Totaal aantal pageviews

zondag 18 november 2018

Twee scones

Twee scones .
Twee scones bleven gisteren over,  na de high tea die ik had bedacht.
Dat zit zo:

Wij wonen in een rijtje van negen huizen.
Ik heb supergoeie herinneringen aan de tijd toen we er nog maar net woonden en de eerste jaren, toen we eigenlijk met iedereen een gezellig contact hadden.
Maar ja, volgend jaar wonen wij hier veertig jaar en er zijn mensen weggegaan, anderen zijn gekomen...De tijden zijn veranderd.
Hoe dan ook, het is zo dat ik met drie van de acht buurvrouwen nauwelijks contact  heb. En dat vind ik echt jammer. Dus om die reden nodigde ik alle acht buurvrouwen uit.
En bereidde een high tea voor.

Eentje, mijn echte buurvrouw van links, wilde wel, maar kon helaas niet komen. Zij is een Marokkaanse en met haar heb ik een redelijk contact. Vorig jaar, toen haar jongetje werd geboren, ben ik op kraamvisite geweest. Maar zij is bijvoorbeeld nog nooit bij mij geweest.

Mijn andere echte buurvrouw is niet gekomen. Ook heel jammer.
Zij is een Poolse en met haar heb ik tot nu toe eigenlijk alleen nog maar ruzie gehad.
Zij, en de mensen die bij haar en haar vriend in huis wonen, hebben voor veel overlast gezorgd, maar juist de laatste paar weken ging het wat beter.
Zij heeft me, met een grote bos bloemen beloofd, dat het niet meer zou gebeuren.
Ik begrijp heel goed dat het moeilijk voor haar geweest zou zijn, ze spreekt slecht nederlands en nauwelijks engels en bovendien, ze kent mij voornamelijk als de boze buurvrouw. Maar toch vind ik het erg jammer.

Het goeie nieuws is, dat de buurvrouw van de hoek, wél kwam. Zij woont er al zeven jaar en we groetten elkaar, maar daar bleef het bij,  tot nu toe. Maar ze vond het leuk dat ik haar uitnodigde, ze kwam en het is echt een leukerd.

De andere vrouwen spreken elkaar regelmatig, we kennen elkaar goed. Ook zij hadden trouwens nauwelijks contact met de drie.
Enfin, het was dus vanwege de twee nietkomers niet helemáál een succes.
Maar eigenlijk toch ook weer wel. Want we hebben allemaal goed kennis gemaakt met die ene van de hoek, fijn.
Bovendien was het erg gezellig. En lekker ook,  al zeg ik het zelf.

Dus dan ga ik nu ontbijten, voor een keertje niet met kwark, maar met een heerlijke scone!

zaterdag 17 november 2018

Het goede leven

Dit boek had ik nog niet eens helemaal uit, toen ik las dat er in het Museum van de 20e Eeuw een lezing zou worden gegeven door de schrijfster: Annegreet van Bergen.
Ik zat helemaal in het boek dus ik meldde ons meteen aan.
Zo leuk dat het plaats vond in juist dát museum, in de eerste plaats omdat veel foto's uit het boek daar zijn gemaakt.
In de tweede plaats omdat het boek, net als het museum,  gáát over de twintigste eeuw.
Eigenlijk is het boek een vervolg op Gouden Jaren, het eerste  boek van van Bergen over dit onderwerp.
Ik schreef er zelfs drie keer iets over, hier en hier en hier.

Annegreet van Bergen  laat in beide boeken zien hoe ongelooflijk snel de ontwikkeling is gegaan.
*Hoe na de tweede wereldoorlog, de wereld als het ware werd opengebroken
*Hoe de schaarste uit de jaren vijftig  is omgeslagen.
In een overvloed.
In het boek staat een prachtige foto van drie meisje in dezelfde, geruite overgooier. Het jongste zusje had pech, zij erfde de kleren van haar oudere zussen en had dus heel lang dezelfde overgooier.


*Hoe wetenschappelijk onderzoek zorgde dat er heel wat veranderde op het gebied van hygiëne en gezondheid.


*Hoe we heel veel dingen gewoon vinden, waar we in de jaren vijftig alleen maar van droomden.
Uitgekomen dromen: zoals vrede, veilig kraanwater in ieder huis, comfortabel wonen, vrouwen niet meer geknecht door de was. En ook niet meer zo heel erg door mannen.

Van al die zaken worden in het boek verhalen verteld.
Voor mij was het wederom genieten.
Ik ben van 1951 en heb dus alles meegemaakt. Ik heb het thuis nooit arm gehad, maar mijn ouders waren beslist zuinig. Niet krenterig, maar zuinig. Dat was standaard toen.
Ik heb in de huizen waar ik als kind woonde wel altijd een bad gehad, of een douche. Maar... mijn ouders hadden nooit een auto. Ik had geen zusjes, maar 'erfde' evengoed kleding, van kinderen van mijn moeders vriendinnen. (Boeken ook tot mijn grote vreugde).
Er werd bij mij thuis geen voedsel verspild. En over iets nieuws werd lang nagedacht. Zo was het bij de meeste mensen.

Het is gewoon heerlijk om in dit boek onder te duiken en Annegreet van Bergen deed er in die lezing nog een schepje bovenop. Zij is een heel goede vertelster.

 Ik vind het boek beslist een aanrader. Al is het niet anders dan het eerste boek.
Maar voor mensen, van ongeveer mijn leeftijd, zeker superleuk om te lezen. .
Ik vond trouwens ook de foto's en de plaatjes heel erg leuk om te zien.

Van de foto op het omslag, zijn kaarten gemaakt. Zonder de tekst en titel. Alleen dat leuke meisje aan het strand.
Ik kreeg er twee.
Als je het leuk vindt, stuur ik je er met plezier eentje op.

Gewoon even reageren en als er meer belangstellenden zijn, dan loot ik: bettievdgriend@hotmail.com

vrijdag 16 november 2018

Niet vergeten

Op weg naar het Joods Historisch Museum, zag ik ineens deze Stolpersteine. Ineens, want ik heb daar vaker gelopen en de stenen niet eerder gezien.


Stolpersteine, struikelstenen...
Ik schreef er al eerder over. Als ik ze ergens zie, stop ik altijd.
Ik lees de namen, als een vorm van respect.
Ik sta letterlijk en figuurlijk  even stil.
Van deze steen, van Eliazer Brandeis was ik nog wat meer onder de indruk, omdat ik zo'n tekst niet eerder zag.
De tekst ernaast, van Grietje Brandeis-Velleman, met ' vermoord in Sobibor, zo'n tekst komt vaker voor, helaas.
Het raakte me: 'Eliazer, ontmoedigd, onder druk bezweken'.
Tweeëntachtig jaar oud. Zo treurig.
Eliazer was diamantbewerker en stierf aan een hartaanval, twee weken nadat drie van zijn vier kinderen weggehaald waren. Ontmoedigd.
Zijn Grietje moest er dus alleen mee verder leven. Niet lang meer....

donderdag 15 november 2018

Bobby

Vorige week, nadat ik hier een foto liet zien van de man die de boom kortwiekte, in zijn werkkleding, herinnerde Ferrara me aan de serie mensen in werkkleding / uniform.
Nou dat was ik inderdaad een beetje vergeten.
Het zat nog wel ergens in mijn hoofd, maar er waren telkens andere zaken aan de orde.
Dus hier is weer eens iemand in uniform.
Tevens werkkleding.
Een Londense officer, bijgenaamd Bobby.
Toen ik op de middelbare school zat, in de tweede klas, was er een Engelse week in Amsterdam.
Daar gingen we naar toe. Onder leiding van de leraar Engels, meneer van Baak.
Met de bus. Er reden dubbeldekkers rond in Amsterdam en er waren Bobby's. En verder herinner ik me er helemaal niets meer van
Alleen nog dat ik toen heb geleerd waar de term Bobby vandaan komt.
Namelijk van Sir Robert Peel.
Hij was iemand die de Engelse politiemacht beter organiseerde en hij werd Bobby genoemd. Mensen in 'zijn' dienst waren derhalve Bobby's.

Gek toch hè dat je dat soort dingen onthoudt. Voor alle zekerheid heb ik het nog even nagekeken en het klopt. Het geheugen is een bijzonder iets.

Enfin,  zo is het vandaag de dag nog steeds. Er zijn nog altijd Bobby's.
Het leuke is, dat ze in London gewoon ook op de foto willen.
Ze poseren zelfs een beetje. Met hun helm.
Ze zijn zeer behulpzaam ook, als je wat vraagt.
Soms heb ik een beetje het idee, dat het nep is. Dat ze er staan voor het plezier van de toeristen.
Maar dat zal wel niet.

(Deze foto's zijn trouwens voor mij een goede voorbereiding op een nieuw bezoek aan London, dat dichterbij komt. Ga ik jullie weer doorzagen over wat er nu weer allemaal te zien was.)

woensdag 14 november 2018

Klikkie

Al eerder vertelde ik over Klikkie. Een organisatie waar je je foto's van je telefoon kunt laten afdrukken. Vanaf je telefoon. Tien per maand en in verschillende formaten. Die krijg je keurig netjes thuis gestuurd.  De volgende maand krijg je weer een berichtje dat het tijd is om tien nieuwe foto's uit te zoeken.
Ideaal voor iemand zoals ik. Ik heb nu drie keer een zending gekregen. En ik ben er nog steeds superblij mee.


 En nu hadden ze weer iets extra's.
Een uitnodiging voor de Insta-City-Walk.
Bedoeld om beter te leren fotograferen met je mobiel.
Een workshop.
Die werd afgelopen zaterdag gehouden in Amsterdam. Op de Weteringschans, we stapten de metro uit en we waren er.

Eerst was er een ontvangst met een glas rosé en een cupcake. Dat was al erg gezellig.
Daar na kregen we een uur les van een professionele fotograaf.
Je ziet haar op de foto:
Ze heet Wendy van Aal en ze had echt wat te vertellen.
Tips en Tricks, gelardeerd met voorbeelden.
Ik ga ze niet allemaal opnoemen hoor, maar een leuke tip vond ik: zoom met je benen!
Daarmee bedoelde ze dat zoomen met je telefoon meestal geen mooie resultaten oplevert, dat je dus beter dichterbij je onderwerp kunt gaan staan.
Verder heb ik veel geleerd over de instellingen van de camera. Ik had zelfs nog nooit gezien dat je daar op je telefoon iets aan kan doen.
Maar nu weet ik hoe je de belichting aan kunt passen. Ik weet wat HDR is. Ik kan een lijnenverdeling vinden en ik weet dat je als je op de knop blijft drukken, dat er dan een heleboel foto's achter elkaar worden gemaakt. Hoef je alleen nog de beste uit te zoeken.
Het ging verder nog over nabewerken en ik vond het allemaal erg duidelijk en nuttig.
Wat ik ook nog erg grappig vond was dat ze een paar trucjes gaf waardoor je beter op een selfie staat. Tips die ze zelf geleerd had van een bevriend model. Kin vooruit, tong tegen gehemelte, met je ogen lachen, ruimte tussen lichaam en armen laten, wegdraaien of wegkijken. Ik maak nooit selfies, maar Frits zet mij wel eens op de foto. Die ik dan vervolgens afgrijselijk vind.

Nou, na de les moesten we op pad met een aantal opdrachten. Daarna moest je dan je beste foto op Instagram zetten en die beste foto's werden vervolgens besproken. Met een prijsje voor de mooiste.
Ik zat naast een leuke jonge vrouw (het waren bijna allemaal jonge vrouwen) en zij had de beste. Vond ik ook.


Dit was mijn beste foto. Die werd ook goed bevonden. Ik was onmiddellijk de metro ingedoken want het stortte werkelijk. (kwamen ze trouwens meteen met paraplu's op de proppen, zo attent)
Er waren vijf opdrachten in een beperkte tijd en ik merkte dat dat helemaal niks voor mij is.
Dan schiet ik in een stress en dan komt er niks van terecht. Met een papier met de opdrachten in de hand en een paraplu en de telefoon en hartstikke druk daar...En dan ook nog denken aan de zojuist geleerde zaken.

Dus ik heb lang niet alles gedaan. Gaf niet. Ik vond het ook heel leuk en leerzaam om de foto's van de anderen te bekijken.
Het was een mooie middag. Gratis ook nog eens trouwens. Klikkie... dank!

dinsdag 13 november 2018

Late wandeling

Gisteravond ging ik nog even wandelen.
Ik had het de hele dag druk gehad,  met van alles en nog wat, in huis. Stond om zes uur al soep te maken. Als ik af en toe eens naar buiten keek, was het aan het regenen,  de hele dag.
In wandelen had ik echt geen zin en al helemaal niet in 10.000 stappen.
Maar ja, ik vind wel dat het moet en ik voel ook dat het goed voor me is.
Om vijf uur bleek het droog te zijn, dus ik gaf mezelf een flinke schop. Ik ging alsnog.
Mijn man was zo lief om gezellig mee te gaan.
We werden beloond, groots  beloond mag ik wel zeggen.
Het was echt schitterend.
Zomaar, op drie minuten lopen van ons huis. Als ik niet gegaan was, had ik dit dus niet gezien.
Tien minuten later was het echt helemaal donker. Alleen heel ver weg zag je nog een klein beetje gekleurde lucht. Dat ging heel snel.
Daarna was het gewoon een wandeling in het donker, niks aan. Voortaan toch maar weer 's morgens wandelen en 's avonds een klein stukje om de zonsondergang te zien!


maandag 12 november 2018

Monday Mural

It was an autumn-day. A grey one. Amsterdam is always beautifiul, also on grey autumn-days.
But this ,

Amsterdam, The Netherlands, Nieuwe Keizersgracht
this electricitybox, (I don't know if it's the correct word), this made me smile. Such an eruption of color:


I know, it's not great art, I don't think it will be in a museum in a few years. No, I don't think so.
But still it's art: it made me smile!



Linking to colourful world

zondag 11 november 2018

Gräns

Gräns, de tweede film die ik zag tijdens de Hoornse filmdagen.
Gräns, dat betekent grens (vertelde de inleider van dienst vooraf)
Ik vond het een zeer merkwaardige film.
Ik gaf een scheurtje in drie en dat betekent een zes als het in rapportcijfers zou zijn.
Maar ik heb er een beetje spijt van, van die zes.
Want de film was dan wel heel vreemd, maar ik ben wel vanaf de eerste minuut geboeid geweest.
Het is nu een week geleden en zij, de hoofdrolspeelster die je daar ziet, zit nog steeds in mijn hoofd. Dus een acht was misschien toch beter geweest. Ik heb gewoon nog nooit zo'n film gezien.
Het verhaal:
Tina werkt als grenswacht, douane. Daar is ze heel goed in, want ze kan gevoelens ruiken. Zoals schuld en angst. Ze staat daar gewoon en je ziet dan haar neus een heel klein beetje bewegen, haar bovenlip. En dan pikt ze er feilloos smokkelaars uit. Een jongen met teveel drank bij zich.  En iemand die kinderporno op z'n telefoon heeft. Ze wordt in haar werk zeer gewaardeerd. Ze woont in een huisje in een bos, met iemand waar ze niet van houdt en ze zorgt min of meer voor haar oude vader. Op een dag komt er een man langs bij de douane,  met net zo'n afwijkend uiterlijk als Tina zelf heeft.  Vore heet hij. Ze komen in contact en Tina ontdekt een heleboel over zichzelf. Hoe ze was en hoe ze is geworden. Ze ervaart ook voor het eerst dat er iemand is net zoals zij.
De film lijkt eerst gewoon, een film over een bijzondere vrouw.
Maar dan verandert toch de hele sfeer en ik weet niet of het nou horror is of fantasy of... Misschien is er wel geen hokje voor deze film.

Eero Milonoff, Ali Abassi, Eva Melander.
De hoofdrolspelers, hier met de regisseur in hun midden, zijn werkelijk onherkenbaar. Dat is echt ontzettend knap gedaan. Als ik bedenk dat die film natuurlijk niet in een keer is opgenomen... Wat een werk moet dat geweest zijn.
Het Hoornse publiek was trouwens niet enthousiast. De film eindigde op de zeventiende plaats, van de twintig. Maar ja, dat zegt dus niet alles. Mijn waardering kwam ook pas later. Dus ik laat toch de trailer zien. Wat ik eerst niet van plan was. Ook omdat je wel eens iets anders moet zien







zaterdag 10 november 2018

De boom is weg

Voor ons huis  is een plantsoen, beheerd door de gemeente.
Nou ja beheerd... het is een grote gribus, een totaal mislukt veldje.
Er in staat een zootje ongeregeld. En er staan een paar bomen in. Dat zijn bomen die er vanaf het begin staan. Zo zijn ze geplant.
Toen wij hier bijna veertig jaar geleden kwamen wonen, zag het er best goed uit. Geloof ik, want ik herinner het me eigenlijk niet zo heel goed.
Enfin,  er was in ons plantsoentje een boom die er totaal niet in paste. Nergens in de omgeving is zo'n boom. Hij is niet aangeplant, hij is daar gewoon gekomen.
Op zich is dat wel leuk, ware het niet dat de boom veel overlast veroorzaakte door de eeuwige naalden.
Die door je hele huis lagen als je niet oppaste. Maar ook door het licht dat hij wegnam.
We hebben daar regelmatig over geklaagd.  Ik heb er al eens eerder iets over geschreven: hier
Dan kwam er iemand kijken en dan zeiden wij dat het geen gezicht was.
De gemeenteman: IK vind het mooi.
Dat wij handtekeningen hadden,  van alle omwoners tegen de boom, mensen die het ook allemaal niet mooi vonden en/of er last van hadden, dat maakte niet uit.
'IK vind het mooi', daar bleef het bij.
Of ik zei dat de boom heel veel licht wegnam. Dan was het antwoord: 'Tja, dan moet u maar een groter raam nemen'.
Maar nu is er iets veranderd. Er was een bijeenkomst, georganiseerd door de gemeente waarop je allerlei zaken die met de wijk te maken hebben, kon bespreken. En voor het eerst werd er geluisterd. Dat was net voor de zomer. En er kwam een herhaalbijeenkomst.
Beide keren hebben wij uitsluitend over de boom gesproken en nu werd er voor het eerst in al die jaren geluisterd.
Ze zouden nog eens komen kijken, dat in ieder geval.
Dat is gebeurd en hoera... de boom mocht weg.
Hij nam teveel licht weg voor de andere bomen, de bomen die er wel horen, dat was hun argument. Prima, maakte ons niet uit.
De boom kreeg twee stippen en zou in de herfst verwijderd worden.
Het lijkt wel een gezichtje hè. Geen blij gezichtje, maar onze gezichten en die  van de buren uit ons rijtje, die waren wel erg blij, toen er deze week werd begonnen.


Ik was nogal naïef en dacht dat de boom gekapt zou worden. Maar dat ging anders. Deze man klom erin en haalde vanaf onderen steeds takken weg.

Tot hij helemaal boven was aangekomen. en er geen takken meer aan zaten.



 Daarna werd het bovenste deel van de boom er af gezaagd. Er staat nu nog een flink, kaal stuk stam, maar dat zal ook nog wel weggehaald worden,  neem ik aan.
We konden aan de jaarringen zien dat de boom ongeveer twintig jaar oud zou zijn.
We zijn echt hartstikke blij, het is al zo veel lichter in huis.
Onze missie is nog niet klaar hoor. Er zijn momenteel veel initiatieven, overal in het land, om, als bewoners,  zelf het plantsoen in te vullen en bij te houden. Dat zouden wij ook wel willen.
Er zitten nu in ieder geval mensen die luisteren en die (in het wijkcentrum) ook heel bereikbaar en aanspreekbaar zijn.


vrijdag 9 november 2018

Gezichtjes

Het blijft doorgaan hoor. En het is geen obsessie geworden, zoals iemand me de vorige keer vroeg. Bij mij zeker niet.  Ik loop niet de hele tijd te speuren, naar gezichtjes. Ik zie ze, of ik zie ze niet en dat laatste is vooral het geval bij mij.
Hoewel ik er nu toch weer eentje zag, deze:

Kijkt een beetje streng, vind je niet.
Ferrara vond er ook weer een paar.
De eerste is de onderkant van haar bedlampje


Over de tweede twijfelde ze een beetje, maar ik niet hoor. Hier is-ie


donderdag 8 november 2018

Mary op sneakers

Je ziet hier de kroonprins van Denemarken, maar die is verder niet interessant.
Je ziet ook zijn vrouw Mary, kroonprinses Mary van Denemarken.
Het is eigenlijk wel een tikje gênant, maar ik volg altijd een beetje wat er met de royals gebeurt.
Niet fanatiek, dat nou ook weer niet.
Maar hee, stel mij een vraag over wat er aan de hand is, wanneer er getrouwd, verliefd of verloofd of gestorven wordt en de kans is groot dat ik het weet.
Ik kijk ook met veel genoegen naar Blauw Bloed. Ik kan er echt niks aan doen.
En vooral let ik op de kleding natuurlijk, die mensen hebben echt de prachtigste kleding en voor elke opening, voor elk werkbezoek of voor wat dan ook hebben ze iets nieuws. En als ze eens iets dragen dat ze al eerder droegen, dan is dat nieuws.
Gisteren was er op Instagram nogal wat te doen over Mary. Ze droeg namelijk,  tijdens een bezoek aan Italië,  sneakers.
Dat is not done hoor. Normaal gesproken dragen de lui hoge tot zeer hoge naaldhakken, uiteraard in de kleur van de rest van de outfit. En daar bewegen ze dan nog elegant op ook.
Maar sneakers.... tssssss.
Wat een commentaar kwam er zeg, ongelooflijk. Ik vond het zelf wel stoer en dacht dat Mary (zij is een gewoon Australisch meisje), groot gelijk had.
En om de lijn van de hakken even door te trekken, waarom dragen die nieuwslezeressen hier bij ons toch altijd van die idiote hakken. Ze moeten er nog op lopen ook, wat ik ook al irritant vind.  Allemaal doen ze het, ik denk dat het een voorwaarde is om aangenomen te worden. Ze schoppen na afloop van hun plicht natuurlijk meteen die hakken uit, maar ze zouden eens een statement moeten maken, zoals Mary. Bekijk het maar met je hakken.



woensdag 7 november 2018

Even naar Artis

We waren in de buurt voor iets anders en liepen Artis even binnen. Want: 

-Er is een gorilla geboren
-Er is een nieuwe Leeuwenman
-Artis is altijd mooi, ook zeker in de herfst.

En toen: 
-We zagen de gorillababy noch de moeder. Snap ik hoor, van die moeder.
-We zagen de Leeuwenman wel, maar niet zo duidelijk, haha. Ik dacht even dat het een kameel was.

 Hij sliep en wordt nog een tijdje apart gehouden, wel in de buurt van de dames, dat wel. En dan moet hij langzaam gaan wennen en zij ook.


- We zagen Artis in de herfst wel en dat was inderdaad prachtig.
 En verder:
Nu ben ik er echt zo vaak geweest, maar deze boom zag ik niet eerder en dat terwijl het de oudste boom van Amsterdam is. De Heimans-eik. Geplant in 1750,  ongeveer.



De boom is volgens het bijschrift, vernoemd naar natuurkenner en natuurpopularisator Eli Heimans, die jarenlang betrokken was bij Artis. Als eerbetoon. Heimans stond trouwens ook aan de wieg van de vereniging tot behoud van natuurmonumenten. Rond 1900.

Nou ja, het was ons in ieder geval duidelijk dat we snel terug moeten. Voor de gorillababy en de leeuwenman.
En hopelijk is mijn vriend er dan ook gewoon weer. Mijn vriend die daar altijd zo decoratief staat te zijn:


dinsdag 6 november 2018

Das Schweigende Klassenzimmer

Afgelopen weekend waren het weer de Hoornse Filmdagen. In Cinema Oostereiland werden twintig films vertoond, van 's morgens tot 's avonds.
Ik heb een keuzeprobleem, maar dit keer werd het me makkelijk gemaakt. Mijn vriendin S. bezoekt ieder jaar in september in Vlissingen een festival Film by the Sea, dat is een zeer bekend festival en ze woont in de buurt.
Zij zag daar drie films, was daarover zeer te spreken en ik koos blind de drie die zij zag.
Drie films in twee dagen, dat is voor mij echt het maximum. Maar ik sprak verschillende mensen die zich echt helemaal onderdompelen en er acht zagen. Acht!
Maar goed, het is altijd heel gezellig en ik zag een gewone, mooie film. Ik zag ook een hele aparte, rare, bijzondere, intrigerende film. En ik zag een prachtige, zeer indrukwekkende film. Zo een waarvan ik nu al weet dat hij in mijn top-tien van 2018 komt. Op plaats een of twee. Waarschijnlijk op een, maar ik  houd nog een plekje over, omdat het jaar natuurlijk nog niet voorbij is en ik niet weet wat er nog komt. Maar alleen voor de zekerheid.
Deze film was echt indrukwekkend.
Dat vond ik niet alleen, dat vond Frits ook en dat vonden ook de bezoekers van de Filmdagen. Zij gaven,  net als wij, een scheurtje in nummer vijf en kozen deze film op de eerste plaats.
Das schweigende Klassenzimmer.
Het is een echt gebeurd verhaal. Het speelt zich af in 1956. Dat is het jaar van de Hongaarse opstand. 
Twee Oost-Duitse scholieren Theo en Kurt zien in de bioscoop schokkende beelden over die opstand en ze willen wat doen, een daad stellen.
Ze krijgen hun klasgenoten zo ver dat ze in een les een minuut stilte houden. Das Klassenzimmer schweigt.
Een mooie actie, zou je zeggen. 
Maar toen, ten tijde van de koude oorlog, niet. Er ontstaan grote problemen, met grote gevolgen. Voor alle scholieren uit die klas. 
Over een stuk geschiedenis dat nog niet echt ver achter ons ligt. Over de kracht van een groep. Over de kracht van het individu. Over sterk zijn, over het leven.
Ik ben toch wel duidelijk genoeg hè, deze film is echt een aanrader. Dus hier is de trailer. Kun je meteen zien hoe mooi het gefilmd is, zoals ik denk dat het in die tijd was:


maandag 5 november 2018

Monday Mural

I saw this in my home-town, Hoorn, the Netherlands
I've lived here for forty years and never saw this mural or the street where it's in,  before.
It's in Dutch of course,  but the purport is:
'It would be desirable for all people to focus on themselves and stop talking about others'.
So that's a nice start of the week, isn't it?

Linking to Colourful World

zondag 4 november 2018

Honden uitlaten

Op deze foto zie je onze jongste zoon Dirk. Met zijn vriendin Deirdre. En Deirdres teckel Phillip. En een logeerteckel.
Ze werden gesnapt door een straatfotograaf, stelletje hipsters dat ze zijn.
Dat leverde bovenstaande foto op, die ik superleuk vind.
De volgende dag was Odin met zijn papa en mama op bezoek bij oom Dirk en tante Deirdre. De honden moesten weer uitgelaten worden en dat was natuurlijk leuk voor Odin. Het regende, maar dat zal hem niet veel hebben uitgemaakt, denk ik.

Kijk Odin dapper een deel van de riem vasthouden. Hij zal echt het idee gehad hebben dat hij Phillip uitliet.
Weer een dag later was hij er in ieder geval nog steeds mee bezig in zijn hoofd. En in de praktijk ook. Wat een geweldige bezigheid, honden uitlaten:


zaterdag 3 november 2018

Guacamole en knoflook

Guacamole, dat is een soort saus of dip die je bij de Mexicaan bij de maaltijd krijgt.
Ik vond het nooit bijzonder lekker, wel lekker, maar niet om dat nou eens zelf te maken.
Deze week bij de Hello Fresh-maaltijd, Chili sin Carne,  moest er guacamole worden gemaakt. Dus dat deed ik. Het was lekker en het was ook veel,  zodat er nog aardig wat overbleef.
Ik ben niet van het weggooien, dus de volgende dag stond dat bakje er nog. Ik prakte de blokjes fijn, zodat het echt een smeersel werd en deed het op een bruine boterham.
Mmmm., heerlijk was het. Nog lekkerder dan de dag tevoren. Dat ga ik dus vaker maken. Voor op het brood.
Het recept is tamelijk simpel.  Ik ook op kookgebied, dus dat kwam mooi uit:
* de avocado  uit de schil lepelen
* in kleine blokjes snijden
* twee eetlepels limoensap erdoor mengen.
* een heel fijn gemaakt knoflookteentje erdoor mengen
* een half rood pepertje, ook heel fijn gemaakt, erdoor.

Dat is het. Het leven is soms zo eenvoudig.

En verder heb ik al eens verteld dat ik soms als een blok val voor een of ander handig dingetje of apparaatje dat meestal op een markt wordt verkocht en gedemonstreerd.
Dan sta ik te kijken en denk dat zo'n ding heel wat bij gaat dragen aan mijn levensgeluk.
En dan koop ik het.
Dat is vaak op een mislukking uitgedraaid, ik denk nu even aan een heel handig snijsetje, waarbij mijn dochter bijna haar vingers verloor, ik denk aan de gelzoooltjes...
Maar niet altijd is zo'n aankoop een mislukking. De Garlic-master is dat zeer zeker niet, ik ben er echt blij mee. Ook op de markt gekocht.
Dat pepertje en die knoflook voor de guacamole,  waren in een mum van tijd hartstikke mooi fijn, zonder inspanning en zonder dat ik velletjes uit mijn knoflookpers moest gaan peuteren.
Ik word niet gesponsord hoor, maar ik maak toch even reclame:


vrijdag 2 november 2018

Stiltecoupé

We kwamen op weg naar Den Haag, per ongeluk terecht in een stiltecoupé. Ik wilde daar eigenlijk niet zitten, want ik vind gesprekken beluisteren juist leuk. Eerst had ik niet gemerkt dat het een stiltecoupé betrof. Het is eigenlijk alleen maar aangegeven op het raam en dat bekijk je pas als je zit.
Het was hartstikke druk, dus we bleven maar zitten. Naast twee dames die het ook nog niet hadden gezien, maar die er daarna net als wij het zwijgen toe deden.
De dames in de coupé naast ons hadden daar geen boodschap aan, die kwekten vrolijk verder, zoals denk ik vooral vrouwen dat doen.
Ik luisterde

- Ja maar ze zijn zo hártelijk
- Ja dat wel, maar ik heb er zoveel werk aan gehad. Echt hoor. Het was zo'n ongelooflijke bende. En niks mocht er weg. Ik heb nog gezegd dat het echt niet ging. Je kan niet van een grote boerderij naar een klein appartement en dan alles meenemen.
- Ja en van een heel leven hè, ze hebben nooit ergens anders gewoond. Hartelijk waren ze altijd hè, heel hartelijk.
- Dus ik ben maar begonnen met alles wat vies was of kapot weg te doen. Dat was heel veel. Ze waren niet blij maar het kon niet anders
- Ze hebben mij nog wel eens opgevangen. Echt van die hartelijke mensen.
- Ja en toen alles ingepakt. Ik zei nog tegen de verhuizers dat ik ook echt niet weet waar het gezet moest worden in het appartement. Nou zegt de verhuizer gewoon in de gang. Als ik het niet weet, komt het gewoon in de gang.
- En daar blijft het dan waarschijnlijk staan. Jammer toch, zulke hartelijke mensen.
- En nou ben ik er klaar mee, echt klaar. Ik heb zo hard gewerkt. En dan dat gezeur.De ziektes die zij niet heeft, die moeten nog uitgevonden worden.
- Ja, jammer. Zulke hártelijke mensen.


donderdag 1 november 2018

Rotterdammer(tjes)

Dinsdag had ik bezoek van een Rotterdamse, een echte, zo eentje die trots is op haar stad.
We hadden een hele gezellige dag, met appeltaart, een lekkere lunch, een gedeeltelijk mislukte maaltijd en een heleboel verhalen, gekwek en plezier.
De Rotterdamse bracht een cadeautje mee, dat ik heel erg leuk vond. Het zijn Rotterdammertjes. Bouwsteentjes
'Bij ons wordt altijd wel ergens iets gebouwd of afgebroken en vernieuwd',  zei de Rotterdamse, 'vandaar'.
Dit zijn die bouwstenen en deze kun je eten.
Ik had gewoon een zere keel van al dat gepraat en deze steentjes kwamen dus ook nog eens heel goed van pas. Het is een soort menthol, met kaneel en... Heerlijk.
Een groter muurtje kon ik niet meer maken, er zijn al teveel steentjes op.

In het doosje zat een gedicht. En dat gedicht geeft in mijn ogen de essentie van Rotterdam heel goed weer.

Wij zijn heel vaak in Amsterdam. Veel vaker dan in Rotterdam.
Dat komt omdat Amsterdam lekker dicht bij is en ik van de stad houd.
Maar ik houd ook van Rotterdam.
Als kind woonde ik in Dordrecht en als er een uitstapje werd gemaakt was dat vaak naar Rotterdam.
Met mijn moeder naar de Lijnbaan. En de Bijenkorf uiteraard.
De eerste dierentuin die ik zag was Blijdorp. Diergáárde bedoel ik natuurlijk.
Menig keer wandelden we langs de Maas.
Mijn allereerste rondvaart was in Rotterdam.
Mijn eerste schoolreisje als juf ook. 
Mijn vader ging met enige regelmaat naar Feijenoord.
En toen ik later een jaartje in Oostvoorne werkte, was ik iedere vrije woensdagmiddag in Rotterdam te vinden.
Het is nu anders dan toen. Maar ik ben nog steeds gesteld op de stad.

Die Rotterdamse trouwens, die echte, dat  was Els,  En wij hadden natuurlijk weer een heel gezellige dag.
Dankjewel, Els.

woensdag 31 oktober 2018

Niks nieuws of Anna en de parachute

Wat een knapperd hè, mijn kleindochter. Dat ze dat al kan. Ze is vijf.
Ik kan me heel goed herinneren dat ik dat als kind ook deed. (maar zeker niet toen ik vijf was)
Met nog een heleboel andere touwtrucs.
Ik vond het altijd leuk. De Eiffeltoren, de waslijn, kop en schotel, fruitmand, die kan ik nog steeds. Zo leuk!


dinsdag 30 oktober 2018

De dirigent

De Dirigent... een lange film. Twee uur en een kwartier.
Ik moet zeggen dat de film wat  korter had mogen zijn, maar ik heb me geen seconde verveeld.
Het is een prachtige film, die met sommige onderdelen een beetje over de top gaat, maar nog steeds een prachtige film.
En ook prachtig gefilmd. Ik kan dat niet uitleggen, want verstand heb ik er niet van, maar hoe het licht valt, dat is echt mooi. In deze film opvallend vond ik. 
Gebaseerd op het levensverhaal van Antonia Brico.
Het speelt zich allemaal af in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw.
Een geadopteerd meisje uit Rotterdam, met een verschrikkelijke pleegmoeder en lieve, maar slappe pleegvader, wonend in Amerika. Willy Wolters heet ze eerst, maar dat verandert ze in Antonia Brico zodra ze haar geboortebewijs heeft gezien en weet dat ze geadopteerd is.
Dirigent wil ze worden en daar doet ze heel veel voor. Ze werkt in een concertgebouw en moet bezoekers hun plaats wijzen. Dan,  bij een optreden van Mengelberg,  zet ze een stoeltje midvoor en gaat daar zitten. . Ze wordt ontslagen.  Ze vindt een baantje als pianist in een travestietenbar én een vriend. Maar verlíefd wordt ze op de rijke Frank, hij ook op haar. Arm meisje-rijke man.
Maar Antonia wil door met haar carriere, gaat na heel wat moeilijkheden studeren in Berlijn, komt er tussendoor nog achter wie haar echte ouders waren.
Antonia is goed in haar werk, maar krijgt nauwelijks kansen. De paar kansen die ze krijgt,  grijpt ze met beide handen aan. Ze heeft bijvoorbeeld een keer de Berliner Philharmoniker mogen dirigeren. 
Maar een vaste aanstelling krijgt ze nooit.  Mengelberg wilde bijvoorbeeld geen vrouw op de bok. Bijna iedereen vond de gedachte alleen al volkomen belachelijk.
Nu nog steeds zijn er nauwelijks vrouwelijke dirigenten. Heel raar!

De hoofdrol is voor Christanne de Bruijn. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar wat is zij een geweldige actrice. Werkelijk een genot om naar te kijken.
Ik koos de film uit op de trailer die ik zag, voorafgaand aan een andere film en daar heb ik totaal geen spijt van gehad:




maandag 29 oktober 2018

Monday Mural

Two murals from London, this time.


Aah London.... there's so much to see!!!!!
Linking to Colourful World

zondag 28 oktober 2018

Gezichtje

'Hoi Bettie, ik heb er weer een gevonden', schrijft Toos van In de weer.
'Jaren hier in gebruik geweest voor de kleinkinderen en nooit gezien maar nu bij het opruimen van overbodig geworden spullen,  keek deze beker me opeens aan alsof hij wou zeggen, hé zie nu eindelijk eens dat ik een gezicht heb'.




 En  nog eentje, gezien in België. Ook van Toos. Ze zocht informatie over dit kunstwerk en liep er dus omheen. Niks te vinden, maar wel zag ze ineens een gezichtje.

De derde, ook van Toos. Ik vind ze allemaal geweldig hoor, maar deze een beetje extra, omdat het echt een gebruiksvoorwerp is. 


Toos heel erg bedankt. Je bent top-scorer.
Ook Inge stuurde twee gezichtjes. Maar van hetzelfde voorwerp. De ene: een zwarte kat, de tweede een alien.

Een kussentje dat al jaren in haar bad hangt, als neksteun. 
Tja zo zie je alleen een kussentje en dan opeens twee gezichtjes. 
Dank Inge. Superleuk zijn ze.  

Ps. Blijf vooral speuren, mensen. Als je zin hebt natuurlijk hè.

zaterdag 27 oktober 2018

Swap

Via Carolien deed ik mee aan een 'tel-tot-tien-ruil'. De bedoeling was dat je je partner-in-crime kaarten ging sturen. Eerst een kaart met een ding, mens, plant of dier. Dan met twee en zo door tot en met tien. Zelf kreeg je dan natuurlijk ook zulke kaarten terug.
Ik dacht dat het lastig zou worden, maar dat was het eigenlijk niet.
Ik werd gekoppeld aan Alice en dit zijn de tien kaarten die ik van haar ontving:


Ik vond alle kaarten leuk, maar de eerste vond ik echt heel mooi. Wat een topfoto

Ik heb er helemaal niet aan gedacht om de kaarten die ik zelf stuurde te scannen. Pas bij nummer tien dacht ik er aan

Alice, wat waren we snel hè. Er zijn nu nog steeds mensen bezig. Dankjewel voor de leuke ruil. En Carolien, jij ook bedankt natuurlijk.

vrijdag 26 oktober 2018

Efteling

Al zo ongeveer vanaf Anna's geboorte, had ik me er op verheugd om met haar naar de Efteling te gaan.
Zelf ben ik op dat gebied erg verwend. Ik denk dat mijn moeder met mij ieder jaar een keer ging. Vanaf dat ik een jaar of zes was. En toen ik groot genoeg was ging ik zelf. Ook ieder jaar. Met onze eigen kinderen deden we het ook en toen die de deur uit waren, gingen mijn man en ik samen. Je kan dus spreken van een echte fan!
Maar met onze kleindochter..., dat leek me toch zo speciaal. En ik vond dat ze nu eindelijk groot genoeg was (vijfeneenhalf).
Gooide mijn dochter (ja die daar, die zo vrolijk op dat paard zit) bijna roet in het eten, want ze wilde zelf als eerste met haar dochter. Grrr!
Maar gelukkig mochten we mee en we hadden een heerlijke dag.


En alle dingen die ik als kind fantastisch vond, vooral in het sprookjesbos, al die dingen zijn er nog steeds en Anna genoot er net zo van.


We waren er om een uur of tien en we gingen pas om zeven uur weg.
Toen werd het al een beetje schemerig, zo sprookjesachtig.
Anna sliep binnen drie minuten en is de hele terugreis in de auto niet meer wakker geworden. Zelf was ik ook volkomen uitgeput, maar het was het waard.

Dus straks zijn Odin en Noor en Jet groot genoeg. En ik weet zeker dat Anna volgend jaar weer wil. Wij kunnen hopelijk nog heel lang en volkomen legitiem naar de Efteling.