Borrebach

 Er is nóg een boek met de titel 'Babs bootje krijgt een stuurman'. 

En dát boek heeft een ondertitel: De meisjesroman en Hans Borrebach.

Dat tweede boek kocht ik kort geleden. Tweedehands bij de Boekenbalie. Ik heb al vaak boeken verkocht bij de Boekenbalie en was daar zeer tevreden over. Dat ze zelf ook verkopen wist ik niet. Dit was een zeer redelijke prijs en het kwam snel. 

Het boek vond ik echt heel erg leuk. Omdat het gaat over die oude meisjesboeken én over Borrebach. Er was een bijbehorende tentoonstelling in 1995 en die heb ik jammer genoeg gemist. Kennelijk had ik andere dingen aan mijn hoofd in 1995, maar jammer is het wel. 

Enfin, in het boek een leuk artikel over Joop ter Heul en haar schrijfster Cissy van Marxveldt. De titel: Van een balorige élève en een keurige huisvrouw. De schrijfster van het artikel Pamela Pattynama geeft de essentie perfect weer met deze titel. 

Verder een groot stuk over de schrijfster van vele meisjesromans zoals Babs bootje: A.M. Nachenius-Roegholt.

Ook een hoofdstuk over het jongensachtige meisje in de meisjesroman en tenslotte heel veel over leven en werk van Hans Borrebach. 

Daar was ik natuurlijk zeer in geïnteresseerd. Hans Borrebach (1903-1991).

Hij was mij er eentje. 

Hij deed een opleiding in bouwkunde maar werd fotograaf, illustrator, schrijver , reclame ontwerper, cartoonist, pornograaf, schilder...

Wat werd hij eigenlijk niet. 

Hij illustreerde en schreef meisjesboeken en dát is de reden van mijn interesse en verzameling. 

Maar hij maakte ook sexboeken en pornostrips. 

Als je dat ziet, het zijn echt twee totaal verschillende werelden. 

De (meestal) uiterst brave meisjesboeken en de zeer expliciete sexboeken. 

Het boek over zuster Belinda hiernaast is nog steeds vrij braaf, maar hij maakte ook echt pure porno.

Het kon hem niet schelen, hij deed waar hij zin in had. En waar hij mee verdiende.

Mij kan het ook niet schelen. Maar ik verzamel alleen de brave boeken. Hij maakte er honderden,  echt honderden. 

Zijn illustraties zijn onmiddellijk herkenbaar. Vaak maakte hij bij een volgende uitgave een nieuwe omslag. 

Dat vind ik helemáál leuk. Als ik zo'n boek vind waarvan twee versies bestaan: 

Er is heel veel te vinden: Boekwinkeltjes, Marktplaats... 

Maar ik ben totaal niet fanatiek. En ik wil er meestal ook niet veel voor betalen. Verzendkosten zijn hoog en daar heb ik geen zin in.  Het allerleukst vind ik het als ik op een rommelmarkt zomaar ineens een boek vind. 

Hier is mijn verzameling: klik

Vandaag is het open Monumentendag. Ha, ik ga straks eens even kijken in zo'n monument waar nu een boekenmarkt is! 

Cadeau

 

Gisteren zat er zo'n briefje in de bus dat er een pakje was bezorgd bij de buren. Mijn man haalde het even en het bleek voor mij te zijn. 

Geen pakJE trouwens, maar een pak. 

Ik had werkelijk geen idee en er stond alleen een postcode op die ik niet herkende. 

Nou ben ik bijna jarig, dus zo gek was het nou ook weer niet dat er een pakje kwam. 

Ik overwoog nog even om het pas te openen op mijn verjaardag, maar dat was voor deze nieuwsgierige Aag toch echt te veel gevraagd. Open ging het. 

Een verrassing was het en zeker ook een cadeau. Vijf oude meisjesboeken, met illustraties van Hans Borrebach. Vijf aanwinsten voor mijn verzameling! Je ziet ze hierboven. 

Het mooie is dat deze boeken komen van een mij onbekende bloglezeres. Ik bedoel ik ken haar niet persoonlijk. 

'C' heet ze en ze heeft me al eens eerder Roodkapjes gestuurd. Gewoon omdat ze mijn blog graag leest. Ik voelde me echt ontzettend verwend! 

Het gaat me vooral om de illustraties van Borrebach, maar deze boeken,  die ik me geen van vijven herinner van vroeger, ga ik toch zeker nog eens even doorlezen. De titels alleen al, vooral van de eerste drie boeken. Geweldig. 

Lieve 'C' heel erg bedankt en als het goed is krijg je vandaag post!

Ps: Als je de illustraties van Hans Borrebach net zo leuk vindt als ik, moet je even op Pinterest kijken, klik. Daar staat mijn hele verzameling. Het zijn niet alleen boeken hoor, er zijn ook een heleboel kaarten bij. 

Cadeautje

Op de terugweg van een wandeling kwamen we langs een boekenkast. Een echte boekenkast. Meestal kijk ik wel even en een enkele keer was er iets van mijn gading. Ik heb er ook wel eens boeken in gezet.

Een mooie kast vind ik,. Ik zou hem best in huis willen. Ongeschilderd.
Ook nu keek ik even in de kast. Wat een verrassing: er zat een boekje van Hans Borrebach in.
En nu is het er uit, want dát boekje nam ik natuurlijk mee.

Een flutverhaal, zoals bijna alle Witte Raven pockets flutverhalen bevatten.
Over een meisje dat ervaring gaat opdoen in de reiswereld om dan later bij haar broer in Amerika te gaan werken.
Ze ontmoet natuurlijk veel reizigers en daaronder één heel speciale reiziger.
Dat zeg ik: flut.
Het gaat mij dan ook om de illustraties van Hans Borrebach. Niet om de verhalen.
Maar toch is het leuk dat Borrebach het verhaal schreef én illustreerde.
En dat zomaar op zondagmorgen in Berkhout.
Wil je mijn verzameling zien? Klik.
(Ik heb trouwens niet alle boeken die je ziet op mijn Pinterest, ook echt in bezit. Wel een aantal, maar lang niet allemaal)

Zuster Rita

Een geweldig kaft heeft dit boek. Natuurlijk door de  illustratie  van Hans Borrebach.
Zuster Rita... ze kwam gisteren als geroepen.
Ik ben al de hele week een beetje gammel. Snel moe, hangerig. Geen corona hoor, meer algehele malaise zal ik maar zeggen.
Ik heb een paar dingen niet kunnen doen, ben niet naar school geweest en niet naar de cursus.
Ook niet naar de bloggersbijeenkomst.  En dat laatste, dát had Carine gelezen.
Carine,  die ik helemaal niet ken, maar die me al eerder verraste, had me gevraagd of ik een paar boeken met Hans Borrebach- illustraties zou willen hebben.
'Ja natuurlijk', reageerde ik. 'Hartstikke graag!'

En toen stuurde ze deze arme zieke alvast een zuster: Zuster Rita.
Carine, ontzettend bedankt. Ik knapte er erg van op.

(Al deed het zonnetje gistermorgen ook goed. Een half uurtje in de zon gezeten en ik voelde me fitter worden. Tijd voor meer zon!)

En mocht je nou een onstilbaar  verlangen hebben naar meer Hans Borrebach: mijn hele verzameling staat op Pinterest. Klik

Cadeau

Zomaar ineens was daar een mailtje van Ineke.
Ineke ken ik helemaal niet, maar zij leest wel eens mijn blog.
Zo had ze gezien dat ik o.a.  Hans Borrebach boeken verzamel.
Ineke wilde die van haar wegdoen naar de kringloop, maar misschien had ik er belangstelling voor?
Nou en of ik dat had. Wat dacht je?
En dus arriveerden gisteren zeven nieuwe boeken voor de verzameling.
Wat is dat toch geweldig hè.
Ik ben er superblij mee.
Lieve Ineke, heel erg bedankt!

Er zitten drie exemplaren bij waar ik helemáál blij mee ben.
Hans Borrebach illustreerde namelijk niet alleen, hij schreef ook wel eens zelf een boek en illustreerde dat.
Bijvoorbeeld het boek: Mijn baantje en ik. Geschreven én geillustreerd door Hans Borrebach dus.
Nou mijn verzameling is begonnen vanwege de illustraties. Ik weet niet precies wat me daar zo in aantrekt.
Nee, dat kan ik eigenlijk niet uitleggen.
Het zal vast te maken hebben met mijn liefde voor meisjesboeken, vroeger, tussen mijn tiende en mijn zestiende zo'n beetje.
Die meisjesboeken waren in de jaren zestig heel vaak geïllustreerd door Borrebach.
Die herinnering dus.
Maar dat is het niet alleen.
Ik vind die tekeningen ook echt apart en zo passend bij het genre.
En nu kom ik bij het tweede boekje waar ik extra blij mee ben: Áls het hart spreekt
Dat omslag vind ik namelijk uitgesproken lelijk. Maar daardoor  een heel mooie toevoeging aan mijn verzameling.
Kijk zelf maar (linksboven in de collage), die rare kleur en dat kind klopt ook niet.

Het derde boek is: De huishoudschool helpt een handje mee. Dat boek had ik vroeger zelf en waarschijnlijk heb ik het stuk gelezen. Letterlijk.

De hele Borrebachverzameling vind je hier: klik

Kaarten

Oh dat Postcrossing hè, ik wil eigenlijk stoppen, maar ik kan het gewoon niet. Ik ben verslaafd. Het is superleuk om kaarten te krijgen.
Nu kreeg ik weer een heel pakketje kaarten, zes stuks van Patty uit de US. Patty vond dat ik leuke kaarten verstuurde en zag ook dat ik al heeeel veel kaarten ontving. En nu vond ze het leuk om me kaarten te sturen die ik zeker niet had, om de eenvoudige reden dat ze ze zelf maakt. Niet allemaal laat ik ze zien, maar deze (niet zelf gemaakt) vond ik heel erg leuk:

Hier zien we Miss America, Margaret Gorman. Zij was zestien toen ze Miss America werd.  In 1921. Ik had geen idee dat er toen al Miss-verkiezingen werden gehouden.
Een andere kaart was deze:

Dat is toch leuk. Ik stuurde Patty natuurlijk ook een pakketje, waarop zij weer reageerde. Ze vroeg of ik het weer een beetje kon veranderen want ze gaat naar Parijs binnenkort en wil die stad beleven in de herfst. Ik kon haar geruststellen, het was hartstikke koud gisteren.

Een andere kaart kwam gisteren, niet van Patty, maar wel uit de USA. Van iemand die schrijft dat ze in Honolulu woont en daar niet aan de kaarten van mijn voorkeur kan komen. En ze hoopt dat ik ook deze kaart leuk zal vinden.
Nou en of vind ik dat. Een kaart uit Honolulu, wie krijgt dat op zaterdagmorgen in zijn of haar brievenbus?

En dan tenslotte een geweldige kaart, die niets met Postcrossing te maken heeft. Wel met mij en met Els.
Zij weet precies wat ik leuk vind en stuurde me een Hans Borrebach-kaart. Zo leuk.

Ja en nu natuurlijk op zoek naar dat boek. De titel intrigeert me.
Het boek verscheen in 1933. Feminisme, in die tijd?  Dit las ik er al vast over:

GEÏLLUSTREERDE
MEISJESBOEKEN
Prijs: In prachtband a ƒ 2.90. Ingenaaid a ƒ2.—.
WAS IK MAAR EEN JONGEN ...
door HELLEN RANDERS.
Geïllustreerd door HANS BORREBACH.
„Was ik maar een jongen . . van Hellen Randers is een frisch geschreven, zonnig boek, de geschiedenis vertellend van een meisje, dat onder moeilijke omstandigheden geroepen wordt voor zichzelf te zorgen, dit met energie doet en er werkelijk in slaagt, dank zij haar blijde levensbeschouwing en ook door vriendelijke hulp, onafhankelijk te worden, totdat... zij de afhankelijkheid verovert, die door elke vrouw begeerd wordt en zoo licht te dragen is in een gelukkig huwelijk. Dan is ten slotte  de wensch „wasik maar een jongen”, door haar aanvankelijk geuit, krachteloos geworden.

Geweldig Els, dankjewel.

Jarig

Vandaag ben ik jarig en afgelopen zaterdag viel er al, met een plof, een pakje op de mat. Ik probeer altijd het handschrift te herkennen, maar in dit geval lukte me dat niet.
Openmaken dus maar. En kijk toch eens wat een prachtig ingepakt cadeautje er in het pakje zat. Van Jeanette

Jeanette had al een hele tijd geleden geïnformeerd naar mijn verjaardagsdatum, met het doel een kaart te sturen. Dácht ik.
Hier had ik dus totaal niet op gerekend. Ik mailde Jeanette om te vertellen dat het pakje was aangekomen en te zeggen dat ik het pas op mijn verjaardag zou openmaken.
Da's niet gelukt. Heeeel kinderachtig, ik geef het toe, maar ja, zo is het nou eenmaal, ik ben te nieuwsgierig.
Kijk, dit zat er in:

Een oud meisjesboek, met een omslag getekend door Hans Borrebach. En binnenin ook nog een paar Hans Borrebach tekeningen.
Ik verzamel deze meisjesboeken, niet zozeer vanwege de inhoud, maar echt vanwege de illustraties.
Twee favorieten heb ik op dat gebied: Hans Borrebach dus en Lies Veenhoven.
En laat die laatste nou ook juist dit boekje geïllustreerd hebben. Een paar jaar later gok ik.  En dát boekje, met de omslag van Lies Veenhoven, dát had ik al. Dat maakt het nog leuker.
Hier zie je ze naast elkaar:

Zo leuk om te zien. Jeanette, dankjewel. Ik ben hartstikke blij met dit cadeau.

Rommel!

Wow, daar had ik weer eens even een mazzeltje. Tien van deze pockets voor 1 euro!!!!! En deze acht stuks had ik nog niet.
Daarbij vond ik ook nog een gouden boekje en een boekje vol met Escher-ansichtkaarten. Fijn hoor zo een boekenmarkt!
Ik lees deze boekjes niet meer, alleen Incognito en Marijkes bestemming, die heb ik nog even doorgekeken, omdat ik die vroeger vaak heb gelezen.
Het gaat mij echt om de illustraties! Van Hans Borrebach!!
Het was een boekenmarkt waar alles heel goed was gesorteerd.
Dus romans bij romans en thrillers bij thrillers. Er was een afdeling informatief, een afdeling kinderboeken. En helemaal ver weg in deze oude kerk,  een afdeling rommel.
Dat stond er nog net niet bij, rommel,  maar een vrijwilligster noemde het zo.
Kijk en daar vond ik dus deze boekjes.
Wat nou rommel?

Kringloop

'Ga je mee naar de kringloop?', vroeg mijn vriendin afgelopen vrijdag.
Ze had geen betere vraag kunnen stellen, want wat had ik daar zin in, na al die dagen binnen.
En het kan weer hè. Ik kan Frits met een tamelijk gerust hart alleen thuis laten.
Dus we gingen.
Er zijn in Hoorn geloof ik wel vijf kringlopen. En allemaal vrij dicht bij elkaar.
We gingen eerst naar Noppes.
Dat vind ik de minst leuke, want te groot en heel erg netjes en duur. Voor een kringloop dan hè en op een of andere manier heb ik er nog nooit iets gevonden. Maar Noppes is natuurlijk altijd beter dan geen kringloop.
Daarna gingen we naar Dorcas en dat is mijn favoriet.Dorcas is een christelijke hulporganisatie. 
De opbrengsten van Dorcas zijn bestemd voor projecten in Oost-Europa en Afrika. Dus een Dorcas aankoop steunt een goed doel. Ha win-win, toch?

Ik vond er deze geborduurde plaat. Echt heel mooi geborduurd. In een afschuwelijke, kapotte lijst helaas. Ik heb er een tijdje naar staan te kijken, een rondje gelopen, nog eens gekeken. Ik dacht eerst dat het Marokko was, Marrakech,  vanwege de toren die je er op staat en die je op deze foto niet ziet. Maar thuisgekomen bleek dat de toren niet klopte met die in Marrakech en verder is er behalve die ezel ook niets Marrokkaans op het werk te zien. Dus het zal Zuid-Europa zijn.
Ik kocht hem. Mijn vriendin vond het niks en was verheugd dat ik hem niet zelf wilde houden. Deze is bedoeld voor een grote ezel-liefhebber.

Verder vond ik er ook nog een meisjesboekje dat ik nog niet had. Met een illustratie van Lies Veenhoven. Dat boekje houd ik natuurlijk. Die verzameling kan nog steeds worden uitgebreid. Hier zie je de verzameling: klik
Toch is het gek. Dat ik bij Noppes nooit iets vind en bij Dorcas altijd. Deze vestiging in Hoorn is er nog maar kort en dit was mijn derde bezoek. Iedere keer vond ik er iets. Er is ook een vestiging in Andijk, daar kwam ik niet heel vaak, maar ging er nooit met lege handen naar huis.
Volgende keer maar weer eens naar een van de andere winkels. 

Vondsten

In Medemblik was een rommelmarkt. Dus gingen we op een druilerige zondagmiddag naar Medemblik.
In de kerk was het en de kerk was ook het goede doel.
 Echt rommelen was er niet bij, want het was het soort markt waar alles (vooral serviezen en glaswerk en bestek),  prachtig was uitgestald.
Ik had niks nodig van die zaken.
Er waren ook veel oude handwerkspulletjes, echt leuk.
Een mevrouw vertelde dat veel uit nalatenschappen komt. Mensen laten hun spullen na aan de kerk.
Ik ben zelf meestal op boeken uit. Daar was wel een mooie overzichtelijke kraam mee gevuld, maar niet veel van mijn gading.
Eén boekje vond ik. Met een Lies Veenhoven- omslag.
Extra leuk, omdat dit een boek is uit een kleine serie en het andere deeltje had ik al.
Verder speuren dus, niet bepaald een straf. Ik vond nog een leuk nostalgisch tafelmatje.
En toen zag ik midden tussen de serviezen en dus niet bij de boeken, dit exemplaar. Ik zag het echt al van verre liggen en rende er op af.

Wow, Hans Borrebach. En dan nog wel een hele oude Hans Borrebach.
Denk ik. Helemaal zeker ben ik niet, want Uitgeverij Kluitman te Alkmaar heeft nagelaten de druk te vermelden en ook aan jaartallen deden ze niet.
Erg jammer.
Enfin ik heb het boek gekocht, zonder er zelfs maar in te kijken. Thuis ben ik natuurlijk gaan googelen op de naam van de schrijfster en ik leerde dat dit boek van Truida Kok, verscheen in 1938. Er stond een recensie in de Leidsche Courant van 26 september, dat jaar.
Nou, Hans Borrebach was van 1903, dus dat zou heel goed kunnen.
En daarmee is die tekening inderdaad een ouwetje. En anders dan de omslagen van de boeken die ik tot nu toe verzamelde.
Er zijn meisjesboeken van toen, die nu nog heel leesbaar zijn. Tot die categorie hoort dit boek niet!
Geeft niet,  het gaat mij voornamelijk om de illustraties.
En toen werd ik heel erg verrast, want binnen in.... vond ik nog drie super illustraties:

 Kijk nou, dat schoentje op die eerste tekening. En die kousen met naad op de laatste. Veel stippeltjes ook, ik hou erg van stippels.
Ja, ik ben echt heel blij. Als er weer eens een markt in Medemblik is, ga ik absoluut weer.
En als je meer Borrebach zou willen zien, kijk dan maar eens op mijn Pinterestpagina. Daar vind je mijn gehele verzameling. Klik

Louisa May Alcott

Ja als ik zo'n kaartje krijg (via Postcrossing uit Amerika), dan schiet ik onmiddellijk in de meisjesboekenstand.
Want hier zien we Louisa May Alcott en zij was de schrijfster van Little Women, hier vertaald als 'Onder Moeders Vleugels'.
Dat is een verhaal over de vier dochters van dominee March: Meta, Jo, Bets en Amy.Hun vader dient in de Amerikaanse Burgeroorlog en het gezin heeft het financieel moeilijk. De oudste dochters werken om in hun onderhoud te voorzien. De buurjongen Lauri bezorgt de meisjes vaak prettige afleiding.
Louisa Alcott schreef het boek losjes gebaseerd op haar eigen leven in 1868. Ze werd er rijk van omdat ze op aanraden van de uitgever niet ging voor een bedrag ineens, maar voor een paar cent per verkocht exemplaar. En reken maar dat dit boek is verkocht.
Ik heb het boek niet zelf, maar ik heb wel een boek getiteld: Meisjes blijven meisjes blijven meisjes. Daarin zijn fragmenten verzameld uit oude meisjesboeken. Door Wim Hora Adema.
Zo'n heerlijk boek.
Jet uit School-idyllen staat er natuurlijk in. En Joop ter Heul. En nog veel meer. En dus ook een stuk uit 'Onder Moeders Vleugels'.
Op een dag komt er bericht dat vader ernstig ziek is. Per telegram natuurlijk. Moeder wil er naar toe om het beste van het beste te brengen, maar er is geen geld. En dan doet Jo iets opmerkelijks. Ze komt op de proppen met 25 dollar. 'Maar kind waar heb je dat gekregen, ik hoop dat je niets overijlds hebt gedaan'. 'Nee', zegt Jo 'ik heb niet gebedeld, geleend of gestolen. Ik heb het verdiend en ik geloof niet dat u mij beknorren zult, want ik heb verkocht wat mijn eigendom was'.
Terwijl ze sprak zette Jo haar hoed af, wat een algemene kreet uitlokte, want haar mooi, dik haar was afgeknipt. 'Je haar, je prachtige haar, je enige schoonheid.....'

Nou, zo'n boek dus. En dan ga ik nu lekker eens even een poosje verder lezen!

Enfin, ik had dit stukje nog maar net geschreven, toen er weer een Postcrossingkaart kwam. Weer uit Amerika:

Op de kaart zien we werk van de beroemde Norman Rockwell. Uit 1937 en getiteld: The most beloved American Writer.
Degene die daar op haar ongetwijfeld ijskoude zolderkamertje zit te schrijven, diegene is Jo. Oftewel Louisa May Alcottt.
Alweer zo'n mooi toeval.
Louisa Alcott is een icoon, maar Norman Rockwell beslist ook. Allebei ook zo Amerikaans!!!
Ps. Die muizen zijn wel erg groot, vind je niet?

Tot morgen in Madurodam

Nog een illustratie van Hans Borrebach laat ik even zien.
Die van het boekje Tot morgen in Madurodam.
Geschreven door Freddy Hagers, pseudoniem voor F.A. Betlem. Een man dus.
Freddy Hagers schreef heel veel meisjesboeken. Onder andere de Marjoleintje-serie (14 delen) en de boeken over Kathinka van de Huishoudschool (5 delen). Een geweldig lange lijst, ik denk wel zo'n honderd boeken.
Maar daar wil ik het niet over hebben.
Naar aanleiding van dit boekje wél over Madurodam. 
Als wij gaan oppassen bij  Odin in Duindorp, passeren we altijd Madurodam.
Je ziet er niet veel van, zo vanuit de auto.
Maar sinds dit jaar hangt er wel een zichtbaar portret van George Maduro.
Naar hem is Madurodam genoemd en daar wilde men dit jaar  meer aandacht aan geven. Maduro was een jonge man,  uit Curacao en van Joodse afkomst.  Hij verzette zich in de tweede wereldoorlog tegen de Duitsers, werd opgepakt en overleed in 1945 in Dachau. Hij was toen achtentwintig.
Zijn ouders hebben het startkapitaal voor Madurodam ter beschikking gesteld, omdat zij wilden dat de naam van hun zoon zou voortleven.

George Maduro. (Foto van Wikipedia)

Je kunt er van alles over lezen op de site van Madurodam.
Ik ben als kind in Madurodam geweest en later nog eens met onze eigen kinderen.
Eigenlijk zou ik het best leuk vinden om nog eens te gaan en behalve Nederland in het klein ook nog het het verhaal van George Maduro  te beleven.
Want de naam leefde wel voort, ik denk dat iedereen wel weet wat Madurodam is.
Maar ik had slechts een vaag idee over George Maduro zelf.
Nou, wie weet komt het er nog een keertje van.
Ik ga nu eerst nog even het boekje lezen.
Heel veel meisjesboeken ken ik nog van vroeger. Maar dit deeltje is nieuw voor me.

Tja en dan moet ik ook meteen denken aan het onvergetelijke Margootje van Wim Sonneveld (en Annie M.G.). Margootje uit Madurodam
Zo leuk om dat weer even terug te zien. Heel gek, ik had toch niet meer zo'n scherp beeld van Wim Sonneveld. Wel z'n stem maar niet meer precies hoe hij er uit zag. Maar ik weet het weer. Dat internet is toch echt een zegen.




Wat betreft het tweede meisje op de foto van Hans Borrebach: ik ben niet overtuigd van de personen die jullie noemden. Adelheid Rosen is denk ik te jong, ze scheelt te veel met Wieteke van Dort en het meisje op de foto ziet er juist wat ouder uit. Sigrid Koetse, hmm, zou misschien kunnen. Zij is weer wat ouder dan Wieteke van Dort. Maar ik vind de mond toch echt anders. Heleen van Meurs... van haar vond ik wel wat jeugdfoto's maar die vind ik niet echt lijken. Was wel de goede tijd, maar ik denk het niet.

Hans Borrebach

Afgelopen zaterdag, was ik in Deventer, een mooie oude stad.
Maar afgezien van dat feit heb je er ook Stichting 't Oude Kinderboek. Ze noemen het een kinderboekenleenmuseum.
Je kunt er dus oude kinderboeken lenen en zo terug zijn in je jeugd of bij een schrijver of wat dan ook. Je kunt er ook gewoon kijken en snuffelen in de collectie en soms zijn er 'ouwetjes'te koop.
Je mag er foto's maken zoveel als je wil.
De dames die er vrijwillig werken zijn buitengewoon vriendelijk en geïnteresseerd.
Spekkie voor mijn bekkie dus, ik bracht er zaterdag een paar uur door.
Daarbij barst Deventer van de tweedehandsboekenwinkels en kon ik dus mijn collectie Hans Borrebach lekker aanvullen.
Acht boeken met een Hans Borrebachomslag kocht ik voor een prikkie.  Ze staan inmiddels allemaal op mijn Pinterestpagina.
Ik heb niet alle boeken die je daar ziet in bezit, ik maakte ook een paar foto's van boeken die ik graag zou willen hebben. Zo blijft er wat te speuren over.

Deze twee boeken vind ik tamelijk speciaal omdat Hans Borrebacht ze niet alleen illustreerde, maar ook schreef.
Leuke boeken zijn het niet. Hans Borrebach als schrijver bevalt me niet bijzonder. Maar ik ben echt dol op zijn werk als illustrator.
De mevrouw in het kinderboekenleenmuseum, kwam net als Borrebach uit Den Haag.
Zij vertelde dat haar zus hem persoonlijk had gekend.
Die zus kwam een keer op bezoek en toen droeg Borrebach slechts een kamerjas, hij was aanhanger van het nudisme. Die kamerjas zwaaide hij open om duidelijk aan te geven dat iedereen  zich thuis moest voelen zoals hij of zij was.
Hij schreef trouwens ook erotische verhalen en deed nog veel meer.
Volgens Wikipedia was Henri Carl Johan Elisa (Hans) Borrebach (1903-1991) fotograaf, illustrator, schrijver, standbouwer, modetekenaar, modeschrijver, kunstschilder, cartoonist, striptekenaar en boekbandontwerper.

Ik fotografeerde bij de kinderboeken ook nog twee bijzondere omslagen. Gefotografeerd dus door Borrebach
Het meisje op de linkerfoto, ken ik. De kinderboekenmevrouw wees me er op hoor anders had ik het niet gezien. . Ze staat rechts op de tweede foto. Zien jullie het? Het is...
Dat andere meisje ken ik ook. Ik weet het zeker.
Maar ik kan maar niet bedenken wie het is.
Iemand?

Hans Borrebach

Je weet vast wel dat ik oude meisjesboeken verzamel en dol ben op de illustraties van Hans Borrebach.
Als je op mijn Pinterestpagina kijkt, zie je een bord met alle meisjesboeken met illustraties van Borrebach, die ik heb verzameld.
En nu ben ik van sommige kaften van die boeken of van de illustraties binnenin,  kaarten aan het maken. (Natuurlijk alleen als ik zo'n boek dubbel heb en voor een prikkie, lees minder dan een euro, heb gekocht)

Leuk om te doen en het werd me makkelijker gemaakt doordat ik kant en klare adresstickers vond.

Ik verstuur best veel post en ik zag en zie een heleboel mogelijkheden ineens.
En een mens moet op rommelmarkten en in kringlopen toch wat te speuren hebben hè.

Oud meisjesboek mét inhoud

Ik kocht (op een rommelmarkt) een oud meisjesboek. Voor 1 euro. De titel is Zwartoogje en de schrijfster is Felicie Jehu.

Die Felicie heeft wel een stuk of zestig meisjesboeken op haar naam staan. Ik heb er een paar.  Dit boekje is uit 1937.
'Heeft u er herinneringen aan mevrouw?' vroeg het meisje dat het verkocht. Ik heb haar maar niet verteld dat dit zelfs voor mij echt oud is. Tsssss... 1937

Maar ik kocht het niet zozeer uit belangstelling voor het boek op zich, maar vanwege de illustraties. Die zijn nl. van ene Miep de Feijter en de Feijter, dat is echt een naam uit Zeeuws-Vlaanderen en dat vind ik leuk.

Maar dat was niet alles, want toen ik het boekje opende, vielen er wat ansichtkaarten uit en die zijn veel leuker dan het boek!

Echte filmsterrenkaarten. Verzonden in 1933 aan verschillende meisjes die verbleven in de Sophia-Stichting in Schevenigen. Allemaal met zo'n geweldige paarse postzegel van anderhalve cent.
En voor alle duidelijkheid. Ik ben niet oud genoeg om die postzegels zelf geplakt te kunnen hebben, haha.

Ja en dan natuurlijk even speuren naar  die Sophia-Stichting.

De Sophia-Stichting begon als een echte liefdadige instelling. Op 17 juni 1880 opende de Sophia-stichting haar deuren voor de tijdelijke verpleging van kinderen van minvermogenden. Rond 1930 werd de  verpleging van met name tbc-patiënten verplaatst naar Kijkduin. Na de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw in gebruik genomen als kantoor van de PTT en als telefooncentrale. De achter het pand gelegen panden werden gesloopt en de tuin werd een parkeerterrein.
Het gebouw is ontworpen door de architect H.P. Vogel, architect en hoofdonderwijzer Bouwkunde aan de Koninklijke Academie van beeldende Kunsten.

Koosje

We waren een dagje in Middelburg. Met een beetje pech, want alle leuke tweedehands winkels en kringlopen waren dicht. Jammer hoor, want er zijn er maar liefst acht. Maar ja het was maandag dus ik had het kunnen weten.
Gelukkig was er een rommelmarkt op de Markt. En die was leuk. Vreselijk duur, maar leuk. Wat ik kocht was niet duur trouwens. Kijk:

Een serie boekjes geschreven door Rie van Rossum over Koosje en Koen. Dat leek me leuk omdat mijn pop van vroeger, die  waar mijn kleindochter dol op is, Koosje heet.
Maar de doorslag gaf het feit dat de boekjes geïllustreerd zijn door Lies Veenhoven. En ik ben fan van Lies Veenhoven. Ik heb ook al vaker iets van haar laten zien. Hier bijv. : klik

 

Ik zou de serie zo compleet kunnen maken, op Marktplaats zijn ze, zo zag ik in de gauwigheid, allemaal te koop. Maar dat doe ik niet. Ik vind het juist leuk om in winkels en kringlopen te speuren naar de overige deeltjes.

Ach, zo schattig en zo jaren vijftig.

Verkneukelen

Ook op een vrijmarkt kocht ik dit boek. Heel toepasselijk, het was een vrijmarkt in Alkmaar.
Een echt ouderwets meisjesboek. En natuurlijk weer niet gedateerd. Dat had uitgeverij Kluitman toch beter moeten doen.
Ik heb me weer zitten te 'verkneukelen' : dat leuke ouderwetse taalgebruik. Daar kan ik zo van genieten.
Een paar voorbeeldjes?
* Moeder wordt Moes genoemd
* De hoofdzaak is dat er die dagen een prettige geest heerscht
* Nu moesten ze toch stellig eens weten hoe het er uit zag.
* Oh verbeeld je toch eens
* Ze beweerden om strijd dat....
* Een appelentaart
Nou ja, zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Maar dat doe ik niet. Want kijk:

Het ging me eigenlijk om deze illustratie van Rie Reinderhoff. Geweldig.
'We moeten altijd vriendinnen blijven' staat er onder. Nou dat is wel duidelijk toch?
Ik vind alles leuk aan deze tekening. De kleding, de poef, dat tafeltje met die bolvaas erop. De schemerlamp... alles.
Rie Reinderhoff (1903-1991) was een bekende illustratrice.
Bij mij vooral bekend van de Goudelsje boeken waar ze de tekeningen voor maakte.
Ach Goudelsje...
Ik heb de hele serie bij elkaar gespaard en af en toe lees ik er nog wel eens in.
Zo braaf, zo naïef. Heerlijk!

En nog even iets anders. Ik luister regelmatig op zaterdagmorgen naar 'De taalstaat' een radioprogramma over de Nederlandse taal met Frits Spits.
Hierin heeft Frits Spits het Gezelschap van Geadopteerde Vergeetwoorden in het leven geroepen. Het in initiatief is bedoeld om woorden die in onbruik dreigen te geraken, te behouden voor de Nederlandse taal.
Voorbeelden van dat soort woorden zijn deemster, prudent, stoof en ulevel. Luisteraars van De Taalstaat op NPO Radio 1 kunnen een woord adopteren en worden opgeroepen goed voor het woord te gaan zorgen en het veel te gebruiken. Schrijfster en historica Nelleke Noordervliet wordt de beschermvrouw van het Gezelschap van Geadopteerde Vergeetwoorden.
Luisteraars kunnen vergeten woorden adopteren door een mail te sturen naar taalstaat@kro.nl.
Ik denk dat ik het woord verkneukelen instuur! 

Donderdag, rommelmarkt.

Dat boekje getiteld Tóch de verte Liselot stelt niet heel veel voor. Echt niet. Liselot heeft geen ouders meer, is voor het eerst in de grote stad op kamers, gaat heel braaf uit met een vroegere schoolvriend die ook eenzaam is en dat wordt niks want de schoolvriend begrijpt dat Liselot te degelijk en te verschillend van hem is. Gelukkig is daar nog een andere schoolvriend die zendeling wil worden en dat ziet Liselot dan ook als het hoogste goed.
Maar die tekeningen hè. Ik kom er niet achter wanneer dit boekje werd geïllustreerd door M. Bosch van Drakestein, ik gok eind jaren vijftig, begin jaren zestig. Maakt niet uit, ik vind ze geweldig. De tekeningen kloppen precies met het boek. Dat is ook lang niet altijd zo hoor. Bijvoorbeeld in het boek, als blijkt dat Liselot geen haast heeft, steekt de zendeling (Goof) eens even lekker een pijp op. Hij vraagt het wel eerst natuurlijk.
Ha echt geweldig. Een rommelmarktvondst, dat snap je!
Heb jij ook iets te vertellen of te laten zien van een rommelmarkt, doe dat dan vooral hier. Stuur mij je foto of je verhaal en ik plaats het de volgende donderdag. Met een link naar jouw blog natuurlijk. Mijn adres: klik

Donderdag: Kringloop

Vorige week berichtte mijn collega Mien hier over haar verzameling kabouters. Klik
Deze week mocht ik de kabouters met eigen ogen aanschouwen. En leuk dat ik ze vond.
Ook de Sneeuwwitje-en-de-dwergen verzameling zag ik. Ook al zo leuk. En de smurfenverzameling. Ik heb niet veel met smurfen, niks eigenlijk. Maar zo allemaal bij elkaar was het toch een pracht. Al die poppetjes hebben ook een eigen gezichtsuitdrukking. Grappig hoor.
Ik voelde al bijna een nieuwe verzameling aankomen.
Helemaal toen Mien mij 'een dubbele' gaf. 'Voor Anna' zei ze erbij.

Tja en aangezien ik mijn enige kleindochter toch niet van een kabouter kan beroven, zelfs al heeft ze die nog nooit gezien,  moet ik toch misschien zelf maar eens op zoek.
 Meteen na mijn bezoek aan Mien, heb ik nóg een bezoekje gebracht en wel aan de kringloopwinkel Noppes. Fantastische naam voor een kringloop en sommige dingen zijn ook echt voor nop.
Maar kabouters zag ik niet. Misschien maar beter ook.

Zie je trouwens het boek waar de kabouter op staat? Nelleke's opvoeding, van Fenna Feenstra?
Ik had het boek (een echt meisjesboek) al, als pocket. Letterlijk stuk gelezen.
En nu kreeg ik deze mooie ingebonden uitgave zomaar van Mien.
Daar ben ik nog veel blijer mee dan ik zou zijn met alle kabouters, dwergen, smurfen en ander gespuis bij elkaar. 
Ik had voor Mien een paar kinderboekenweekgeschenken mee. En een kinderbijbel voor haar man die kinderbijbels verzamelt.
En eigenlijk is het zo ook een soort kringloop, toch?
Heb je nou zelf een leuke kringloop/rommelmarktfoto of een verhaal, of een combi, stuur het me op en ik plaats het volgende week donderdag. Uiteraard met een link naar jouw blog. Hier is mijn adres: klik

Miesje Sandelhout

Oh wat kan je toch blij zijn als je je verzameling kunt uitbreiden.
Ik vond twee nieuwe oude Miesje Sandelhout-boeken.
Nu nog twee te gaan. Dan heb ik ze alle zeven.
Logisch eigenlijk dat het er zeven zijn.
De serie begon met 'De ZEVEN zusjes Sandelhout'.
Dat was het deeltje dat ik niet hoefde te kopen, omdat ik het zelf had.
Pieter Nierop schreef het eerste deel in 1958 en alle boeken zijn geïllustreerd door Lies Veenhoven.

P.s.: Ik heb ze ook gewoon weer gelezen.  Was weer gezellig hoor, met Coby, Liesje, Wiesje, Giesje, Miesje, Letje en Netje. En wat een mooie naam hè: Sandelhout.
Ach in mijn hoofd word ik gewoon niet ouder. Wel wat ouder dan acht natuurlijk, maar niet echt oud.
En trouwens ik kon toch niet slapen en dus was het geen verspilde tijd!