Totaal aantal pageviews

dinsdag 9 augustus 2022

Nogmaals varen

 


Onze kleinzoon kwam logeren. We haalden hem donderdag op en zondag, toen ik jarig was,  werd hij door zijn ouders weer opgehaald.
Nu weet ik niet hoe het met de andere opa/oma-bloggers is gesteld, maar wij proberen altijd leuke dingen te doen. Dat varieert van sjoelen en ganzenbord tot... nou ja het kan van alles zijn.  Deze keer was het ook nog eens vakantie en  de vorige logeerpartij was al lang geleden. Dus...

Ik blogde al over ons vaartochtje vorige week. Ik vond het heerlijk en ik dacht dat Odin het ook leuk zou vinden, dus terwijl mijn man aan het werk was, gingen wij nog een keer varen.  
Ik had via Social Deals goedkope kaartjes. Al lang geleden gekocht, zo lang geleden dat ik ze vergat, pas toen ik thuis was dacht ik er aan. Nou ja, we hebben nog meer kleinkinderen. 

Andere schipper, ander praatje en een iets ander tochtje. Maar wel weer superleuk. 
Dat vond Odin ook en hij is nog maar zes, maar pikte er toch heel wat van op. 


Bovendien kon ik nu een foto maken van iets dat ik de eerste keer had gezien, maar, omdat ik niet wist dat het er aan kwam, was ik toen niet snel genoeg om een foto te maken. Nu wel. 
Ik kom er nog op terug. 


En onze vuurtoren, nou ja onze lichtopstand, ons havenlicht, onze grote lantaarn... die is ook vanaf het water gezien prachtig!

maandag 8 augustus 2022

Mooi, maar onbekend.

 Soms zie ik een mural, die ik mooi vind en dan zoek ik graag wat informatie over de kunstenaar(s). En soms vind ik die ook. Maar lang niet altijd. 



Van dit kunstwerk bijvoorbeeld, weet ik helemaal niks. Wel gezocht,  maar niets gevonden. Phantoms??
En ook van het volgende werk weet ik niets


Beide werken zag ik in januari 2022, op het NDSM-terrein. 

zaterdag 6 augustus 2022

Uitje

 

Wat hadden we een leuk uitje, afgelopen week. We, dat zijn de vrijwilligers van het museum, werden echt verwend.  De dag begon met een wandelingetje naar een restaurant. Waar we met z'n allen , een man/vrouw of zestig, heerlijk lunchten. Daarna werden we gesplitst. Mijn groep begon met een wandeling met gids en hoewel ik de laatste jaren echt veel gewandeld heb in onze mooie stad, zag en leerde ik toch weer nieuwe dingen. 
Om maar een voorbeeldje te noemen: de versiering van de poort hierboven, zag ik echt wel vaak. Maar dat engeltje met doodshoofd, memento mori, zag ik misschien wel, maar nu drong het pas door. Aan de andere kant een engeltje met een zandloper. Beid uw tijd!

Na de wandeling wisselden de groepen en waren wij aan de beurt voor een vaartochtje  en ook dat was bijzonder, want vanaf het water zag ik Hoorn nog nooit. 


Ik waan me vaak in Hoorn in voorbije tijden. En als je dan vanuit zo'n sloep het Markermeer opkijkt en je ziet dit...

 


 ... dan is dat helemaal zo gek nog niet, toch?

Gezichtjes

 

'Vanochtend had ik een cracker en ik had er al een plakje kaas van afgehaald en toen zag ik: GEZICHTJE!', mailde Tineke Dieks. 'Eerst een foto en toen verder opgepeuzeld.'  Wat een geluk, dit was dus duidelijk de juiste volgorde.


Mijn bijna-buuf Kitty: 'Op jacht naar een inductie-kookplaat kwamen we bij een keukenboer deze vrolijkerds tegen. Zie zelf maar welke foto je het leukst vindt hoor.' 
Ik kon niet kiezen, dus ik nam er twee. 



De laatste twee zijn van Nadia Bekker 'Ik heb weer twee gezichtjes voor je gevonden.
* Een dakpan die we in de kruipruimte van het nieuwe huis van mijn
zwager vonden
* Een torentje bij de toegangspoort van de Koepel in Breda
Ik speur weer verder :)'

Heel fijn Nadia en dat laatste geldt hopelijk voor iedereen. In ieder geval voor onze kleinzoon Odin (6). Op de valreep zag hij er nog een:


Zoals altijd: Blijf speuren, mensen. bettievdgriend@hotmail.com

vrijdag 5 augustus 2022

Where the Crawdads sing

 Ruim drie jaar geleden blogde ik over een boek. Het Moerasmeisje. Je kunt hier nog lezen dat ik enthousiast was. Klik

Een paar dagen geleden noemde mijn man de titel van een film: Where the Crawdads sing. Hij vond dat we daar maar eens naar toe moesten. De titel zei me helemaal niets, maar toen hij voorlas uit het filmblad waar het over ging, wist ik het weer. En ja... het was lang genoeg geleden dat ik het boek las, dácht ik. Ik wilde graag.

Want het was ook al weer lang geleden dat ik een film in de cinema zag. Deze was heus wel de moeite waard. Ik had best een mooie middag. 

Maar toch, terwijl de film nauwelijks afwijkt van het boek, was het op een of andere manier teveel een thriller. En een rechtbankverhaal. 
Dat vond ik van het boek niet, dat was grotendeels het verhaal van een opgroeiend kind dat in haar eentje, hoe onwaarschijnlijk ook,  de wereld aan kan. Een kind dat leert.

En de film... ik vond het, hoe mooi de hoofdrolspeelster ook was en hoe prachtig de natuur, toch een beetje teveel Blue Lagoon. 

Dus... ik heb meermaals moeten slikken en besloten dat ik het echt niet meer moet doen. Eerst het boek en dan de film bedoel ik. Gewoon niet meer doen. 
Andersom misschien nog wel, maar zo niet meer. 

Nu lijkt het misschien dat ik de film geen aanrader vind. Dat is niet zo. Mijn vriendin Marieke was er ook, met haar filmmaatje en zij allebei en mijn man ook, vonden het een mooie film. 


donderdag 4 augustus 2022

Nomen est Omen

 

Marion van de Sande stuurde me het volgende Neo'tje: 

Marjo Zwemmer doet haar naam eer aan: op de laatste dag van de Zwem4Daagse bij zwembad De IJzeren van in Weert kreeg ze maar liefst twee medailles uitgereikt. Waarom? Ze deed dit jaar voor de 39
e en 40e keer mee.

Ja, dan ben je wel een echte Zwemmer. Goed gezien!




In haar zoektocht naar een camping, vond Esther de Jong deze: Kamperen op de boerderij van de familie ter Stal! Hoe is het toch mogelijk hè.

Deze zag ik in de krant:


Helemaal geen neo, maar daardoor juist grappig. Vond ik.

En de laatste komt van Jeanette van Hip en Kleurig. En dat is een hele echte. Jeanette zag hem in Schagen


woensdag 3 augustus 2022

Anna Schapira

 

Er was nog een museum in Elburg, maar dat was het niet voor mij. Museum Sjoel Elburg wel. Ik vond het erg interessant. Het museum laat het Joodse leven in de provincie zien. Vanaf 1730. 
Dat is allemaal uitgebreid en mooi weergegeven. In beeld en geluid. Echt indrukwekkend.

Ook erg veel. We waren maar een dag in Elburg en je kunt in die tijd in Sjoel niet alles zien en opnemen.
Dus ik pikte er iets uit en dat was het leven van de Joodse  Anna Schapira. 

Misschien vanwege de naam Anna. Misschien omdat ze voor de oorlog juf was in Elburg. Ik weet het niet en het maakt ook niet uit. 

Wat een leven heeft Anna Schapira gehad. 

Ze was geboren in 1912 in een deel van Polen dat bij Oostenrijk- Hongarije hoorde. Toen de eerste Wereldoorlog uitbrak, vluchtte haar moeder met de kinderen naar Wenen. Eerste trauma voor Anna: het Russische kindermeisje, in dienst genomen om voor Anna te zorgen, moest achterblijven. 
Toen,  in 1919,  werd Anna vanwege de heersende honger op een kindertransport naar Nederland gestuurd om aan te sterken. Zeven jaar oud! 

Ze kwam terecht bij de familie Förster in Elburg, een orthodox-joodse familie. Twee jaar later overleed haar moeder en werd besloten dat Anna in Elburg zou blijven, bij de Försters. Het enige kind van dat transport dat bleef. 

Ze was er gelukkig. Ging naar school en volgde een opleiding tot onderwijzeres. In de grote vakanties ging ze wel naar Wenen. Daar had ze heimwee naar Elburg en in Elburg miste ze haar zusje. 

Anna werd dus juf en ging werken op de school waar ze zelf ook was opgeleid. Maar ja, ze was Joods en wilde niet op zaterdag werken. Men heeft toen speciaal voor Anna, unaniem besloten de school op zaterdag te sluiten en in plaats daarvan school te houden op woensdagmiddag. 

W.O II brak uit en Anna mocht niet langer werken. Ze werkte nog even op een Joodse school in Utrecht. Maar al snel moest ze zich melden in Amsterdam.  Uiteindelijk kwam ze terecht in Kamp Vught en daarna in Westerbork. En tenslotte in Bergen-Belsen. 

Anna overleefde, ging even terug naar Elburg. Maar door haar herinneringen en emoties kon ze er niet langer aarden en blijven. Ze ging weer naar Amsterdam, maar kon het daar ook niet meer vinden. 
Ze volgde een opleiding tot sociaal werker in Parijs en ging naar Israël om daar iets constructiefs te doen. Anna studeerde ook nog twee jaar in New York. Daarna vestigde ze zich weer in Israël om te werken als zelfstandig psycho-therapeut. 

Anna Schapira stierf in 1997. Een leven...


dinsdag 2 augustus 2022

Nogmaaals Elburg

 Kijk, zo ging het er aan toe, toen we een dagje in Elburg waren.  Met het boek in de hand kijken naar een plek die door Anton Pieck was gezien en getekend. Kijken of er veranderingen zijn en sowieso kijken naar een mooi oud gebouw in Elburg. 


Dit bijvoorbeeld was het oude raadhuis. Het ligt aan de Kromme Steeg. En dat is bijzonder, want verder zijn alle straten in Elburg recht. Heel opvallend dus die Kromme Steeg:


We waren de stad trouwens binnen gekomen door de Vischpoort. Vanaf de andere kant. 




Gelukkig lag er tijdens ons bezoek geen sneeuw. Het regende alleen maar heel eventjes. 

Door de poort zie je nog steeds de masten van de schepen en er zijn wel een paar veranderingen, maar niet veel. 
In vergelijking met nog langer geleden wél trouwens,  want toen was deze poort een toren en onderdeel van de verdedigingswerken. De poort is er later in gemaakt
Wat ik erg leuk vond, was dat het ook nog een soort vuurtoren was. In ieder geval met een kustlicht op de Zuiderzee. Dat zie je weer van de andere kant




En zo kan ik nog wel een paar foto's én Piecktekeningen laten zien. Origineel was ik niet hoor. Het Anton Pieckboek was hetzelfde.  Ik vond het gewoon superleuk om eens op deze manier te kijken. 

En Elburg... bijzonder mooi en zoveel te zien. Er was afgezien van de Museum Sjoel nog een ander museum, er was nog iets met kazematten en verdediging, een lijnbaan. Maar ik laat het hier bij. Nou ja, bijna.

maandag 1 augustus 2022

Heel oude murals

 


Je kunt niet in Elburg zijn, zonder de kerk te zien. Die domineert het stadje. Het is de Grote of Sint Nicolaaskerk. Uit 1467. Natuurlijk gingen we kijken. 
Er hing een bijzondere en rustige sfeer daar, dat kwam door het zeer fraaie orgel en de herinnering aan vroeger tijden:


Maar vooral ook door de muurschilderingen. Die zijn te vinden op het plafond, op de muren en op de pilaren.


De muurschilderingen zijn bijna allemaal weggehaald tijdens de Beeldenstorm in 1566. Er werd gewoon ('t is Godgeklaagd), witte verf overheen gesmeerd. 
Maar in latere jaren en nu nog steeds wordt er toch steeds weer meer blootgelegd. Op het plafond zie je o.a. dit:


Dit is Het Laatste Oordeel. In het midden Jezus, staand op aarde. Daarboven twee engelen blazend op een bazuin om de doden op te wekken. En onderaan Maria en Johannes. Links en rechts verbeeldingen van goed en kwaad. 

En dan dus nog de muurschilderingen. Vrij recent tevoorschijn gekomen bij weer een restauratie.



Dit is de Hemelvaart van Jezus. Dénkt men.
En nog een: De kruisiging



Het is zeer waarschijnlijk dat er nog meer tevoorschijn zal komen. 

zondag 31 juli 2022

Jip Wijngaarden

 

Jip Wijngaarden... zij speelde de rol van Anne in het toneelstuk Anne Frank. 
Met Jeroen Krabbé als haar vader Otto. Krabbé was ook de regisseur.

Ik heb dat stuk jarenlang in mei laten zien in mijn klas en heb het dus zelf ook heel vaak gezien. 
Als ik aan Anne Frank denk zie ik Jip Wijngaarden voor me. 
Ik hoor het ook. Ik weet hoe ze praatte. 
En ik weet hoe de kinderen altijd erg onder de indruk waren. Jip was achttien toen ze die rol speelde. 



En nu was ik (onvoorbereid) in Museum Sjoel Elburg. Een prachtig klein museum. Indrukwekkend vond ik het. 


Er was ook nog een tijdelijke tentoonstelling met werk van.... Jip Wijngaarden. 
Tegenwoordig schildert ze. Ze is natuurlijk een stuk ouder geworden, ze is uit 1964, maar van deze foto herkende ik haar meteen. 
Ik heb haar werk uitgebreid bekeken en ik vond het mooi. Bijzonder, doeken met een betekenis. Die ik overigens zonder toelichting moeilijk had gevonden, maar die toelichting was er wel. 



 

Alle schilderijen hebben een Joodse sfeer, vandaar de expositie in de museum Sjoel


De boom van kennis van goed en kwaad. 

zaterdag 30 juli 2022

Vermakeliljk

Nou ja, ik heb vakantie van de kunstgeschiedenis, maar dit laat ik nog net even zien. Een stilleven van Giuseppe Arcimboldo (1527-1593). 


Zo grappig: als je het omdraait zie je iets anders. Kijk:


Het zijn geen beste foto's, ik maakte ze toen ze op mijn laptop verschenen tijdens de les.  Maar je krijgt een beeld.  
Ik kende die Arcimboldo wel van zijn schilderijen van de vier seizoenen. Waarvan ik er hier twee laat zien, met dank aan Wikipedia. 
Dat omkeerschilderij had ik tot nu toe gemist


Vermakelijk noemde de docent dit. En dat is het ook! 

vrijdag 29 juli 2022

Zelfportretten

 Omdat ik in de schilderkunst erg van portretten hou en ook van zelfportretten, vond ik het geweldig interessant dat mijn laatste les voor de vakantie o.a. ging over Dürer, Albrecht Dürer (1471- 1528). 

Hij wordt gezien als de eerste maker van een zelfportret. In de tijd voor Dürer, was dat eigenlijk not done. Men was nog niet zo zelfbewust in de Middeleeuwen

 
En dan was dit misschien wel het allereerste  zelfportret. Deze tekening maakte hij in 1484, dertien jaar oud! 
Het is gek, maar tot nu toe hield ik niet zo erg van tekeningen en ook niet van houtsnedes en gravure.  Maar dit vind ik toch wel echt geweldig mooi en hoe meer ik hoorde over de schilder zelf hoe mooier het werd. 
Albrecht Dürer maakte na die eerste (bekende) tekening nog drie zelfportretten. 
Het eerste en waarschijnlijk het eerste geschilderde zelfportret in de geschiedenis, heet 'Zelfportret met distel' uit 1493. 
Het was waarschijnlijk een verlovingsportret. 'Mijn zaken gaan zoals God het wil' (vrij vertaald), staat er op. 


 'Ik schilderde mezelf, ik was 26 jaar oud', staat op het tweede portret. Nog meer zelfbewustzijn, modieus gekleed. En een klein landschapje, doorkijkje naar buiten. 


En het laatste zelfportret, uit 1500: 'Ik Albrecht Dürer van Neurenberg schilderde mijzelf in eeuwige verf op de leeftijd van 28 jaar'. 

Hij was toen al een zeer geslaagde en geliefde kunstenaar.  En terecht:

donderdag 28 juli 2022

We gingen een dagje naar ... Elburg

 Waarom naar Elburg? 
Naar aanleiding van mijn ontdekking van Else Berg en de daaropvolgende reacties van een bloglezeres uit Elburg, o.a. over Museum Sjoel Elburg, werd ik nieuwsgierig.
Toen ook nog een collega ging vertellen, zonder enige aanleiding, over zijn favoriete stadje Elburg, ja toen kwam Elburg hoog op onze lijst.


Op het allerlaatste moment, we waren al buiten, op weg naar de auto, kreeg ik  een ingeving. 
Ik dacht ineens aan het boek: Rondje IJsselmeer met Anton Pieck. In dat boek staan wandelingen in 15 steden, stadjes en dorpen rond het IJsselmeer. 
De basis van iedere wandeling is een prent gemaakt door Anton Pieck. Je wandelt dan langs de plek waar Anton Pieck heeft gestaan toen hij die prent maakte. 
En... Elburg staat er in. 
Dus snel naar binnen om het boek te pakken en op weg. 


Vanaf het parkeerterrein kwamen we meteen in de haven terecht. De exacte Pieckplek hebben we niet gezocht. Dit was qua sfeer al genoeg. 
En trouwens we kregen ineens trek in iets lekkers en kochten bij de bakker een paar botjes. Elburger botjes. 
Daarna kon de wandeling, met het boek in de hand, pas echt beginnen.


Wordt vervolgd.