Wat een toeval

 Zo'n leuk berichtje kreeg ik:

Vanmorgen in de blog weer twee murals uit Sicilië: hele mooie en die van de mensen in de deur kwam mij zo bekend voor, na even nagedacht te hebben wist ik het: hier heb ik een ansicht van! Nu heb ik die opgezocht en hem gefotografeerd , evenals de achterzijde, voor jou. Wat een coincidentie: deze kaart heb ik misschien al 20 jaar in mijn kaartendoos zitten! Leuk hè? Dat wilde ik je ven vertellen. Hartelijke groeten van Charlie.

Het ging om deze mural en hieronder zie je de foto van de ansichtkaart die Charlie stuurde:

Wat een prachtfoto hè en ik krijg de indruk dat die foto tamelijk bekend is geworden. En de fotograaf ook, of misschien was die al bekend

Ja en dan is het natuurlijk een kwestie van even googelen, want ik werd nieuwsgierig naar de fotograaf en naar die Italiaanse familie. 

De fotograaf is een Amerikaan, Paul Strand (1890-1976) en hij was in Italië met een vriend die uit Luzzara afkomstig was, om een boek te maken. De foto is gearrangeerd en gemaakt in 1953. 

De familie heet Lusetti. 

Moeder Anna Spaggiari Lusetti trouwde op haar achttiende en  kreeg vijftien kinderen. Vier stierven jong. Anna's man, de vader van de kinderen,  stierf in 1933, gemarteld en geslagen door de fascisten. 

Op een na vochten alle zonen in de oorlog. 

De familie was arm. Er werd in die tijd weinig verdiend met  landwerk. 

Dat is kort samengevat wat ik te weten kwam. De foto is iconisch en opgenomen in de collectie van verschillende musea. 

En Paul Strand, de fotograaf? Ik zag al googelend nog meer werk van hem. Ik kende zijn naam niet. Déze foto kwam me wél heel bekend voor trouwens

Paul Strand: Wall Street, New York City, 1915

Alex Prager

Het laatste onderdeel van een  dag Amsterdam  werd het Foam, het Fotomuseum van Amsterdam
Ik had er in de krant en bij blogmaatje Jeanne over gelezen en wist dat ik wilde gaan kijken.
Toch hadden we voor deze dag vooraf niets gepland. Alleen de Noordermarkt.
Daar was het vertrekpunt
We liepen gewoon maar wat en op een of andere manier kwamen we terecht bij drie totaal verschillende dingen.
De kerk, de koekjes en nu dus de foto's.
Een tentoonstelling van het werk van Alex Prager.
Echt, je kijkt je ogen uit. Ik heb zeer van het werk van die vrouw genoten.
Bijna alles is in scene gezet en er is zoveel te zien op haar foto's. Echt ongelooflijk veel.
Ik las dat het een combinatie van straatfotografie, popcultuur en film betreft
En dat zou heel goed kunnen, sterker nog, het zal zeker zo zijn. Mij maakt het niks uit
Kijken en genieten, dat is wat ik deed.
Ik laat wat zien:

Susie and friends, 2008, from the series The Big Valley

Desiree 2008, from the series The Big Valley

Nou vooruit, nog eentje dan:

From the series Face in the Crowd

En de allerlaatste, gewoon omdat ik Pragers foto fantastisch vind en mijn foto grappig:

Ellen, 2007, from the series Polyester

World Press Photo 2019

Ik denk dat veel mensen wel deze foto gezien zullen hebben.
Stond in alle kranten, was zelfs in het journaal.
In de categorie Hard Nieuws, won deze foto van John Moore, de eerste prijs. World Press Photo
Je ziet een moeder die met haar kind wordt aangehouden in een stad aan de grens, door Amerikaanse autoriteiten. De twee hadden toen al een maand door Centraal Amerika en Mexico gereisd en wilden asiel aanvragen. Ze konden strafrechtelijk worden vervolgd en vaak werden ouders van hun kinderen gescheiden. Nadat deze foto de wereld was overgegaan, schafte Trump dat beleid af.

Foto's werken voor mij vaak veel beter dan filmpjes of teksten, in die zin dat ze meer indruk maken.
Ik had na een vorige World Press gezworen dat ik er nooit meer heen zou gaan. Zoveel ellende, zoveel narigheid...
Maar toen ik laatst toevallig langsliep, heb ik mezelf min of meer gedwongen om toch te gaan.
Ineens dacht ik dat ik er maar tegen moest kunnen, dat moeten de mensen op de foto's ook. Dat ik kan kiezen, maar de mensen op de meeste foto's niet.
Dus ik ging en het was afschuwelijk,  zoals ik wel had geweten.
Toch weer alles bekeken.Weten wat er gebeurt, hoewel het niemand helpt dat ik weet wat er gebeurt.

Aan het eind van de rondgang door de Nieuwe Kerk, kon je besluiten welke foto de meeste indruk heeft gemaakt.
Dat was voor mij deze:

Een foto  van Mario Cruz,  in de categorie Environment, 3e prijs.
Je ziet een kind dat bruikbare materialen inzamelt, liggend op een matras en omringd door afval, in de rivier de Pasig, in Manilla.
Dit was zo ongeveer de meest vervuilde rivier ter wereld, dat was al jaren bekend, en sinds het bekend is,  is er wel iets verbeterd. Toch zien delen van die rivier er nog zo uit.Wat een wereld...

Foto's in het ziekenhuis

Ik kom niet graag in het ziekenhuis. Iets dat ik met de meeste mensen gemeen heb, gok ik.
Maar de afgelopen jaren was ik er best vaak.
Of er was iets met mijn man aan de hand, of met mij.
Twee dingen maken het in mijn geval een beetje goed.
In de eerste plaats dat iedereen er zo buitengewoon vriendelijk is.
Of het nou de specialist is, of degene die een nieuwe afspraak met je maakt, om het even. Allemaal even aardig.
En het tweede: dat zijn de foto's die, hier bij ons, het ziekenhuis opfleuren.
Zoals de foto hierboven bijvoorbeeld.
Echt geweldig. Dat is de vakgroep chirurgie

Je denkt meteen aan 'De anatomische les' van Rembrandt.Toch?
Er hangen door het gebouw verspreid,  een heleboel foto's van verschillende groepen artsen en individuele specialisten en andere medewerkers.
Echt prachtig gedaan.
Ik zocht  even op de naam van de fotografe, dat is Marie Cecile Thijs.
Mooi werk maakt ze.
Dus als je meer van haar werk zou willen zien, dat kan ook zonder dat je naar het Dijklander Ziekenhuis in Hoorn ( tot voor kort bekend als Westfries Gasthuis) moet.  Klik maar gewoon even hier: klik.

Foto's

Kijk wat een grappige foto. Je moet wel even goed kijken.

Ik stond onderaan de dijk. Hierachter ligt het IJsselmeer en ik fotografeerde tegen de zon in.
Misschien is hij wel gewoon mislukt. Maar ik vind hem leuk!

Weer besefte ik hoe veel plezier ik heb in fotograferen.
In kijken vooral.  Ik besef regelmatig dat ik zo veel beter ben gaan kijken en dus meer ben gaan zien, door het fotograferen.
Gewoon door zo'n klein cameraatje letterlijk op zak te hebben.
Ik zou beslist ongelukkiger zijn zonder.
Niet dat alles lukt hoor, helemaal niet.
Ik heb een paar keer een fotocursus gedaan. Maar die techniek hè, die remt me af. Als ik moet nadenken over een instelling, dan ben ik al te laat. Ik snap ook nooit alles.
Maar het maakt niet uit. Dat kijken... dát is het belangrijkste voor mij.
En dus snel reageren.

Want deze boer op zijn fiets, trapte hard hoor. Ik zat zelf ook op de fiets, hij reed me er echt uit om het zo maar te zeggen. Maar hij had vast geen camera in de zak van zijn overall en ik wel.
Deze foto gebruikte ik ooit als nieuwjaarskaart. Iets met de wind mee in het nieuwe jaar.
En nu ik toch bezig ben... op zo'n dijk zie je nog eens wat.

Biij het opruimen van mijn fotomapjes stuitte ik op de laatste twee foto's. De eerste foto is van vorige week.

Klik!

Soms staat het gewoon voor je klaar. Dan kijk je en dan hoef je verder niks te doen. Op het knopje drukken volstaat.
Natuurlijk is deze foto in London gemaakt. In zo'n buurt waar alles oud en/of in verval is. Met roest en afgebladderde verf enzo. Dat vind ik juist mooi.
Zo'n foto... als ik die thuis bekijk, dan kan ik daar echt heel blij van worden.

 

En verder heb en hoef ik daar niks aan toe te voegen. Vind ik. Toch?

Straatveger

 

Ooit heb ik een hele tijd foto's gemaakt van mensen in hun uniform en/of hun werkkleding. 

Dat werd toen een hele serie, maar ik denk dat het nog op mijn vorige blog was en die foto's kan ik niet meer vinden. Vandaag de dag ben ik een stuk georganiseerder, echt.

Dus ik dacht: ik doe het gewoon nog een keer.  Het zou nog wel eens een lange serie kunnen worden. En ik heb zo weer iets om naar te zoeken. 

Deze meneer mopperde nogal toen ik vroeg of ik een foto van hem mocht maken en het was ook niet helemaal verstaanbaar. Maar het kwam er op neer dat ik m'n gang kon gaan als ik hem maar niet verder lastig zou vallen. Dat is wat ik dacht. En dat deed ik niet, hem lastig vallen, dat snap je

Voor mij markeert en symboliseert deze foto tevens het begin van de herfst. 

Laten we hopen op een schitterende!

Zonsondergang

September is de maand van de mooiste zonsondergangen, las ik ergens. Ik geloof het meteen, want hoewel die zon best al vroeg ondergaat, heb ik er een paar gezien, waar ik helemaal stil van werd.
Van deze  (in Zeeland) ook.
Die was een echt spectaculair:

IJsje

Een lieve jonge vrouw, die het prima vond dat ik een foto van haar en haar hondje maakte. Het was echt heel schattig. Ze had veel bekijks terwijl ze het beestje lekker liet smullen.

Ook nog maar een foto van de andere kant. Kun je het strikje ook nog zien.
Maar wat ik niet fotografeerde... toen het hondje genoeg had, likte het baasje zelf heerlijk het ijsje verder op. Ze leken allebei zeer tevreden.
En ik? Ik werd een klein beetje misselijk.
Onze eigen lieve Mac mocht vroeger wel eens (nou ja eigenlijk altijd) de slagroomklopper aflikken.
Als Mac alleen nog maar het geluid van de mixer hoorde, sprintte hij al naar de keuken.
Hij is ruim vijftien geworden hoor, dus zo slecht zal het niet geweest zijn.
Maar die klopper ging daarna onder een zeer hete Quookerkraan en ook nog in de afwasmachine.
Ik vind het zelf ook heerlijk om een klopper af te likken, maar om dat te delen met mijn hond? Omstebeurt? Ik ril alleen al bij de gedachte. Tja...

Helmut Newton in Foam

Ben jij een fotografieliefhebber of fan van het werk van Helmut Newton? Dan is dit een voorstelling die je niet wil missen!
Dit las ik in een mailtje dat ik krijg om op de hoogte te blijven van wat er in Amsterdam te zien is in de musea.
Nou, ik ben beslist een fotografieliefhebber en ik kom zeer geregeld in het fotografiemuseum Foam.
Een fan van Helmut Newton zou ik mezelf niet willen noemen. Maar zijn naam kende ik, een beroemde modefotograaf.
Dus toen we toch in Amsterdam waren gingen we maar eens even kijken naar dit retrospectief. (Retrospectief vind ik altijd zo'n mooi woord).
En we waren niet bepaald de enigen, maar dit terzijde.

Toen we binnenkwamen stond een moeder haar kinderen te overtuigen van het belang van hun bezoek aan het Foam.
Ik schatte de kinderen, drie stuks, tussen de zes en de twaalf en ze hadden er geen van drieën zin in.
'Het is een hele bekende meneer', sprak de moeder. 'Hij moest vluchten uit zijn land voor de nazi's, want hij was een Jood'.
Het oudste kind kreeg nu wat belangstelling. Ik zag het gebeuren.
'En toen kwam hij  terecht in Australië en hij ging steeds meer foto's maken voor bladen'.
'Ook voor de Donald Duck? ' vroeg de middelste.
'Nee, dat niet' zei de moeder, 'het zijn vooral modefoto's'.
De gezichten betrokken weer.
'Maar hij maakte niet alleen foto's van mooie kleren, maar ook van blote vrouwen, die ga je straks allemaal zien!'
Nu keken ze alle drie verrast op.
'Yes' zei de kleinste.

 Ik ben daarna naar een film gaan kijken waarin je Newton uitgebreid aan het werk zag en ik kan je dus niet vertellen hoe het met de kinderen verder ging.
Maar ik vond de film geweldig. Wat een leuke, innemende man moet dat geweest zijn.
En zijn foto's.
Tja, ik vond de foto's met vrouwen mét kleding beslist interessanter dan de blote foto's. Maar dat Newton's werk bijzonder is, dat is wel zeker.

Neem nou deze foto, van Isabelle Huppert. Die vind ik echt prachtig.

En de foto hieronder is heel bekend, en die vind ik ook erg mooi.

Het was echt een grote tentoonstelling en ik heb er met veel plezier rondgelopen. Absoluut de moeite waard. Nog eentje dan, gewoon omdat die zo grappig is.

 

Meer foto's wilde ik niet maken. Ik vond dit al een tikkeltje genant: foto's maken van het werk van een fotograaf.  Maar ja... Voor meer info: klik.

Lekker lezen in Leuven

Er waren nog meer mooie meisjes in Leuven.
Ik heb ooit een serie gemaakt getiteld  'Lezende mensen'.
Daar had dit meisje heel erg goed in gepast.
Ik mocht een foto van haar maken, al vond ze dat gek.
Maar... 'Ik lees gewoon door hoor'.
En dat begreep ik helemaal.

Wat een leuk meisje hè. Daar zat ze moederziel alleen heerlijk te lezen.
Het boek heb ik nog even vergroot en nagezocht en  het is  van Witold Gombrowiez, een Poolse schrijver.  Ferdydurke is de titel en dat boek gaat over een volwassen man terug naar school wordt gestuurd om weer onvolwassen te worden.
Het is in het Nederlands vertaald en ik ga toch eens op zoek als ik in de bieb ben.

Vlak daarna stuitten we op een boekwinkeltje dat bezig was aan de laatste dag van haar bestaan. Daarom werden er gigantische kortingen gegeven. Alle boeken die er nog waren kostten of 3 euro of 5 euro. Ik vond er drie die ik wel wilde hebben en dacht elf euro af te rekenen.
Maar nee hoor, omdat het de laatste dag was, ging er nog eens de helft van de prijs af.
Toen kon ik het niet laten om ook dit boek nog te kopen, voor 2,50

Het is breder dan je hier ziet, de scanner kon het niet aan, het is een echt koffietafelboek.
Heel dik, met er in geen tekst, alleen prachtige foto's van kinderen in schooluniform.
Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in schooluniformen. Gefascineerd eigenlijk.
(Misschien is dat doordat  ik als kind niet bij de padvinderij mocht van mijn moeder, dat was vanwege het uniform. Of misschien door alle kostschoolboeken die ik las en nog wel eens lees. Ik weet het niet).
Wel heb ik  altijd foto's van kinderen in schooluniform  gemaakt.
 Niet in Nederland, trouwens. Volgens mij is ons enige schooluniform de spijkerbroek.
Maar wel in bijna alle landen waar ik ben geweest. Niet veel foto's overigens, want je kunt niet zomaar foto's van kinderen maken en als je het een leerkracht vraagt, zegt die nee. En terecht.
Hoe dan ook ik ben blij met dit boek.  Een mazzeltje in Leuven.

Er zitten voordelen en nadelen aan, natuurlijk, maar vinden jullie het wat? Een schooluniform?

En nu heb ik het nog steeds niet over de stad gehad. Maar het komt hoor, het komt...

Leuven (1)

We waren naar Leuven. He-le-maal in België.
We vertrokken vrijdagmorgen om een uur of negen en zaterdagavond om een uur of zeven waren we weer thuis.
Dat is toch echt niet zo lang hè en toch weer (ik heb dat al vaker opgemerkt en verteld) het gevoel van een vakantie.
Het is een mooie stad, Leuven, een stad ook die al lang op mijn verlanglijstje stond.
Toch ga ik vandaag nog niets van Leuven laten zien. Misschien doe ik dat morgen of overmorgen.
Ik laat een foto zien, die ik maakte van een meisje in Leuven. Soms schiet ik gewoon raak en daar kan ik dan zo blij van worden...
Blij van de in mijn ogen zeer geslaagde foto en vooral blij van dit kind. Het plezier spat er af:

Het was bij het prachtige, oude stadhuis.
Daar waren aan de lopende band bruidsparen te zien die langdurig en veel werden gefotografeerd, daar op de trappen.
En dan stonden er al weer drie paren te wachten met de bijbehorende vrienden en familie.  Ik kan dan nooit doorlopen, ik moet gewoon kijken!
Dit meisje hoorde ook bij zo'n 'partij'. 

Contact sheets in het FOAM

In het Foam is een leuke tentoonstelling te zien. Je ziet er contact sheets. Dat zijn mini-afdrukjes van foto's. En in het museum zie je dan het contactvel met daarbij een vaak beroemd geworden foto, die uit die kleine afdrukjes door de fotograaf is gekozen.

Dus van dit vel foto's van Che Guevara werd door de fotograaf de rood omlijnde gekozen. En die is ook wereldberoemd geworden.

Al is er natuurlijk ook een nog beroemdere foto van Che. Eentje die ook ooit mijn kamer sierde. Die met de baret. Maar dit terzijde.
Je ziet bijv. ook dit contactvel:

Niet echt heel duidelijk, sorry. Maar het gaat om de gekozen foto. De vierde.

In het bijschrift bij deze foto vertelt de fotograaf Mark Power die de foto in 2005 maakte, dat deze beroemd geworden foto 'een opmerkelijk staaltje van geluk' was . De foto is gemaakt in Polen en een van zijn objectieven was kapot gegaan, weggebracht voor reparatie  en per ongeluk opgehaald door iemand die in de wijk van deze foto woonde. De fotograaf moest er dus heen om zijn objectief op te halen. Hij zag dat er mensen aan het sleeën waren en zette zijn statief neer om een foto te maken. En toen kwam daar die Dalmatiër precies het beeld in lopen. "Het was nog een beetje donker en de belichtingstijd zou een seconde bedragen. Ik zou dus geen foto hebben als de hond in het voorbijgaan niet zou stoppen. Maar hij stopte wel en ook nog eens precies op de juiste plek. Ik begrijp nog steeds niet waarom hij daar stil hield: er was geen boom of paaltje of wat dan ook te bekennen. Misschien voelde hij mijn wilskracht en deed het gewoon voor mii. Dit was dus de situatie: de juiste hond, de juiste plek, het juiste moment."
De fotograaf drukte de draadontspanner in en hoopte dat de hond de hele seconde zou stilstaan.

Leuk hoor, dit. En zo zijn er nog veel meer verhalen. Alles in het FOAM. Klik Wij waren er eind oktober, nog voor we naar Thailand gingen en ik was het een klein beetje vergeten. Maar beter laat dan nooit. Je kunt nog tot 9 december en het is uitstekend te combineren met een dagje Amsterdam. Misschien wel met het Light Festival, waar ik me erg op verheug.

Herfst

,

Een foto, gistermiddag gemaakt. Ik laat hem zien omdat ik vind dat hij prachtig deze tijd van het jaar symboliseert. 

Zie je hoe mooi de ijscoman half in de zon staat en half in de schaduw? Dat is herfst, toch?

Deze man stond er overigens de hele middag, daar voor het Gemeentemuseum in Den Haag. Hij stond er toen we naar binnen gingen. We bezochten twee tentoonstellingen (waarover later meer), hij stond er ook toen we er uit kwamen. We gingen met de tram naar het centrum en toen we terug kwamen stond hij er nog steeds. Maar toen was het licht niet meer zo mooi.

De tweede foto maakte ik in het museum. Zoals gezegd, daar kom ik nog op terug. 

Maar dit is een schilderij van de Belgische kunstenaar Rik Wouters. 

Het doek hangt normaal in Antwerpen en is niet vaak in Nederland te zien. Helemaal passend in de tentoonstelling en vooral ook passend in deze tijd. De titel is namelijk: Herfst. 

Rik Wouters schilderde het in 1913. 

Ik houd gewoon het meest van de lente, en ook van de zomer. En ook van de herfst!!!

 

Bloedmaan

Bloedmaan, ik had er nog nooit van gehoord, maar het klonk geweldig en alle berichten erover, maakten dat onze wekker gezet werd om 4.11 uur.
Ik had mijn man nog aangeboden om op zolder te gaan slapen, zodat hij lekker door kon pitten. Maar nee, hij wilde het zelf ook zien.
Want deze keer zou het extra speciaal worden, een combinatie van supermaan en bloedmaan, een combinatie die sinds 1982 niet meer te zien was geweest.
Ha, in 1982 had ik een baby en was ik waarschijnlijk veel te moe om aandacht te besteden aan zoiets.
Maar nu stond niets me in de weg.
De wekker deed het prima, ik deed de gordijnen open en vanuit ons bed zag ik de maan. Mooi hoor. Alleen ik zag het niet zo scherp. Dus bril op, nog niet scherp. Lenzen in.
Jaaa nu zag ik het. Mooi. Maar ook weer niet spectaculair.
Gauw foto's maken. Toestel stil houden tegen het raam. Geen beste resultaten.
'Je moet ook buiten gaan staan',  zei mijn man die sowieso meer verstand heeft, maar zeker van fotograferen.
Snel naar buiten dus. Bijna nog van de trap gestruikeld met mijn slaperige, kippige hoofd. Hup naar buiten, voor er wolken zouden komen om mijn prachtfoto's te verpesten.
Eerst in de haast op blote voeten.
Er lustig op los geknipt. Want op mijn schermpje zag ik niets, ja een klein puntje. Weet je wat, ik zal dat als een lichtpuntje zien. 

'Als we nou alles hadden klaargezet, met een statief en zo, dan was het met mijn toestel waarschijnlijk wel gelukt', zei mijn man.
Ja, als... Dan wel. Waarschijnlijk. Met zijn toestel.
Enfin ziehier mijn treurige resultaten.
Er was geen schijn van kans dat ik nog in slaap zou vallen en dus zit ik nu dit stukkie te maken.
Het is 6.04 op maandag 28 september 2015 en ik heb het koud. Erg koud!

Ps. Het wordt nu toch echt wel eens tijd voor een fotocursus, vind ik. Heb me al opgegeven

Ik ben blij met deze foto's

Ik was blij toen ik deze foto's had gemaakt. Al zeg ik het zelf, ik vind het goede foto's.

Ik maakte ze op de Bebelplatz, een plein vlak bij Unter den Linden. Hier op deze plaats,  werden in 1933 boeken verbrand. Door de nazi's. Boeken die niet de juiste Duitse geest hadden. Socialistische boeken bijv. , boeken van joodse schrijvers en anti-oorlogboeken.

Het monument dat aan deze gebeurtenis  herinnert, dáár kijken die nonnen naar. Als je naar beneden kijkt door dat venster daar op de grond, zie je lege boekenkasten, hele grote lege boekenkasten.

Met ernaast een tekst van Heinrich Heine, die hij trouwens al honderd jaar voor deze verbrandingen schreef:
'Wo man Bücher verbrennt, verbrennt man am Ende auch Menschen'.

Nou, dát is uitgekomen.

Sixties

De e

Kijk, daar heb je Twiggy. Want na de Noordermarkt gingen we naar het FOAM, het fotomuseum Amsterdam. Daar was een tentoonstelling over de Swinging Sixties in London. En daar hoort Twiggy natuurlijk bij.
Ik ben gek op London en dat was ik ook al in de Swinging Sixties en ook verder denk ik wel eens dat ik aan de Sixties ben blijven hangen. Net als de papa in het gelijknamige liedje. Wat betreft muziek dan hè en misschien ook wel een beetje qua idealen.
Al met al reden genoeg om deze tentoonstelling te bezoeken.
Met heel veel plezier hebben we er rond gelopen. Er zijn veel foto's te zien (hoe bestaat het hè in een fotomuseum) van bekende fotografen uit die tijd. Fotografen die vaak net zo bekend waren als hun modellen. Terence Donovan, bijv. en Norman Parkinson. Nog veel meer, maar die namen kende ik niet.
Kijk even met me mee:

Op deze foto zie je bijv. Celia Hammond en Pattie Boyd. Laatstgenoemde was getrouwd met George Harrison en later met Eric Clapton. Twee beroemde modellen in de sixties. Maar het leukste vond ik die mutsen. Ik herinner me die ook echt. Het was 1965
Dit weet ik  ook nog trouwens:

Een vernieuwend kapsel van Vidal Sassoon. Het model is Grace Coddington. Maar het gaat even om het kapsel. Het was 1964.
Enfin, ik wil eigenlijk nog veel meer laten zien. Maar het is natuurlijk het beste om zelf te gaan kijken. Dat kan nog tot 2 september en voor meer info: klik

Toen was het nog steeds vroeg. We fietsten verder naar de Nieuwe Spiegelstraat. Een leuke straat met veel galeries en antiekwinkels. We parkeerden de fietst en liepen lekker rond in de buurt. Echt leuk.
Helemaal toevallig was dat niet want ik had gelezen dat in Gallery Lionel werk van Banksy te zien was. Veel werk. Banksy vind ik fantastisch. Dus het was fijn om hier te kunnen kijken.
Ik mocht foto's maken en dat deed ik ook. Maar op de site van de Gallery, klik  is het toch wat beter te zien vind ik. Van mij dus alleen de foto van Che op skates

Ik zei nog tegen mijn man dat wat mij betreft deze Che bij ons zou mogen hangen.
Voor de aardigheid informeerde ik ook even naar de prijs. 350.000 euro. En voor een print, als ik me goed herinner, 80.000 euro. Wel een gelimiteerde print. Dat dan weer wel. Dat-ie niet bij jan en alleman komt te hangen natuurlijk hè.
En zo ben ik weer terug in de sixties. Want toen hing een goedkope poster van Che op vele studentenkamers. Ook op de mijne. In het rood.

Kijk uit!

Soms zie je ineens dat iets dat je vaker ziet eigenlijk heel mooi is. 

Mijn oog viel deze keer op een suikerverpakking. 

Niks bijzonders, maar toch. Fijn weekend en kijk uit!

Stuur een Foto

'Welke componist heb jij ontmoet?', vraagt Els deze week bij Stuur een Foto.
Dat was even diep nadenken, want zo vaak ontmoet ik geen componisten.
Maar deze dus wel. Het is Liszt. Franz Liszt. Maar het was een Hongaar en hij heet eigenlijk Ferenc van z'n voornaam. Niet Franz.
Deze foto maakte ik in Boedapest, in een klein Lisztmuseumpje, gevestigd in een huis waar hij heeft gewoond.
Ik vind het wel een aardige foto.

Wil je nog meer componisten zien? Ga even langs bij Stuur een Foto. Klik
Of beter nog: doe mee en stuur een foto.

Stuur een foto

Els is weer terug. Met Stuur een Foto.
Verder was ze niet weg natuurlijk.
Na een lange afwezigheid bedenkt ze weer iedere week een thema en kun je jouw foto, die binnen dat thema past, laten zien. Anderen doen dat ook en die foto's kun je dan bekijken. Leuk en inspirerend.
Vorige week was ik ziek en vergat ik het, maar nu ben ik er weer bij.
Het thema is Straatmuziek. Was even zoeken in mijn 'ahum' archief. Ik wist wel dat ik niet veel over dit thema heb. Maar deze dus wel. Afgelopen zomer gemaakt in Brugge, België.

Hij maakte er een hele show van, deze meneer, waar het publiek graag naar bleef kijken. Leuk oud orgeltje ook. 

Tja en als je nu geen straatmuziekfoto hebt, kun je er misschien eens op uit gaan. In mijn woonplaats staat iedere zaterdag een draaiorgel. Als je wat geld in het bakje doet, krijg je een dropje. Eigenlijk best een  leuk idee om daar eens te gaan fotograferen.
Stuur een foto vind je hier: klik