Daar is Frankey weer

In Amsterdam liep ik in (of op, dat weet ik niet) de Nes. En daar was een leuke Frankey, een leuke Street Art Frankey. 

Deze bedoel ik:

Kijk, die krokodil is gewoon een reclame voor en van een bepaald kledingmerk. Maar Frankey maakte er een crocodile hunter van. Of dat in opdracht was, dát weet ik niet. Maar leuk is het zeker vind ik.

En dan hing op of in de Nes ook nog deze lantaarn in de vorm gemaakt van een raket. Ik had die al vaker gezien maar niet goed op de foto gekregen. Verder wist ik er niet veel van, maar nu liep ik een stukje door en daar stond zowaar een bordje met een toelichting. Dat is eigenlijk nooit bij Frankey, maar nu dus wel

Ik zie dat het niet goed te lezen is , het regende keihard op dat moment. 

Dus ik herhaal de tekst even: 

Onthuld op 30 okt 2024, ter ere van Wubbo Ockels, de eerste Nederlandse astronaut. De felrode raketten, geïnspireerd op de Amsterdamse Schoolstijl, zijn opgehangen aan de lichtarmaturen van de gemeente om de doorloop en verbinding in de Nes, de theaterstraat van Amsterdam,  te versterken. De raketten passen met hun speelse vormen en opvallende kleuren perfect bij het levendige culturele karakter van de straat waar kunst en theater samenkomen. Het bord is onthuld door Joos Ockels, weduwe van Wubbo Ockels. 

een

Spreuk van Wubbo Ockels: 

'We zijn allemaal astronauten op Ruimteschip Aarde'.

Er hingen meerdere raketten, maar die felle kleur heb ik niet gezien. Dat zou ik nog leuker hebben gevonden. 

In het Paroolmagazine stond een week of wat geleden een groot stuk over Frankey (Frank de Ruwe), naar aanleiding van een film die over hem is gemaakt. Die film wil ik graag zien. 

Street Art en Frankey

Al vaker heb ik hier gezegd dat ik erg van Street Art Frankey hou. Nou ja, van dat wat hij maakt dan hè. Ik heb ook al vaak werk van hem laten zien. 

Dit, ik maakte de foto al een tijd geleden zoals je ziet, is een echte Street Art Frankey. Je moest wel echt heel goed kijken om deze menselijke kanonskogel te kunnen zien en fotograferen was lastig. 

Maar het is wel een echt Street Art Frankey. Daar op de Oudezijds Achterburgwal

Ik weet dat omdat Frankey zelf op Instagram zijn kunstwerken laat zien. Beter dan ik dat kan. 

Maar nu is er een probleem. En dat is dat ik niet altijd weet, kan weten, of dat wat ik zie een Frankey is. 

Dit dan? Een Frankey? Zou zo maar kunnen. Zou ook zo maar kunnen van niet. 

Het laatste is het geval, het is er geen. Toen ik er langs liep en de foto maakte was ik te ver weg om te kunnen zien of er iets bij stond. Bij Frankey staat er nooit iets bij. 

Thuis ontdekte ik dat hier wél iets bij stond. 

Hier kun je lezen wat precies de bedoeling is van deze appel op beentjes. En welke kunstenaar hier aan het werk is geweest.  Klik

Nog een foto. Deze twee werken zag ik gewoon in Amsterdam. Thuis ging ik speuren, maar vond niks. 

Is dat erg? Nee hoor helemaal niet. 't Was toch leuk. 

Frankey, Street Art Frankey

Toen we deze keer langs de Stadsschouwburg liepen, in Amsterdam, herinnerde ik me ineens dat Frankey hier ook een kunstwerk heeft gemaakt. Speuren dus. En echt speuren, want er stond,  heel toevallig,  op zo'n bewegend bord:

Nou, ik kan je verzeren dat die tekst niet klopt. Het lukte ons aanvankelijk heel goed om het niet te zien. Maar ja, opgeven is geen optie, ik stond al op het punt om binnen eens te gaan informeren. Dat doe ik wel eens vaker en soms is het werk wegens beschadiging weggehaald. Maar toen zagen we het toch:

Ik vind deze ook weer zo leuk, gewoon een loge OP de Stadsschouwburg. Hoe verzin je het hè. 

En om even aan te geven dat het best een ingewikkeld gebouw is om zo'n klein kunstwerkje op de muur te maken en voor mij om te ontdekken, laat ik deze foto zien. 

Het is er eentje van Wikipedia, ik vergat gewoon een foto van het hele gebouw te maken. 

Het gebouw is uit 1894.  

En dan nog iets dat ik al speurend op die muren zag, een plaquette

Heel gek, er stond geen naam bij, maar die heb ik natuurlijk wel gevonden: Samuel Coster. 

Misschien kan Frankey daar nog eens iets aan toevoegen... 

Weer een Street Art Frankey

 

Ik ontdekte weer een nieuwe Frankey in Amsterdam. Street Art Frankey. Deze bevindt zich op het Rokin op een plek waar ik toch echt zeer regelmatig langs ben gelopen. En ook nu zag ik het niet. Dat wil zeggen niet meteen. Hier bevindt zich een smalle steeg, een doorgang eigenlijk tussen twee hoge gebouwen. En wat je dan doet is kijken naar het uiteinde van die steeg. En daar zie je niks bijzonders. Tot je omhoog kijkt:

Frankey heeft daar een bruggetje gemaakt over een Amsterdamse gracht. Met een kenmerkende lantaarn. Erg verrassend vond ik. 

We stonden er een hele tijd naar te kijken en toen werd het nog mooier, want toen werd het een échte brug. Tussen die twee gebouwen. Een verbindende brug

En ineens zagen we er iemand over lopen. Een brug van het ene gebouw naar het andere. Van de ene werkplek naar de andere.

We hebben een hele tijd staan kijken met de camera omhoog gericht. Er kwam natuurlijk niemand. Pas als ik de camera weer liet zakken liep er weer iemand. Heel grappig. 

We zijn nog even naar binnen gelopen in het rechtse gebouw. Met de vraag of we ook over dat bruggetje zouden mogen lopen. Maar dat was uitgesloten zei de beveiliger. Dat konden en mochten alleen mensen die daar in dienst waren. En mij in dienst nemen voor eventjes vond hij geen optie. 

Street Art Frankey en Stadsherstel

In de bus, op weg naar Amsterdam voor Museum van Loon, bekeek ik mijn post. 

Nu is het zo dat ik iedere dag een mailtje krijg van de Stichting Stadsherstel, Amsterdam. Echt iedere dag.

Mijn eigen Amsterdammer en ik zijn vrienden van die stichting en dat levert soms hele leuke dingen op. 

Ze sturen zoveel info dat ik  het niet eens altijd helemaal lees. Maar zittend in de bus dus wel. 

Diezelfde middag bleek er een vrij toegankelijk orgelconcert te zijn in de Duif. Wekelijks is er daar een concert met muziek van Bach en meer. Het begon om 16.00 uur en zou een uurtje duren. Er kwam een tamelijk bekende organist, voor de kenners: zijn naam is Matteo Imbruno. 

Ik vond het mooi hoor en superleuk om mee te maken, maar ik was moe en viel heerlijk in slaap. 

Heeft niemand gemerkt... hoop ik. Kijk, daar zijn ze, de organist en zijn orgel. 

Het kwam bovendien heel goed uit, want ik had nog een reden om naar De Duif te willen. En dat is dat Street Art Frankey er een kunstwerk had gemaakt. Die man maakt er al jaren elke week een, en daarvan wil ik er zo veel mogelijk zien. 

We waren in de ochtend al op zoek geweest naar deze: 

Dat is Flip Fluitketel of wel André van Duin. Hij zit daar pal tegenover Carré. Het kunstwerk is even weg geweest, door een stompzinnige oudejaarsgrap, maar is gewoon weer terug. 

Wat Frankey doet is gebruikmaken van dingen die er al zijn en die zet hij dan in een andere context. Het is bijna altijd erg grappig. En heel goed bedacht. 

Zo zijn er in de gevel van De Duif glazen bouwstenen gebruikt. En Frankey plaatst er dan een glazenwasser voor, met gespreide benen. 

Stadsherstel wijst ons er dan weer op dat Frankey hier zichzelf heeft afgebeeld. (in een pose als die van Jean-Claude van Damme, zijn jeugdheld). 

En dat was nog helemaal niet alles. Want een klein stukje verderop zit het winkeltje van Stadsherstel. En ook daar heeft Frankey iets gemaakt. 

Kijk, zo'n lantaarn zit daar al aan de gevels. Ook nog interessant trouwens want die lantaarn is gemaakt volgens een ontwerp van Jan van der Heiden. De schilder waar ik laatst nog een kunstwerk van heb laten zien en die ook uitvinder was van de brandspuit. Bovenop de lantaarn zit een soort schoorsteentje. Bedoeld om de rook af te voeren. In de 17e eeuw werden de lantaarns nog echt gestookt. Dat schoorsteentje heet een snuiver. 

Frankey ziet daar dan het rokje van een balletdanseres in en maakt daar prachtig gebruik van. En dan zie je dit:

Stadsherstel zegt: Met haar armen maakt zij een buiging als eerbetoon aan de schoonheid die Stadsherstel aan de stad brengt. 

Nou en zo is het maar net. 

Always look at the bright side and up! and up!

 Ik ben erg gesteld op het werk van Frank de Ruwe. Huh... Frank de Ruwe? Ja, dat is Street Art Frankey. Een kunstenaar die iedere week iets maakt in de straten van Amsterdam. 

Kleine kunstwerkjes, beelden en andere objecten maakt hij en vaak met heel veel humor. 

Hier bijvoorbeeld zie je de vorige, geliefde en helaas overleden burgemeester van Amsterdam. Met zijn ambtsketen om. 

Het gebouw is Paradiso (en ik denk zo maar dat Frankey hiermee laat zien dat die burgemeester vast wel in Paradiso zal zijn). 

Tja, als je nooit naar boven kijkt mis je heel wat. Wij kijken vaak wél naar boven en dus ontdekten we deze 'Frankey'. 

Hij maakt er iedere week een en die wordt ook iedere week getoond in de zaterdagse bijlage van het het Parool. En op Instagram. 

Hij doet dat al jaren lang en ondanks al dat naar boven kijken hebben we er nog een heleboel niet gezien in het echt.

Deze week ontdekte ik deze , naar mijn mening een van de allerleukste

Je moet echt goed opletten, want anders zie je alleen een oude gevel en het raam van een winkel. 

Maar als je dat dus doet en een beetje geluk hebt, zie je dit kunstwerk (Nieuwe Spiegelstraat):

Kijk,  die gevelsteen was er al, daar boven die winkel. 

Street Art Frankey gaf er een verrassende twist aan door Bob Ross erbij te plaatsen. Op een steiger. 

(Bob Ross is die Amerikaanse schilder die heel veel mensen door zijn tv-voorbeelden aan het schilderen kreeg).

Dus ik stond daar op mijn gemakje te kijken en foto's te maken. Best lang. 

Er waren ook al veel toeristen in de buurt,  want het is niet zo ver van het Rijksmuseum. 

Maar niemand keek naar boven. Niemand die zich af vroeg wat ik daar stond te fotograferen. 

Mijn zendingsdrang ging ver deze keer. 

Ik kon het niet uitstaan dat niemand keek, dus toen er twee leuke jonge vrouwen aankwamen, Italiaans of Spaans, wees ik ze op Frankey. En dat vonden ze super, ze keken heel goed en maakten foto's. Dat maakte uiteindelijk dat er nog veel meer mensen gingen kijken. Zo grappig! 

'Always look at the bright side and up', zei ik tegen de meisjes. 'Oh yes,  thank you, we will', lachten ze terug!