Totaal aantal pageviews

Posts tonen met het label Reizen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Reizen. Alle posts tonen

woensdag 2 november 2022

Zurenborg

De allerbeste ontdekking in Antwerpen,  dat was de wijk Zurenborg. 
Ik had er nog nooit van gehoord. In al die keren dat ik in Antwerpen was, nog nooit van Zurenborg gehoord. 
En nu,  dankzij een tip van Bert, gingen we er maar eens kijken.  Het bleek een geweldige ontdekking. Ik denk dat we er wel drieënhalf  uur hebben rond gewandeld. We wandelden langs 'villa's en paleizekes' en keken onze ogen uit. 


Je kijkt, je ziet een deur. Je draait je hoofd en je ziet weer een deur. Dat is natuurlijk wel vaker zo in een stad en je ziet ook vaker fraaie deuren, ik let er vaak op. Maar zo veel? Ik vond het ongekend. 



Al die versieringen, Art Deco, Jugendstil, al die verschillende bouwstijlen. Het leek niet op te houden.
Al die details...










Maar ik hou wel op, want (en dat gebeurt me niet zo vaak, tenminste niet hier op mijn blog),  ik kan geen keuze maken. 
Wij hebben zo veel gezien, zo veel foto's gemaakt ook. We hebben hier heel erg van genoten. 
En als je het niet hebt gezien, kun je je er eigenlijk nauwelijks een voorstelling van maken. 

Dus doe mij een plezier en geef de naam Zurenborg een klein plekje in je hoofd. Voor als je misschien ooit een keer  in Antwerpen bent!!!

dinsdag 1 november 2022

Rubenswandeling

En dan nu toch nog even terug naar de Rubenswandeling. Want op een gegeven moment kwamen we aan bij een kerk: de Sint Pauluskerk. 
Mijn man wil altijd in alle oude kerken kijken, ik niet altijd, maar in deze wel om de doodeenvoudige reden dat we de ingang niet konden vinden. Dat kan ik dan niet uitstaan en mijn man ook niet, dus dan zoeken we verder.  Toen we de entree eenmaal hadden gevonden gingen we ook naar binnen. Was iets minder kostbaar dan alle andere gebouwen. Die waar we niet in gingen.

We hadden nog anderhalf uur voor sluiting en de vrouw bij de balie zei dat dat genoeg was. 
Maar het was pas haar eerste dag vertelde ze en ze had ongelijk, het was beslist niet voldoende. 

En als ik weer eens in Antwerpen kom, wil ik meteen terug. 

Nou hadden we wel heel veel mazzel omdat we,  toen we naar een Rubens stonden te kijken,  werden aangesproken door een suppoost. 
Je ziet hem hiernaast en hij heeft ons het resterende uur door de kerk gesleurd. Bij wijze van spreken dan natuurlijk hè. 
Het was een ontzettend aardige man die heel veel wist te vertellen. Drie keer vroeg hij of wij dat wel wilden en ja, wij wilden dat heel erg graag.  
Ik heb veel gezien, ook dingen die ik anders misschien gemist zou hebben. Ja het was een superleuk bezoek

Dan nu nog even Rubens. Ik vond dit de mooiste. Het werk is getiteld De Aanbidding door de herders en Rubens schilderde het in 1609. Hij was toen tweeëndertig jaar oud en een bewonderde en geliefde meester:


Nou, er was nóg een Rubens en een Caravaggio, al was dat een kopie. Nog meer schilderijen van oude meesters, van Dijck en Jordaens. Allemaal in die kerk hè.
Verder: het meest fantastische houtsnijwerk. Werkelijk ongelooflijk mooi allemaal. 
En tussendoor wat monniken die zaten te bidden en wat toeristen zoals wij. 


En als toetje in de tuin nog een Calvarieberg. Ik wist niet eens wat dat was, maar nu wel. Het is een soort kunstmatig  bedevaartsoord, waar het lijden van Jezus wordt herdacht. 


En dan zijn er nog oude restanten van deze kerk, een voormalige kloosterkerk. Oud en vervallen, daar kijk ik heel graag naar:


Enfin, in het KMSKA zagen we de volgende dag nog veel meer Rubens. 
Ik zei het al, de Barok was nooit favoriet bij mij en Rubens ook niet. Maar ik heb goed gekeken en mijn best gedaan. Genoeg is genoeg!

zondag 30 oktober 2022

Rubens

 Tja... Rubens. Een paar weken geleden werd hij uitgebreid besproken in de les over de Barok in Vlaanderen. Hij had een interessant leven, die man  en hij was en is natuurlijk een fenomeen.  Maar Barok is niet mijn ding in de kunst. Ik zie heus wel dat Rubens een groot schilder was, maar mij spreekt zijn werk toch nog steeds niet zo heel erg aan. 


Maar je kunt niet in Antwerpen zijn en Rubens missen. Onmogelijk.  Helaas is het allemaal wel heel erg duur. De kerken, de musea, het Rubenshuis. Als je al die toegangsprijzen bij elkaar optelt voor twee personen. 
Wat zijn wij toch gezegend met de museumjaarkaart. De Belgen hebben zo'n kaart ook hoor. 
Maar om die nou aan te schaffen... zo vaak zijn we er niet. Dus...


Dus aten we een patatje aan de voet van Rubens' standbeeld op de Groenplaats en hebben we het verder gehouden bij een Rubenswandeling. 
Op zo'n wandeling zie je allerlei plekken die met Rubens te máken hebben en ontdek je nog meer over zijn leven. 
Je loopt en loopt en kijkt en dan zie je zelfs op een Rubenswandeling ook nog gewoon de stad. Antwerpen. 


Een echte wandelstad met zo veel te zien, met zo veel mooie gebouwen, huizen, mensen en grappige zaken:


Ha, eigenlijk wel hé!!!

Ik moet toch nog een keer terugkomen op Rubens en ook nog een keer op iets anders van Antwerpen en zo zie je maar, wat twee nachtjes Antwerpen oplevert. 

dinsdag 25 oktober 2022

Station

 


Antwerpen.... die stad voelt voor mij zo vertrouwd. 
Het was het eerste buitenland waar ik ooit kwam, ik was een jaar of twaalf en we gingen vanuit Terneuzen waar ik woonde,  een dagje naar Antwerpen. Met de bus want we hadden geen auto.  Fantastisch vond ik het toen, vooral dat ik nu eindelijk eens in het buitenland was.
Verder kwam ik in die tijd alleen 'over Antwerpen', als we met de bus naar Breda gingen en daarna met de trein verder naar Dordrecht.


Later ben ik er vaak geweest. In verschillende gezelschappen en ik vond de stad altijd heel erg prettig. Laatst stond ik in het museum met een Vlaming te praten en we hadden het over de Vlaamse steden. 'Ántwerpen is zo gewoon',  zei hij. 'Brugge is natuurlijk zeer fraai, maar erg opgepoetst.  Gent wil laten zien wat het heeft, maar Antwerpen toont zichzelf zoals het is: erg mooi'. 
Ik denk dat hij gelijk had, die man. 


Vanuit Hoorn zijn we ook wel eens een dagje op en neer geweest, met de auto. Dat was te doen hoor, maar deze keer gingen we met de trein en bleven twee nachten en dus waren we er bijna drie dagen. 
Volle dagen want je bent er eigenlijk zo. Tweeënhalf uur na vertrek liepen we in dit prachtige station. 
Tot nu toe had ik van dit station alleen de buitenkant gezien en die is zeer de moeite waard.  
Binnen was ik nog nooit  geweest. Wat een fantastische plek is dat. Zo mooi! Daar zou je zomaar een paar uur rond kunnen lopen en kijken. 
(Ik teken even aan dat mijn man de treinreis al een paar maanden geleden had geboekt. Had hij dat op de dag van vertrek gedaan, of heel kort tevoren, was de reis drie keer zo duur geweest!) 


Het station is uit 1905 las ik en heeft,  na restauratie,  zeer terecht op verschillende lijsten gestaan van de mooiste stations ter wereld. 
Ik vond het een wonderlijke combinatie van klassiek, barok, industrieel en voor mij tot nu toe het allermooist. Zelfs mooier dan St Pancras! 

zondag 23 oktober 2022

Hoeden

 


Als je in Antwerpen bent, je logeert in de buurt van het station en je wandelt zowat de hele dag, dan kun je de Joodse buurt eigenlijk niet missen. Vooral door de opvallend geklede mensen natuurlijk. Je waant je daar echt in een buitenland.
Deze keer viel ons op dat veel Joodse mannen op weg waren met iets onder hun arm.

Van een afstand leek het eerst een soort bezem, maar het bleek een tak te zijn. 
Dus ik heb maar eens gevraagd naar de reden en de betekenis. Aan een Joods echtpaar vroeg ik het. De man had er geen zin in, maar de vrouw wilde wel vertellen. 'Awel' zei ze, zo Vlaams als maar kon, 'Awel', dat is voor het Hutjesfeest'. 

Toen wist ik het weer, het Hutjesfeest,  dat is het Loofhuttenfeest, Soekot. 
Een feest dat gevierd wordt ter herinnering aan de uittocht uit Egypte en de reis door de woestijn op weg naar het Beloofde Land. 
Men woonde tijdens die reis in tenten, hutten en die hutten worden tijdens het feest weer gemaakt. Met takken en bladeren en een opening in het dak om de sterren te kunnen zien. 

Nou dat feest was precies aan de gang toen wij in Antwerpen waren. Het duurt zeven dagen. 

En verder was ik erg benieuwd naar de verschillende hoofddeksels die we steeds zagen, twee soorten:


Aan deze heren vroeg ik of ik foto's mocht maken en dat mocht, maar van de achterkant. Dit zijn vader en zoon en zij tonen hiermee dat ze zijn getrouwd. Getrouwde mannen dragen deze hoeden, dit model. 
Ik vond het hoesje om de hoed van de vader wel vertederend. 
Het andere model hoed dat we steeds zagen, geeft aan dat de eigenaar ongehuwd is.  


Deze ongehuwde jongen wilde best op de foto met zijn hoed. Zeventien jaar is hij. 

zaterdag 22 oktober 2022

Beste Bettie

 


In Antwerpen zag ik deze brievenbus. Echt een gewone, rode brievenbus, maar wel met een grappige tekst erbij: More love letters, please.
En ik dacht ja, dat zou nog eens leuk zijn, meer liefdesbrieven. 

Ik denk niet dat het nog veel gebeurt. 
In mijn jonge jaren wel, ik had ooit een vriendje in een andere stad en hij schreef me echte, onvervalste liefdesbrieven.  Maar ik heb ze niet bewaard. 

Mijn moeder had een heel stapeltje, samengebonden met een lintje. Brieven gewisseld tussen haar en mijn vader. 
Ze heeft ze zelf niet weg kunnen doen, maar vroeg mij om ze te vernietigen na haar dood. Dat heb ik gedaan, ik heb ze,  zonder ze te lezen, verbrand. Daar heb ik nu, bijna twintig jaar later spijt van, maar toen voelde het goed. 

En dan nog even over mijn eigen allerliefste man. 
Toen wij net verliefd waren op elkaar, moest hij een tijdje werken in Engeland. Dat was een vervelende onderbreking toen,  daar in onze zevende hemel. Maar ja, het was niet anders.

Het was nog ver voor de mobieltjes, telefoneren vanuit Engeland was toen een heel gedoe, kortom de communicatie verliep niet zo soepeltjes , maar gelukkig was daar de post. 
Ik rende dus iedere dag naar de brievenbus en ja hoor, eindelijk, eindelijk was daar een kaart. Geen brief, maar een kaart. Tssss, dat was al het eerste dingetje. 
En dan de aanhef op die kaart? Beste Bettie...
Ik weet het nog goed: diep teleurgesteld was ik. Wat een kille aanhef: Beste Bettie.  
Daar had op z'n minst lieve moeten staan. Of liefste of allerliefste. 

Enfin, het is meer dan goed gekomen hoor, maar ik herinner hem er nu, vijfenveertig jaar later,  nog wel eens aan. 

vrijdag 21 oktober 2022

Straatnamen

 In een vreemde stad, let ik eigenlijk altijd wel een beetje op straatnamen. Geen idee waarom, maar vaak vind ik het leuk om uit te zoeken waarom een straat heet zoals-ie heet. 


Soms lijkt alles te kloppen. Zo wordt er Duvel verkocht in de Armeduivelstraat. In een Estaminet (café) genaamd De Arme Duivel. Dat vind ik mooi. 


En een klein beertje op nr.  7 in de Kleine Beer Straat, vind ik ook zeer geslaagd.


Sowieso zijn de straatnamen in Antwerpen anders dan bij ons en dat maakt het nou juist zo leuk.


En als je eenmaal kijkt, blijf je kijken. Steeds weer opnieuw:


Je raadt het al: we waren een paar dagen in Antwerpen. Wordt vervolgd

zaterdag 27 juli 2019

Twee flesjes

Zomaar twee kleine flesjes.
Twee flesjes die altijd in mijn bureautje staan, samen met wat andere dierbare dingetjes. Niks bijzonders hoor. Een flesje 4711 van mijn schoonmoeder. De polsteller van mijn moeder en haar vingerhoed. Een steen in de vorm van een hartje.
En die flesjes dus. Af en toe vul ik ze. Vaak met een afgeknakte bloem uit een boeket. Of met een paar bloemetjes uit de tuin.
Ze zijn oud, ik denk zo'n tweeënveertig jaar oud. Dat zit zo:
Mijn man en ik werden op Sicilië verliefd op elkaar.
Er waren die reis heel wat hoogtepunten. Eigenlijk was het één groot hoogtepunt natuurlijk. Want wat wil je nog meer? Verliefd in Italië.
Wat reizen betreft was het ook interessant. Zo bezochten we op een avond  in Rome de thermen van Caracalla.
In de tijd van de oude Romeinen, was dat een gigantische badinrichting. Met ook nog heel wat andere faciliteiten als winkels, een bibliotheek . Een soort antiek welzijnscomplex.
In onze tijd wordt daar in die ruïnes wel eens een opera opgevoerd. Buiten dus.
Wij gingen daar naar kijken en luisteren.
Ik houd helemaal niet van opera. Het was me om de belevenis te doen.
En een belevenis, dat was het.
Buiten zitten, in zo'n antieke omgeving, heel erg lang, met een dekentje en een klein flesje gevuld met een drankje waar je het warm van kreeg. Geen idee wat het was, maar heerlijk.
We zagen de opera Aïda, het was een spektakel. Zeer indrukwekkend.
Nou, door die flesjes denk ik regelmatig terug aan die avond. Een pracht herinnering.

En dat ik er nu wat over vertel, dat komt door Marlou. Zij en haar verloofde gaan naar Verona, voor een opera. Geweldig natuurlijk en ik hoop dat ze er net zo'n heerlijke avond hebben als wij toen hadden.

vrijdag 31 augustus 2018

Wespen

Ik haat wespen. Ik HAAT ze. Kan me niet schelen waar ze goed voor zijn. Ik ben in mijn leven vier keer gestoken en ik haat ze.
De eerste keer was op een fruitmarkt in Mexico. Daar was niet aan te ontkomen, behalve niet naar die fruitmarkt gaan. Maar dat was geen optie, want zo leuk en kleurig en lekker. En trouwens ik zei au en nog een keer au en dat was het.
De tweede keer kwamen we terug uit Frankrijk en ik klapte een stoeltje open en plofte neer. Boven op een wesp die waarschijnlijk al die tijd gevangen had gezeten. Hij stak en dat kon ik nog door de vingers zien, maar niet dat mijn been zo dik en pijnlijk werd en ik er een hele week last van had.
De derde keer was op kamp. Ik werd gestoken in mijn lies en door mijn spijkerbroek heen. Die nacht werd ik heel beroerd. Heel erg beroerd. De volgende dag was het bloedheet en moest ik met mijn groep terug fietsen naar school. Dat was een kilometer of vijftig. En mijn klas was niet bepaald makkelijk. Ik zwol onderweg helemaal op. Dikke uitslag van mijn enkels tot mijn keel. Daar stopte het.
Toen ben ik toch maar naar de dokter gegaan die mij vertelde dat dit wel een heel heftige reactie was, dat allergieën zich opbouwen en dat ik voortaan een epi-pen bij me moest dragen met adrenaline.

 Die spuit heb ik nu al jaren,  steeds tijdig vervangen voor een verse, maar nog nooit nodig gehad.
En toen was ik vorige week in Hamburg en werd ik weer gestoken.
Het deed pijn. We gingen even rustig zitten en lazen nog eens goed de bijsluiter. Toen waren er al een paar minuten voorbij en ik was nog niet in een shock, viel niet flauw, kreeg geen andere rare verschijnselen en werd alleen een beetje bibberig.
De pen niet gebruikt, maar wel met de metro en een taxi naar een ziekenhuis. Op het station bij de politie geïnformeerd waar dat was.
Daar aangekomen kwamen we eerst op de Emergency en daarna bij een lieve Frau Doktor op de afdeling dermatologie.  Ze leek ongeveer achttien met haar paardenstaart,  maar dat was ze niet.
Ze gaf me een zalfje voor op de plek en een recept voor een drankje en druppels en vond dat ik dat voortaan altijd bij me moest hebben. Die epi-pen ook, maar alleen te gebruiken als ik gestrekt zou gaan.
Toen dat allemaal geregeld was, was de middag voorbij.
Dat zeg ik: IK HAAT WESPEN!!!!!!!!!!!!

woensdag 23 augustus 2017

Laatste keer over Keulen

Nog een paar foto's heb ik over, die ik nog zou willen laten zien. De eerste:


Dit rijmpje stond vroeger in mijn boek voor Duits. Er zijn van die dingen die je nooit vergeet.
Het was in dat boek ietsje anders dan in de winkel waar ik dit kussentje zag:

Ich wollt ich wär ein Huhn, 
Ich hätt nicht viel zu tun
Ich legte täglich nur ein Ei
Und Sonntags wär ich frei.
De tweede foto: 


Het kussen met het rijmpje lag in deze winkel: Kauf dich Glücklich! Het was een leuke winkel, maar ik kocht niets. Toch was ik tamelijk glücklich. Echt.

En teslotte nog even terug naar de dom. Prachtige ramen waren daar, met allerlei bijbelse taferelen in glas-in-lood. 
Maar ik vond nou juist dit raam echt heel mooi, geen voorstelling, maar heel veel kleurtjes:

 
Het zal geen toeval zijn dat in een winkel vlakbij de dom, in de etalage, deze jurk stond:


Zo en dat was Keulen. Een leuke stad om eens te bezoeken, maar wat mij betreft hoeft het niet nog een keer. Niet zoals Berlijn bijvoorbeeld. Daar ben ik vijf keer geweest en terwijl ik dit opschrijf denk ik dat ik best nog eens zou willen. Dat effect heeft Keulen niet op mij. Maar toch was het leuk!

dinsdag 22 augustus 2017

En verder in Keulen...

Wat zal ik verder nog eens vertellen en/of laten zien van Keulen?
We waren er vrij kort. Vrijdagmiddag en avond en zaterdag de hele dag en avond. Zondagmorgen zijn we naar huis gegaan, want we voelden ons allebei heel erg krakkemikkig en dan heeft het weinig zin om te blijven. Op de heenweg hebben we uren in files gestaan en dat voorkwamen we door op zondag  terug te rijden.  Thuis gekomen zijn we allebei heel snel naar bed gegaan. Bleeeh!


Wat me heel erg opviel was dat er op straat, maar bijvoorbeeld ook in de U-bahn veel gedronken werd. Heel veel mensen met bier of iets anders in de hand. Langs de Rijn bleven die flessen gewoon staan. Lekker makkelijk. Later zag ik een man die flessen aan het ophalen was. Een grote tas achterop zijn fiets en twee tassen aan het stuur. Ik denk dat hij ruim beleg voor zijn brood verdiende en misschien het brood zelf ook wel.

Ik ben niet veel in Duitsland geweest, behalve in Berlijn. Wat me in Berlijn opviel, viel me hier ook op. Op iedere muur is geschilderd, geklad. Soms mooi, soms lelijk, vaak grappig. Ik kijk dan m'n ogen uit, echt. Het is dus niet alleen een Berlijns verschijnsel .

Kijk, hier is ongetwijfeld een kaboutertje bezig geweest. Op een stoeprand nota bene. Ik denk dat hij er net bij kon.

Ik vond het leven tamelijk relaxed in Köln en dat vond dit stel waar we een praatje mee maakten blijkbaar ook




Ze kwamen uit Spanje en de levensvreugde spatte er van af. Hierna gingen ze naar Nederland, maar ze wilden geen grote stad. Ik heb ze Zeeland aangeraden en Friesland.



En ook dit is een voorbeeldje van relaxed leven. Vind ik.

maandag 21 augustus 2017

Liefdesslotje


Jaren geleden, waarschijnlijk nog op mijn vorige blog, schreef ik over slotjes die ik aan een brug in Rome zag hangen. Of was het Parijs? Ik weet het niet meer.
Wel weet ik dat ik toen probeerde achter de oorsprong te komen en dat het een boek en een film waren die deze rage veroorzaakten. Omdat een verliefd stel dat deed in de film.
Ik vond het erg leuk en de bedoeling is duidelijk. Je hangt een slotje op en gooit het sleuteltje in de rivier. Symbool voor onverbrekelijke liefde.
Sinds die eerste keer zag ik aan vele bruggen, in vele landen, slotjes hangen.
Wij hebben het zelf ook een keer gedaan. In London uiteraard.
De volgende keer dat we in London waren, was het slotje verwijderd. Maar ons sleuteltje ligt vrijwel zeker nog op de bodem van de Thames.
Op de brug over de Rijn, in Keulen was het echt prachtig. Zo veel slotjes en aan allebei de kanten.


Je kunt de brug aan de ene kant oplopen, genieten van het uitzicht en de slotjes en aan de andere kant weer oplopen en dan is het uitzicht nog mooier.
De slotjes zijn bevestigd aan een soort ijzeren hekken, die er erg stevig uitzien. Blijkbaar is de brug nog veilig genoeg en worden de slotjes hier nog niet weggehaald.
Zoals in Amsterdam en in Parijs wel gebeurde, uit veiligheidsoverwegingen.





Jana en Amadeus kozen indertijd wel een prachtige datum om hun slotje op te hangen. Wat zou ik graag weten hoe het ze vergaan is in de afgelopen acht jaar.
Maar ja, slotjes met een adres zie je niet...

zondag 20 augustus 2017

Keulen, Köln, Cologne

Het eerste dat me te binnen schoot als ik aan Keulen dacht, was een Keulse pot. Vanwege het dwergenpaartje Piggelmee dat in een Keulse pot woonde.

 't Waren heel, heel kleine mensjes 
En ze woonden, vrees'lijk lot, 
Want ze hadden heel geen huisje, 
In een oude keulse pot. 

Nou, ik heb inderdaad wat keulse potten gezien en wel op een rommelmarkt langs de Rijn

Zelf heb ik ook een keulse pot, mét een geranium er in.
Waar ik verder aan dacht was de Rijn.
Ik wist dat Keulen aan de Rijn ligt en dat mag een wonder heten, want ik ben tamelijk goed in plaatsen, maar niet in rivieren.
Nou de Rijn zag ik ook natuurlijk. We wandelden langs de Rijn en niet alleen voor die rommelmarkt.


Kijk, de Rijn en de brug en de dom op één foto. Die dom, daar wist ik ook van.

Tenslotte dacht ik aan eau de Cologne. Heel lang heb ik niet geweten dat Cologne Keulen betekent. Ook toen ik al lang Frans had geleerd besefte ik dat niet.
Eau de Cologne vind je in bijna alle winkels die souvenirs verkopen en ook in heel wat speciaalzaken.
Vooral 4711 natuurlijk. Maar ook andere geuren

4711 was vroeger toch echt een geur voor oude mensen, vond ik.
En nu... ik vind het heerlijk. Denk dat dat aangeeft dat ik inmiddels zelf oud ben.
Als herinnering aan mijn schoonmoeder heb ik al heel lang een leeg, klein flesje in mijn bureautje staan.
En die andere geuren... nou matig, heel matig. Ik heb wat afgesnuffeld, maar nee, 4711 beviel me het best.