinië, Efisio, die weigert om zijn huis en grond te verkopen. Er wordt hem heel veel geld geboden door een projectontwikkelaar die er een luxe vakantieoord van wil maken. Zo'n prachtig eiland, zo'n mooie kust. Ja het zou ongetwijfeld voor veel mensen aantrekkelijk zijn. En het verkopen zou ook voor velen aantrekkelijk zijn. Het bedrag dat de herder geboden wordt stijgt tot ongekende hoogten. 

De projectontwikkelaar heeft geld genoeg en begint alvast te bouwen om de plek van de herder heen.

Er is ook druk vanuit het dorp, immers zo'n resort zou werk opleveren voor veel mensen. 

Eigenlijk wordt Efisio alleen maar gesteund door zijn dochter Francesca. En dan wordt het een juridisch gevecht. De herder weigert en houdt vol. Het gaat om het land van zijn vader en grootvader en dat wil hij niet verkopen.

Een schitterende film, die ook best veel kritiek te verduren kreeg, maar ik vond hem heel goed. Met als kernvraag natuurlijk: hoe ver ga je en wat is het belangrijkste het behoud van erfgoed of vooruitgang? 

Er zaten, maar daar dacht ik pas thuis aan, wel wat vreemde dingen in de film. De oude herder die zijn koeien weidde op het strand bijv.  Maar het maakte me niks uit. 

Wat ik heel erg leuk vond was de aftiteling. 

Bij ons in de cinema is het min of meer de gewoonte dat je blijft zitten tot alles en iedereen die wat heeft gedaan aan het maken van de film,  is genoemd. Soms vind ik dat vervelend. En ook nogal zinloos omdat je het niet opneemt. 

Hier was het verrassend anders en verschenen alle spelers en makers nog even in beeld. Met hun namen erbij. Heel goed gedaan. 

.

Jimpa

 

Ik ging eigenlijk alleen maar op deze film af omdat Olivia Colman er in speelde. Ik wil alle films zien waar zij in speelt. 

Terwijl:  eigenlijk sprak het onderwerp van de film me niet heel erg aan.

Ik was verder gewoon een beetje zenuwachtig, want de vorige film had ik helemaal verslapen. 

Dat wil ik niet nog eens. Dus koffie vooraf, water tijdens en pepermuntjes. Ik heb een paar keer een vriendelijke stomp van mijn man gekregen en ik heb bijna niks gemist. 

Maar goed ook want ondanks dat van het onderwerp vond ik het een mooie film, erg mooi zelfs. 

En Colman was zoals gewoonlijk grote klasse. Hoe ze kijkt, hoe ze doet... 

De andere spelers ook hoor. Die John Lithglow kan er ook wat van.  Tot mijn verrassing deden er ook Nederlandse acteurs mee. De film speelde zich voor een groot deel af in Amsterdam, vandaar. Dat waren bijvoorbeeld Hans Kesting en Romana Vrede.

Het verhaal:  Hannah is filmmaakster en gaat met haar man en hun non-binaire kind Frances van zestien haar vader in Amsterdam bezoeken. Die vader is homo en daar al vrij jong gaan wonen. Vanwege de vrijheid die er in Amsterdam heerste (toen nog wel). 

Frances wil eigenlijk bij zijn grootvader gaan wonen voor een jaar. Ik denk om dezelfde vrijheid te kunnen ervaren. Hannah en Frances zijn dol op Jimpa zoals Frances hem noemt.  Jimpa noemt Frances trouwens zijn 'grandthing'. 

Jimpa is academicus, maar ook activist. Hij vindt dat Frances moet experimenteren. Maar Hanna vindt dat niet. De gezinsleden zijn interessant. 

Het verhaal is deels gebaseerd op het leven van de regisseur Sarah Hyde. Haar zoon, ook echt non-binair,  speelt de rol van de zoon, van Frances. Hij speelt dus eigenlijk zichzelf. En dat doet hij mooi. 

Ik vond de film mooi. Ik vond de film te lang duren (maar dat vind ik tegenwoordig van de meeste films, dus dat ligt aan mij. En ik vond de film een aanrader voor mensen die van Olivia Colman houden en/of in het thema zijn geïnteresseerd. 

• 
  

Slaap

'Nou, jij hebt heel wat uit te leggen', zei ik tegen mijn man. 

Zo'n opmerking zou natuurlijk op iets stoms van die man kunnen slaan, dat-ie een verhouding had of zo en dat ik daar dan achter was gekomen of... mijn fantasie ging weer eens even aan.

Maar dat was het dus niet hoor. 

Ik zei dat namelijk op het moment dat het licht weer aan ging in de bioscoop.  Omdat de film die  we net hadden gezien was afgelopen.

Tja, WE hebben die film niet gezien. Mijn mán zag hem. 

En ik zag het begin, af en toe nog eens een los stukje en het laatste kwartier. 

De rest van de tijd sliep ik en was niet wakker te krijgen. Ja eventjes en dan ging ik weer. Grrrr, belachelijk en onuitstaanbaar. Het gebeurt me ook nog eens heel vaak.  Ik heb dat altijd al gehad, maar deze keer was het wel heel erg. 

Enfin, ik bedoelde dat uitleggen dus letterlijk. 

Had ik nou maar koffie gedronken van te voren,  water meegenomen en iets te kauwen. Die dingen willen nog wel eens helpen. Maar niet dus. 

Dus zodoende ben ik nu aan het nadenken of ik nog een keer ga. Het kost me niks extra want ik heb een Cineville-pas. Het kost me wel tijd, vooral omdat je op zo'n middag eigenlijk niks anders meer doet. 

Mijn man vond de film wel aardig, een goede bekende  die ik tegenkwam na afloop vond ongeveer hetzelfde dus... ik weet het nog niet. 

Ik vond de hoofdrolspeelster erg leuk en goed en heel mooi om te zien. Zij heet Carmen Maura. Ik kende haar niet, maar ze speelde iemand van vierenzeventig. Terwijl ze zelf al tachtig is. 

Het verhaal, dat wat ik gelezen had en wat me na afloop dus werd uitgelegd, boeide me ook. 

Dus...ik weet het nog niet.

Ps: Weinig romantisch aan hè, zo'n slapende vrouw naast je.  Op je trouwdag nota bene. Maar later gingen we heerlijk uit eten. Op een prachtig plekje aan het water. Zevenenveertig jaar getrouwd!

The Devil wears Prada

 

Dat ik deel 2 van deze film wilde zien was zeker. Ik heb indertijd genoten van deel 1. 

Maar... eerlijk gezegd wist ik alleen nog maar dát ik genoten had, dat ik Meryl Streep heel goed vond en dat het over mooie kleren en schoenen en een krantenbedrijf ging. 

Het was  al tien jaar geleden dat ik deel 1 zag en dan ook nog eens in London, dus dat ik wat had gemist toen, was ook niet onwaarschijnlijk. 

Mijn man wist niet eens meer dát hij de film had gezien. En hij voelde ook geen dringende noodzaak om deel twee te bekijken. 

Ik ging met Edith. Ook zij had de film tien jaar geleden gezien en wist er ook niet al te veel meer van af. Maar zij voelde die dringende noodzaak wel en ik ook. 

We gingen eerst nog maar eens deel een bekijken. Gewoon thuis. En we vonden het weer een leuke film. 

's Avonds keken we en de volgende morgen om half tien, gingen we naar de bioscoop. 

Ik vond het weer een leuke film. Geen wereldproblemen, niet al te veel om extra over na te denken. Mooie kleding. Al is mooi misschien een understatement, ik vond het echt prachtig.  

Bewondering ook voor Streep die over drie weken zevenenzeventig wordt. 

En ook bewondering voor de andere spelers. Allemaal tien jaar ouder en goed geconserveerd. En allemaal totaal in hun rol.

Tenslotte: een enkele keer naar 'de gewone bioscoop' is best leuk hoor. Maar onze cinema krijgt toch (nog) de voorkeur.

Ps: Meryl Streep zag ik natuurlijk vaker. Zij is en was niet te missen. De allermooiste film met haar in de hoofdrol was voor mij Sophie's Choice. En hoewel ik me van die film wél heel veel herinner, ga ik die misschien ook nog eens opzoeken en kijken.  Of zou dat stom zijn?

The Choralist

Ik zag de film The Choralist, met Ralp Fiennes in de hoofdrol. Edith met wie ik naar de film was en ik,  konden allebei niet bedenken waar we hem van kenden. Maar zoiets is snel gegoogeld en we hadden hem allebei in meerdere films gezien. Een heel goede acteur, die man. 

Het verhaal: 

De film speelt in 1916, midden in de Eerste Wereldoorlog dus, in een dorp in Yorkshire. 

Het is een dorp met een zangvereniging, maar het aantal leden loopt terug. De meeste mannen moeten dienst doen en alleen de oude en jonge mannen blijven over. 

Dagelijks worden er berichten bezorgd met de aankondiging dat er weer iemand is gesneuveld. De jonge mannen wachtend op hun oproep.

De directeur van de plaatselijke fabriek heeft nogal wat te zeggen in het dorp en hij besluit dat de vereniging nieuw leven moet worden ingeblazen. Er wordt een nieuwe dirigent aangesteld. 

Niet iedereen is voor want het is iemand die in Duitsland heeft gewoond: Henry Guthrie Daarbij is hij vrijgezel, homo en niet gelovig. Maar hij wordt het toch, want die directeur kiest hem.

Duitse boeken mogen niet, Duitse muziek mag helemaal niet, geen Bach, geen Beethoven en zo besluit de dirigent dan maar iets te kiezen van de  Britse componist Elgar. Er komt een jonge zangeres bij, een heilssoldate. En het dorp, de mensen gaan meedoen. De jonge mannen ook, nadat ze gezien hebben dat er meisjes meedoen. Aangevuld met slachtoffers van de oorlog die nog in het hospitaal onder behandeling zijn. 

En dan gaan ze samen werken aan een goede uitvoering. Zoals op de poster staat: They were divided by war, he united them in song

Ik vond het een prachtige film. De helende kant van muziek kwam duidelijk naar voren. Het had gemakkelijk een sentimentele,  een overdreven sentimentele film kunnen worden. Maar dat was het niet. Aanrader!

Filmtijd

Op de voorkant van de Filmkrant staat: The Drama, een sterke Gringe Romkom. 

Tja dat staat er, maar dan heb ik daar nog geen beeld bij.  Toen ik echter de trailer zag die vooraf gaat aan een andere film, dacht ik: die film wil ik zien. En zo geschiedde.

De film gaat over een jong stel, Emma en Charlie,  dat wil gaan trouwen. 

Hun eerste ontmoeting krijgen we ook te zien en dat is heel vertederend en lief. Maar in de aanloop naar de bruiloft verandert dat als op een avond met drank en vrienden, de vraag moet worden beantwoord wat hun grootste geheim is, het ergste wat ze in hun leven hebben gedaan. 

Het antwoord van Emma zorgt voor narigheid. Want je kunt je geheim wel prijsgeven, maar hoe gaan partners en vrienden daarmee om.

De vragen die de film oproept zijn dan wel duidelijk. Hoe zou je er zelf mee omgaan en wat wil je eigenlijk weten van de ander. 

De term romkom, romantische komedie begrijp ik na afloop van de boeiende film nog steeds niet

De hoodrolspelers Zendaya en Robert Pattinson kende ik helemaal niet, maar ik ga ze onthouden want ik vond ze steengoed. 

Het was echt filmtijd hier,  want ik zag er nog twee. Deze drie films zouden niet meer van elkaar kunnen verschillen dan ze doen en dat maakt het nou juist zo leuk. 

Whispers in the Woods is een prachtige, rustige natuurfilm. Eigenlijk ben ik daar te ongeduldig voor en zou ik heel goed in slaap kunnen vallen. Maar ik vond hem prachtig en heb niet geslapen. Ik kan er niet veel van vertellen. 'Gewoon' mooie beelden van de natuur. Vogels, herten, een lynx. Planten,bloemen. Gefilmd met bewonderenswaardig geduld en doorzettingsvermogen, dat kan niet anders. In de Vogezen en de Jura.  Met een mooi verhaal om het bij elkaar te brengen. 

De film I Swear gaat over een man met het syndroom van Gilles de la Tourette. Een aandoening waar ik voor het eerst mee kennis maakte door het programma van Sonja Barend. Zij liet iemand aan het woord die  het syndroom had en dat maakte diepe indruk. De volgende dag had iedereen het er over.

Deze film is gebaseerd op het leven van John Davidson die ook lijdt aan de ziekte en aanvankelijk ook echt lijdt. Hij heeft tics, hij spuugt, vloekt en scheldt. Daar heeft hij geen enkele controle over. 

Het ziet er niet best uit, maar dan krijgt hij hulp en zelfvertrouwen. Hij ontwikkelt zich en gaat strijden om de bewustwording te vergroten. Uiteindelijk krijgt hij een MBE van de Queen. 

In de film is dat de openingsscene en die is nogal spectaculair. 

Van de drie films vond ik I Swear de beste. Maar ze waren alle drie het aanzien meer dan waard!

Joe Speedboot

 

Het boek van Tommy Wieringa, Joe Speedboot,  verscheen in 2005. De film verscheen vorig jaar. 

Ik ben indertijd begonnen aan het boek, maar vond het niks en ging niet verder. Dat vond ik vervelend,  want het boek werd hoog gewaardeerd door recensenten en door vriendinnen. Hun bevindingen stel ik, altijd op prijs en denk dan onmiddellijk dat er met mij iets mis is. Toch begon ik niet opnieuw, dat dan weer niet. 

Vorig jaar was het boek in het kader van Nederland Leest een cadeau van de Bibliotheek. Ik nam het mee, maar nog steeds las ik het niet. 

En nu heb ik de film gezien en meteen daarna begon ik toch nog een keer aan het boek. En las het in een ruk uit. 

Ik ben natuurlijk wel eenentwintig jaar ouder geworden en eenentwintig jaar wijzer. 

Dat zal het zijn,  want raad eens? Allebei goed bevonden film én boek. 

Het verhaal: Fransje Hermans is na een ongeluk gedoemd de rest van zijn leven in een rolstoel te zitten. Hij kan niet meer praten. Het is heel treurig, maar dan komt er in zijn dorp een nieuwe jongen wonen. Joe Speedboot, hij heeft zijn eigen naam bedacht en is verder ook zeer creatief, zo bouwt hij bijv. een vliegtuig. Er ontstaat een vriendschap, een soort vriendschap. Fransje ondertussen kan eigenlijk alleen zijn rechterarm gebruiken in de rolstoel en die arm ontwikkelt zich dan ook op formidabele wijze. 

Met het hoofd van Fransje is verder niks mis, hij haalt zijn middelbare schooldiploma, maar moet verder bij alles geholpen worden.

Maar hij raakt niet geïsoleerd, misschien is dat de essentie. 

Boek en film ontlopen elkaar niet veel. 

Ik zag dus eerst de film, maar ik denk dat andersom ook prima zou kunnen. 

Degene die de rol van Fransje speelt zit zelf in een rolstoel, hij kan wel praten en deed de toneelschool. Daan Buringa heet hij en ik hoop dat hij heel veel mooie rollen zal mogen spelen

Het geluid van...

 

Amélie loves the sound of Cracking Créme Brulée. 

Het zien van deze tekst op een muur ergens, ik weet niet meer waar, veroorzaakte meteen twee reacties.

In de eerste plaats een herinnering aan de film Amélie. Of eigenlijk Le Fabuleux destin d'Amelie Poulain. 

Een al oude film, uit 2001,  waar ik zulke goed herinneringen aan heb dat ik helemaal niet besefte dat het al zo lang geleden is. 

Eigenlijk wil ik hem nog wel eens een keer zien. Haar bedoel ik, Amélie. 

De tweede reactie is dat ik meteen zin krijg in creme brulée. 

En daarna nog een derde reactie,m op het geluid van creme brulee. Dat is toch wel een beetje merkwaardig en ik herinner het me ook niet uit de film, maar toch kan ik dat geluid, dat zacht krakende geluid bijna horen. En inderdaad,  het is een fijn geluid. 

En ik dacht meteen na over andere kleine, bijzondere geluiden. Het geluid van een scheurend papiertje bijvoorbeeld of het geluid van het  afstrijken van een lucifer of.....

Ik wed dat sommigen van jullie er nu ook aan denken. 

Champagne

 

Afgaand op de trailer wilde ik deze film zien. En ik vond het echt een mooie film. 

Was er vroeger veel kritiek op Nederlands en vooral Nederlands gesproken films, ik denk dat we dat zo langzamerhand achterwege kunnen laten. Hier was echt niks klungeligs aan, niks. 

Met een heel groot compliment voor Leo Alkemade die me,  in deze rol, alle (irritante) reclames waar hij in voorkomt heeft doen vergeten. 

Mijn leraar Nederlands op de middelbare heb ik al eerder geciteerd. Hij zei: Humor is een lach waardoor een traan schemert'. En dat is precies van toepassing op deze film. 

Het verhaal: 

Maarten krijgt vrij plotseling en abrupt van zijn vader Hans te horen dat die ongeneeslijk ziek is. Dat zet hem aan het denken over de verhouding tussen zijn vader en hem. Hij besluit zijn werk zijn werk te laten om,  nu het nog kan,  met zijn vader een reisje te maken naar het Champagnegebied in Frankrijk. Hans heeft een lieve vrouw en Maarten een lieve moeder en ook een lieve vrouw die het ondanks zorgen en drukte ook een goed idee vinden. 

En dus gebeurt het, vader en zoon vertrekken en hoewel ze graag willen,  is het onderweg nog niet zo dat ze goede gesprekken voeren of het heel leuk hebben. 

Wij als publiek wel. We zien grappige situaties. Maar als ze eenmaal in het gebied zijn klaart niet alleen de lucht op, maar alles. Ze komen elkaar nader en dat is buitengewoon ontroerend. 

Meer kan ik er niet van zeggen, dat begrijp je. 

Leo Alkemade die Maarten speelde had zelf met zijn vader zo'n reis willen maken las ik. Maar zijn vader overleed en het kon niet meer. Toen heeft hij de reis alleen gemaakt en het verhaal op geschreven. Heel knap. 

Huub Stapel speelde de vader en deed dat zoals te verwachten voortreffelijk. 

Hij is sinds kort babyboomer des vaderlands hoorde ik. Daar moest ik wel om lachen. Hij doet veel en in mijn ogen heel goed en op een prettige manier.

Gioia Mia

 

De film Wuthering Heights wilde ik graag zien. 

Doordat ik heel goede herinneringen heb aan het boek van Emily Brontë en aan de film Wuthering Heights. 

Het boek las ik 'voor de lijst', op de middelbare school en ik vond het prachtig. Een jaar of twee later was ik met drie vriendinnen op vakantie in London en daar zagen wij de film Wuthering Heights. Voor zover ik me herinner, vonden we de film heel mooi. 

Ik was jarig in die vakantie en kreeg het boek cadeau van die vriendinnen. Ik heb het nog. Na zoveel tijd wilde ik de film graag weer eens zien. 

En toen... ik deed iets wat ik nooit eerder deed, ik liep er uit. 

Na een kwartier ongeveer ben ik weggelopen, mijn man ook. 

Weglopen uit de Cinema, dat is eigenlijk not done, maar ik vond het echt niet om aan te zien en het bracht niks terug van mijn eerdere ervaring. Dus hier geen verslag van die film, daarvoor heb ik te weinig gezien. 

Mijn filmlust was even echt verdwenen. Tot...

...met een vriendin van nu ging ik naar déze film, Gioia Mia. Vooraf dronken we een kopje koffie in de Cinema en de serveerster vertelde ons dat zij het 'zo'n lieve film' vond. 

Daar was ik aan toe.

En ze had gelijk,  het klopte: wat een lieve film. 

Het verhaal: 

Nico, een modern kind, uit Noord-Italie moet zijn zomervakantie doorbrengen bij zijn oudtante Gela op Sicilië, in het Zuiden dus. 

Dat is nodig. Nico's ouders werken en zijn  babysitter gaat trouwen en kan dus niet langer voor hem zorgen

Dat is heel moeilijk voor Nico. Hij moet het ineens doen zonder oppas, zonder wifi, zonder apparaten en zonder telefoon. Dus niet gamen, niet bellen met zijn vrienden enzo. 

Bovendien wil zijn tante hem in háár routines. Bidden, haar eten, middagdutjes. 

Alles botst. 

Dan zijn er kinderen van zijn leeftijd buiten aan het spelen, maar zij doen gemeen tegen Nico. 

Gelukkig verandert dat en Nico wordt vrienden met een van die kinderen: Rosa. Een prille verliefdheid wordt het. 

En samen met Rosa ontdekt Nico persoonlijke dingen over zijn tante en zij,  tante Gela, deelt dingen die haar leven bepaalden met Nico. 

Meer zeg ik er niet van. Een lieve, mooie film inderdaad! En geweldig gespeeld door die kinderen!

Song Sung Blue en Hamnet

 Het nieuwe jaar is best goed begonnen op filmgebied. Ik zag er twee vorige week en allebei in Cinema Oostereiland. 

De eerste was Song Sung Blue. 

Ik zag bij een andere film de trailer en dacht aan een vrolijke, gezellige film. Die wilde ik zien. 

De film gaat over twee mensen, Mike en Claire. 

Mike is een ex-alcoholist, een Vietnamveteraan die probeert te zingen en op te treden. Claire is een gescheiden moeder van twee kinderen en zij probeert ook met zingen bij te verdienen. 

De twee ontmoeten elkaar, klikken op muzikaal gebied en gaan samen optreden met de liedjes van Neil Diamond. Ze worden het duo Thunder & Lightning. Ze hebben succes en ook op het persoonlijke vlak worden ze vrienden,  daarna verliefd en tenslotte trouwen ze.  

Ze zijn heel succesvol en alles gaat goed.

Dat wil zeggen: tot het niet meer goed gaat en dan is er van de vrolijke gezelligheid geen sprake meer. 

Ik vond het een mooie film, zonder meer. En dat terwijl ik absoluut niet van Neil Diamond hou. 

De film is gebaseerd op een waar verhaal en de beide hoofdrolspelers Kate Hudson en Hugh Jackman spelen en zingen geweldig. 

Totaal niet wat ik had verwacht, maar toch echt een goeie film vond ik. 

En dan de tweede film:

Dat was Hamnet. 

En als Jessie Buckley (die ik nog kende van Wicked Little Letters) met deze hoofdrol geen Oscar gaat verdienen, dan weet ik het niet meer hoor. En anders haar zoontje in de film wel. Een twaalfjarige jongen, Jacobi Jupe,  speelde de rol van Hamnet echt heel knap.

Ook voor deze film ging ik   in afwachting van een andere film,  af op de trailer en ook een beetje op een paar mensen van onze cinema die enthousiast waren. 

Ik had me er van tevoren niet echt in verdiept.  Als ik dat wel gedaan had was de verrassing er denk ik af geweest. Ik ga er dus  bijna niets van vertellen. Alleen wat er op de filmposter staat: Hamnet vertelt het krachtige liefdesverhaal dat de inspiratie vormde voor Shakespeare's tijdloze meesterwerk, Hamlet. 

Ik toon de trailer, dan heb je toch een idee. En ik vond het een mooie film. Echt!

Titanic

De tentoonstelling waarvoor we naar het Kunstmuseum in Den Haag gingen,  ging over mode en over de Titanic. Mode ten tijde van de eerste (en laatste) vaart van de Titanic in 1912. 

Titanic, het  'onzinkbare' schip dat dat op een ijsberg botste en in een paar uur tijd verdween onder de zeespiegel. 

Er waren meer dan 2000 passagiers en bemanningsleden aan boord en daarvan stierven er 1500. 

'Wealth and position have no precedence in the rules of the sea', kopte de Times een paar dagen na de ramp.

Tja, wealth and position waren ruimschoots voorhanden aan boord van het schip. 

En dat kun je aan veel verschillende beelden op de tentoonstelling zien. 

Maar de andere kant wordt ook getoond: 

Er was ook een derde klasse en een middenklasse. Arme emigranten en natuurlijk een bemanning, ook van hoog tot laag. 

Van die verschillende klassen wordt dus ook verschillende mode getoond. En veel verschillende voorwerpen uit die tijd. Erg interessant allemaal.

Het spiksplinternieuwe servies. De muziekinstrumenten van het orkest, dat volgens de verhalen door bleef spelen terwijl het schip zonk. 'Nearer my God to thee' hoorde je zachtjes op de achtergrond. 

Ja het verhaal werd hier nog maar eens verteld en echt mooi getoond in beeld, geluid, mooie opstellingen. 

Kortom een fraaie tentoonstelling en je kunt nog tot 25 januari gaan kijken.

De volgende dag wilde ik heel graag de film Titanic nog eens zien. Die met Leonardo DiCaprio en Kate Winslet. 

Ik zag de film denk ik meteen nadat die werd uitgebracht en dat was in 1997. Ik zag hem twee keer toen. Met mijn moeder en met mijn dochter. De dochter in kwestie meldt dat ze de film dertien keer heeft gezien. Ze was helemaal weg van Leonardo. 

Mijn man daarentegen,  had de film nog nooit gezien. Maar hij vond hem op Disney. 

Prachtige film vonden we allebei.  Ik nog steeds dus, na al die jaren. Nog absoluut de moeite van het kijken waard. 

En tenslotte: Aan boord van de Titanic waren drie Nederlanders: een stoker, een kok en de toekomstige baas van de Holland-Amerikalijn. De laatste, George Reuchlin, was op uitnodiging mee.

Ze overleefden geen van drieën. 

Over George Reuchlin en over zijn reis is vrij recent een boek verschenen en dat boek ga ik zeer binnenkort lezen. Het was aanwezig in de bieb. Ik ben benieuwd. 

Nuremberg

Als er mensen voor me zitten in de bioscoop, vraag ik me altijd af hoe het mogelijk is dat ze zo doodstil zitten gedurende een hele film. Bijna bewegingloos. 

Zelf heb ik daar moeite mee, ik ben geen stilzitter. Maar tijdens déze film, denk ik dat ik misschien twee keer een beetje van houding ben veranderd. 

Doodstil was het in de zaal, nauwelijks beweging. Ook niet bij mij. Twee keer hoorde ik dat iemand wegliep. Dat kan tijdens deze lange film voor een  dringend toiletbezoek zijn geweest, maar waarschijnlijker is dat het te heftig was. 

De beelden waren gruwelijk. 

Welke film? Nuremberg. Ja Nuremberg. Waar ooit, in 1946 een tribunaal was, waar kopstukken van de Nazi's een proces kregen. Ik las ergens dat Churchill van mening was dat een proces niet nodig was en dat ze 'gewoon' de doodstraf moesten krijgen, maar ja dat tribunaal was denk ik toch een betere oplossing. 

Zeer korte inhoud: 

Een Amerikaanse psychiater uit het leger moet voorafgaand aan het proces en ook tijdens het proces,  bekijken of de aangeklaagde Nazi's,  waaronder Hitlers rechterhand Hermann Göring,  mentaal geschikt waren om voor het tribunaal te verschijnen. Hun zelfmoord moet worden voorkomen. 

Göring en de andere misdadigers verklaren allemaal dat ze niet schuldig zijn en Göring is tegenover de psychiater zeer manipulatief. Hun relatie is nogal complex. Göring is niet zonder charme en ze dagen elkaar uit.  'De banaliteit van het kwaad', wordt hier weer eens getoond.  

Een film met echte beelden uit de kampen, beelden die tijdens het echte proces ook werden getoond. Ook met enkele beelden van het proces toen. 

En verder gespeeld. Met Russell Crowe in de hoofdrol als Göring en Rami Malek als de psychiater Douglas Kelley. 

Hoewel ik altijd geïnteresseerd ben geweest in de Tweede Wereldoorlog wist ik gek genoeg toch niet heel veel  over dat proces van Neurenberg. Daarom wilde ik de film zien en daarom ben ik inmiddels (lezend) aan het inhalen.

The Penguin Lessons

 

We waren met vrienden naar de film, deze film: The Penguin Lessons. En we genoten er alle vier van. Het verhaal (gebaseerd op ware gebeurtenissen): 

De hoofdpersoon is leraar Engels op een dure school in Argentinië. Jongens in schooluniformen, een echte ouderwetse headmaster en een huishoudster. 

De leraar, Tom Michell, heeft het moeilijk op die school. 

En Argentinie heeft het ook moeilijk. Het is namelijk 1976. 

Dan is er een dag dat de school tijdelijk moet sluiten en Tom besluit samen met een collega een weekje vakantie te vieren in Uruguay . 

En daar, op een strand, is olie aangespoeld. Er zijn daardoor dode en stervende pinguins en Tom, daartoe aangezet door zijn date van die avond, redt er een. Die pinguin wijkt niet meer van zijn zijde en moet mee naar Argentinie. Kan niet anders. 

Er gebeurt van alles met Tom en de pinguin en zoals ik zei, het is 1976, het jaar van de militaire coup en de dictatuur. Dat is het ernstige stuk van het verhaal. 

Het geheel is gebaseerd op ware gebeurtenissen, die leraar schreef er een boek over. 

'Gebaseerd op',  betekent natuurlijk niet dat alles echt is gebeurd, maar het verhaal van de pinguin en de school wel. 

Er is een mooi slot, een tikkeltje onwaarschijnlijk, maar ontroerend was het beslist. 

Een prachtige film en een absolute aanrader. 

Havermoutpap

 

Spurtle? The Golden Spurtle? Ik had werkelijk geen flauw idee wat dat was. Maar nu weet ik het hoor, ik zag een film met deze naam.

Een spurtle is een houten stok waarmee je in de pap kunt roeren. In dit geval in de havermoutpap. In de porridge.

In een klein dorpje in Schotland, is havermoutpap ontzettend belangrijk. Want daar wordt ieder jaar het Wereldkampioenschap Havermoutpap Maken gehouden. 

Zo ongeveer alle inwoners van het dorp zijn bij het kampioenschap betrokken en je leert ze allemaal kennen. 

En dan heb ik het nog niet over de deelnemers aan de wedstrijd, die komen overal vandaan. Uit het dorp natuurlijk, maar ook uit Australië en Nederland. Ook die déélnemers leer je kennen.

Én Charlie Miller, de man die er ooit, jaren geleden mee begon. Dat zat zo:

Charlie was jaren eerder in een museum in Kopenhagen en zag daar dit schilderij: The Rat Race. Van Robert Storm Petersen. 

Allemaal mannen die naar hun werk gaan. Op eentje na, die kiest ervoor de andere kant op te gaan en niet meer mee te doen. 

Charlie Miller kocht het schilderij en hing het thuis aan de muur. Ook hij besloot om, net als die ene man, een andere kant op te gaan en dat werd toen dat havermoutkampioenschap. Sindsdien wordt het ieder jaar gehouden. Toen deze documentaire werd gemaakt was het voor Charlie als organisator de laatste keer. 

Het is dus een docu die ik zag in in onze Cinema en geen speelfilm.

Het verhaal is lief, vriendelijk, gezellig en knus, met lieve, vriendelijke mensen. 

Wij waren er met twee vrienden en  hebben er alle vier van genoten. 

Thuis gekomen ontdekte ik dat ook in Nederland een kampioenschap wordt gehouden, met voorrondes.  De winnaar van die voorrondes mag dan in Schotland meedoen voor het echie. Alles daarover lees je hier, klik. Daar kun je ook de trailer van de film zien. 

Voor de Meisjes

Ik ging naar de film 'De Meisjes' en die had net een paar Gouden Kalveren gewonnen. Opeens dacht ik: En waarom heet het zo? Gouden Kalf? 

Dus gezocht en gevonden. Bron: Historiek. 

Wim Verstappen bedacht de naam: 

Je had leeuwen in Venetië, je had beren in Berlijn en je had eekhoorns in godweetwaar. Dus wat was logischer dan een kalf in Utrecht? Oké, een koe is logischer, maar dan krijg je van die grappen over ouwe koeien die uit de sloot worden gehaald. Bovendien zijn koeien uitgesproken dom en kunnen kalveren nog illusies hebben. Een kalf is onschuldig en, belangrijker, kan van goud zijn.

Fantastisch toch? Maar nu over de film met al die Kalveren. 

Je ziet op deze foto's de belangrijkste spelers. 

Twee echtparen die samen een huis kochten, in de bergen,  jaren geleden toen hun dochters Elise en Madelon nog kleuters waren. In een opwelling, want tot op dat moment kenden ze elkaar niet. De dochters zijn nu zo'n vijftien en niet echt heel dol op elkaar en ook niet op steeds maar weer die vakanties in de bergen. En dan krijgen Elise en Madelon een ernstig ongeluk als ze meerijden met een jongen. De jongen mankeert niks maar Elise raakt in coma en met Madelon lijkt het aanvankelijk mee te vallen, maar ook haar situatie blijkt zeer ernstig. 

Hoe gaan de ouders nu met elkaar om, daar in dat ziekenhuis. Wat doen de spanningen onderling, wat moeten ze kiezen, hoe moet het verder, hoe loyaal zijn ze en hoe hypocriet. Wat betekent de vriendschap en hoe ontwikkelen de verhoudingen zich. 

Een heel, heel naar verhaal eigenlijk, maar ontzettend goed gespeeld. Door Noortje Herlaar, Thekla Reuten, Fedja van Huet en Valentijn Dhaenens.  Het voelde ook een beetje als een thriller. Dus ik zat op het puntje van mijn stoel, vrij snel na het begin.

Ik begrijp de drie Gouden Kalveren voor de film heel goed! 

Twee films

 

Deze film (2005),is opnieuw uitgebracht. En omdat ik er mooie herinneringen aan had ging ik gewoon nog een keer kijken.

Het is heel gek, maar mijn mooie herinneringen bleken alleen de herinneringen te zijn aan de muziek. 

Die is prachtig, de hele film door, met als hoogtepunt Gabriella's song. 

Van de film herinnerde ik me eigenlijk niets. Niet eens de gezichten, ook niet de toch wel dramatische gebeurtenissen. 

Alleen Gabriella die haar lied zingt en dat heel erg mooi doet en dat het dan stil blijft tot een iemand gaat klappen. 

En heel gek, ik zag wel het vervolg op deze film en daar weet ik de plot nog wel van.  Nou ja... aanrader? Nee eigenlijk niet zo zeer. Maar ook niet slecht of zo. Wel heel traag! 

De tweede film: 

Het  is een remake van een eerdere film uit 1989. Die film heb ik niet gezien om de simpele reden dat ik in die jaren geen enkele film zag. Daar had ik het echt te druk voor toen. 

De titel herinnerde ik me wel van die eerste film, dat was The War of the Roses.  Deze remake had voor hetzelfde geld ook zo kunnen heten, want het gaat over een soort oorlog binnen het huwelijk van de hoofdpersonen Ivy en Theo Rose. 

Aanvankelijk hebben die twee een goed en gelukkig huwelijk. 

Tevreden met hun twee kinderen en Theo heeft een succescvolle carriere. 

Maar dan gaat er iets mis in die carriere, hij wordt ontslagen en vanaf dat moment neemt Ivy de touwtjes in handen. Zij wordt,  als kok,  succesvol, beroemd en rijk. 

Jaloezie speelt een rol, onenigheid over de opvoeding, concurrentie, nog meer zaken die al langer speelden. 

Ze groeien uit elkaar en praten daar niet over. Tot het niet langer meer gaat...

Eigenlijk best een naar verhaal, maar er viel ook heel wat te lachen. Door de manier waarop de gesprekken verlopen. Scherp, sarcastisch, humoristisch. 

Misschien zou je dit een komedie kunnen noemen, maar dan wel een zwarte. 

En afgezien van het verhaal: 

Olivia Colman is weer eens zo een actrice waar ik eigenlijk alles van gezien wil hebben. En die Benedict Cumberbatch zo langzamerhand ook. Van die acteurs die hun wenkbrauwen alleen maar hoeven op te trekken en je  gelooft het.   

Beiden stelden niet teleur. Integendeel. 

La Venue de l'Avenir

De poster van deze film trok me aan en de titel ook: De komst van de toekomst. 

Best intrigerend. Veel vertel ik  er uiteraard niet van.  Maar wel een klein beetje natuurlijk. 

Het begint met een bijeenkomst bij een notaris. Daar zitten een heleboel afstammelingen van Adèle Meunier. Ze zitten daar om te bespreken wat er moet gebeuren met het huis in Normandie dat ze met z'n allen erven van Adèle. 

Het huis staat op de nominatie om plaats te maken voor een parkeerterrein en mag alleen geopend worden in het bijzijn van de erven. Vier van hen worden aangewezen om het huis én de inventaris te gaan bekijken. 

Ze vinden brieven en foto's en schilderijen. En zo komen ze terecht bij Adèle en vouwt haar leven zich voor  de vier én voor de kijker open. 

Er is een voortdurende wisseling van tijd.

- Adèles tijd (zo'n beetje eind 19e eeuw), met haar problemen en liefdes. Ook de tijd waarin fotografie en in de kunst het impressionisme op komen zetten.  

- En de huidige tijd, die van ons en de vier erfgenamen. Die erfgenamen kenden elkaar niet en staan heel verschillend in het leven. 

De overgangen tussen de tijden zijn soepel en volkomen duidelijk. Ik vond het een heerlijke film. voor wie geen zin heeft in iets ingewikkelds. Een lekker verhaal met een mooie plot!

The Life of Chuck en l'Attachement

 

En weer zag ik een zeer bijzondere film: the Life of Chuck . Bijzonder verhaal en bijzonder boeiend. 

Gebaseerd op een boek van Stephen King. Ik heb jaren geleden een periode gehad dat ik veel van King wilde lezen en dat ook deed, maar veel herinneringen aan die boeken heb ik niet. Ook wel een paar films gezien, The Green Mile en the Shawshank Redemption. En nu dus deze film.

Het verhaal: 

Je ziet in het begin overal geheimzinnige aanplakborden met de tekst: Charles Krantz, 39 geweldige jaren! Dankjewel Chuck. 

En verder wordt duidelijk dat het einde van de wereld nabij is. 

Dan ga je terug naar het leven van de jonge Chuck. Het huis waarin hij opgroeit. Een huis met een geheimzinnige koepelzolder waar Chuck niet mag komen. 

En terwijl ik dit schrijf bedenk ik dat ik er niet meer van moet vertellen. Gewoon stoppen. 

Dit is een film die je over je moet laten komen en alles wat je er van tevóren over weet is te veel. 

Ik zie best veel films, kennelijk zoekt onze cinema goed uit wat interessant is en mooi en leuk en noem maar op. 

Kennelijk doe ik vervolgens hetzelfde. Met als gevolg dat ik vaak erg te spreken ben over de films die ik zie.

Déze film vond ik superspeciaal. Indrukwekkend, ontroerend, mooi en ontzettend goed bedacht. Origineel!!!!! Een film over het leven zelf. 

En ik vond de hoofdrolspelers, degenen die Chuck vertolken (dat zijn er drie) heel erg goed. 

Er zit een dansscene in die geloof ik wel vijf minuten duurt en die is echt fantastisch.

Dit stukkie schreef ik al een tijdje geleden en hier bij ons draait de film niet meer. 

Maar nog wel op andere plaatsen en zo niet, dan weet je het al vast voor als-ie op tv komt. 

Ik zag nog een film en die is er nog wél. Een Franse film; het is sowieso leuk om weer eens even Frans te horen. De hoofdrolspelers kende ik helemaal niet. Maar vanaf nu wel. Gelukkig! 

Het verhaal: 

Sandra is een alleenstaande, oudere vrouw, ik schat in de vijftig, die in een feministische boekwinkel werkt. 

Tegenover haar woont een jong gezin met een kind en op een avond bellen de ouders aan bij Sandra met de vraag of zij op de kleine Elliott kan passen. De ouders kunnen dan naar het ziekenhuis om te bevallen. Een gezond meisje, Lucille, wordt geboren, maar de moeder overlijdt. Gevolg:  Sandra raakt meer en meer betrokken bij de twee kinderen en de nu alleenstaande vader van die twee. Tot de tweede verjaardag van het meisje gebeurt er van alles voor wat betreft de relaties. Relaties die helend kunnen werken. 

Mooie film, zoals zo veel films wat mij betreft iets te lang, maar wel de moeite waard!