Totaal aantal pageviews

maandag 23 juli 2018

London

Tja,  er is sinds we terug zijn uit London zo veel gebeurd, dat ik nauwelijks meer heb gedacht aan ons verblijf daar.
Toch was het zoals altijd superleuk. En deze keer ook een beetje bijzonder, want we waren er precies op onze 39e  trouwdag, op vrijdag de dertiende juli 2018.
Ja en als de trein St Pancras binnen rijdt, als we dan zijn uitgestapt, als ik de drukte zie en de geuren ruik, dan ben ik er hoor, in mijn lievelingsstad:



'I want my time with you', staat daar in iets fellere neonletters die het op foto's nooit zo goed doen. Nou hoe toepasselijk is dat hè, op je trouwdag.
Daar hoorden voor de feestelijke gelegenheid natuurlijk scones bij.  En thee. En dat deden we nog op het station, waar ook een vestiging is van Fortnum & Mason.





zondag 22 juli 2018

Nieuwe Atc's

Zo en dan nu maar weer eens over tot de orde van de dag. Gisteren ook al hoor. Onze zoon en schoondochter hadden een strandfeestje en jongste zoon kwam ons halen. Zo reden we twee keer langs de plek van het ongeluk. Hebben we dat maar gehad.

Nou en dit is toch wel weer heel erg leuk: ik kreeg, zomaar, zes atc's van Ferrara.
Ze had eerst nog beleefd geïnformeerd of ik dat wel wilde. Ja, natuurlijk wilde ik dat.
Ik vind ze hartstikke leuk en erg zomers.
'Niets werkt zo ontspannend als knip-en plakwerk, heerlijk met een muziekje op de headphone', schrijft ze.
Dat kan ik alleen maar bevestigen, het is zo. Beetje knippen, plakken, schuiven. Bij mij geen headphone zoals Ans, maar gewoon de radio aan. Ja, heerlijk!
Eh... hoe zou het dan toch komen dat ik totaal geen inspiratie heb. Soms ga ik er echt voor zitten, maar er komt niets uit mijn handen.
Ik wil Ferrara natuurlijk wat terug sturen en Toos, van In de Weer, ben ik ook echt nog niet vergeten. Maar het wil gewoon niet.

zaterdag 21 juli 2018

Consequenties

Zo'n ongeluk houdt heel wat in en heeft ook nogal behoorlijke consequenties.
Zo hebben we besloten niet meer structureel te gaan oppassen. Het is te vermoeiend geworden. Een dag Den Haag en een dag Amsterdam... te vroeg weg, te laat terug en ik heb best nog wel veel pijn. Ik had sowieso een dag nodig om bij te trekken.
Ik vind het heel erg, we hadden het graag willen doen tot de jongste drie naar school zouden gaan, over anderhalf jaar.
Maar er is ook een voordeel en dat is dat we nu ingezet kunnen worden als de nood aan de man is, ziekte of grote drukte of zo. Toch,  terwijl ik dit opschrijf, zit ik heel hard te slikken hoor... Heel hard.
En de tweede consequentie is dat ons fijne Kangootje echt total loss is verklaard. Dat zat er dik in, maar je houdt toch wat hoop.
Afscheid nemen van zo'n auto is heus niet dramatisch, maar je denkt toch aan wat er allemaal mee is gebeurd. Dat we er mooie vakanties mee hadden, dat we er midden in de nacht mee naar het ziekenhuis reden toen onze kleinzoon werd geboren, nou ja nog veel meer.
En tenslotte hebben we min of meer besloten om geen auto meer te nemen.
In ieder geval willen we dat een periode proberen, tot de lente. Als blijkt dat het toch niet lukt zonder auto, kunnen we natuurlijk altijd terug.
Het idee kwam zo maar op. We maakten een lijst met plus- en minpunten en de pluspuntenlijst was echt veel langer.
Op dit moment hebben we voor vijf dagen een vervangende auto.
Daarna moeten we er dan eentje huren als het echt nodig is. Als we bijvoorbeeld naar Zeeland gaan, dan zullen we dat met een huurauto proberen.
Mijn man heeft inmiddels al weer gereden, in die vervangende en morgen ga ik ook even mee.
Vandaag nog niet...

vrijdag 20 juli 2018

Door het oog van de naald

Gisteren stond er een groot artikel in de krant over de gevaren van autorijden als je vermoeid bent.
Bedoeld als waarschuwing voor mensen die op vakantie gaan en oververmoeid en oververhit toch gaan rijden . Een slapeloze nacht staat gelijk aan 0.9-1.0 promille alcohol in je bloed en dat is twee keer de wettelijke limiet voor ervaren bestuurders. Foto erbij van een ernstig gewond slachtoffer en de hulpdiensten
Dat was gisteren.
Eergisteren hadden wij zelf zo'n ongeluk. 
De avond ervoor waren we laat teruggekomen uit London en de volgende morgen waren we al weer vroeg op pad, vanwege oppasdag. Op de terugweg ging het mis.
Het was hartstikke warm, mijn man reed en is even in slaap geraakt, denken we. We zaten op dat moment op de linker weghelft en kwamen terecht in droog gras, schampten hard een lantaarnpaal en de vangrail. Op dat moment werd ik wakker, de auto kantelde, maar kwam weer recht en daar stonden we.
Op de rechterhelft had een man het gezien, die stopte en belde de politie en vermeldde dat er gewonden waren.
Vlak daarna belde Frits zelf, maar toen was alles al in beweging gezet en kwamen bergingsbedrijf, ambulance en politie binnen de kortste keren ter plaatse.
De ambulance verdween meteen weer toen ze ons gezien hadden, want wij hadden helemaal niks.
De auto wel, maar dat is nauwelijks interessant.
De politieagent zei dat mijn man heel goed had gestuurd en dat het heel veel slechter had kunnen aflopen. 'Jullie zijn door het oog van de naald gekropen, er moet een engeltje op jullie schouders hebben gezeten'.
De bergingsdienst nam de auto en ons mee en in hun kantine mochten we wachten tot de verzekering had bepaald hoe er vervangend vervoer geregeld zou worden.
De man van de bergingsdienst (in mijn ogen was het nog een jongen, maar zo deskundig), vertelde dat er zo ongeveer vijf keer per dag een dergelijk ongeluk gebeurt, helaas vaak met een veel slechtere afloop.
Ik was helemaal niet van plan de kinderen te bellen, maar de bergingsdienstman, overtuigde ons om dat toch te doen. De schrik zou anders veel groter zijn, zei hij.
De kinderen waren meteen bereid om ons te komen halen, maar dat hoefde niet want we kregen een taxi.
Wij hadden nog nooit zoiets meegemaakt, maar tsjonge, wat is alles uitstekend geregeld in Nederland. Wat een deskundigheid en wat een hulp.
We zijn nog steeds wat aan het bekomen, want het had zoveel slechter kunnen aflopen. Niet alleen met ons, maar we hadden ook andere auto's kunnen raken.
Pffff!

donderdag 19 juli 2018

Kaarten die met boeken te maken hebben

Bij Postcrossing kun je aangeven welke kaarten je het leukst vindt om te ontvangen. Bij mij staat Roodkapje natuurlijk op nummer één, zo is de verzameling ook ooit begonnen. Maar niet alleen Roodkapje.  Ik heb ook aangegeven dat ik kaarten die met post te maken hebben erg leuk vind, of kaarten met paraplu's / parasols en ja ook kaarten die met lezen/boeken te maken hebben.
Het is geen verplichting hè, bij postcrossing. Je geeft een voorkeur aan, dat is het. Mensen mogen sturen wat ze willen.
Soms is dat heel verrassend. Soms is het helemaal niks qua kaart, maar dan is het toch nog leuk, want dan staat er bijvoorbeeld iets aardigs op geschreven of er zit een bijzondere postzegel op.  En soms is het een kaart waar ik heel blij van word.

Dit is zo'n kaart waar ik blij van word.
Het is er eentje uit China en daar heeft een Chinese man dus zitten knippen en plakken om mij een plezier te doen met een kaart van mijn voorkeur. 'Ni Hao' staat er op. En dat is ongeveer het enige Chinese zinnetje dat ik ken.

En deze is ook fijn. Hij kwam van iemand in Noorwegen. Maar de post heeft er zoveel stempels opgezet dat de titel en/of de naam van de schilder niet te lezen waren.
Gelukkig ben ik vrij goed in het speuren en vond ik de naam van de kunstenaar. Die is namelijk Briton Riviere. Hij is een in London geboren Brit (1840), afstammend van de Hugenoten.
Het doek heet Compulsary Education.

Nee, ik verveel me nooit!!!

woensdag 18 juli 2018

Gezichtjes

'Eindelijk vond ik er een', verzuchtte Jeanne
Dat deed ze tijdens haar vakantie in Duitsland. En echt weer een leuke hoor. Kijk:

Ferrara haalde er eentje uit haar archief. Ze zag deze in Eguisheim

En Angela  stuurde er zelfs twee: een blij gezichtje en een boos gezichtje. 't Is maar van welke kant je het bekijkt.



'Jaaa...'zei Petra ineens, zittend op een heerlijk bankje in de schaduw, 'een gezichtje!!'
'Huh??' zei haar man...'Waar heb jij het nou over??'
Dus Petra had wat uit te leggen, hahaha.




 
Dank jullie wel dames, en zoals altijd... blijf speuren

dinsdag 17 juli 2018

Bizarium



Musea en Kunst. Ik houd er van. Deze keer waren we in een museum waar ik niet direct kunst zag in de gewone betekenis. Wel heel kunstig!!
Dat was in Sluis, Zeeuws-Vlaanderen.
Het heet Bizarium en het is een museum vol bizarre uitvindingen.
Het regende keihard en aan een stuk door toen wij er waren en we liepen een beetje met onze ziel onder de arm in Sluis.
Hoe leuk om dan zo'n museum te kunnen bezoeken. Ik ben totaal niet technisch, maar dan ook totaal niet, dus ik had geen hooggespannen verwachtingen. Ik dacht dat mijn man het leuk zou vinden en ik niet.
Nou we vonden het allebei heel erg leuk en interessant. Je ziet echt de raarste uitvindingen. Maar die wel allemaal kloppen.
Het was niet toegestaan om foto's te maken. Waarom niet heeft de aardige man bij de balie me niet duidelijk kunnen maken. Maar toen ik hem vertelde dat ik er over ging bloggen, was hij zo vriendelijk mij een paar foto's op te sturen. Heel fijn en ook weer zo aardig.

Wat zie je er dan allemaal. Nou bijvoorbeeld een vliegfiets, een wandelende duikboot, een haargroeihelm, een zwemparaplu

En dan ook nog ontwerpen van bekende genieën als Leonardo da Vinci, Althanasius Kircher en Nikola Tesla.
Alles wat daar is tentoongesteld is voorzien van duidelijke teksten en prachtige tekeningen. Toen ik nog niet wist dat ik een paar foto's zou krijgen, liep ik rond met een opschrijfboekje, omdat ik dacht dat ik al googelend ook wel plaatjes en afbeeldingen zou kunnen vinden. Ik noteerde een paar  dingen die ik leuk vond en inderdaad, daar is best veel over te vinden.


Dit is bijvoorbeeld een lintwormval. August Myers vroeg er in 1854 patent op aan. En dat hangt dan gewoon in het musuem.
Van de Dynasphere van JH Purves vond ik nog een filmpje:



Er was echt heel veel te zien. en zo mooi gemaakt en opgsteld. Ik denk dat we er anderhalf uur hebben rondgekeken en de regen waren we echt helemaal vergeten.
Het  museum bestaat nog niet zo lang. Als je in de buurt bent van Sluis, of je woont er dichtbij, dan is het echt een aanrader! Hier is een link naar meer info: klik


De bovenste drie foto's werden me dus gemaild door Ann en Marc, de oprichters van het museum. De onderste foto maakte ik in de hal, dat mocht.
En het filmpje en de lintwormval zijn van Internet geplukt.
Ps: Dit stukje schreef ik vorige zomer. Het kwam er toen niet meteen van om het te plaatsen. En toen leek het me beter om te wachten tot de volgende zomer/ vakantieperiode

maandag 16 juli 2018

Roodkapje

'Hmmm', dacht ik, 'wat is het stil aan het Roodkapjefront'.
Ik heb meer dan hondervijftig roodkapjekaarten, dus het zou ook niet gek zijn als het ophoudt.
Ik weet nog dat ik vijfentwintig een hoogtepunt vond en dacht dat het wel klaar zou zijn.
En net toen ik dat allemaal dacht, kwam er een superleuke roodkapjekaart. Van Bernardine. Zij is van het blog Beetje Bezig en ik 'ken' haar al heel lang.
Zij is van de letters en maakt de prachtigste letterdingen. Helaas schrijft ze nauwelijks meer op haar blog. Maar wel op instagram. En ze is echt goed hoor.
Enfin ze stuurde me deze kaart (en ze schrijft erbij dat ze van mijn blog geniet). Nou, mijn dag kon niet meer stuk. Heel erg bedankt, Bernardine


zondag 15 juli 2018

Wat is dat nou toch?





We liepen lekker te slenteren in de Haarlemmerstraat in Amsterdam. Beetje winkels kijken en wachten tot om een uur de winkel waar we moesten zijn open zou gaan.
Kijk nou eens goed... Als je dit ziet liggen in een etalage van een winkel (je ziet het hier van binnen naar buiten, maar dat maakt niet uit), weet je dan meteen wat je ziet?
Ik wist het niet, al dat zegt niks, ik weet zo vaak iets niet. Maar mijn man wist het ook niet en dat zegt wel wat.
Dus er zat maar een ding op: naar binnen om het te vragen.


Als je het niet wist, weet je het nu nog niet hè.
En ook nu nog niet.


Nou, dit is in ieder geval de enthousiaste eigenaar, een man uit Australië en hij wil mensen laten stoppen met roken.  Daartoe verkoopt hij hulpmiddelen.
Hoe die dingen werken weet ik nu nog steeds niet trouwens, maar ik hoef dan ook geen hulpmiddelen te gebruiken, ik was al gestopt.
Toen ik laatst met jongere collega's sprak, met kinderen op de middelbare school, vertelden ze me dat geen van hun kinderen rookt. Roken is not done.
Ze maken zich veel meer zorgen over alcoholgebruik.
Hoe dan ook, het leuke is dat deze winkel gevestigd is op de plaats waar vroeger een sigarenmagazijn was. Hoe bestaat het hè. Sigarenmagazijn Rosita. En de winkel heet nu nog steeds Rosita...


zaterdag 14 juli 2018

Gelijkenis

foto Wikipedia
Kijk, hier zie een portret van Koningin Victoria. Dit is ook het beeld dat ik voor me zie als ik aan haar denk.
Niet dat dat dagelijks gebeurt. Maar na twee series en nog wat andere films over Victoria  blijft er toch een beeld hangen. Bovendien stamt mijn favoriete Queen van haar af natuurlijk.
Ik volg het Engelse koningshuis, niet op de voet hoor, maar ik weet wel wie wie is, zo ongeveer.
En dat komt allemaal dus door Elizabeth II.
Ik weet dus ook dat als de koningin dood gaat, zij eerst zal worden opgevolgd door haar oudste zoon Charles. En als die het tijdelijk met het eeuwige gaat verwisselen, dan komt William, prins William, the Duke of Cambridge.
William is getrouwd met Kate en heeft drie kinderen. Eerst heb je George, hij is de derde in de lijn der troonopvolging en dan komt Charlotte. Zij is vierde. Daarna zou,  als alles mis gaat,  de beurt aan Louis, de jongste,  zijn en dan pas prins Harry.
Vorige week zag ik wat foto's verschijnen op het internet vanwege de doop van de kleine Louis.
De koningin was daar overigens niet bij aanwezig, ze had allerlei andere besognes en op haar leeftijd, zal dat lang niet allemaal meevallen.
Maar kijk nu eens even naar een foto van de kleine Charlotte.

Dat lijkt toch precies haar bet bet bet (weet ik veel) overgrootmoeder Victoria. Of niet soms?
Ik vind het een bijzonder ontdekking van mezelf. Terugkijkend : Charlotte, William, Charles en Elizabeth en nog een heel stel Georges and Edwards tot Victoria.  Victoria leefde van 1837 tot 1901
Zouden de lui het zelf ook zien? Charlotte zal het nog niet interesseren, ze is drie,  maar the Queen?

vrijdag 13 juli 2018

De mooiste stad

'We hebben met z'n allen een enorm probleem'' zei burgemeester van der Laan, 'dat we in zo ongeveer de mooiste en fijnste stad van de wereld wonen'.
Het probleem is dat Amsterdam enorm gegroeid is, meer mensen, meer toeristen, meer huizen.
Er wordt enorm geklaagd over Amsterdam, te druk, te vol, te vies.
Maar van der Laan kijkt terug en vindt dat er in de de geschiedenis vaak schaalsprongen zijn gemaakt, zoals hij dat noemt. Daar zijn lessen uit te trekken. Want groei is niet alleen een bedreiging, maar biedt ook kansen.
De huidige grachtengordel bijvoorbeeld, is in de 17e eeuw ontstaan als gevolg van een tekort aan woonruimte.
Het Vondelpark en het Concertgebouw zouden er niet geweest zijn zonder economisch groei en welvaart.
Wat van der Laan vertelt is te zien in een tentoonstelling in de Amsterdam Galerij. Die is naast het Amsterdam museum en voor iedereen vrij toegankelijk. Van der Laan koos (als gast-conservator dus) verschillende schilderijen, foto's en voorwerpen en die kun je zien te midden van steigers.
Persoonlijk vond ik het niet zo heel mooi, tussen die steigers, maar de gedachte erachter wel. Namelijk dat de stad nooit af is.
Ik laat een paar dingen zien, dit bijvoorbeeld:
Meer dan 180 nationaliteiten in de stad met hun burgemeester. Van der Laan vond dat internationale karakter een van de grootste krachten van Amsterdam.




Een prachtig en heel groot schilderij met het silhouet van de stad van lang geleden. Ik heb er maar een stukje van op de foto

Mijn fototoestel is kapot en ik moet het met de telefoon doen, wat niet goed werkt. Daardoor vergat ik te kijken wie de schilder is. 
Een portret van Jan Schaefer, wethouder van volkshuisvesting, de man die ooit zei in de gemeenteraad: in geouwehoer kun je niet wonen. Van der Laan begon zijn carriere bij hem als assistent.

Volgens het bijschrift zei deze Schaefer ook: Als je tien problemen tegelijk moet oplossen, heb je er elf.
Dat vond ik wel een hele goeie, eentje om te onthouden.

Wel, het is niet een hele grote tentoonstelling, wel een leuke. Ik zou niet aanraden om er speciaal voor naar Amsterdam te gaan, maar als je er toch bent: beslist de moeite waard.  Het is een cadeautje aan de stad en dus gratis. Ook voor niet Amsterdammers zoals ik.


Ps: Kunstenaar toch nog gevonden, Hobbe Smith, 1913

donderdag 12 juli 2018

Eberhardjes

Ze heten Eberhardjes en het zijn Eberhartjes. Kleine hartvormige koekjes met de drie kruisjes uit het wapen van Amsterdam .
Vernoemd naar de helaas overleden burgemeester van Amsterdam, Eberhard van der Laan.
De man die Amsterdam de mooiste stad ter wereld vond. De man die Amsterdam een lieve stad vond en zei: 'zorg goed voor onze stad en voor elkaar'.
De man over wie sinds zijn dood veel anekdotes en verhalen zijn verteld.
Een alom geliefde burgemeester.
Ik denk regelmatig aan hem en dat komt ook door zijn vrouw, door Femke van der Laan.
Femke schrijft wekelijks in het Parool een column over haar leven nu.
Maar eigenlijk gaan de columns allemaal over haar man.
Femkes verhalen ontroeren me iedere keer weer. Echt iedere keer.
Als je belangstelling hebt en geen Paroollezer bent, kun je ze toch gewoon lezen. Hier klik is er een.



De koekjes zijn inmiddels op. Ze waren heerlijk.
En nu maar hopen dat die andere Femke net zo'n goede burgemeester zal worden. Dat er een koekje naar haar genoemd gaat worden. Of een chocolaatje.

woensdag 11 juli 2018

Huisje

Bij Sjoerd, vind je van alles.  Op zijn blog bedoel ik dan natuurlijk hè. Van oude auto's, via elektriciteitshuisjes, tot verhalen en foto's over zijn mooie kleindochter.
Dat laatste vind ik natuurlijk veel leuker dan auto's.
En die huisjes, tja... het is bij mij ook een tik geworden. Als ik er eentje zie gaat die op de foto en Sjoerd plaatst ze dan op zijn blog.
Je zou denken dat ik dat dan niet ook nog eens hier hoef te doen.

Maar deze keer maak ik toch een uitzondering. Dit huisje passeren wij namelijk bijna iedere week, als wij met onze kleinzoon naar het strand gaan. Een hele tijd geleden al, maakte ik deze foto.
Het huisje stond toen open en er waren een paar mannen aan het werk. Ik vroeg of ik een foto mocht maken van de binnenkant, maar dat mocht niet.
Een van de mannen vertelde dat hij dan in de problemen zou kunnen komen. Er zit nl. veel koper in zo'n huisje  en dat wordt gejat bij het leven. Niet verstandig om aanwijzingen te geven.
Nou ja, ik deed het dus niet. De foto bewaarde ik nog.
Een paar weken geleden,  gingen we weer met Odin naar het strand. En op de terugweg zagen we dit:



We waren echt stomverbaasd,. want op de heenweg hadden we het niet gezien, waren we waarschijnlijk net met Odin 'in gesprek'.
Ik vind het mooi gedaan. Zo'n huisje past opeens precies in het landschap, tegen de duinrand is dat.
Gewoon aan drie kanten beschilderd. Prachtig toch. Ik houd er van!
(Ik googelde natuurlijk nog even op het adres onder aan de laatste foto. En dat blijkt van een hele organisatie te zijn. Ik kende dat helemaal niet. Klik )

dinsdag 10 juli 2018

Een mooie zomeravond!

Wat een prachtige boom hè. Hij staat in de tuin van het Rijksmuseum in Amsterdam.  Het is een vleugelnoot en hij geniet een beschermde status. Hij werd daar in 1907 geplant door de architect van het Rijksmuseum, Pierre Cuypers.
Je kunt daar, in die tuin, heerlijk zitten, er staan comfortabele stoelen, het is er rustig of druk, net wat je wilt. Druk is het bijvoorbeeld bij de fontein, dat is er zo eentje die onverwacht gaat spuiten. Je staat er dan middenin, je blijft droog, maar het is afwachten wanneer je er weer uit kunt.
En rustig is het in de rest van de tuin. Ik wist tot afgelopen zaterdag niet dat je nog veel verder in die tuinen kunt lopen, daar waar het dus heel rustig is
Dat ik het nu wel weet, komt door een uitje dat we kregen van de BankGiroloterij.
Een muzikale avond met verschillende optredens, beetje Spaans georiënteerd:

Verder waren er beelden te zien van de Spaans-Baskische kunstenaar Eduardo Chillida. Ik ben helemaal niet thuis in de beeldhouwkunst, maar ik vond dit prachtig. Grote stalen sculpturen zijn het en ik vond het leuk dat ze allemaal aangeraakt mochten worden. Dat werd er uitdrukkelijk bij verteld.
Tja wanneer mag je nou ergens aan zitten, behalve in het Nemo?


We hadden die dag al veel gelopen, ja ik ga natuurlijk graag voor een paar dingen tegelijk naar Amsterdam. Dus het was alleen al heel prettig om daar te zitten een beetje bij te komen en rond te kijken. En dan ook nog eens verwend te worden met een hapje


en een drankje. (heerlijke gazpacho , een glas wijn).
Ja, deze avond was een cadeautje en mede door het heerlijke weer ook écht een cadeautje!

En het goede nieuws is dat de tuinen dagelijks open zijn, van 9 tot 18 uur. Gratis. Die beelden staan er nog wel een tijdje denk ik, want ze zijn loeizwaar. De plaatsing kostte heel wat moeite.
Alleen krijg je dan geen hapjes en geen rondleiding.

Deze verbeeldt een openslaande deur en een klein venster in een van de deurpanelen, doorbreekt de symmetrie. Het is een eerbetoon aan de couturier Balenciaga (waarom dan openslaande deuren weet ik niet).

maandag 9 juli 2018

Tweeling

Ik lees op dit moment een boek over tweelingen.
Over identieke, eeneiige tweelingen.
Het onderwerp interesseerde me altijd al.
Het leek me als kind geweldig om deel van een tweeling te zijn. Misschien wel gevoed door de boekjes van De Dolle Tweeling, dat weet ik niet. Misschien ook wel doordat ik enig kind ben en heel graag een zusje had willen hebben, vroeger en een tweelingzus leek me dan helemaal erg gezellig.
En sinds een paar jaar interesseert het me nog meer.
Nu ik oma ben ben van een tweeling.
Noor en Jet zijn niet eeneiig en lijken qua uiterlijk helemaal niet op elkaar. Ja, je ziet soms wel dat het zusjes zijn.
Maar Jet lijkt bijvoorbeeld ook wel een heel klein beetje op haar neefje Odin en Noor weer niet.
En ook wat gedrag betreft zie ik meer verschillen dan overeenkomsten. D
Het zijn echt verschillende kinderen.
Dat boek heb ik nog niet helemaal uit, maar ik leerde er toch al wat van. Namelijk dat deze identieke tweelingen allemaal zeggen dat ze (hoe gek ze ook op hun broer of zus zijn), toch echt behandeld willen worden als unieke personen. Als verschillende individuen.
En dat kan ik me zo ontzettend goed voorstellen. Ik lees ook dat het wel eens een probleem kan worden als dat niet gebeurt.
Nou die kans is niet zo heel groot dus, bij Noor en Jet. Maar toch neem ik me voor om bijvoorbeeld niet meer te vragen hoe het met de tweeling is, maar hoe is het met Noor of hoe is het met Jet.
En om mijn voornemen kracht bij te zetten zijn hier twee foto's van alleen Noor. Nou ja, van Noor met haar poppenkind. Noor is twee jaar en vier maanden oud.
De 'draagdoek' had haar moeder een dag eerder gekocht, als sjaal voor zich zelf. Je zal zien dat er later niks van haar spullen meer veilig is, dankzij drie dametjes.


Deze foto's zijn niet door mij gemaakt maar door Noors moeder, onze dochter.

zondag 8 juli 2018

Dagje Mechelen

Wat is België toch leuk.
Deze keer deden we (vanuit Groede) een dagje Mechelen. En echt, het was een heerlijke dag.

Ik kan niet veel meer doen dan een paar foto's laten zien. Nou was het natuurlijk een prachtige, zomerse dag, maar ik denk dat ik Mechelen ook bij koeler weer zeer zou waarderen .
Wat ik trouwens niet wist, is dat Mechelen ooit de hoofdstad van de Nederlanden was.
Ik wist wel dat Mechelaars ook Maneblussers worden genoemd, net als de inwoners van Middelburg en hetzelfde verhaal hoort erbij, namelijk dat men dacht dat er brand was in de toren en in ijltempo ging blussen. Maar het was de maan.
Enfin we vervoegden ons bij de VVV en vroegen naar een wandeling. We kregen een boekje met drie wandelingen erin, die we een beetje door elkaar hebben gelopen.

Zodoende hebben we best veel gezien. Bijvoorbeeld dit.
Er hoort ook weer een verhaal bij. Opsinjoorke heet dit mannetje.
Maar oorspronkelijk was het een pop en  heette  Sotscop of Vuilen Bruidegom. Dat zijn bijnamen voor dronken mannen die hun vrouw slecht behandelden. De pop werd in optochten meegevoerd, omhoog geworpen en viel dan op een groot doek. Zo werden de vuile bruidegommen in het openbaar gestraft.
Maar op een keer viel de pop naast het doek in de menigte.
Een man uit Antwerpen kreeg hem op zijn kop.  De bijnaam van de Antwerpenaren is Sinjoor en daarom is het sindsdien Opsinjoorke.

En dit dan. Een zeer opvallend beeld van een jongen op een hobbelpaard. Het verwijst naar de jeugd van Karel V die opgroeide bij zijn tante Margaretha van Oostenrijk. Die landvoogdes was. Pats, ik was weer helemaal terug in de late middeleeuwen en de jaartallen en namen die ik moest leren.

Het beeld kwam me zo bekend voor, terwijl ik nog nooit in Mechelen was geweest. Maar het klopt wel, het heeft ook een tijd op Trafalgar Square in London gestaan. Op de Fourth Plinth. Maar dan vier meter hoog.  Dat was in 2012 en ik heb het vast en zeker gezien toen.

Dit is het Klapgat. Een klein gangetje tegenover de toren van een kerk. Hier kwamen de de kerkgangers vroeger, na de mis, samen om bij te kletsen, te klappen. Vandaar de naam.

Ik zou nog heel lang door kunnen gaan, er is echt ontzettend veel te zien in Mechelen. We hebben ook veel gezien hoor, maar nog lang niet genoeg. (Het was warm en ik loop nog niet zo goed)
We waren een hele tijd geleden in Leuven en hadden daar ook een overnachting. Dat was erg leuk, ik vond Leuven ook prachtig. Maar Mechelen nog beter. Wat dat betreft hadden we beter in Mechelen kunnen overnachten. En dan heb ik het nog niet eens over alle terrasjes gehad en ook niet over de winkels. Het is in België net allemaal iets mooier, iets meer chic. Vind ik.
Oh ja en dan dat drijvende pad langs het riviertje de Dijle. Waarbij je aan de ene kant spiksplinternieuwe appartementen ziet ontstaan en aan de andere kant eeuwenoude huizen. Heerlijk om daar te wandelen.

Deze foto maakte ik niet zelf, er was iets mis met mijn fototoestel. De foto komt uit het boekje met de wandelingen.
Maar Mechelen... tsjonge, echt een aanrader!