Totaal aantal pageviews

zaterdag 25 mei 2024

Mary Wollstonecraft (1)

 Toen we naar Stoke Newington reden, bovenin de dubbeldekker op de voorste rij, zag onze vriend Bert een mural die,  zo langsrijdend,  deed denken aan Banksy. Het was niet ver van de halte waar we uitstapten om  Abney Park Cemetery te bekijken. 


Dus besloten we op de terugweg even lopend op zoek te gaan. Dat was verder lopen dan gedacht, maar geen nood. Ook hier was weer zoals altijd van alles te zien.  Eerst een soort mural...


Daarna een prachtige vrouw, wachten op de bus:


En tenslotte kwamen we uit bij de bedoelde mural. Vlakbij een halte voor de bus waarmee we de terugweg zouden kunnen aanvaarden. 


Het is Mary Wollstonecraft. Een schrijfster uit London die leefde van 1759 tot 1795. 
Zij was,  en dat vind ik interessant,  een van de eerste feministen. 
En dan heb ik het niet over de eerste feministische golf want die was pas veel later. Misschien was deze Mary zelfs wel DE eerste. De eerste die bekend werd bedoel ik.
Ik laat morgen nog wat meer zien van Mary. 

vrijdag 24 mei 2024

Abney Park Cemetery




Het is er zo mooi, zo rustig, zo Victoriaans. Dit is Abney Park Cemetery. Een begraafplaats in de Londense wijk Hackney, Stoke Newington. Ooit begonnen als arboretum en dat zie je. Het is een prachtig park. 
We waren er al eens geweest, maar we vonden het voor deze tweede keer weer net zo mooi. Ook om aan onze vrienden te laten zien. 
Zo met dat gefilterde licht, die zonnevlekken. Vervallen en verweerde stenen, maar prachtig. 
Er liggen landelijke beroemdheden die ik niet ken. Ik kende alleen de stichter van het Leger des Heils. Maar daar ging ik niet voor. Het is vooral de bijzondere sfeer die daar is die indruk maakt. 
Heel oude graven en een een paar nieuwe zoals deze:


Deze keer zag ik op de stenen veel uitdrukkingen die dood gegaan, gestorven, overleden betekenen. Daarvan zal een deel niet meer gebruikt worden denk ik. Ongeveer zoals wij verscheiden, of heengegaan ook niet meer gebruiken. 
Dit vond ik de mooiste: ... who fell asleep. Die heb  ik ook het vaakst gezien. 


En deze zag ik ook allemaal: departed this life,  died, passed to a higher life, suddenly taken from..., passed peacefully to rest, entered into his rest. 


Mooi om te zien. Luguber? Nee hoor, juist helemaal niet. (Al moet je natuurlijk niet teveel denken aan alle arsenicum die daar in de grond zit na al die enge, dodelijke ziektes als cholera, pokken). 
In London zijn er meer van dit soort begraafplaatsen. Zeven om precies te zijn. Ze heten the Magnificent Seven. We hebben er denk ik een half uurtje rondgelopen. 

donderdag 23 mei 2024

Please do not ride

 

Je staat toch even raar te kijken. 

Do not ride this sculpture or any real elephants'. 
Ja, je staat raar te kijken daar op een tamelijk druk punt in London. 

Want real elephants waren er natuurlijk niet.  Dit is een vriendelijk, beleefd en humoristisch bordje. Een verzoek bedoeld om duidelijk te maken dat er  niet geklommen moet worden op de bronzen olifanten die hier staan. 

We zagen ze al van verre. Zo leuk om te zien. Vertederend ook. 

Maar de reden is helemaal niet zo leuk. 

Dit is een project om  bewustwording te creëren van het feit dat olifanten in Afrika het moeilijk hebben. Te wijten aan vernieling van hun natuurlijke habitat en veranderingen van ecosystemen waar olifanten geen oplossing voor hebben. Vooral jonge olifanten niet. 


Midden in London dus hè. 

woensdag 22 mei 2024

Mind the Gap (of find the Gap)

 Er was in de underground niet veel veranderd. Tenminste dat dacht ik. Tot ik op de laatste dag deze borden zag en die waren echt nieuw voor mij. 


Ik vond ze echt mooi en zo passend in de tube. Je hoort immers altijd wel een omroeper zeggen: Mind the gap between the train and the platform. Of Stand clear of the closing doors. Heel erg London.

Mooie ontwerpen van Andrew Hudson. Ik probeerde er nog foto's van te maken, maar ja, het was de laatste dag en die metro gaat natuurlijk net rijden en schudden als jij klaar bent voor een foto. 

En over Mind the Gap gesproken: ik zag ook nog een reclame in de metro die daar vrolijk op inspeelde. Al betreft het een ander soort gap.


dinsdag 21 mei 2024

Potverteren

Toen we ooit, jaren geleden, eens met Bert en Marion een weekend weg waren, in Groede, besloten we een pot te maken. Want zo'n weekend verdiende herhaling. 
Een inleg aan het begin van iedere maand. Dat deden we trouw. 
Dat wil zeggen Marion deed het trouw en als zij hun bedrag dan had ingeleverd bij mij, deed ik dat van ons erbij. Meteen. Zij vergat het bijna nooit en ik daardoor dus ook niet. 
We zijn er al eens een weekend van weg geweest, in Nederland en nu was het weer zover. 
We gingen potverteren. In ... London. 


Zij waren er wel eens eerder geweest, maar dat was lang geleden. En wij, hahaha, wij waren er ook wel eens eerder geweest. 
We gingen zoals wij dat altijd doen, met de trein en in London hadden we een appartement besproken. 
Op de foto van Saint Pancras zie je nog net een klein stukje Eurostar en het appartement lag op slechts 2 metrostations afstand. Prima dus. 
We begonnen zoals altijd op Trafalgar Square. 


Deze foto lijkt trouwens op een oude ansichtkaart vind ik. Maar ik heb er niets aan gedaan. Zo zag het er uit op onze eerste dag. Niks anders dan anders, niks nieuws op de 4th Plinth, alleen een afzetlint rond de leeuwen. 
Mijn man sleepte ons binnen in de National Gallery om de mozaïeken te bekijken en ik maakte een foto van deze. Want nieuwsgierig zijn vind ik een uitstekende eigenschap en helemaal in London! 


maandag 20 mei 2024

Overschilderd

Een paar weken geleden liet ik een jonge kunstenaar zien,  aan het werk in London,  onder een viaduct. Daar bleef-ie lekker droog zei hij.
Hij zei  ook dat zijn werk binnen een week zou worden overschilderd, omdat iedereen  wel op die plek wil werken. 
Ik geloofde er niks van want het werd hartstikke mooi wat hij maakte. 
Ik zei dat we terug zouden komen om te kijken of hij gelijk  had. En nu was het zo ver.  
Ja hoor, hij had gelijk. Er was geen spoortje achtergebleven. Helaas... 
Maar ja zo gaat het nou eenmaal met muurschilderingen. 

Er is wel een mooie voor in de plaats gekomen. Dat is deze: 



En ook hij was al aan de orde geweest in een eerdere aflevering, na een eerder bezoek aan London. Dat was toevallig vorige week, op de dag dat we weer naar London reisden. 

Linking to Sami's Colourful World

zondag 19 mei 2024

Gezichtjes

 

Gezien op een muur in London

Esther was in het Singer museum in Laren en zag in een schilderij een klein gezichtje. Blauwe ogen en een bruine mond. Net onder het ronde dak. Ze maakte er een close up van:





En Esther  vond er nog zes. Bijzondere vind ik




Esther schrijft: In een koffie winkel in België zag ik deze zesling.
Zes guitige hondenkopjes op een rij 😉


'Hierbij stuur ik je een foto die ik heb gemaakt in Arrecife, Lanzarote, dichtbij de haven. Daar is/was een tentoonstelling en nadat ik foto's had gemaakt zag ik deze met het gezichtje. Die kon ik jou niet onthouden. Alsjeblieft'.
Leuk, dankjewel Ineke Hulzebos



En de laatste is van Dora Huisman. Een zeer fraaie uil !


Het was toch nog niet de laatste,  deze is weer van Esther. 'Ik kocht eieren bij een stalletje langs de weg. Toen ik wilde betalen zag ik dit gezichtje'. 

Blijf speuren, mensen. En inzenden. bettievdgriend@hotmail.com

zaterdag 18 mei 2024

Geschenk

 Toen ik deze week in de trein zat,  las ik het Boekenweekgeschenk.

Eerder ging ik in de boekwinkel een boek bestellen( geen roman, nee echt niet).
Dat zou een paar dagen duren, dus ik vroeg of ik dan toch nog het Boekenweekgeschenk zou kunnen krijgen. 
Ik werd vrolijk uitgelachen. 'De boekenweek is al een week geleden geëindigd',  zei de verkoopster, 'Maar u mag het boekje toch hebben hoor. Kijk, alstublieft'. 
Dat was natuurlijk hartstikke aardig. Soms zijn mensen dat zomaar ineens. Dit was in boekhandel Stumpel in Hoorn.

Ik had het boekje nog niet meteen gelezen, maar toen ik deze week een paar uur in de trein zat, nam ik het mee en las het uit. Het boekje  van de Chabotten. Ik moet zeggen dat ik het met plezier heb gelezen.  Verrassend vond ik het en lief.  

Geschreven dus door Bart Chabot, zijn vrouw Jolanda en hun vier zonen: Sebastiaan, Maurits, Splinter en Storm. 

De hond Bril moet ook even genoemd worden. Haar verhaal werd geschreven door Splinter. 


Haar portrét, Brils portret,  is geschilderd door Marlene Dumas. 
Over Dumas had ik het gisteren. Dit is de voorkant van het boekje zoals je ziet. 

En op de achterkant een prachtig portret van de zes Chabotten.  Van Marlene Dumas dus!




vrijdag 17 mei 2024

Marlene Dumas

 Al heel lang, ik denk sinds ong. 1990, ben ik bewonderaar van het werk van Marlene Dumas. 
Ik kende haar nog niet toen een vriendin tegen me zei: 'Ik zou er heel veel voor over hebben om een werk van Dumas aan de muur te hebben'. 
Dat maakte me heel erg nieuwsgierig. Maar ja, er viel nog niet zo veel te googelen in die tijd. 
Naar musea ging ik toen wel en in het Stedelijk zag ik haar werk voor 't eerst in het echt. Ik denk dit:


Ik vond het zo mooi en het riep zoveel vragen op. Ik bleef kijken. Dit heet The Painter en is uit 1994. 
Enfin, in de loop der jaren zag ik een grote tentoonstelling in het Stedelijk. En eentje in Tate Modern, in London. En tussendoor in verschillende musea verschillende werken. Altijd indrukwekkend en altijd met als gevolg dat je er een tijdje naar kijkt. 

Laatst waren we in het Kunstmuseum in Den Haag, voor een tentoonstelling waar ik helemaal niks aan vond. Maar zoals ik toen al schreef: er is in zo'n museum nog veel meer en ook werk dat je wél aanspreekt. Die keer was er een nieuw werk van Marlene Dumas.


Dit werk heet Martha - My Ouma.  
Dumas schilderde haar grootmoeder, Ouma Tottie. Van Dumas is bekend dat ze vaak werkt met foto's. Dit is een foto uit de jaren '70. Ze beschrijft haar Ouma als een hardwerkende boerenvrouw die nooit achter haar man aanliep. 
(In mijn hoofd sprak ik het uit als Oema. Marlene Dumas woont en werkt al heel lang in Amsterdam, maar  komt uit Zuid-Afrika. Gisteren luisterde ik naar een boek en daar kwam een man uit Zuid- Afrika in voor. De voorlezer sprak het uit als ou ma. En dat vond ik ineens heel mooi. Een oma is een oude ma).


Deze foto hing er bij in het Kunstmuseum. Dat vind ik ook mooi. Je ziet hoe het lijkt. 


Hier heb ik ook zeer van genoten.  Ook in het Kunstmuseum. Ietsje dichterbij kijken:


Het is uit 1986 en getiteld ( A kinder) Fear of Babies

Tenslotte:  toen ik deze week in de trein zat las ik het Boekenweekgeschenk. Dat van de Chabotten. Ik moet zeggen dat ik het een heel verrassend en aardig boekje vond. Maar dit terzijde. De voorkant van het boekje was van ... Marlene Dumas.


donderdag 16 mei 2024

Herman van Veen

 


Bijna tachtig is-ie, Herman van Veen. En mijn man en ik volgen hem al heeeeel lang. 
Samen sowieso al vanaf 1979. Toen, op de dag dat we onze bestelde trouwringen konden ophalen, een speciale dag dus,  gingen we naar Rotterdam om  's avonds een voorstelling in Luxor mee te maken. 
Daarvóór volgden we deze kunstenaar allebei al apart. Mijn man is echt groot fan. En ik ben gewoon fan. 

En nu was er een optreden hier in onze stad. 
En het was weer als vanouds. We genoten zeer. 
Herman van Veen, een hele avond op het podium, zingen, bewegen, muziek maken op de viool,  grappen maken... 
Ik teken er voor om op deze manier oud te worden. 
Herman wordt virtuoos bijgestaan door Edith Leerkens op gitaar. Dertig jaar is zij al bij hem. Zij is  zo goed. Ze zingt ook af en toe. 
En dan is er ook nog Jannemien Cnossen. Ook al heel lang bij Herman. En een  basgitarist, Kees Dijkstra, die het compleet maakt. 
En dan de meisjes. Die dansten, beeldden wat uit,  zongen mee, deden dat heel goed,  maar voegden (voor mij) haast niets toe. Storend was het gelukkig ook niet.  

Het was een mooie avond! 

woensdag 15 mei 2024

Peace now

 


We vroegen ons af of er in dat trappenhuis daar vrede heerst tussen de bewoners. Het zou kunnen, maar het tegengestelde zou ook kunnen. Het mooiste zou zijn als er overlegd is. Als ze samen hebben besloten. 



dinsdag 14 mei 2024

Nomen

 

'Vanmorgen een berichtje in de Volkskrant over de halal kip.Vond het heel toevallig dat de boer Vogel van zijn achternaam heet. Op internet opgezocht en het is waar', aldus bloglezeres Marja

En Marga meldt: Dit komt uit een krantenknipsel uit 1984.  De Belgische directeur-generaal van het zeewezen en de binnenvaart: ir. R. Vancraynest


Elke keer weer verbazingwekkend. Dat je een beroep kiest dat bij je naam past. Deze, van  brandweerman Vonk, werd me gestuurd door bloglezer Dora. 


En Heidi zag ineens dat de achternaam Eickhout heel goed past bij Bas' werk. Hij zit voor Groen Links in  het Europees Parlement 

Heidi zag er kort daarna weer een en daar heb ik echt hardop om zitten lachen: 


En tenslotte, van mijn bijnabuuf Kitty: 


Ik heb nog even gecheckt of Hovenier echt een voorkomende achternaam is . En dat is het. Hoe is het mogelijk hè. 

Ze zijn weer superleuk. Hartelijk dank en jullie weten het hè. bettievdgriend@hotmail.com 


maandag 13 mei 2024

Nog maar een keertje London

 En ook deze kunstwerken zag ik in Shoreditch, London.  Eerst dit:

En dan er vlak naast :

Twee bijzondere kunstwerken. De   tweede is van Abraham O en die kan er wat van, kijk maar eens op zijn insta klik

Allebei gezien in de stad waar ik zo van hou en waar ik (by the way) zeer binnenkort weer eens ga kijken. Ook naar nieuwe murals!

Linking to Sami's Colourful World

zondag 12 mei 2024

Van een heilige met een hart

 

Kijk nou wat een schattig plaatje! 
Het is een heilige met een hart. En ze heet Catharina. 
Om precies te zijn Catharina van Alexandrië. 

Ik heb wat met heiligen. Waarom weet ik niet hoor, ik ben niet katholiek en er niet mee opgevoed. 
Integendeel zelfs, maar ik wil toch altijd weten waarom ze heilig zijn. Want meestal zit er een bijzonder verhaal achter. 

En bovendien viel ik natuurlijk op het hartje. Een boek in hartvorm. Hoe leuk kan je het hebben. 
Het schilderij zag ik in het Rijksmuseum, Amsterdam. Het is van een anonieme schilder en gemaakt in 1480. 

En dat is niet alles, want...
dit is nog maar de helft van het schilderij. Er zit nóg een heilige op. En een leeuw. 
De andere heilige is Hiëronymus . 




Van die Catharine wist ik al iets af. Zij is heel herkenbaar en wordt meestal afgebeeld met een rad. En een zwaard. Op dat rad werd ze gefolterd en met het zwaard onthoofd. Omdat ze weigerde met de keizer te trouwen. 

Hiëronymus wordt afgebeeld met een leeuw. 
Toen hij ooit in een klooster was,  kwam daar een leeuw binnen strompelen met een doorn in zijn poot. Alle broeders op de vlucht natuurlijk. Behalve Hiëronymus. Die verzorgde de wond en de leeuw bleef in het klooster en werd tam. Ze lieten de leeuw zelfs op de ezel van het klooster passen. 
Maar op een dag, werd de ezel werd gestolen.  De leeuw kreeg de schuld en moest voortaan het werk van de ezel doen: sjouwen. 
Heel veel later  kwam er een karavaan langs met een ezel. 
De leeuw herkende de ezel meteen  en bracht hem terug. Eind goed al goed. 


zaterdag 11 mei 2024

Mus

 Gisteren eindigde ik met Edith Piaf. Piaf betekent mus. Voila! 


Alltijd als we in Artis zijn, denk ik aan de allereerste keer dat we met ons oudste kind in Artis waren. Dat kind was nog erg klein, twee of zo. We hadden  hem altijd veel voorgelezen. En in boeken voor jonge kinderen komen veel dieren voor. Olifanten. leeuwen en giraffen en... 
Dus we dachten nu gaat het gebeuren, nu gaat hij al die dieren in het echt zien. 


Nou, hij zag ze heus wel, maar zijn interesse ging vooral uit naar ... de musjes. Daar werd hij pas echt enthousiast van. Ha, ik kan er nu nog om lachen. 
Vorige week toen de kleinzoons hier logeerden, gingen we weer eens naar Artis. Zij zijn inmiddels al wat ouder en vonden de grote dieren wél interessant. 

Overal in Artis zie je bordjes waar op staat wat voor dier er op die plek te zien is, met verdere informatie. 
En wat ik nou zo leuk vond is dat er ook een bordje stond betreffende de mus!!!
Met informatie. 
Daar stond oa op dat Artis een groene oase vol stadsnatuur is, midden in Amsterdam. 
Dat Artis vele soorten inheemse dieren, planten en microben huisvest en zich inzet om bij te dragen aan de biodiversiteit in de stad. 
Met een tip voor thuis: Hou wat rommelige hoekjes in de tuin voor die soorten! 

En verder wat informatie over mussen. Bijv. dat mussen meestal binnen een straal van een paar honderd meter van hun geboortenest blijven. 

Hoe dan ook:  toen wij er toevallig deze week weer waren hebben we een hele tijd bij de mussen staan  kijken. Ze zijn echt heel erg leuk. Druk ook en ze maken een heel mooi geluidje. 


Op deze plek en in de buurt van het bord zaten er heel veel. 


Het was nog vakantie en dus waren er overal rennende en lawaai makende kinderen. Waardoor het lastig fotograferen was. Dus dan nog maar even op de bloemen richten. Prachtig toch?