Totaal aantal pageviews

dinsdag 30 april 2024

Gezichtjes

 Esther zag weer een tweeling, eentje boven en eentje onder:


En nog maar net was deze gestuurd of Esther zag er weer een:


Tijd voor koffie. Cappuccino.  Het kwam uit een automaat, was erg lekker en ik heb er helemaal niks aan gedaan.


Stef van sccollections en zijn vrouw werden aan het ontbijt aangekeken door dit gezichtje.


Mijn maatje Marieke, maakte een foto van de  pannenkoek van haar man Leo (die zelf niet echt bezig is met gezichtjes, hahaha)


'Hierbij de kandelaar op mijn keukentafel. Ik zie hierin altijd een mannetje met een hoed op', schrijft bloglezer Elly. Ik zag het meteen, Elly. Superleuk.


En de laatste voor deze ronde komt van Anneke Broos. En wat een leukerd ook weer. Anneke schrijft: In 'Het bos van de dansende bomen', zag mijn zoon deze knorrepot en wetend dat hij mij veel plezier bezorgt met zo'n plaatje, stuurde hij het mij. Ik zie een gezichtje, jij ook?' 
'Dat bos bestaat echt' vertelt Anneke ook nog.  
Tja, daar word ik nu wel heel nieuwsgierig naar. 



Dank  mensen en... blijf speuren. En inzenden. bettievdgriend@hotmail.com
 

maandag 29 april 2024

Geisha

 


Ik kon geen naam meer ontdekken, maar ik weet bijna zeker dat dit werk is van Dan Kitchener
Na jaren street art spotten heb ik natuurlijk wel iets geleerd. 
Dit is trouwens London, Brick Lane. 


Een geisha is het denk ik  en ik vind haar prachtig! Geisha's vind ik sowieso intrigerend. Deze ook.

zondag 28 april 2024

Koningsdag 2024

 Ik hoop dat jullie allemaal net zo'n prachtige koningsdag hadden als wij. Bij ons ging het zo: 

Onze jongste zoon woont met zijn vriendin tijdelijk in Amsterdam. In een huis aan een gracht. Een prachtig groot huis aan een gracht en een paar weken geleden appte hij met de vraag of het leuk zou zijn als we Koningsdag daar zouden vieren en van daar uit  onze koningsdagmeuk zouden verkopen. 
Of het leuk zou zijn??? Wat dacht je wat? Thumbs up en hoera natuurlijk! Net als deze meneer. 


Op de rommelmarkt 'zittten' vind ik sowieso een van de leukste dingen die een mens maar kan doen. 
En dan in Amsterdam en  vanuit een huis. Hoe heerlijk zou dat zijn.  
Als het koud is even naar binnen, als ik moet plassen idem. Een natje en een droogje, bij regen ook gewoon even naar binnen ... enfin het is duidelijk. 
Dus brachten we afgelopen donderdag onze spullen. Je kunt daar niet parkeren, dus dat was nog wel even een ding. 
Vrijdagavond gingen we met de bus en bleven daar slapen. Een logeerkamer met uitzicht op de gracht. 
'Wie hepput? ' zeggen we dan. 

Toen ik de volgende morgen om zes uur uit het raam keek: voor zover het oog reikte geen mens te bekennen. Geen beweging. Geen opbouw, geen kleedjes, he-le-maal niks. 
Thuis zit ik om zes uur meestal al een uur of zo. Je moet vroeg aan de bak om een plekje naar wens te veroveren. 
En hier dus niks. Ik schrok ervan,  maar ben om een uur of zeven toch maar gaan uitstallen. Weer wat later maakte ik kennis met de buren die ook een tafel spullen neerzetten en met de overburen. Leuke jongens die overburen. Zij verkochten er hun 'Deekie'. 


Allemaal hartstikke leuk en iedereen superaardig. Zij mochten ook plassen, kregen koffie,  en verwenden ons dan weer met een heerlijk drankje. 
Wij hadden een zeil om de handel bij regen af te dekken. En dat was ook vaak nodig, maar zij hadden zo'n partytent met open zijkanten over en vroegen of wij die wilden gebruiken. Zo lief. 

Nou en langzaamaan kwam het op gang. Eerst mondjesmaat, maar steeds drukker en drukker. Ik verkocht best veel 'spul'. 
En onder tussen werden we in de watten gelegd door de vriendin van Dirk, met croissantjes en broodjes en wil je nog een kopje thee en dat dus de hele tijd. 


Nog leuker werd het toen onze kleindochters met hun ouders kwamen. Die gingen nagels lakken van voorbijgangers en ze hebben me toch een hoop verdiend. Ze deden het ook zo ontzettend leuk. De mensen genoten er van en wij ook. 
Terwijl ik dit zit te tikken zie ik vijf nagels gelakt in roodwitblauworanje en een gouden duim. 


Ik heb zelf nog een paar korte rondjes gelopen en kwam tot de conclusie dat het op 'ons' stukje gracht het allerleukst was. 
Om een uur of twee werd het heel druk en kwamen er geen kopers meer. Dus ik heb de overgebleven spullen zo ingepakt dat ik thuis niks meer hoef uit te zoeken en zo opgeruimd ben. Straks gaan we die kratten halen. 


Het werd drukker en vooral ook lawaaiiger met muziek en biertjes en van alles en dan kan ik toch merken dat ik geen zeventien meer ben en ook geen zeventig. 
En dus zijn we op het gemakje naar het station gelopen. Het was heel erg druk tijdens die wandeling en op het stationsplein waren er nog steeds veel meer mensen die nog aankwamen dan mensen die vertrokken. 

'Wij vonden het zó leuk dat jullie er waren en zo samen Koningsdag konden vieren', appte onze zoon. 

En ja, dat was het, dat vonden wij ook. Een prachtige dag en hopelijk volgend jaar weer!!!!!!!!


Oh ja en voor ik het vergeet: hij was (van de voorbijgangers) de mooiste:  'Kijk maar naar de binnenkant mevrouw. Helemaal zelf gemaakt!'


zaterdag 27 april 2024

Brug

 Onderweg in Friesland zag ik deze opvallende brug Ik ben de laatste jaren best vaak in Friesland geweest voor teenoftander en altijd over deze weg. Maar ik doe altijd iets nuttigs in de auto, ik lees of ik doe iets aan mijn nagels of ik borduur of ik maak de sudoku. En zo zal het gekomen zijn dat ik deze brug tot nu toe volledig had gemist

Deze is geloof ik van de terugweg. Maar dat maakt niet uit. Er zijn er zelfs twee. Twee bruggen genaamd Krúsrak en Dúvelsrak. 

Ik twijfelde nog even of het wel echt hout was, die overspanning. Maar ja hoor dat is het. Echt hout van een produktiebos in New Zealand.  Het probleem of eigenlijk de vraag bij het ontwerp en bij de aanleg,  was of het hout sterk genoeg zou zijn. Het wérd sterk en hard.  Door het met een bepaalde combi te impregneren, werden de cellen van het hout net zo hard als cellen in hard hout. 354 ton hout. 

Mooi vind ik! Het ontwerp was van Onix en Achterbosch Architecten. Zij wonnen de prijsvraag voor een originele en bruikbaar viaductontwerp. Een viaduct over de A7. 

vrijdag 26 april 2024

The great Argus

 

En dat loopt  daar,  in Hoenderdaell,  dan zomaar vrij en op het gemakje rond. Zo'n mooie vogel ... 

Er zal vast ergens een bordje hebben gestaan, maar ik was zo onder de indruk dat ik vergat te kijken. Dus ik heb het nu opgezocht. 
Het is een fazant, de argusfazant. Argusianus Argus. Ik vind zijn engelse naam het mooist: The great Argus. 

Mooie kop heeft-ie ook! Met dat kleine zwarte kuifje


Maar dit, die tekening, vond ik het allermooist. Ik dacht als ik ontwerper was van stoffen of zo, dan zou ik daar iets mee bedenken.
Ik zou het patroon stelen. Van een fazant...


En ik zou het Great Argus noemen.

donderdag 25 april 2024

Landgoed(eren)

 Alweer over een landgoed.  Het tweede. Ik had het gisteren al over het Belmonte Arboretum, dat eerst een landgoed was. 

Toevallig: een dag voor ons bezoek, keek ik naar een serie (zes afleveringen) over Nederlandse landgoederen. 
Een serie die mij boeit. Ik vind het leuk om naar te kijken. 
Naar de mensen van die langoederen die heel hard moeten werken om hun familiebezit te behouden en nog mooier te maken. Bewaren, voor hun nageslacht, maar ook zeker voor ons. 

Mensen die heel gewoon lijken zie je in de serie. Gewone mensen met een doel. Maar aan alles, hun hele manier van doen en praten merk je dat ze niet helemaal gewoon zijn, niet zoals ik. Daar zit jaren rijkdom en adel achter. 
'Liefde voor het landgoed', op vrijdagavond, laat,  op NPO1

En het derde landgoed bezochten we met onze kleindochter Jet. Ze logeerde bij ons omdat we haar verjaardagscadeau gingen kopen: een bikini. Dat alleen was al supergezellig en de volgende dag rekten we nog een beetje en gingen naar Landgoed Hoenderdaell. Landgoed nummer drie. 


Hoenderdaell is nu een dierenpark, kleinschalig en een opvang voor geredde dieren. Er zijn leeuwen, beren, wolven, heel veel vogels, alpaca's om te aaien en lori's die uit je hand eten. 


Wij werden een tijd geleden door mijn bijna-buuf Kitty op dit park geattendeerd. We zijn toen met onze kleinzoon gegaan en we vonden het er hartstikke leuk. 

En als een kind zich niet gedraagt kun je hem of haar best even in een kooi doen. Maar dieren zijn er indien mogelijk vrij.



Ik hoor niet tot de mensen die afgeven op Artis of er tegen zijn. Ik hou van Artis, echt waar. We hebben een abonnement op Artis en we steunen  ze als dat nodig is. 
Maar dit mooie en goed verzorgde Hoenderdaell is een beetje anders.   We hebben ons nu voorgenomen met alle kleinkinderen een keer te gaan. Het is echt een dagje uit!!!

woensdag 24 april 2024

Belmonte Arboretum

 Klinkt goed hè: Belmonte Arboretum. Het is een botanische tuin in Wageningen. 

Met mijn vriendin uit Goes, nou ja vlakbij Goes woont ze, doe ik af en toe een dagje. Vaak is dat een stad, die voor ons allebei makkelijk te bereiken is. We hebben ook meermaals een NS-wandeling gedaan: van een station lopen langs een mooie route naar een volgend station. Maar nu had zij dat Arboretum bedacht. Met de trein naar Ede-Wageningen. Daar een OV-fiets huren en op naar de berg. 
Pff, ik heb het geweten. Ik heb een elektrische fiets en dat was deze niet. Nou heb ik echt nog wel de kracht om zo'n tochtje op een gewone fiets te doen, zonder ondersteuning. Dat was het punt niet. 
Maar zo'n fiets heeft terugtrapremmen en daarmee fietsen  heb ik niet meer gedaan sinds mijn twaalfde. Lastig hoor. Vooral omdat ik niet bij de grond kan en dus echt af moet stappen als ik moet stoppen voor een auto. Af springen, zeg maar! 
Maar we kwamen er zonder ongelukken.


Dit terzijde.
Belmonte, daar op de Wageningse berg,  was eerst een landgoed. Daarna kwam het voor wetenschappelijke doeleinden bij de Landbouwhogeschool. En nu is het een stichting en in feite een groot openlucht-natuur-museum.
 

Belmonte heeft de grootste rododendroncollectie van de Benelux en ik vond het adembenemend. Echt. Nog niet alles stond in bloei, maar ik denk dat dat bewust is, zodat er heel lang wat te zien is. 


Er zijn  275 botanische soorten en meer dan 500 gekweekte variëteiten. Ik wist niet veel van rododendrons, afgezien van hoe je het moet spellen. 
Het woord komt uit het Grieks, van rhodos (roos) en dendron (boom). 
Ik heb nooit beseft dat gewone azalea's die ik graag en vaak in huis heb, ook rododendrons zijn.

Verder was er nog veel meer te zien op het gebied van planten, bomen en mensen. Mensen die genoten van een prachtige middag. Net als wij. 


We liepen, praatten en keken. En aan het eind was er een heerlijk terras. Met een mooi uitzicht!


Nog even over die spelling van het woord. Rododendron staat in de woordenlijst. Maar op de bordjes in Belmonte wordt consequent gesproken van Rhododendron. Tja... kweetutooknie.

dinsdag 23 april 2024

Buiten

 

Het ene vogeltje is het andere niet. Bij mij fluiten ze van alles, maar nooit dat ik mag blijven liggen. 

Er is er een en dat is net een repeterende wekker, maar ik kan hem niet uitzetten!
Dat wil ik ook niet hoor en trouwens het zou geen zin hebben. 
Ik word heel vroeg wakker, vogels of geen vogels. En wakker betekent: eruit.

Hoe dan ook: ik hou van Loesje. Ze kan zo de kern van een zaak raken. 
Wist je dat de eerste Loesjes al in 1983 verschenen? 
Toen was het nog een soort actiegroep, opgericht door zes mensen uit verschillende actiegroepen en genoemd naar een Loes die toevallig binnen kwam lopen toen die mensen hun gezamenlijke actie aan het bespreken waren. 

Ik zie ze hier niet zo vaak, de Loesjes. Maar toen ik een keer in Arnhem was, het is al een paar jaar geleden, zag ik een heel aantal bij elkaar. En allemaal over BUITEN.


Dat van die regenjassen, dat is een soort principe van mij. Niet thuisblijven als het regent of als de voorspelling slecht is. Meestal valt het mee en is er met een regenjas en een paraplu best mee te leven. 

De laatste vond ik de allerbeste. Maar ja...

maandag 22 april 2024

Vrolijk in de regen

 

Ik werd wel vrolijk van deze mural in London. Het regende en regende, maar we hadden een paraplu en stonden onder een heel klein afdakje aan de overkant. 
Wie het zijn en waarom ze zijn afgebeeld, geen idee. Misschien gewoon een doorsnee van de bewoners? 


Hoe dan ook: zij  van hierboven was mijn favoriet. 

Toen we weg gingen zagen we pas dat er aan de zijkant nog meer was:


De kunstenaar is Hunto. En ik vind vooral de combinatie van de fel gekleurde Picasso-achtige portretten met de 'echte' portretten heel erg leuk. 


zondag 21 april 2024

Vlekken

 

Altijd als ik in het huis van onze kleindochters ben, kijk ik wat er nu allemaal weer hangt qua tekeningen en schilderwerk en zo.
En meestal vind ik het erg leuk. Op creatief gebied krijgen de kinderen op school leuke opdrachten. 
Kijk hier maar eens naar. Mooie vlekken met een donker lijntje er om heen en dan maar kijken wat je er in ziet. 
Onze lieve Jet (8) zag een heleboel en schreef dat er keurig bij. (Ze ontwikkelt een fraai handschrift, trouwens).
Zie je daar bovenaan die joenikorn? Als je het woord niet meteen kent, moet je het even hardop zeggen. 
Daar naast zag Jet een hondenkop. En ja, ik zie het ook, heel duidelijk. Op de bil, op links en de haas ook op links, valt niets af te dingen. 
En als je het werk een beetje draait zie je nog meer. 


Ja, zo leert een mens kijken en dat is hartstikke mooi!

zaterdag 20 april 2024

Winkeldiefstal


Ik kan naar eer en geweten verklaren dat ik nooit iets heb gestolen, echt nooit. Ook niet als klein kind.  Ik ben zo iemand die terug gaat als er iets in de boodschappenkar is blijven liggen. Ook als ik te weinig heb betaald. 
Maar ja, ik heb geen honger en niet echt geldgebrek, dus dat is makkelijk.  

Toen ik vijftien was en op zaterdag in de Hema werkte, zag ik altijd al mensen die iets pikten. Altijd is overdreven, maar toch wel regelmatig. Dat meldde ik dan onopvallend aan de chef, die vervolgens een praatje met die dief ging maken. 
En ik dacht dat is stom, ik zou het anders doen. 

Later, toen ik al lang volwassen was, heb ik nog eens een tijdje in de Bijenkorf gewerkt. Ook daar zag ik mensen spullen pikken en ook daar gaf ik dat door. Daar hadden we speciaal  een code voor. 
Ik zag al van tevoren dat het dieven waren. Iets in hun blik, soms een beetje zenuwachtig, soms juist het tegendeel. Ik weet het niet, maar ik zag het. 
En ook toen dacht ik dat ik dat slimmer aan zou pakken. Ik zou echt een goede winkeldief zijn.

Een paar dagen geleden waren we in Ikea, Amsterdam. We hadden maar een boodschap en moesten daarmee eindeloos in de rij voor een zelfscan. 
Dus ik liet mijn man staan in die rij en ging zelf even kijken in het supermarktgedeelte vlak na de kassa's en vlak voor de uitgang. 

En daar zag ik haar. Ik zal haar uiterlijk niet beschrijven, maar het was iemand die graag dame wilde zijn en het overduidelijk  niet was. Ik stond vlakbij haar. Ze had veel parfum en  vieze nagels. 
En ik dacht jij gaat zo meteen iets jatten. Zij was volledig op haar gemak en toch zag ik het. 
Ik bleef kijken. Ze draaide. Haalde iets uit de bakken en stopte het in haar tas. Een rondje lopen en nog een keer. Wat ze allemaal pakte weet ik niet. In ieder geval vier grote stukken zalm en veel chocola. Gewoon blik op oneindig en in die tas stoppen. 
Op een gegeven ogenblik had ze kennelijk genoeg  of er genoeg van. Ze propte haar schoudertas bovenop in haar boodschappentas en liep zo de winkel uit. 
Er stonden twee bewakers en die keken de andere kant op, richting kassa's. Dat leek me nutteloos, want je moet toch een bonnetje hebben om er daar uit te komen. Plus dat daar ook bewakers stonden.  
Ik vond het ook raar dat dat hele supermarktgedeelte totaal open is. Je loopt er zo in en weer uit.
Hoe dan ook, deze dame, had ik niet kunnen verbeteren.
Maar voor Ikea heb ik wel wat ideetjes! 

Ik heb niks gezegd en vroeg me later af of ik dat wel had moeten doen. Mijn man zei toen ik het hem vertelde,  'Ach misschien had ze geen geld en honger en richtte ze 's avonds een feestmaal aan voor haar partner in crime'.  
Die er trouwens ook stond, niks pikte en een minuut of wat na haar de zaak verliet. Ja dat kan natuurlijk. 
Zouden jullie iets gezegd hebben? 

vrijdag 19 april 2024

Twee heel oude boeken in een week

 



 Miriam (Borduurblog) vond laatst ouderwetse boekjes in de boekwisselkraam op Utrecht Centraal. En blogde erover. 

Eentje van een schrijfster die ik me beslist herinnerde. Haar naam: Phyllis A. Whitney. 
Ik ging meteen even kijken en ja hoor, dat boekje stond er nog. Nooit weggedaan,  omdat ik het zo vaak gelezen heb. 

Het is super Amerikaans en dan Amerika begin jaren zestig. De oorspronkelijke titel is 'Willow Hill'. 
Mijn boek heet 'Mijn zwarte vriendin'. Merkwaardige vertaling.
De vertaling van de gerechten in de tekening was kennelijk helemáál niet gelukt. 
De hoofdpersoon in mijn exemplaar heet Karien en dat lijkt me nou ook niet echt Amerikaans. Heel raar. 
Maar ik was als beginnende tiener dol op dat boek. 

Mijn exemplaar is uit 1964, maar het origineel is dus al wat ouder. 


Wat een verhaal he, dit is de binnenkant van de kaft. En zoals je ziet is er in bijna vijfenzestig jaar toch best veel veranderd. 

Dat was vorige week. Eerder in diezelfde week was onze kleindochter Noor hier te logeren. 's Avonds zocht ik een leuke film om samen naar te kijken en ik vond Arrietty.

 
Ik hou helemaal niet van animatiefilms, maar het verhaal waar deze Japanse film op gebaseerd is, dat verhaal herkende ik meteen. 
En ook weer van een oude pocket uit mijn jeugd die ik nooit heb kunnen wegdoen. 


Dit is een heel bekend en beroemd verhaal van Mary Norton, oorspronkelijk getiteld 'The Borrowers'. Hier verschenen in 1960, maar het origineel is uit 1951. 
Leentjeburen wonen onder huizen en komen 's nachts in actie om in die huizen spullen te lenen die ze goed kunnen gebruiken. Dat is de reden dat mensen altijd allerlei kleine dingetjes kwijt zijn, als punaises en naalden en... en.. Dat is allemaal geleend door dat kleine volkje, niet veel groter dan muizen. De mensen noemen het stelen natuurlijk. Ze leven gelukkig en tevreden, de ouders en Jeanettie (Arrietty). Maar als ze gezien worden, moeten ze weg. Moeten ze vluchten. 

Ik heb echt genoten van deze twee boekjes en zeker ook van de film. Maar nu gaan ze. Ze zijn vergeeld en verkleurd en gaan gewoon bij het oud papier.


donderdag 18 april 2024

Kleuren

 
Welke kleur komt het meest voor in de natuur',  vroeg mijn man, terwijl we in de auto zaten. Ík keek naar buiten en zei: 'Groen!'. 
Maar hij bedoelde welke kleur komt het meest voor in blóémen. 

Ik keek weer naar buiten en zei geel. 

Dat groen heb ik later opgezocht en dat klopte. 
De kleur die je het meest ziet  bij bloemen kon ik niet echt goed vinden. 
Wit en rose werd ergens genoemd. 
Nou ja, maakt niet uit. 
Nu is er in elk geval heel veel geel te zien. 

Knalgeel en goed afstekend tegen al dat groen. 





woensdag 17 april 2024

Nomen est Omen

 


'De naam is een teken'... Nou dit is echt overduidelijk. Gestuurd door blogvriendin Emie.


Dat mevrouwe Bloemink een podcast maakt over De Bloemen, dat werd gezien door Jeanette van Hip en Kleurig


Professor Hornikx... Ik dacht eerst dat het een grapje was, maar dat is het niet. Onze jongste zoon deed deze ontdekking. 


En Esther zag keze keer een Neo.  In een item over de restauratie van een schilderij van Paulus Potter, kwam een van de restauratoren aan het woord: Jolijn Schilder. 


Zelf zag ik op mijn eerste lentefietstochtje de metselwerken van Ger Steen


En de laatste voor deze ronde, van Tineke Dieks. Ze zag dit uithangbord in Hilversum!

Zoals gewoonlijk, nieuwe namen zijn altijd welkom. bettievdgriend@hotmail.com