De Kremer Collectie

Links zie je Portret van een Dienstmeisje. Een schilderij van Michael Sweerts en geschilderd rond 1660. Rechts het affiche voor een tentoonstelling in het Stedelijk Museum Alkmaar. 

De tentoonstelling is afgelopen. De privéverzameling van George en Ilone Kremer werd daar vertoond. Het was zeer fraai en ik vind het wederom zo mooi dat deze mensen en hun zoon de liefde voor kunst die uitmondde in deze verzameling,  willen delen met publiek. 

Hoeven ze niet te doen hè, maar ze doen het wel. 

Je kunt er niet meer naar toe helaas.  

Toch pik ik er  één schilderij (afgezien van dat prachtige dienstmeisje), nog even uit. Dít schilderij:

Ik stond er naar te kijken, vol bewondering, maar snapte niet waar ik nou eigenlijk naar keek. 

En ik dacht dit hoort wel thuis in de serie Merkwaardige Schilderijen. 

Wie is die figuur in het zwart en wat doet ze daar? Spreekt ze een bezwering uit? Ze kijkt niet onvriendelijk. En die naakte vrouw met een doekje in haar hand, en parels in haar haar?  Slaapt ze? Is ze dood. Wie is het?

Er hing natuurlijk wel een bordje bij, maar ik wilde niet meteen kijken. Pas toen het voldoende was doorgedrongen dat ik er zo niet achter zou komen, keek ik. 

De schilder is Jacob van Loo en het werk wordt gedateerd tussen 1655 en 1660. 

De titel van het werk is 'Danaë'. 

Toen kon ik het een heel klein beetje plaatsen. Maar nog niet voldoende, dus verder lezen moest en later ook thuis nog verder googelen

Het verhaal: 

Danaë was een koningsdochter. Haar vader was de koning van Argos. 

Het waren andere tijden hè mensen dat moet je even in ogenschouw nemen. 

Er was een orakel en dat orakel had voorspeld dat deze Danaë een moordenaar zou baren. 

Dat vond de koning niks en hij sloot zijn kind op en stelde haar onder toezicht van een oude verpleegster. 

Maar Zeus was natuurlijk niet voor een kiertje te vangen. Hij nam de vorm aan van een gouden regenbui, kwam vervolgens binnen door de kieren in het dak en bezwangerde Danae. Zij kreeg een zoon en dat was Perseus. 

Perseus groeide op en doodde met een discusworp zijn grootvader. Zo was hij toch een moordenaar. 

Tja, een orakel is natuurlijk niet voor niets een orakel. Wat er gezegd was kwam  uit.

The Wallace Collection

 

Ik ga even terug naar London, waar we een paar maanden geleden met onze kinderen waren. 

We bezochten toen ook The Wallace Collection. 

Dat is een museum in hartje London waar ongelooflijk veel fraais is te zien. 

Schilderijen, maar niet alleen schilderijen, ook porselein, juwelen, wapens, meubilair

Op deze foto wijst onze jongste zoon ons even de weg (die kinderen zijn zoveel handiger dan wij met hun telefoon en routes daarop).

Ik ben er nu vier keer geweest en ik weet zeker dat als we weer naar London gaan, dat ik dan weer de kunst daar in Hertford House ga zien. (En er een scone ga eten).

Eerder vertelde ik al dat mijn lievelingsschilderij daar hangt. Dat is namelijk het 'Portret van Titus', van Rembrandt. klik

En ook nu weer stond ik sprakeloos van bewondering voor dát schilderij. 

Maar vandaag laat ik een ander werk zien en dat is in het kader van 'Merkwaardige Schilderijen':

Dit werk heet The Broken Mirror en werd in1753 geschilderd door Jean Baptiste Greuze, een Fransman.

Nou heb ik recent een cursus symboliek in de kunst gedaan en had daar makkelijk honderd jaar mee door kunnen gaan, superinteressant.  

Ik leerde altijd eerst te kijken naar en vervolgens te beschrijven wat je echt ziet zonder daar meteen betekenis aan te geven. 

Dus zag ik zag een rommelige kamer en een slordige vrouw die wel van slag lijkt, een kapotte spiegel, geen ringen aan haar hand en een blaffend hondje. De vrouw kijkt in de gebroken spiegel. Parels zie ik ook nog.

Maar dit werk werd niet besproken op mijn cursus helaas en dus moest ik andere bronnen zoeken. 

Die vond ik , met verschillende verklaringen. Zij zou het verlies van haar maagdelijkheid betreuren of /en een verloren gegane liefde. Of meer algemeen het verlies van de moraal. Een kapotte spiegel kan een betekenis hebben, ongeluk bijv. Parels staan voor maagdelijkheid.                 

Enfin als ik had doorgezocht,  had ik vast nog wel meer gevonden. 

Ik héb niet nog verder doorgezocht.  Ik vond het genoeg.  

Tennis?

 

Jan Adam Kruseman schilderde Jan Philips Francois van der Vinne. In 1836! 

Ik zag het schilderij in Rijksmuseum Twente, in Enschede. Al een tijd geleden. 

Nu wilde ik de foto gebruiken en schreef als titel: Tennis. 

Kan je zien hoe slecht ik soms nog kijk, want ... dit is helemaal geen tennis. Dit is badminton, compleet met shuttle. In 1836, dat wel!

Bijzonder hoor want badminton was toen nog nauwelijks bekend, maar de jongeheer van der Vinne kwam uit Nederlands Indië en daar en in Brits Indie was het spel wel bekend. 

Kort geleden was ik in Singer, Laren. En daar zag ik dan toch echt een schilderij over tennis.

Max Liebermann: Tennisspelers aan het strand. 1901

Zo leuk dit, met die speciale kleding. Anders dan de normale kleding, maar nog steeds hooggesloten. De heren al iets losser gekleed. Ook dit spel waaide vanuit Engeland over naar Europa

Schilderijen die een verhaal vertellen. Ik hou er van.

Mirakel

Dit werk past heel goed in de serie 'Merkwaardige Schilderijen'. Vind ik.

Het is lang geleden, in 1591, gemaakt door Cornelis Cornelisz. van Haarlem. Een schilder die ook echt uit Haarlem kwam.

De titel van het doek is: De Monnik en de Begijn. En ik zag het in het Frans Halsmuseum in Haarlem.

Er zijn twee mogelijkheden als het gaat over de betekenis of de bedoeling van dit schilderij. 

Het zou zomaar kunnen dat de schilder hier de spot drijft met het het losbandige leven van monniken en nonnen. Die zouden vraatzuchtig zijn en onkuis en drankzuchtig. 

De vruchten en de wijn wijzen daar op.

Maar het andere verhaal vind ik veel mooier. 

Het is  een mirakel. Het ware andere tijden mensen. Wonderen waren misschien niet aan de orde van de dag, maar kwamen vaker voor.

De begijn, een soort non, werd beschuldigd van een verborgen zwangerschap en een bevalling. 

Daarom knijpt de monnik in haar borst. Als ze namelijk zwanger zou zijn geweest zou er melk uit moeten komen. 

Dat gebeurde niet. Volgens het verhaal kwam er wijn uit. En daarmee was haar onschuld bewezen. 

De verliefde leeuw

 Wat een merkwaardig schilderij dacht ik . Oke, ik kan zien dat het romantiek is. Maar wat heeft het te betekenen? Een leeuw die zijn nagels laat knippen door een meisje? Wat is hier aan de hand?

Ik had geen idee. Ik zag het doek in London, Wallace Collection, waar ik het al  eerder over had. Maar er stond niets bij dan alleen de naam van de schilder. 

In dat huis werd ik compleet overweldigd door wat ik er allemaal zag, dus ik ging niet informeren. Ik dacht: ik ga nu lekker verder kijken en thuis zoek ik het nog wel eens uit. 

Heb ik gedaan. 

De schilder haalde zijn inspiratie uit een fabel van Jean de la Fontaine, die zich op zijn beurt baseerde Aesopos.

Le lion amoureux, the Lion in Love, de verliefde leeuw. 

Het verhaal is dat de leeuw verliefd werd op een herderinnetje. Tot over zijn leeuwenoren.

Hij vroeg aan de vader van het meisje of hij met haar mocht trouwen. De vader vond het helemaal niks, maar het is natuurlijk lastig om nee te zeggen tegen een leeuw.

Een list dus maar.

De vader zei dat hij erg bang was dat zijn dochter beschadigd zou worden door de scherpe nagels en tanden van de leeuw. Dus als de leeuw die nagels nou eens even liet knippen en die tanden kort liet vijlen?

Zo gezegd, zo gedaan. 

Het liep niet goed af . De leeuw was niet langer weerbaar. De vader stuurde zijn honden op hem af en de leeuw kon niks doen. 

Fabels hebben altijd een moraal. Dus de moraal?

Die mag je lekker zelf bedenken. 

Het schilderij is overigens van Camille Roqueplan en die maakte het in 1836.