Vaste prik: Brugge

Vaste prik als we in Groede zijn: een dagje naar Brugge. Op de fiets. 

Veel paarden zijn er in Brugge. Die trekken de koetsen van waaruit toeristen dan  de mooiste stukjes van de stad kunnen zien. 

En in een drinkplaats voor de paarden is voorzien. Dit is een foto van een aantal jaren geleden, ik zag hem deze keer niet, maar die zal er vast nog wel zijn. 

Ik keek dus aanvankelijk niet eens heel raar op toen ik een beeld zag van een paard dat bijna zweeft en  een koets trekt. 

Wel een heel aparte koetsier. Met een hoed, zoals de koetsiers in Brugge die ook dragen soms. Maar déze koetsier is vastgeketend. Dat was wel gek. 

En wat moet dat verder daar in die koets? Een blote en nogal wellustige dame?  Ik

Ik kon er geen touw aan vast knopen. 

Gelukkig was er een bord:

Aha... dit zijn dus mythologische figuren. 'Zeus, Leda, Prometheus en Pegasus bezoeken Brugge'. 

Net als wij. Wij bezochten ook Brugge. Voor de zoveelste keer. 

En over het beeld gingen we op een lekker terras op dit fraaie (Wal)pleintje maar eens even nadenken en googelen. In de zon, met thee en een wafel.

Nou beginnen met Zeus. Die was verliefd op Leda en verleidde haar,  vemomd als zwaan. Dat had ik net nog op de tentoonstelling in het Rijks gezien. 

Die zwaan had ik aanvankelijk nog niet gezien,  maar later maakte ik deze foto en zág hem met zijn vleugels en zijn lange hals. 

Dan Prometheus. Dat is de koetsier dus. 

Ik weet dat hij in de mythologie degene is die het vuur bij de goden weghaalde en naar de mensen bracht. Voor straf werd hij voor altijd geketend. 

En vooraan tenslotte het gevleugelde paard Pegasus. 

Dat was dat,  de figuren herkend. 

Maar wat heeft de maker van dit beeld, dat is Jef Claerhout,  nou willen zeggen? Waarom hier in deze stad dit beeld? 

Ik weet het niet. 

Paarden en zwanen horen bij Brugge. Paarden en rondritten per koets.  

Zwanen.... ja die zijn er ook altijd. Als je langs de Reien loopt zie je ze. Er wordt gezegd dat als er geen zwanen meer zijn in Brugge, dat dan de stad ten onder zal gaan. 

Dus paarden en zwanen begrijp ik. 

En verder? 

Wat als de goden de stad bezoeken, tussen de toeristen in?  Zoiets misschien? Misschien een mooie fantasie? 

Hoe dan ook,  ik vond het een leuk beeld en ik ben niet eens zo van de beelden. 

Daar, zittend op dat terrasje, heeft het beeld me aan het denken gezet. Misschien was dat wel het doel. 

Bij de Vrije Academie volgde ik (alweer een hele tijd geleden hoor), de cursus Vrouwen in de Kunst. Een mooie serie lessen, wonderlijk genoeg gegeven door een man. Maar wel een leuke en zeer deskundige man, een goed verteller ook. En de allereerste les had hij het meteen over Judy Chicago. 

Ik voelde gewoon dat de meeste andere deelnemers, oprecht verheugd,  er wat beter voor gingen zitten. 

Het leek mij dat iedereen haar al kende en ik niet. Maar ja, daar is zo'n cursus juist voor hè. En ik was wel onmiddellijk gegrepen. 

Kijk hier is ze, Judy Chicago. 

Deze foto fotografeerde ik in het Joods Historisch Museum in Amsterdam, waar momenteel een tentoonstelling is van haar werk. 

Ze is een wereldberoemde Amerikaanse kunstenares. 

Geboren in 1939 als Judith Cohen. 

Ze is feminist, kunstenaar en nog veel meer. En dit is haar eerste overzichtstentoonstelling in Nederland. 

Cicago wilde vrouwen zichtbaar maken in de kunst. Iets wat in de jaren zestig toen zij begon nog echt niet gewoon was. 

Haar grootste bekendheid kreeg ze door een werk, installatie of hoe je het moet noemen, getiteld:  The Dinner Party. 

Dat werk was hier niet, maar het was op die cursus dus wel mijn eerste kennismaking met Chicago. En daarom wil ik het hier graag laten zien. Kijk: 

Donald Woodman, The Dinner Party (Judy Chicago), CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons.

Het zijn 39 tafels, in een driehoek opgesteld en allemaal prachtig gedekt voor een vrouw.  Dertien vrouwen per rij. Haar naam op de tafelloper en nog meer symboliek.  

De drie zijden van de driehoek zijn voor vrouwen uit verschillende periodes. Eerste periode: Prehistorie-Romeinse Rijk, bijv. Hatsjepsoeth, tweede periode: vrouwen uit het begin van het Christendom, tot de reformatie bijv, Anna van Schurman  en de derde periode: vrouwen uit de Amerikaanse geschiedenis en het feminisme, bijv. Sojourner Truth. 

Zoals bijv. Anna van Schurman:

Ik ken lang niet alle negenendertig vrouwen die zijn afgebeeld, maar een aantal wel natuurlijk. Je kunt ze hier vinden: klik

En dan op de grond nog meer namen, 999,  van vrouwen die de tafel niet haalden maar wel iets te maken hebben met een van de vrouwen aan tafel. 

Oh mensen, wat zou ik dit werk graag willen zien. En dan heel lang kijken en lezen en nog eens. Maar ja het staat in Brooklyn, New York en daar ga ik niet meer naar toe. 

Over de tentoonstelling en het werk van Judy Chicago in het Joods Historisch Museum, zal ik het later nog hebben. 

Genoeg voor een heel weeshuis

 

Dit vond ik wel een leuke binnenkomer bij een bezoek aan het Weeshuis in Culemborg. Ook in Culemborg komen we wel eens, ik vind het een leuke stad en het is ook een bijkom-mogelijkheid na een bezoek aan onze (schoon)zus. Even de zinnen verzetten voor we terugrijden. 

En zo waren we dus ook in het weeshuis. Ik mag wel zeggen het Elisabeth Weeshuis. 

Gesticht door Vrouwe Elisabeth van Culemborg. 

De vrouwe was rijk, had geen kinderen en bepaalde in haar testament dat haar geld moest worden besteed aan 'de regte armen'. 

En zo werd onder andere het Weeshuis geopend in 1560. Het eerste,  speciaal voor wezen gebouwde huis in Nederland. 

Tussen 1560 en 1952 zijn hier zevenhonderd wezen opgevangen. 

En er was nog iets leuks. Ik had er jammer genoeg geen foto van gemaakt dus ik heb een foto uit de flyer van het museum gebruikt:

Je ziet hier op straat een gouden verbinding tussen de Markt en het weeshuis. Het is bedacht door een kunstenaar, Bouke Groen. 

Hij baseerde zijn ontwerp op Kintsugi en dat betekent Gouden Verbinding. Het is de kunst om scherven van aardewerk met goudlijm te repareren.

Ik heb zo'n doosje eens gekregen, alleen ik  heb nooit iets om te reparen. En om nou opzettelijk iets te breken... Maar dit terzijde.

Ik vond het een leuk idee en als je stilstaat op bepaalde gouden tegels, hoor je gezang. Misschien wel van de weeskinderen. 

Een duif en een rat

 Zomaar een tekst op straat. Zomaar...

Dit zagen we  in London op straat. Geen idee meer waar. Of eigenlijk zag onze kleinzoon het en wees ons er op.

Toen we verteld hadden wat er precies stond zei hij: 'Dat is filosofie, toch oma?'

Die kinderen weten echt van alles tegenwoordig. Ik denk niet dat ik wel eens van filosofie had gehoord toen ik tien was. 

Maar goed,  was ik er net aan gewend om vaker omhoog te kijken... moet ik ook weer omlaag kijken dus. 

Wat we deden en we zagen er nog een: 

En nog een:

Ik vind zulks geweldig. Een creatieveling die zijn creativiteit er uit laat. Straatkunst!

En de wandelaar neemt heel even de tijd om na te denken over wat hij of zij ziet. 

Hier, klik, kun je lezen hoe of wat. 

Nogmaals de Millennium Bridge

 

Na het mudlarken, liepen we natuurlijk toch de Millennium Bridge op. 

Sowieso omdat die mooi is en ook omdat we nog steeds het uitzicht vanaf Tate Modern wilden gaan zien. 

Toen we zo'n beetje op de helft waren, steeds over de railing kijkend, naar beide kanten,  hoorde ik achter ons iemand aan iemand anders vertellen over chewing gum art. Over een man die van alle kauwgomplekken op de brug kleine kunstwerkjes maakt. Huh??? 

Ik keek onmiddelijk naar beneden en zag inderdaad kleine kunstwerkjes. 

Tig keer ben ik op die brug geweest, maar nog nooit keek ik met extra aandacht naar beneden. Nog nooit was me iets opgevallen. Als ik al gekeken zou hebben, zou ik gedacht hebben dat het een patroon was op de brugbedekking. 

Maar nu zag ik ze hoor. Heel veel plekken en ja, als je dan bukt zie je inderdaad kleine kunstwerkjes. Het zijn er honderden. 

Je moet echt bukken om het goed te kunnen zien. Het was erg druk, dus lang gebukt blijven staan was not done helaas. 

Grappig, voor ons uit bukte niemand, maar achter ons bukten ineens heel veel mensen. 

Als ik nog eens in London ben, wil ik nog een keer gaan kijken. Vroeg. Als het nog stil is op de brug. 

Inmiddels heb ik uitgevonden dat de kunstenaar Ben Wilson heet en op zijn site, klik,  kun je veel beter zien wat hij allemaal heeft gemaakt. Ik las dat als hij bezig is, dat je dan ook een verzoek kan doen. Jouw naam met de naam van je geliefde of zo. Of een citaat. 

Grappig toch?

Maar het allerleukst op de Milleniumbrug, was natuurlijk onze kleinzoon. Echt, het allerleukst

Blijf nabij!

 Meestal kijk ik goed, maar toen we vrijdagavond over het Damrak in Amsterdam liepen, mijn man en ik,  zagen we dit kunstwerk niet. Helemaal niet. En dat terwijl het groot is en opvallend. Het staat op het Beursplein, tussen de Bijenkorf en de Beurs van Berlage. Wij liepen aan de andere kant.

De volgende dag liep ik daar weer met de Museumclub en weer zag ik het niet. Tot we besloten over te  steken en koffie te drinken in De Beurs. 

Beter laat dan nooit, want nu viel het niet te missen.  

Oh wat vond ik het beeld mooi en indrukwekkend

De titel van het werk is BLIJf NABIJ en het is gemaakt door SASKIA STOLZ

Er stond een bordje bij, met een link:

Het werk staat er tijdelijk en is bedoeld om de aandacht te vestigen op de zorg voor mensen met een ongeneeslijke ziekte

Aandacht voor mensen in hun laatste levensfase en hun naasten. Verbinding zoeken, gezamenlijkheid. 

Leven tot het laatst. 

Ik vond het beeld en de tekst allebei ontroerend mooi. Sowieso. 

En het kwam extra binnen omdat mijn man en ik nog maar een paar weken geleden afscheid hebben moeten nemen van een dierbare vriend. 

Hij en zijn vrouw leefden de tekst die op het bordje staat. Zij lééfden,  tot het allerlaatste moment. 

En wij mochten dat tot bijna op het allerlaatste moment meemaken. Ik was en ben nog steeds onder de indruk. 

Praten over ziekte, afscheid en uberhaupt over doodgaan. Ik voel dat het belangrijk is. 

En dus... ik vind het heel mooi dat er aandacht aan wordt gegeven. Dat het tot nadenken stemt. 

Ik vind het ook heel mooi dat dit beeld hier tijdelijk staat, tot 8 april en dat het daarna doorgaat naar andere delen van ons land. Het zal te zien zijn in Maastricht en in Utrecht en in Breda en Leeuwarden. Als onderdeel van een Nationaal programma Palliatieve zorg. 

Dat je het weet!

Terneuzen

 Als het ergens mis is gegaan met de stadsvernieuwing, dan is dat in Terneuzen. Alles wat de stad in het verleden leuk maakte is weg, helaas. 

Maar ja ik bewandel graag Memory Lane en dus was ik er weer even en zag in de binnenstad dit:

Ik dacht even dat het werk van Jimmy Nelson was, daar op de muur. Maar dit is van een andere fotograaf,  namelijk van Rem van den Bosch. 

De foto's zijn onderdeel van een project van o.a. de gemeente en de provincie, met als doel klederdracht verbinden aan thema's als vrijheid, repect en duurzaamheid. Wat dat laatste betreft: de kleding op de foto's zijn exacte kopieën van de originele dracht. Maar... uitgevoerd in stof die gemaakt is van gerecyclede petflessen. 

Nou? Is dat nou niet mooi? Ik ga Rem van den Bosch zeker volgen

Moeder en kind

 

Moeder en kindfoto's, ik maakte er heel wat in de loop der tijd. Ik heb wel altijd gevraagd of het mocht en de meeste moeders wilden graag. 

Er zitten in mijn verzameling een paar foto's waar een vader op staat met een kind, maar dat is misschien 5 procent of zo.

Ook in musea kijk ik altijd naar moeder en kind. En heel vaak is de moeder dan Maria en het kind Jezus. 

Józef met kind, alléén Jozef met kind, heb ik geloof ik nog nooit gezien. 

Wel (heilige)familieportretten, Maria, kind en Jozef met herders en wijzen, maar Jozef alleen? 

Enfin, nog twee schitterende Madonna's. Omdat het Kerstmis is.  

De eerste is van Jozef Israëls, geschilderd in 1867. Getiteld De Moeder, De Cottage Madonna.

De tweede is van Dame Laura Knight en getiteld: Madonna of the Cotton Fields. 

Ik eindig met een Madonna van Giovanni Battista Cima da Conegliano. En ik vind haar echt schitterend. Vooral haar gezicht, bijna eigentijds. 

Er was geen jaartal bij toen ik hen zag, maar de schilder stierf in 1517. Of 1518.

Maria en Jezus. Daar begon het lang geleden mee. Kerstmis. 

Ik wens ieder die hier leest mooie Kerstdagen. 

Eva van der Klei

Toen ze zeventien was deed ze mee aan het programma 'De Nieuwe Vermeer' en ze won. Twee jaar daarvoor ging ze kijken naar het werk van Collin van der Sluijs die in Hoorn mooie murals maakte en raakte geïnspireerd. 

Ze is auto-didact. 

Ze heet Eva van der Klei en ze is negentien.

En nu heeft ze haar eigen muur en maakte een prachtige, heel grote mural. Eindelijk, want dat wilde ze al zo lang. 

Ik kreeg van verschillende kanten te horen dat ze aan het werk was en dat ik maar eens een kijkje moest gaan nemen daar. Jammer genoeg kon ik niet meteen gaan kijken en toen ik wel kon en deze foto maakte, was Eva niet aan het werk. Kon ik dus geen praatje met haar maken. 

Maar weer een paar dagen later stond haar verhaal in de krant.

Ik ben nogal tevreden over mijn eigen foto, maar helemaal eerlijk is het natuurlijk niet. Die mural moet ook mooi zijn zonder die decoratieve takken op haar hoofd. 

En raad eens wat?  Dat is-ie ook!

Ik vind het heel speciaal dat zo'n jong iemand zo iets moois kan maken. Moet je eens kijken hoe dat haar geschilderd is. 

Helemaal af is de mural nog niet. Er komt nog een vogel op, een valkparkiet. Die houdt de buurt daar nog even tegoed. 

De Nieuwe Vermeer, was een programma dat ik gemist heb,  indertijd. De serie is echter nog steeds te zien dus daar heb ik al een stuk van ingehaald. 

En gisteren... ging ik naar Enkhuizen, want daar, in de Drommedaris,  exposeerde Eva ander werk. Heb ik haar toch gezien. 

Ze wilde net weglopen toen ik binnen kwam. Het was hartstikke druk op dat moment maar gelukkig herkende ik haar en gaf haar een klein tikje op haar schouder. 

Ik zei dat ik eventjes wilde zeggen hoe mooi ik haar werk in Hoorn op de muur  vond. 

'Aah', zei ze, 'dat is lief, mag ik u een knuffel geven? 

Dat mocht en ze wilde best nog even poseren. 

Dat vond ík nou weer lief want eigenlijk was ze op weg om te gaan lunchen. Het was notabene haar verjaardag. 

Dus... dit is Eva van der Klei en ze is twintig! 

Eva van der Klei

Linking to Sami's Colourful World 

Cimetière

Parijs dus.

We deden maar gewoon een paar wandelingen. We hadden dinsdagmiddag, woensdag, donderdag en vrijdag (tot zes uur). 

De moeite van de (trein)reis meer dan waard.

Op een van de wandelingen kwamen we terecht in Montmartre en ook op het Cimetière de Montmartre (geopend in 1825). 

Ik houd heel erg van zulke oude, stille begraafplaatsen, midden in de stad, met van die hele bijzondere graven en monumenten die wel bijna bewoond kunnen worden. 

Het weer was trouwens ook echt begraafplaatsenweer, sfeervol:

Er hing een lijst met namen van beroemdheden die er begraven liggen. Zo vonden daar bijvoorbeeld Edgar Degas, Emile Zola, France Gall, Francois Truffaut en tot mijn verbazing ook Ary Scheffer hun laatste rustplaats. 

We waren niet echt graven aan het zoeken, maar ja Ary Scheffer (1795-1885) , de kunstschilder... 

Ik ben een Dordtenaar en hij ook en als ik vroeger als kind naar school ging kwam ik of langs het standbeeld van de gebroeders de Witt, of op het Scheffersplein langs dat van Ary Scheffer. 

Ik denk niet dat ik me als kind ooit heb afgevraagd wie dat was, maar later zeker wel. In het Dordrechts museum hang veel werk van hem. 

Nou ja, dus naar dat graf gingen we op zoek. Viel nog niet mee hoor, maar we vonden het.

Mooie plek toch? Ik laat even een werk van Ary Scheffer zien. Weet je meteen over wie het gaat. Pure romantiek!

We waren zeer tevreden toen we het graf hadden gezien. 

Toch kwamen later in die week nog op een ander kerkhof terecht, het Cimetière Montparnasse. 

En in Montparnasse moesten we plasse. 

(Zo fijn zo'n openbaar park met toiletten, schone!). 

We waren er net lang genoeg om het graf van Sartre en Simone de Beauvoir te zien. Daar lagen bloemen en er wandelden opvallend veel vrouwen.

H'ART

In het H'ART museum in Amsterdam (was Hermitage), is de tentoonstelling The Leiden Collection.  Of eigenlijk moet ik zeggen: Rembrandt tot Vermeer, meesterwerken van The Leiden Collection. En meesterwerken waren er. Dat is buiten kijf. 

Mijn probleem is dat het zo veel is. Toen ik in de eerste zaal al twee prachtige werken zag, was dat eigenlijk wel genoeg. 

Het eerste: heel klein. Van Rembrandt. 

De afmeting is 10,6 x 7,2 cm. Het heet 'Oude man met baard' en Rembrandt maakte het in 1633. 

Ik heb veel van Rembrandt gezien en dit werk kende ik ook. Al denk ik niet dat ik het in het echt heb gezien. 

Want als dat wel zo was geweest, had ik geweten dat dit het kleinste werk(je) van Rembrandt is. Zo klein en zo mooi.

Dit doek kende ik helemaal niet. En ik heb er lang naar staan kijken. Toen was het in mijn hoofd eigenlijk wel genoeg. 

Het heet: 'Jong meisje met goudomrande mantel' en het is gemaakt in 1632. 

Het meisje heeft een uitdrukking op haar gezicht die ik niet zo goed kan interpreteren. Misschien daardoor dat ik er naar bleef kijken. 

Ze komt vaker voor op Rembrandts schilderijen las ik,  dus daar moet ik maar eens op gaan letten. 

De rest van de tentoonstelling bestond uit mooi werk waarvan ik er een paar fotografeerde om er later nog eens op terug te kunnen komen. Eventueel. 

En er was ook nog iets leuks. Op die 17e eeuwse schilderijen zie je vaak van die prachtige kragen. Nou daar had men iets leuks mee bedacht. Ik denk voor kinderen, maar ik vond het ook leuk!

In de museumwinkel werd ook nog even voortgeborduurd op die kragen. Uiteraard! 

(Dit blogje maakte ik al een tijdje geleden en ik zie nu dat de tentoonstelling afgelopen is. Sorry, mensen, maar ja,  ik laat het ook niet zien om reclame te maken voor een museum, ik laat gewoon iets zien dat ik mooi vind).

Mural. En wat voor een!

 

Hier zie je een nog jonge kunstenaar aan het werk. 

Deze straatkunstenaar beperkt zich , gezien zijn leeftijd en lengte, nu nog tot de woonplaats van zijn grootouders. 

Nadat hij bij een vorige gelegenheid de grond aldaar bewerkte, is hij thans overgegaan op de muur. 

De muur van de schuur om precies te zijn. 

Op wiebelige krukjes behoeft hij enige ondersteuning, maar dat is slechts een kwestie van tijd. 

Dit dames en heren,  dit is Arthur, vijf jaar oud. 

Een echte schuilnaam heeft deze kunstenaar nog niet. Dat zal pas bij groeiende populariteit noodzakelijk zijn. 

Ik had het geluk dat er een bevriende fotograaf in de buurt was, zodat ik nu de eer heb samen met de jonge kunstenaar gefotografeerd te zijn bij het ontstaan van deze mural. 

Bij het ontstaan van deze kúnst. 

Neemt u daarbij alstublieft in ogenschouw dat deze Arthur,  met name wat kleur betreft,  alleen gebruik kon maken van een pakje stoepkrijt. 

Ik vind het werk echt fantastisch en ik ben oprecht verheugd dat ik u nu ook het fabuleuze eindresultaat mag tonen:

Van tags of andersoortige graffiti zal hier op deze plek geen sprake zijn, dus en dat tot grote vreugde van de kunstenaar,  zal dit werk voor lange tijd zichtbaar zijn. Slechts regen zou daar iets aan kunnen veranderen, maar als dat gebeurt zullen wij Arthur,  vriendelijk doch dringend, verzoeken de zaak wat bij te werken. 

Linking to Sami's Colourful World. 

Talent, écht talent, verloochent zich nooit en gaat vaak over van vader op zoon, dus hier nog even wat de vader van de jonge kunstenaar, geheel geïnspireerd door zijn zoon, later die dag maakte:

Praten met de Nachtwacht

 Vroeger liet ik heel vaak een trailer zien als ik naar een film was geweest die ik goed vond. In dit geval doe ik het weer. Ik begin er zelfs mee omdat de trailer van deze film zorgde dat ik er echt heel graag naar toe wilde.

 

Dat had ik toen ik er iets over had gelezen niet meteen in de gaten, maar die trailer toont meteen hoe origineel, grappig en ja toch ook leerzaam,  de film is. 

Trailer en film beginnen allebei met een shot van de Nachtwacht van Rembrandt van Rijn. Vervolgens is het net alsof de belangrijkste personen uit het schilderij stappen en om beurten plaatsnemen tegenover Coen Verbraak. Precies zoals die vaker aan tafel zit, met een kan water en een glas , om een goed gesprek te voeren. 

Dus dat doet hij nu ook. Verbraak vond het zelf eerst wel een beetje gek, las ik, dat spreken met mensen die er dus niet meer zijn. Maar dat is het  echt helemaal niet. 

Het is wonderbaarlijk hoe ontzettend goed die hoofdpersonen zijn gecast, ze lijken allemaal heel echt op hun verschijning in het schilderij en daarbij vind ik het fantastische acteurs. Allemaal. Ik was ook heel blij toen ik er achter kwam dat ze gewoon normaal Nederlands spreken en dus niet de taal van toen bezigen. 

Rembrandt wordt helemaal geweldig neergezet door Ramsey Nasr. (waar ik altijd al dol op ben). En komt dan over als grappig, pedant en irritant. Maar vooral wijs!!!

Saskia is er ook trouwens. Zij blijkt het meisje op het schilderij te zijn. Gespeeld door Anna Raadsveld. 

Rembrandt staat zelf ook op het doek, tenminste dat heb ik altijd gehoord en geloofd, maar in het gesprek is dat nog niet zo zeker. 

Allemaal zijn ze verbaasd over het feit dat de Nachtwacht al minstens vijftigmiljoen keer is bekeken. Rembandt is ook verbaasd over het feit dat er delen van het doek zijn afgesneden. Leerzaam is de film ook. Bijvoorbeeld dat de afgebeelde mensen meer moesten betalen als ze helemaal geschilderd wilde worden. En wie in het blauw wilde moest extra betalen want blauwe verf was duur. 

Geloof me, een aanrader. Theu Boermans produceerde de film. 

Tulpen

 Ik dacht dat er met dit mooie weer wel wat te zien zou zijn, maar dat viel tegen. Misschien een beetje te droog? 

Of misschien moest ik even dichterbij kijken? Ja, als een razende reporter ging ik over de plank. 

Maar nee hoor, echt nog niks.Qua bloemen dan hè.

Toch een klein beetje terleurgesteld, (een heel klein beetje maar hoor, want het gaat zoals het gaat), liep ik mijn ronde verder en zag onderweg van alles. 

Maar geen tulpen.

En toen kwam ik langs dat wat vroeger zo'n leuk stalletje was,  aan de kant van de weg. Met tulpen! 

Nu een spiksplinternieuwe automaat.

Kiezen uit drie bossen, of twee of een. 

Het zag er gelikt uit en met een duidelijke gebruiksaanwijzing over de betaling. 

Eigenlijk... vond ik het stalletje vroeger een heel stuk leuker. 

Tja, er zal wel misbruik van zijn gemaakt denk ik. Dát kan in elk geval niet meer. 

Een bosje nam ik mee. In mijn tulpenvaas passen er niet zo veel. En ik moest daarna nog een heel stuk verder lopen en dan zou me dat te zwaar zijn. 

Hoe dan ook:  toch nog tulpen dus! Uit een automaat. 

En mocht je je nou afvragen wat dat nou voor schilderij is, waar de tulpen voor staan? Dat is geen schilderij, dat is een foto. 

Wij allebei hebben dat niet gezien, heel raar.  Het hangt hier al een paar jaar en we ontdekten pas een paar maanden geleden dat het een foto is. 

Het werk  is ook niet van ons maar van de kunstuitleen. 

Enfin, de tulpen passen er wondelijk goed bij!