Traditie is traditie

Ik vertelde al dat we even in Zeeuws-Vlaanderen waren, in Sluis. Even betekent in dit geval twee nachten en dus iets meer dan twee dagen. 

Dat kwam zo: een maand of wat geleden besloot mijn man ineens om iets tot traditie te maken. Iets dat tot op dat moment helemaal geen traditie was. 

Tot dat moment was het een eenmalig geabeurtenis geweest, nou ja, dat dácht ik. 

Vorig jaar waren we namelijk pannenkoeken gaan bakken op de camping waar onze oudste zoon met zijn vrouw en kinderen toen verbleven. Dat was op de Veluwe.

Dit jaar waren ze in Normandië, dat was wat ver, maar... ze sloten af aan de Zeeuws-Vlaamse kust en toen besloot mijn man dus ineens er een traditie van te maken. Met een overnachting omdat het toch ook een heel eind rijden is. En toen we er waren besloten we tot nog een nachtje.

Het was leuk en gezellig, dat is zeker. Onze jongste kleinzoon (6) was niet heel tevreden over de pannenkoeken, hahaha. 'Een zeven',  vond hij. Maar ik vond het echt wel een negen hoor. 

De volgende dag gingen we haaientanden zoeken, de camping was vlakbij het Zwin. 

Het is er zo mooi. 

Kijk dat kleine zeilscheepje nou toch weer, zo vlak bij die grote boot. 

Echte fraaie haaientanden werden er trouwens niet gevonden. Zoals gewoonlijk! Da's ook een traditie. 

Enfin,  ik denk dat er volgend jaar weer pannenkoeken worden gebakken. Waar dan ook.  

Traditie is traditie tenslotte. Ook na twee keer!

De laatste foto is de mooiste vind ik. Die is dan ook niet door mij gemaakt maar door onze zoon. 

En wij hebben binnenkort nog een weekje Groede voor de boeg. Ik denk dat ik toch maar eens ga beginnen aan een reisgids voor Groede e.o. Hahaha. 

A Day in the Life

Al drie keer (minstens) had onze lieve kleindochter, met pretoogjes en een grote grijns, bijna verklapt wat voor verjaardagsverrassing ze voor ons in petto had. Elke keer nét niet. Maar tijdens het verjaardagsdiner vertelde ze wat het plan was. 

Wij zouden 'een day in the life' van onze 13-jarige Anna gaan meemaken. 

En dan wel een dag in haar huidige leven dat zich voor een deel afspeelt op haar school en in de omgeving van haar school. In Amsterdam. 

Dáár, in die buurt, zouden we, mét haar, gaan rondkijken en ging ze ons alles laten zien. 

Is dat niet fantastisch? Wat een prachtig en origineel cadeau. Amazing, toch? 

Ik was al zowat in tranen door het idee alleen al. 

Anna's school is niet in haar buurt.

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ze te horen kreeg welke school voor haar was uitgekozen. Weet je nog? Zij was de enige van haar klas die naar die school ging en het was haar zesde keuze. Wat een akelig systeem. Ik weet ook nog als de dag van gisteren dat Anna's vader zei: Nou het is nu natuulijk niet leuk voor je, maar je zal straks eens zien. Dan staat jouw school toevallig wel midden in De Pijp en niet in een of andere duffe buitenwijk. En dan ben je er harstikke blij mee'. 

Nou en zo ongeveer is het gelukkig ook gegaan. 

De school is dus niet dichtbij. Ze moet op de fiets en alleen bij echt slecht weer mag ze met de metro. 

En die metro namen wij nu dus ook met z'n drieën. 

Want ik durf in hartje Amsterdam niet meer te fietsen. Echt niet. 

We vertrokken vanaf Gare du Nord en stapten uit in De Pijp. 

Als eerste gingen we haar school bekijken.

Dwz een locatie, maar de andere locaties zagen we ook, wat later op de wandeling. En ook de nieuwbouw. 'Dat ga ik nog wel meemaken hoor', zei onze kleindochter. We kregen zelfs te zien waar ze haar fiets moest stallen. 

Ik had graag even binnen willen kijken en hoewel het vakantiewas waren er wat mensen aan  het werk en als ik het h ad gevraagd hadden die het vast goed gevonden. Maar dat ging Anna net even te ver. 

Voort ging het. Eerst maar eens even naar het Engelse winkeltje vlakbij. Onze kleindochter weet precies wat wij leuk vinden. 

Daarna verder rondlopen, langs het Sarphatipark naar de Albert Cuyp en daar keken we heel lang rond. Aan allebei de kanten. 

Aan de achterkrant van de kramen ook nog winkeltjes. Zeer gevarieerd allemaal. 

De Albert Cuypmural heb ik al laten zien. Kijk hier staan opa en kleindochter samen te kijken. 

Het was een zeer warme dag, met een wolkenloze hemel, maar in de stad heb je door al die hoge gebouwen heel wat schaduw. 

Dat nam niet weg dat we ondanks het meegenomen water, dorst kregen.

En Anna had bedacht dat het dan maar Bubble thee moest worden. Niet dat het ook maar iets met thee te maken had hoor, maar ik vond het leuk. 

Ook dat de mevrouw van het kraampje Anna kende. Ze heeft er een spaarkaart, hahaha. 

Die bolletjes onder in het bekertje zuig je gewoon met een rietje naar binnen. En dan springen ze open in je mond. 

Ik vond het harstikke leuk en vooral ook dat Anna het kennelijk van tevoren allemaal had bedacht. 

We liepen en liepen en liepen. 

Een lunch hoorde er ook nog bij. Daarvoor koos Anna een zaakje dat Alberto heette. 

'Maar we kunnen ook ergens anders gaan hoor, als jullie het niet leuk vinden'. 

Nou ik kan je verzekeren dat we het we het wél leuk vonden. 

We vonden echt alles leuk. 

De lunch was overigens ook erg lekker. Alberto gaan we onthouden. 

Eigenlijk was dit de laatste stop. We hadden in de warmte 11, 3 km gelopen en daarna vonden we het alle drie welletjes. 

Het was een fantastisch en heel erg lief cadeau,  om nooit te vergeten: A Day in the Life of Anna. 

Jarig

Vorige week vrijdag was mijn man jarig en vandaag ben ik jarig. We vieren het eigenlijk niet. 

Ons vrijwilligerswerk in het Statenlogement is altijd op vrijdag. 

Ik doe dienst vier (12.00-14.30 en mijn man lost me af met dienst vijf, tot 17.00)

Een paar maanden van tevoren wordt ons gevraagd verhinderingen op te geven, dan kan er tijdig een rooster worden gemaakt. 

Ik ben hier thuis degene die dat uitzoekt en ik had niet aan onze verjaardagen in augustus gedacht. Beetje stom, maar ja...

Dus we werkten allebei op Frits' verjaardag en vandaag ook op die van mij. Niet erg hoor. 

Echter: onze kleindochters, Noor en Jet, hadden daar geen boodschap aan en nodigden ons voor de volgende dag  uit in het,  voor de gelegenheid geopende, restaurant 'De Zeeparel'. 

Die twee hebben alles verzonnen en geregeld. Ze deden bijna alles zelf en zijn er heel lang mee bezig geweest. En ook al lang van tevoren. 

Het restaurant was in de achtertuin en de keuken gewoon in hun huis. 

Het begon met een gezellig gedekte tafel , versierd met schelpen en andere strandvondsten. We kregen een schelpenketting om. 

En daar was het menu, met een echt logo: een kleine zeeparel met een kroontje. 

Met ook nog een echte drankenkaart en we kregen als eerste een verrukkelijke smoothie geserveerd. 

Echt,  aan alles was gedacht en ik moet zeggen dat alles ook echt heerlijk was. 

Het hoofdgerecht, de verrassing dus,  bestond uit een oester, mosselen en frietjes. 

Zo veel werk hebben ze er aan gehad, want kijk,  als er staat Chocolate Chip Cookies, dan zijn die Cookies ook echt zelf gemaakt.  Ook het ijs van het dessert... zelf gemaakt. 

Alles werd keurig geserveerd. 

Voortdurend werd gevraagd of we nog iets wilden drinken en of alles naar wens was en ... dat was het. DAT WAS HET!  

Twee stralende tien-jarigen en liever of leuker of lekkerder konden opa en oma zich echt niet wensen. Het was geweldig. 

Tja en dan zouden jullie nu vast een heleboel foto's willen zien. Die zijn ook gemaakt natuurlijk. Maar we hebben afgesproken dat ik hier geen herkenbare foto's van de kleindochters meer laat zien. 

Soms is deze wereld een nare wereld en daarom kan dat eigenlijk niet meer. Gelukkig zijn er nog wel een paar foto's die wél kunnen. 

Onze oudste kleindochter had die dag trouwens wat anders te doen. Maar ze was er wel bij hoor en maakte tijdens het diner bekend wat haar verrassing voor onze verjaardagen zal zijn. Het duurt nog even, maar het wordt heel bijzonder. Ik zal het er vast nog over hebben. 

Count your blessings

 

Tsjonge, wat heb ik al veel verteld over ons reisje naar London met onze oudste kleinzoon. Stof te over hoor, maar dit wordt de laatste keer. 

Op de laatste dag wilden we nog het wisselen van de wacht bezoeken bij Buckingham Palace. Dat stond op Odins lijstje en natuurlijk gingen we dat doen. 

We hadden gelezen dat we er een half uur van tevoren zouden moeten zijn en dat waren we ook. 

De zon scheen en daar stonden we. Daar waar we dachten dat het een goeie plek zou zijn. 

We stonden daar en wachtten en wachtten. 

Maar het was niet de goede plek en dat hadden we niet door en toen we het wel door hadden was het te laat om nog te veranderen. 

Afleiding genoeg hoor. 

Er ging pal voor ons een man languit  op de grond liggen en die werd vriendelijk doch dringend toegesproken, recht op gezet en afgevoerd door twee bobby's  die de rust en de kalmte zelf bleven.

Er verscheen een gezelschap op het dak van het paleis en natuurlijk hoopten we dat het de koning en/of de koningin zouden zijn die hun eigen wachten eens even kwamen bekijken.

Maar ze waren het niet en dat kon ik thuis pas zien. 

Al met al vond ik het zonde van de tijd. 

Maar ik geloof niet dat Odin er veel last van heeft gehad. 

Die vond de reuring daar best leuk. 

Daarna was het ook echt klaar en moesten we terug naar het hotel om de koffers te halen en naar St Panacras te gaan voor de terugreis. 

Die verliep voorspoedig. We hadden afgesproken dat Odin in Rotterdam (ze wonen in Den Haag) uit zou stappen en dat zijn ouders op het perron op hem zouden wachten. Terwijl wij nog tot Amsterdam zouden doorrijden. 

Dat vonden mijn man en ik spannend. Niet dat er veel kon misgaan hoor. Als Odins ouders er niet zouden staan, zou hij gewoon met ons in de trein verder gaan en zouden we hem de volgende dag naar huis brengen. 

We zorgden dat we als eerste de trein uit gingen en zagen Odins ouders... niet. Nog niet. 

Dat duurde even en daar kwam als eerste Odins vader aangerend. Zij hadden op het station gehoord op welk perron we zouden aankomen. Dus daar hadden ze al heel lang staan wachten tot op het laatst bleek dat het toch een ander perron zou zijn. 

Maar het liep goed af dus. Wij gingen weer terug in de trein en werden gezellig uitgezwaaid. 

Waarna wij gingen zitten voor het laatste stuk en bespraken dat het allemaal superleuk was geweest. We hebben er van genoten en telden voor de zoveelste keer onze zegeningen. 

Water en tijd

 

Het is niet mogelijk dat je de rivier mist. De Thames bedoel ik. We kwamen er deze keer ook weer veelvuldig mee in aanraking. Op een van de vele bruggen bijvoorbeeld. Zoals je hierboven ziet. 

We waren ook bij een tunnel onder de Thames en liepen er een stukje door. We zijn er wel eens helemaal doorgelopen, maar al voldeed de tunnel aan het doel,  namelijk de overkant bereiken, was het wel een beetje saai en dat deden we met Odin niet. 

Wat we wel deden was de boot nemen. Varen over de Thames. We stapten op vlakbij Tate Modern en we vaarden helemaal door tot Greenwich.

In deze paar dagen zaten we veel in de metro, een paar keer in de bus (rode dubbeldekker, bovenin en vooraan) en dus de boot. Een Uber. 

Het was lekker weer,  dus we bleven mooi zitten al hadden we op verschillende boothaltes kunnen uitstappen. 

In Greenwich  moet je een behoorlijke klim maken om terecht te komen bij dat waar Greenwich om beroemd is. Afgezien van het uitzicht vanaf die heuvel bedoel ik. 

Dat is namelijk de nul-meridiaan die dwars door Greenwich loopt. De denkbeeldige lijn,  van pool tot pool,  die de aarde verdeelt in twee helften: het oosten en het westen. 

Het leuke is dat je daar dus kunt staan met een been in het oosten en het andere been in het westen. Daarvoor moet je eigenlijk naar binnen in het Royal Observatory. Maar ja, dat kostte als ik het me goed herinner bijna dertig pond. Keer drie en dat vond ik te duur. 

Er is nog meer te zien natuurlijk, maar mijn man en ik waren er al eens eerder en met Odin wilden we eigenlijk alleen die meridiaan zien. 

Iemand die er werkte vroeg ons of hij kon helpen en hij hielp zeker. Want toen ik zei dat ik het eigenlijk te duur vond zei hij dat te begrijpen. En hij wees ons een hek aan de zijkant waar we door mochten en daar was ook een stukje meridiaan te zien. 

Kijk Odin staan, een been in oost en een been in west. 

En we zagen ook nog de beroemde klok. De Shepherd Gate Clock die ooit,  als een van de eerste klokken,  de Greenwich Mean Time aangaf. G.M.T. 

Beetje ingewikkeld verhaal voor Odin (voor mij eigenlijk ook,  hahaha) . Vierentwintig  uur op die klok. En gewoon buiten te zien. Buitengewoon!

Monument

 

Hier zie je het monument dat gemaakt is ter herinnering aan the Great Fire of London. 

Tot op de dag van vandaag is London doordrongen van die grote brand in 1666. Het kan je eigenlijk niet ontgaan. Er wordt vaak naar verwezen, ook in films en kunst. 

Dit zou ik zelf niet gekozen hebben als belangrijke bezienswaardigheid voor Odin. 

De plek is gerust van belang hoor, het heet ook simpelweg  'Monument', het dichtsbijzijnde metrostation is er naar genoemd en dat is kennelijk genoeg om te weten wat voor monument. 

Het is een plek waar gidsen vaak een rondwandeling starten, zo'n wandeling die wij vaak deden. 

En natuurlijk meldden die gidsen wat het was maar erg interessant vonden zij het denk ik ook niet, want daar bleef het dan bij. 

Maar nu, het leek Odin interessant en als ik eerlijk ben: dat was het ook. 

Ik heb er nu toch meer over gelezen. 

In de eerste plaats moet die brand die drie dagen duurde verschrikkelijk zijn geweest. Van Middeleeuws London werd zo ongeveer 85 % volkomen verwoest, kerken, gebouwen en huizen.  Heel veel mensen waren dakloos. Tussen de zeventig en tachtigduizend. 

De brand was ontstaan in een bakkerij, waar de bakker (waarschijnlijk) slordig was geweest met zijn oven. Er zijn niet heel veel mensen omgekomen, ongeveer 15 heb ik gelezen. De meeste mensen gingen op de vlucht. 

En er zijn natuurlijk weer allerlei verhalen omheen. 

Bijvoorbeeld dat de toenmalig Lord Mayor werd gewaarschuwd,  uit zijn raam keek en zei: 'Niks aan de hand hoor. En vrouw zou het vuur uit kunnen plassen'.

Hoe dan ook boven in het monument zie je een gouden urn, met een vuur erin. De zuil is 61 meter hoog. Lange tijd en dat is bijna niet meer voor te stellen, was het het hoogste punt van London. En die eenenzestig meter is omdat de afstand tussen het monument en de plek waar de brand uitbrak precies eenenzestig meter is. 

Het meest verrassend vond ik dit: achter de zuil treden waar je even zou kunnen zitten met daarop de tekst van het liedje/nursery rhyme: London's burning.

London's burning, London's burning 

Fetch the engines, fetch the engines

Fire, fire, fire fire

Pour out water, pour out water, 

Dat is bijna precies hetzelfde wijsje als ons 'Brand in Mokum'. 

Odin en wij verlieten de plek dan ook zingend.

  

British museum

Zelf zal ik nooit uitgekeken raken in het British Museum,  echt nooit. En afgezien van dat wat er te zien is, vind ik het gebouw ook speciaal. Van binnen en buiten. 

Het was dus echt een verplicht nummer voor Odin. Absoluut een van de dingen die je moet doen als je voor het eerst in London bent. 

Dus het gebouw, de imposante binnenkant en dan ook nog de Steen van Rosetta. Die was ook verplicht. 

(Ik weet het, het is een afwijking van mij, maar ik vind het zo bijzonder. Door de teksten op die steen konden de hiërogliefen worden ontcijferd. En als dat niet gebeurd was, wisten we nu misschien nog steeds niks van de oude Egyptenaren. En bovendien is het maar de vraag of die steen voor altijd in het museum zal blijven.)

Niet dat Odin bezwaar maakte hoor, die houdt wel van een beetje oudheid en geschiedenis. Hier staat hij bijvoorbeeld (niet in het museum),  bij een stukje Romeinse muur. 

Enfin, bij de steen was het druk, erg druk. Toch, met een beetje geduld kom je er heus wel voor te staan en kun je een foto maken. 

Iedereen is geduldig, niemand dringt of dringt voor. 

Maar er was natuurlijk geen mogelijkheid om je rode flubbertje bij de steen te plaatsen en daar dan een foto van te maken. 

Dat was namelijk wat Odin aan het doen was. Dat rode flubbertje, ik had het er al eerder over,  had zijn moeder hem meegegeven als een soort steuntje voor onderweg en Odin bedacht dat hij het op de foto kon zetten op verschillende plaatsen. Hij bedacht het zelf en dat vond ik erg grappig. 

(Vooral omdat opa en oma ooit precies hetzelfde deden. In Parijs met een klein roze Eiffeltorentje en in New York met een hoed.)

Het kwam overigens helemaal goed, want in de museumwinkel kon je een nepsteen zien, van een soort sponsachtig iets en daar was plek en tijd genoeg om een foto mét flubbertje te maken. 

We zagen nog meer in het museum, veel meer. Odin wilde natuurlijk bij de mummies kijken en dat deden we dus.

Dan uiteraard nog een foto of wat van de buitenkant en dat was het British Museum!

Notenallergie

 

We hebben in London twee vaste adressen waar we eten,  dus we hoefden maar voor een dag iets te verzinnen. 

Of verzinnen? Niet echt, want Odin wilde graag fish &chips eten in een pub. Pubfood dus. 

We waren na aankomst en na het perron van Harry Potter en het hotel eerst naar Trafalgar Square gegaan en daarna naar the Big Ben en op de terugweg stuitten we op deze pub. Heel bekend, want daar waren we met Anna ook geweest. Binnen hangt een bordje dat kinderen na half negen niet meer worden toegelaten, maar dat was het nog lang niet. 

Over de maaltijden maakte ik me wel wat zorgen. Odin is superallergisch voor noten. Daar kan hij echt heel ziek van worden. Hij weet zelf heel goed wat kan en niet kan en heeft ook medicijnen voor als het mis gaat bij zich, maar ja in een vreemd land... 

Enfin, in een pub bestel je aan de bar en dus ging mijn man daar maar eens een praatje maken. Hem werd verteld dat het eten voor Odin apart bereid zou worden. Zodat niets in aanraking zou komen met noten. Daarna moest Frits online een formulier tekenen dat alles duidelijk was besproken. 

Het eten kwam en als je van fish en chips en knalgroene doperwten houdt, was het uitstekend. Odin had gedacht dat hij chips zou krijgen. Of de patatjes die hij in plaats daarvan kreeg nou minder fijn of juist lekkerder waren, dat weet ik niet meer, maar  het feit dat er goed aandacht aan werd gegeven was heel prettig.

En dat ervaarden we ook de tweede avond toen we bij onze vriend de Griek gingen eten. Die kwam gezellig bij ons aan tafel zitten, hoorde ons aan en bezwoer ons dat alles goed zou gaan. En dat was ook zo. 

De laatste avond aten we bij de Italiaan, waar we  met Anna beland waren en sindsdien terug gaan. En daar verscheen een uitgebreid boekwerk op tafel met er in alle gerechten die je daar zou kunnen kiezen en per gerecht vinkjes voor alles waar een mens allergisch voor zou kunnen zijn. Ik kreeg bovendien nog hulp van de serveerster die uitgebreid meekeek en alle tijd nam, terwijl het er best druk was. 

We hadden nog geen scone gehad op de laatste dag en dat stond ook op Odins lijst.  We hadden niet veel tijd meer. 

Al op de terugweg naar het hotel zag ik nog een kleine zaak, keek naar binnen en zag twee scones liggen. 

Die bestelde ik, met koffie, betaalde en door de haast vroeg ik toen vroeg ik pas naar de noten. 

'Ik neem alles terug mevrouw',  zei de nog jonge serveerder. 'Dit kan echt niet goed zijn, want ik heb deze tang gebruikt voor dingen waar noten in zitten'. 

Zo goed en oplettend. En lief!

Vorige week vertelde ik het noten-allergieverhaal aan twee mensen. Allebei zeiden ze ervaring te hebben en allebei noemden ze twee landen waar zeer zorgvuldig met zoiets wordt omgegaan. 

Italië en... je raadt het al: Engeland! 

Mijn eigen Nederlandse ervaring beperkt zich tot een ijsje. Ik heb wel eens gevraagd of het ijs met een schone lepel in het hoorntje kon worden geschept, maar werd aangekeken alsof ik knettergek was. Ze deden het wel hoor, maar niet van harte. 

Met onze kleinzoon in London

 

Ik ben,  sinds mijn eerste kennismaking met Engeland en dus ook met London, overtuigd geweest van de vriendelijkheid en beleefdheid van de mensen aldaar.  En dus ook de agenten. 

We waren op een pleintje bij St Pauls, genaamd Paternostersquare. En daar was iets aan de hand. Ik wilde doorlopen want onze kleinzoon wilde graag een bobby zien en ik zag er een tamelijk dichtbij. Maar ik had de afzetting niet gezien en werd tegengehouden door een mevrouw die me vertelde wat er aan de hand was en waarom ik niet door mocht. 

'Dat is jammer',  zei ik, 'onze kleinzoon wilde zo graag met een Bobby op de foto'. 'Oh', zei ze, 'dat snap ik, wacht maar even'. 

Ze dook onder de afzetting door, praatte even en daar kwam de Bobby onze kant op. 'Good morning', zei hij, 'ik hoor dat je met mij op de foto wil en dat kan hoor'.

Nou ik kan je verzekeren dat zoiets leuk is als je tien bent. En als je dan ook de helm nog op mag...

Later kwam er nog een, ook zo'n lieverd.

Enfin, inmiddels hadden we begrepen dat koning Charles aanwezig was in de St Pauls. 

Nou was ik groot fan van zijn moeder en bepaald niet van hem, maar ik vond,  (net als van der Laan en Woe trouwens),  dat hij zich goed had geroerd bij Trump. 

Daardoor heeft hij weer wat goodwill gekweekt en dus wachtten we een poosje. 

Niet al te lang want dat ceremoniele gedoe is leuk, maar er zijn grenzen. De koning was aan de voorkant naar binnen gegaan, dat was voor we er waren.  Hij verliet de kerk aan de achterkant.

Ha en dit was ongeveer het beste beeld dat we hebben, een oude man in een dure auto:

Ps. De tekeningen zijn van M. Sasek en ze komen uit het boek This is London. Hij tekende zijn indrukken van London in 1959. Niks veranderd. Op een ding na. 

Bij het bezoek van de koning was natuurlijk ook de Lady Mayor van London aanwezig. Ik heb haar denk ik wel gezien, maar jammer genoeg geen foto. Maar de Lady Mayor... na honderden jaren Lord Mayor. Dat vond ik wel bijzonder.

Nogmaals de Millennium Bridge

 

Na het mudlarken, liepen we natuurlijk toch de Millennium Bridge op. 

Sowieso omdat die mooi is en ook omdat we nog steeds het uitzicht vanaf Tate Modern wilden gaan zien. 

Toen we zo'n beetje op de helft waren, steeds over de railing kijkend, naar beide kanten,  hoorde ik achter ons iemand aan iemand anders vertellen over chewing gum art. Over een man die van alle kauwgomplekken op de brug kleine kunstwerkjes maakt. Huh??? 

Ik keek onmiddelijk naar beneden en zag inderdaad kleine kunstwerkjes. 

Tig keer ben ik op die brug geweest, maar nog nooit keek ik met extra aandacht naar beneden. Nog nooit was me iets opgevallen. Als ik al gekeken zou hebben, zou ik gedacht hebben dat het een patroon was op de brugbedekking. 

Maar nu zag ik ze hoor. Heel veel plekken en ja, als je dan bukt zie je inderdaad kleine kunstwerkjes. Het zijn er honderden. 

Je moet echt bukken om het goed te kunnen zien. Het was erg druk, dus lang gebukt blijven staan was not done helaas. 

Grappig, voor ons uit bukte niemand, maar achter ons bukten ineens heel veel mensen. 

Als ik nog eens in London ben, wil ik nog een keer gaan kijken. Vroeg. Als het nog stil is op de brug. 

Inmiddels heb ik uitgevonden dat de kunstenaar Ben Wilson heet en op zijn site, klik,  kun je veel beter zien wat hij allemaal heeft gemaakt. Ik las dat als hij bezig is, dat je dan ook een verzoek kan doen. Jouw naam met de naam van je geliefde of zo. Of een citaat. 

Grappig toch?

Maar het allerleukst op de Milleniumbrug, was natuurlijk onze kleinzoon. Echt, het allerleukst

Een verrassing langs de Thames

Als altijd gingen we op weg naar Tate Modern. Normaal doen we dat om kunst te kijken natuurlijk, maar daar zat Odin niet op te wachten. We gingen dus alleen voor het gebouw en dan speciaal de bovenste verdiepingen, omdat je daar een fraai uitzicht hebt. 

Zoals ik zei dat doen we eigenlijk altijd. 

Toch zag ik nu voor het eerst een trapje rechts naast de Millenniumbrug. Dat is de brug waar je over loopt als je vanaf de St Pauls komt.  

Een trapje naar het strandje daar. Ja daar gaan we dan natuurlijk op. Er zat een meneer te schilderen op dat trapje en die wilden we niet storen, maar we konden er net langs.

We hadden naar beide kanten ineens een heel ander uitzicht. Kleine mensjes op de brug. The Shard.

Erg leuk natuurlijk.

Ik heb het hier al eens eerder over  Mudlarks gehad. En Odin had ik er net over verteld. Mudlarks, mensen die een vergunning hebben gekocht om te mogen zoeken en speuren naar dat wat de Theems aan land spuugt. En dat is veel! 

Dus hij ging onmiddellijk op zoek. 

We liepen daar lekker, het was er wonderlijk genoeg heel stil, geen stadsgeluiden. Odin vond een iets, ik vond een gezichtje:

En toen was daar ineens een Mudlark. We hadden een heel leuk gesprek. 

Zij vertelde dat ze laatst echt een museumwaardige kandelaar had gevonden. Er waren op dat moment vier mensen aan het zoeken. Maar zij had geluk. Ze stond net op de plek waar met een grote golf,  veroorzaakt door een Uberboat, iets aanspoelde. 

En ze gaf me haar Instagramadres waar ze alles altijd op zet wat ze vindt. 

Ook nu had ze iets gevonden, een pijpekop, en ze dacht hem te kunnen dateren op zo rond 1800.

En... die wilde ze aan Odin geven. Zo lief...

Maar Odin was eerst heel terughoudend en daar begreep ik helemaal niks van. Wat bleek? Hij had gezien dat het een pijp was en hij wilde helelmaal niet gaan roken. 

Toen hij begreep dat dat ook niet de bedoeling was, was hij er hartstikke blij mee. De pijp zit nu thuis veilig opgeborgen,  in een doosje met Londonherinneringen.

En die mudlark, Emma heet ze,  ik blijf haar voor altijd volgen!