De vondeling van Veenhuizen

 

Toen Kitty over dit boek enthousiast blogde reageerde ik op haar blog als volgt: 'Ik ken het boek niet, maar ben wel in Veenhuizen geweest en nu wil ik het dus lezen. Genoteerd en dankjewel'. 

Ha, dat was niet nodig geweest, dat noteren. Want Kitty is mijn bijna-buuf en 's middags kwam ze het boek brengen. Gezellig natuurlijk. En aardig ook!

Ik zei dat het nog even zou kunnnen duren voor ik er aan begon, vanwege andere boeken op mijn lijst. 

Maar toen ik even een stukje had gelezen en nog een stukje, besloot ik om eerst dit te lezen. 

Het boek pakte mij zo ongeveer vanaf de eerste bladzijde.

Een dag later was het al uit. Het soort boek waarvan ik het jammer vind dat het uit is. 

Op de achterkant stond: Het adembenemende, waargebeurde verhaal van twee wezen die uit de kinderkolonie Veenhuizen proberen te ontsnappen. 

Dat klopt beslist, maar op grond daarvan zou ik het boek niet hebben gekozen. Dat klinkt me teveel als een avonturenroman. 

Voor mij ging het erom hoe die kinderen, Karel en Lize,  leefden voordat bij hun thuis, in Amsterdam, alles misging. Het waren goed verzorgde kinderen. Misschien zelfs wel wat verwend. En zij komen dan, omdat er niemand is die voor ze kan zorgen, terecht in het Kindergesticht van de Koloniën van Weldadigheid in Veenhuizen. En daar is het leven keihard en zwaar. Ze sluiten vriendschap met een lotgenoot, met  Neeltje en... 

Maar dat ga ik allemaal niet vertellen. Als je geïnteresseerd bent ga je het vast lezen.

Ik heb me voorgenomen om nog meer werk van Patricia Snel te lezen. 

Theo in Golden

Mijn vriendin Jeanne tipte me laatst dit boek. 

Ze was nogal verbaasd dat ik het niet had gelezen, dat ik er zelfs nog nooit van had gehoord. Terwijl ik toch best veel lees. 

Mijn mening is dat vriendinnen die boeken aanraden dat meestal niet zomaar doen. Die doen dat omdat ze er zelf van hebben genoten en jou diezelfde ervaring gunnen. 

Dus ik ging lezen, nee luisteren. Elf uur en tweeënvijftig minuten lang. En ik genoot! Dankjewel Jeanne. (Misschien kun je weer gaan bloggen, ... en nog meer boekervaringen delen). 

Update: Ze doet het hoor, Jeanne. Hier, klik

De Amerikaanse schrijver van dit boek is Allen Levi en ik kan van alles over hem ontdekken, maar niet wanneer hij geboren is. Als ik moet gokken zal het halverwege de jaren vijfig zijn geweest.  Hij was na zijn studie advocaat, woonde een tijd in Schotland, was singer'songwriter en storyteller(!), schreef een boek over de band met zijn broer, schreef ook een kinderboek, dat dan weer wel, en schreef dit boek. 

Dit is zijn eerste roman en dat vind ik bijzonder. Je eerste roman schrijven zo rond je zeventigste. De gedachte dat er nog van alles mogelijk is, die gedachte spreekt me bijzonder aan. 

Hier, klik, kun je van alles over hem vinden. 

Het verhaal:

De hoofdpersoon, Theo,  is al zevenentachtig. Een keurige, intelligente en vooral vriendelijke heer. Het stadje Golden bevalt hem en hij zoekt een plek om voor onbepaalde tijd te wonen. Theo heeft trouwens meer dan genoeg geld. Blijkt iedere keer.  

Theo práát met mensen én luistert.  

Hij gaat ergens in een zaak koffie drinken , geniet van de koffie, praat met de eigenaar en via, via en door andere gesprekken vindt hij een huis. De eigenaar van dat huis wordt zijn enige vertrouweling. 

Dan ontdekt hij in die koffiezaak prachtige portretten, tekeningen gemaakt door ene Asher. Theo bestudeert de portretten, vindt dat ze daar niet horen te hangen, koopt ze en wil ze cadeau geven, een voor een,  aan de mensen die er op staan afgebeeld. 

Hij wil ze persoonlijk aan zo iemand overhandigen en dat lukt ook bijna iedere keer. De mensen zijn verbaasd, soms wat wantrouwig en verheugd. Ze zijn gezien. 

Ondertussen neemt hij tijd om het levensverhaal, de zorgen van die mensen te luisteren. Hij is belangstellend, vriendelijk en ruimhartig. Zo maakt hij heel veel nieuw vrienden. Die elkaar dan soms ook weer kennen en er ontstaan nieuwe verbindingen. 

En als er een probleem is bij degene van het portret, dan helpt Theo. Vaak financieel, maar ook door er te zijn

Over zichzelf is Theo zwijgzaam. Eigenlijk vertelt hij helemaal niks, nou ja, bijna niks. 

In de laatste hoofdstukken van het boek wordt dat meer dan goed gemaakt en wordt volkomen duidelijk wie Theo is, waarom hij zo is en waarom hij in Golden is. 

Ik dacht voor een korte periode dat het allemaal te mooi was om waar te zijn. Een beetje onwaarschijnlijk.  Maar als vanzelf ging ik er in mee, ik lééfde mee met de hoofdpersonen. met Minette, met Lamisha en haar vader, met Tony,  met Simone en met Ellen.  

Met de warmte en de liefde. Ze werden ook een beetje mijn vrienden, net als Theo. 

Ik vond het een prachtig, warm en ontroerend boek. Het liefst zou ik iedere persoon beschrijven. Doe ik niet natuurlijk. Lees het zelf maar, of luister. Het is prachtig! 

Een Zeeland thriller en een literaire thriller

 

Twee thrillers las ik. 

De ene een 'Zeeland thriller', de andere een 'literaire thriller'. Die literaire thriller had net zo goed een Limburg thriller kunnen heten. 

Ik begon met Zeeland. Izerina had erover geschreven en het leek mij ook leuk om plaatsnamen en straatnamen op Walcheren terug te lezen in een spannend boek. En dat was het ook. 

De hoofdpersoon, teamchef Roos Latuheru, is een nieuwkomer in Zeeland. Ze kent de weg nog niet en als er dan een melding is met als adres Domburgs Schuitvlot, gaat ze op weg naar Domburg. Ja en dan zit ik gewoon een klein beetje te lachen, want ik weet heel goed dat ze daar niet moet zijn, maar in Middelburg. 

De zaak die Roos op moet lossen: een hardloopster wordt in de schemering aan de rand van Vlissingen verkracht en mishandeld en zij is niet de enige...

Ik vond boek niet onaardig.  Niet meer en niet minder en ik las het uit. Maar ik heb geen enkele neiging om de andere delen van de serie te willen lezen. 

Overigens, toen mijn man en ik een tijdje later een wandelingetje maakten in de schemering, gewoon in onze eigen wijk, was daar een jonge hardloopster. Helemaal alleen en ik had echt de neiging om te roepen dat ze nog wat harder moest lopen: snel naar huis, kind! 

De literaire thriller van Michael Berg is een ander verhaal. Een term overigens die me nog steeds niet aanstaat. 

Het boek werd getipt door Marieke in de app van onze leesclub. 

Ik begon niet meteen, was nog met andere boeken bezig. 

Maar toen ik begon:  een superspannend,  goed geschreven verhaal, dat zich afspeelt in Limburg. 

Hoofdpersoon is Alex Nievelsteijn. Hij werkte bij de politie in Amsterdam. Daar had hij een traumatische ervaring en keert daarom terug naar zijn geboortegrond Limburg. Zijn trauma neemt hij mee en ook de gevaren die daar bij horen. Alex wordt in Limburg de baas in een team dat cold cases opnieuw gaat bekijken en begint met de zaak van de verdwijning van een jonge moeder. 

Twee verhalen door elkaar, maar heel goed te volgen en prima geschreven dus. Aanrader! 

En er zijn nog twee delen. Ik verheug me er op. 

De schrijver heeft net de Gouden Strop gewonnen voor een ander boek uit deze serie en dat lijkt me zeer terecht. 

Nb: Deel twee van deze serie 'De Mergellandmoorden',  getiteld 'De Vergelding' heb ik inmiddels ook uit (geluisterd) en nu MOET ik aan deel drie gaan beginnen. Kan niet anders! 

Woeste kust

 

Dit vond ik een bijzonder boek. 

In de eerste plaats vanwege de plaats waar het zich afspeelt.

Dat is op een eiland genaamd Shearwater Island. 

Dat eiland bestaat niet echt, maar is gebaséérd op Macquarie Island. Het ligt zo'n beetje tussen Antarctica en Tasmanië. 

Er leven (op het echte eiland) meer dan vier miljoen zeehonden, pinguins en vogels. 

Op het fictieve eiland bevindt zich een zadenbank en dát is dan weer gebaseerd op de echte wereldzadenbank op Spitsbergen. 

Die échte eilanden, Macquarie dus én Spitsbergen, vind ik ontzettend interessant en tsjonge, wat zou ik er graag eens willen rondkijken. 

Dat gaat natuurlijk niet gebeuren, maar virtueel rondkijken, dat kan wel. Klik

Het verhaal, een boeiend verhaal:

Dominic Salt woont op het eiland, met zijn drie kinderen Raff, Fen en Orly. Fen is een meisje. De moeder van het gezin is dood. Dominic en de kinderen verwerken hun verlies en hun verdriet allemaal op een andere manier

Hier is dus een zadenbank, om de biodiversiteit te bewaren voor als het nog slechter gaat met de wereld, het klimaat en de natuur. 

Er werkten meer mensen, maar die zijn allemaal al weg omdat het eiland bijna wordt opgeslokt door de zee.  Dominic en de kinderen zijn nog de enigen. Zij wachten en bewaken alles tot ze ook niet langer meer zullen kunnen blijven. Communicatie met vasteland is heel onzeker.

En dan spoelt er op een dag een onbekende, zwaargewonde vrouw aan. Rowan heet ze en het gezin helpt haar te herstellen. 

Dat lukt, maar er zijn heel veel vragen. Waarom is ze hier terecht gekomen? Wat heeft haar man Hank er mee te maken?

Ik kan nog veel meer vertellen, maar doe het niet. Dat zou te veel van de spanning wegnemen. En het boek IS spannend, dat kan ik je verzekeren. En mooi. En een waarschuwing en nog veel meer. Liefde, eenzaamheid, vertrouwen.

Ik zeg: LEZEN

Het boek Daniel

 

De foto van dit boek pikte ik van de site van de schrijver Cris de Stoop. Als je daar wilt kijken kun je klikken, hier 

Ik moest wel een foto pikken, omdat ik het boek niet las, maar luisterde. Er staat dan wel een foto bij hoor, op Storytell, echter op een of andere manier kan ik die niet overnemen. 

In dit geval kan ik me weer eens niet herinneren waar ik over het boek las. Het was zeker te weten in Blogland en ik denk dat het bij Mevrouw W. was. Ik noteerde de titel en schreef er niet bij van wie de tip was. 

Hoe dan ook: als jij het was,  of jij: heel erg bedankt. Want wat een prachtig boek was dit. 

Toen ik begon met luisteren gaf ik het tien minuten. Een zachte, wat oudere stem, niet echt dialect, maar wel wat restjes. Het is de schrijver zelf die het voorleest. 

Die tien minuten waren niet nodig. 

Na vijf minuten was ik er aan gewend en kreeg ik bovendien echt aandacht voor het zeer fraaie taalgebruik . Op een of andere manier zijn de Belgen echt goed in Nederlands. 

Enfin het verhaal (waargebeurd!):

Oom Daniel heeft een lastig leven gehad en leeft zijn leven op zijn oude dag in eenzaamheid.  Hij is als een kluizenaar in zijn hoeve. Zo ongeveer zijn enige contact met anderen vindt plaats in de plaatselijke supermarkt. Daar betaalt hij altijd contant, want zijn vertrouwen in banken is weg. Hij heeft dus altijd veel geld bij zich en dat wordt gezien door een jongen die er werkt. Die vertelt het door aan zijn vrienden,  allemaal kansarme jongeren uit weinig hoopvolle milieus. Allemaal belust op de laatste gadgets en dus op geld. 

Er volgt een overval, met mishandeling en oom Daniel heeft geen schijn van kans. Er wordt geld gepikt en ze laten hem voor dood achter. Ze verbrassen het geld vrijwel meteen. Na een week gaan ze twijfelen, keren terug en steken dan de hele boel maar in de fik. 

En dan komt Chris de Stoop. Oom Daniel is familie en de Stoop voelt zich min of meer verplicht om de zaak en de rechtszaak duidelijk te krijgen. Hij wil gerechtigheid en namens de familie pleit hij zelf in de zaak. 

En dan gaat hij ook nog de confrontatie aan met de daders en heeft zelfs begrip voor hen. 

Wat moet ik er nog meer van vertellen? Ik kan natuurlijk niet zeggen dat ik genoten heb van het verhaal. De gebeurtenissen zijn te erg. 

Maar zo mooi en duidelijk geschreven. Een echt verhaal, non-fictie.  Ontroerend ook. Je kent oom Daniel als het uit is. En de schrijver ook een beetje.

Chris de Stoop heeft nog veel meer geschreven en ik heb het volgende boek dat ik van hem wil lezen al aangevraagd.

Broers

 

Van Carolijn Visser heb ik zo'n beetje alles gelezen. En dit boek met extra en  ontzettend veel plezier.  

Het valt denk ik in de categorie Familiegeschiedenis en daar hou ik soms erg van. 

In dit geval zeker. 

Carolijn Visser is namelijk de dochter van mijn leraar geschiedenis en cuma op de kweekschool, (die in mijn tijd veranderde naar  pedagogische academie). 

Cuma stond voor cultuur- en maatschappijleer. 

Dit boek, Broers, gaat (in hoofdzaak) over de vader van Carolijn Visser, mijn  leraar Ar Visser.  En over twee van zijn broers:  Carel Visser en Martin Visser. De broers kwamen uit een gezin van zeven kinderen, maar over Ar, Carel en Martin wordt het meest verteld. 

Ze woonden in Papendrecht en hun vader was Arie Visser van Visser & Smit. Een bedrijf dat ik in ieder geval van naam kende, wonende in Dordrecht en vaak overvarend naar Papendrecht. 

Martin was meubelontwerper en kunstverzamelaar/kenner. Ik denk dat bijna iedereen deze bank van Martin Visser wel zal herkennen. De foto is van Wikipedia

Van Carel is op heel veel plaatsen in het land werk te vinden, deze foto staat in het boek. De titel is Opspuitend water en op de achtergrond staat de watertoren die de vader van de broers ontwierp voor Visser & Smit in Leerdam

Drie broers die overduidelijk invloed hadden op de kunst en cultuur van na de oorlog. 

Voor mij was het natuurlijk het allerleukst om over Ar Visser te lezen. 

Toen ik les van hem had en dat was best vaak omdat ik specialisatie geschiedenis deed, was hij gewoon meneer Visser. Ik geloof dat ik zeker in de eerste twee jaar niet eens zijn voornaam kende. 

Hij heeft mijn ogen geopend voor kunst en cultuur en ook voor politiek. 

Het was ook de tijdgeest natuurlijk, er veranderde veel, eind jaren zestig. In zekere zin was de wereld hoopvol. 

Opletten en betrokken zijn was de impliciete boodschap. En praten over dingen. Dat was zeker in de lessen die ik van meneer Visser kreeg erg belangrijk en ook wel nieuw. Voor mij in elk geval wel. 

Goede leraren zoals hij er een was, zijn achteraf bekeken ontzettend belangrijk. Meneer Visser was inspirerend, ik denk voor mij tot op de dag van vandaag. 

De boekenclub voor dwarse huisvrouwen

Ik hou van onze boekenclub en ik hou ook wel van een beetje dwars, dus de titel van dit boek sprak me aan. 

Ik weet verder zeker dat dit boek is aanbevolen door een blogger, maar ik weet niet meer door wie. Hoe dan ook , onbekende, hartelijk dank, ik heb het boek met veel plezier beluisterd.

Het verhaal: 

Het boek speelt zich af begin jaren zestig van de vorige eeuw, in een rustig stadje in Amerika, Concordia. 

Men kent elkaar daar een beetje en het leven suddert allemaal wat door voor vier jonge huisvrouwen. 

Dan gaat een van deze vrouwen, Margaret,  een boekenclub oprichten. Margaret is dan drieendertig.  

Ze is zenuwachtig als die vier vrouwen de eerste keer bij elkaar komen. Maar het komt goed en de vrouwen worden vriendinnen. 

Het eerste boek dat ze lezen is The Feminine Mystique van Betty Friedan en na een tijdje noemen ze de club 'De Betty's'. 

Ze lezen, praten en ondersteunen elkaar,  want ze hebben allemaal wat te behappen in hun leven. 

Zo is Bitsy bijvoorbeeld getrouwd met een dierenarts, terwijl ze zelf haar studie voor dierenarts afbreekt voor dat huwelijk. Maar Bitsy heeft veel meer in haar mars. 

Viv heeft al zes kinderen, is verpleegster en wil weer heel graag aan het werk. En Charlotte heeft weer heel andere problemen met een ontrouwe echtgenoot en een steenrijke vader die de echtgenoot steunt omdat hij zich geen schandaal kan veroorloven. 

Margaret zelf wil schrijven. Maar kan dat wel? Kan zij dat wel en hoe dan?

Alle vrouwen ontwikkelen zich, zoveel kan ik er wel van vertellen. 

Verveling, sleur, gemiste kansen... dat is het eigenlijk wel in een notendop. Ja en dan natuurlijk vriendschap, emancipaties, keuzes maken.

Het verhaal van de vrouwen eindigt eigenlijk in 1963, na de moord op president Kennedy. Precies op het punt dat hun levens gaan veranderen. 

Gelukkig is er dan nog een laatste hoofdstuk. Dan is het 2006. 

Margaret is toch schrijfster geworden en krijgt een belangrijke prijs en daarbij zijn ook de Betty's  voor zover mogelijk aanwezig en horen/lezen we wat er van ze geworden is.  

Ook Viv's zevende kind, een meisje,  is al volwassen en erbij. 

Zij heet Betty. 

In de eerste plaats vond ik het een heerlijk verhaal. 

In de tweede plaats was het ook absoluut een tijdsbeeld. Een verhaal van een langzaam veranderende samenleving.  Een prima combi. 

In het Amerika van de jaren zestig was het anders denk ik, maar zelf heb ik zelf niet echt hoeven vechten voor vrouwenrechten.  Ik kon leren wat ik wilde, daar is eigenlijk geen twijfel over geweest. Ik had een werkende moeder die uitstraalde dat ze het fijn vond en toch ook wel een geemancipeerde vader die goed vond wat mijn moeder deed en met mij in de kinderwagen ging wandelen. 

Toen ik de pil wilde was die er en toen ik een bankrekening opende kon dat gewoon op mijn naam en zonder toestemming van mijn man. Ik hoefde ook geen ontslag te nemen toen ik trouwde. Dus er was al veel geregeld in mijn tijd. 

Niet alles natuurlijk, lang niet alles en volledige gelijkheid is er denk ik nog steeds niet.

De Nehalenniamoorden

 

Een aantal boeken heb ik nu gelezen van deze schrijver. Boeken die een combinatie zijn van thriller en geschiedenis. Fictie en nonfictie zou je ook kunnen zeggen. Het zijn dikke pillen en ik las ze met plezier. 

En ik vertelde al eerder dat ik dit boek wilde lezen en het gereserveerd had in de bieb.

Na een paar weken kreeg ik bericht dat het boek er was. Yes! Meteen er op af. In onze bieb is een kast waarin alfabetisch op achternaam de gereserveerde boeken staan. Ik keek bij mijn letter en er stonden twee kleine boekjes. 

Ik liep meteen naar de balie om te zeggen dat ik bericht had gehad, maar dat het boekje er niet stond. Er zijn daar alleen maar lieve,  behulpzame mensen en eentje ging meteen mee om te kijken. Ze zag het eerst ook niet. En toen wel, het stond er gewoon. Het was een van die kleine dunne boekjes. 

'Nou', zei ze,  'ik keek uit naar een dikke pil. Ik hou zelf ook erg van Windmeijer'. 

Zo was het mij ook vergaan. Tot nu toe alleen maar dikke boeken gelezen. 

Het bleek dat dit boekje geschreven is als cadeau voor de week van het Zeeuwse boek. En zo'n geschenk is natuurlijk nooit dik. 

Ik begreep wel meteen waarom dit boek het cadeautje was geweest. 

Nehalennia wordt gezien als 'de Zeeuwse godin'. Nou ja, eigenlijk is ze via de Germanen, naar de Romeinen gegaan. 

In Zeeland zijn in de Oosterschelde meerdere vondsten gedaan die wijzen op Nehalennia. Dat zijn altaarstukken en zo. Die vondsten zijn te zien in Leiden, in het oudheidkundig museum. Daar kom ik wel eens voor een tentoonstelling en dan ga ik altijd even kijken naar dat wat er van Nehalennia is. 

 

Enfin in Colijnsplaat is een tempeltje gebouwd, een soort replica. Daar ben ik gaan kijken toen we in Zeeland vakantie hadden en daar aan het fietsen waren. 

Dit las ik er over op de site van Windmeijer. (Ja als de schrijver er zelf iets over zegt, ga ik het niet over doen natuurlijk.)

Bij een duik in de Oosterschelde doen onderzoekers Lex en Leonie een afschuwelijke vondst. Op de bodem van de zeearm bevindt zich niet alleen een eeuwen geleden verzonken tempel, maar ook het lichaam van een vermoorde vrouw. Niet lang daarna worden vernielingen aangebracht aan de replica van een tempel op Colijnsplaat. Beide tempels houden verband met de Zeeuwse godin Nehalennia.

Ik vond het een spannend boekje. Klein maar fijn. Voor liefhebbers. 

En nu meteen maar nadenken over een volgend boek. Er zijn er nog een heleboel.

Joe Speedboot

 

Het boek van Tommy Wieringa, Joe Speedboot,  verscheen in 2005. De film verscheen vorig jaar. 

Ik ben indertijd begonnen aan het boek, maar vond het niks en ging niet verder. Dat vond ik vervelend,  want het boek werd hoog gewaardeerd door recensenten en door vriendinnen. Hun bevindingen stel ik, altijd op prijs en denk dan onmiddellijk dat er met mij iets mis is. Toch begon ik niet opnieuw, dat dan weer niet. 

Vorig jaar was het boek in het kader van Nederland Leest een cadeau van de Bibliotheek. Ik nam het mee, maar nog steeds las ik het niet. 

En nu heb ik de film gezien en meteen daarna begon ik toch nog een keer aan het boek. En las het in een ruk uit. 

Ik ben natuurlijk wel eenentwintig jaar ouder geworden en eenentwintig jaar wijzer. 

Dat zal het zijn,  want raad eens? Allebei goed bevonden film én boek. 

Het verhaal: Fransje Hermans is na een ongeluk gedoemd de rest van zijn leven in een rolstoel te zitten. Hij kan niet meer praten. Het is heel treurig, maar dan komt er in zijn dorp een nieuwe jongen wonen. Joe Speedboot, hij heeft zijn eigen naam bedacht en is verder ook zeer creatief, zo bouwt hij bijv. een vliegtuig. Er ontstaat een vriendschap, een soort vriendschap. Fransje ondertussen kan eigenlijk alleen zijn rechterarm gebruiken in de rolstoel en die arm ontwikkelt zich dan ook op formidabele wijze. 

Met het hoofd van Fransje is verder niks mis, hij haalt zijn middelbare schooldiploma, maar moet verder bij alles geholpen worden.

Maar hij raakt niet geïsoleerd, misschien is dat de essentie. 

Boek en film ontlopen elkaar niet veel. 

Ik zag dus eerst de film, maar ik denk dat andersom ook prima zou kunnen. 

Degene die de rol van Fransje speelt zit zelf in een rolstoel, hij kan wel praten en deed de toneelschool. Daan Buringa heet hij en ik hoop dat hij heel veel mooie rollen zal mogen spelen

Het eiland van de verdwenen bomen

 

Dit boek stond in mijn toptien van vorig jaar. En nu,  terugkijkend,  zelfs in de topdrie. Die drie zijn wat mij betreft dan ook nog onderling verwisselbaar.  

En ik heb over dit boek niet eens iets verteld. Dat kan echt niet, vooral niet omdat ik het boek prachtig vond. Dus bij dezen. 

Het verhaal speelt zich af op Cyprus, in 1974 en nog een keer op Cyprus vijfentwintig jaar later jaar later. 

En in London in meerdere periodes. 

Cyprus is tot op het bot verdeeld. Maar daar hebben de gevoelens van Kostas en Defne geen boodschap aan. 

Twee jonge mensen en heel erg verliefd. Zij is Turks en Islamiet en hij Grieks en Christelijk. 

Dat kon dus niet. Ze ontmoeten elkaar toch en om precies te zijn in 'De Blije Vijg',  de taveerne van Yusuf en Iorghos. Midden in die taveerne groeit een vijgenboom door het dak. 

Yusuf en Iorghos hebben zelf ook een relatie die niet kan eigenlijk. 

Dan woedt er een burgeroorlog en Kostas moet vluchten naar London. Hij weet niet dat Defne zwanger is. 

Wat de tijd in het boek betreft: dat is wat ingewikkeld. Je moet het goed in de gaten houden, want er worden flinke sprongen gemaakt. In tijd dus en ook in ruimte. En dan is het vertelperspectief ook nog wisselend. Ik vond het zelfs al lastig om het een beetje samen te vatten. 

Kostas is in London met zijn dochter Ada. 

Kostas vrouw is gestorven en Ada, een scholiere heeft het moeilijk. Ze hebben geen familie en Ada heeft problemen. Psychische problemen. Haar moeder is dood en er wordt onvoldoende gepraat. Daar komt een beetje verandering in als de zus van haar moeder voor het eerst op bezoek komt. 

Dan weer terug met Kostas naar Cyprus, waar Defne en hij elkaar weer ontmoeten en weer verliefd worden. Bovendien op zoek gaan naar Iorghos en Yusuf. Ze trouwen,  gaan naar London (met een stekje van die vijgenboom in de taveerne) waar Ada wordt geboren. 

Meer kan ik er niet van vertellen. Alleen nog dit: ik wist niet veel over de geschiedenis van Cyprus, maar daar is verandering in gekomen door dit boek en voor mij was dat een bijkomend extraatje. 

Niet het belangrijkste trouwens.  

Ik vond het ook echt een prachtig en ontroerend verhaal. 

De brievenbezorgster van Puglia

 

Een boek dat ik met plezier heb uitgelezen. 

Een dikke pil die - en daar had ik helemaal niet op gerekend- niet heel makkelijk las. 

Vanwege de Italiaanse namen Nicola, Daniele en dat zijn dan mannen. Ook over wie met wie was twijfelde ik regelmatig,  want allemaal relaties in een ogenschijnlijk rustig dorp. 

Zo heb je Antonio met Agata en hun kind Lorenza. 

Dan is er Anna, zij is de hoofdpersoon en zij is getrouwd met Carlo. Hun zoon is Roberto. 

Antonio en Carlo zijn broers en zeer op elkaar gesteld. Antonio is bovendien zeer gesteld op Anna en dat is zacht uitgedrukt. 

Carlo heeft ooit een relatie gehad met Carmela en daaruit heeft Carmela een zoon gekregen, maar dat weet niemand. Carlo niet en ook Daniele die zoon niet. 

Daniela wordt verliefd op Lorenza en dat is dus eigenlijk zijn nichtje. En Carmela heeft een nieuwe man: Nicola. 

En dan is er nog een vriendin van Anna. Giovanna is dat en zij is aanvankelijk de enige in het dorp die Anna accepteert zoals ze is. 

Heel veel liefdes en relaties. 

Ik zit hardop te lachen terwijl ik dit opschrijf en als iemand mij dit zou vertellen zou ik denken:  'Nou ja zeg, laat maar'. 

Maar ik had verder alleen maar non-fictie en dit leek me aanvankelijk gewoon een lekker boek. Voor in bed.  Dus ik begon. En toen kon ik niet meer stoppen.

Het verhaal: Anna is  net verhuisd vanuit Noord-Italië naar een veel zuidelijker liggend dorp en anders dan de anderen. Zij moet het zien te redden daar. Haar man Carlo wordt na een erfenis van een hoop geld en landerijen, wijnboer. Anna is anders, feministisch,  wil zelf wat te doen hebben en wordt de eerste vrouwelijke postbode  in dit dorp. Verder zet ze zich volop in voor vrouwenkiesrecht en begint ook nog een soort opvanghuis voor vrouwen die het moeilijk hebben. 

Een aanrader? Nou nee. Een afrader? Ook niet! En de kaft bezorgde me een zomers gevoel, dat wel! 

Het Pilgrim Fathers Complot

Omdat ik geïnteresseerd ben in de Pilgrim Fathers, in Leiden het Pilgrimmuseum bezocht, vond ik het superleuk toen ik zag dat Jeroen Windmeijer een boek schreef getiteld Het Pilgrim Fathers Complot. 

Tot de Pilgrim Fathers las ik  twee boeken van Windmeijer, namelijk  De schaduw van Vermeer en Het Isisgeheim. En ik verheugde me al op meer. 

Windmeijer studeerde culturele antropologie en was leraar maatschappijleer en godsdienst op een middelbare school. Ik denk dat hij dát inmiddels niet meer is, want zijn eerste boek verscheen in 2015. En als je ziet wat een enorme produktie hij sindsdien heeft gehad, zal er niet zo heel veel tijd overblijven. 

De boeken die ik tot nu toe las kunnen bovendien niet heel snel geschreven zijn, want die vergden heel wat onderzoekstijd. Denk ik. 

Ik vond ze allebei prettig geschreven en ja de thema's waar hij over schrijft zijn vaak thema's die mij aanspreken. 

Over de schrijver kun je hier wat lezen, klik 

Spannende geschiedenis verwerkt in thrillers. Dat is het eigenlijk.

Dan het boek. Het is een best wel ingewikkeld verhaal om te beschrijven. 

Hoofdpersoon is Peter de Haan. Hij is docent aan de universiteit van Leiden en samen met zijn vriendin bezoekt hij op een avond de Leidse afdeling van de vrijmetselaars. Om er meer over te weten te komen, want zijn vriendin is bij de vrijmetselaars betrokken. Ja en dan na afloop van die avond wordt de voorzitter van de loge vermoord gevonden.

Ongeveer tegelijkertijd krijgt de Haan te horen dat er in een archief een tot dan toe ombekend manuscript is gevonden met nieuwe en buitengewoon interessante informatie over de Pilgrim Fathers. En dan volgt er een heleboel speurwerk. Er worden nog meer moorden gepleegd en Peter de Haan blijft ook niet in Leiden tijdens het onderzoek. Oh ja en de relatie met zijn vriendin staat enigszins onder druk. 

Feit en fictie lopen in dit boek prachtig door elkaar en dat vind ik ontzettend knap. 

Enfin, terwijl je leest kom je echt veel te weten over de vrijmetselaars en de pilgrims. En ook over de bijbel. 

Dat laatste, de bijbel, had voor mij wel wat minder gemogen, dat waren soms heel lange stukken waar ik af en toe wat van oversloeg of oppervlakkig verder las. Ja, ik zat tenslotte wel in een thriller en in die thriller wilde ik doooorrrrrrrr! 

Ik heb een tijdje zitten kauwen op dit boek, maar mijn slotconclusie is dat het toch wel echt lezenswaard was. En zowel spannend als leerzaam. 

Windmeijers onderwerpen spreken mij zeer aan, dat zei ik geloof ik al. 

Ik ga weer een nieuwe Windmeijer reserveren en wel De Nehalenniamoorden. (Nehalennia was een Romeinse godin en zij wordt wel de Zeeuwse godin genoemd en ik heb het al vaker over haar gehad)

20 Bijzondere meisjes

 Toen onze oudste kleindochter afgelopen september naar de middelbare school ging, kocht ik een boek voor haar. En omdat ik haar een heel bijzonder meisje vind, leek dit boek me zeer gepast

Ik had er nog in willen schrijven dat ze de wereld helemaal niet hoeft te veranderen. Dat ze,  ook zonder dat te willen,  bijzonder is.

Maar ze keek niet echt geïnteresseerd in het boek en toen ik een paar weken later eens vroeg zei ze 'oh ja, ja ik ga het nog lezen hoor oma. '

Ik weet het niet zeker maar ik denk dat het nog steeds niet is gebeurd. 

Terwijl... ik vond het echt een goed boek en geschikt voor de gelegenheid. 

'De vrouwen voelden zich niet meteen buitengewoon maar ze werden dat wel door naar zichzelf te luisteren en hun voorliefdes te volgen die ze diep in hun hart voelden'.

Nou dat leek me een mooi uitgangspunt. Speciaal voor kinderen die het in deze tijd veel lastiger hebben dan ik het ooit heb gehad. 

De vrouwen in het boek worden afgebeeld zoals ze als meisje waren en als volwassene. Steeds twee tekeningen dus. Ik doe het een beetje door elkaar. 

Jullie herkennen ze vast allemaal.  Misschien de laatste niet, dat is Jane Austen. 

Enfin allemaal vrouwen uit verschillende disciplines en Anna mocht er dan misschien niets aan vinden, ik heb echt met plezier de verhalen van deze meisjes gelezen! 

De Schemertuin

Ach wat een lekker boek was dit. 

Ik las het achter elkaar uit. Af en toe een stukje luisteren en dan weer lezen. Goeie combi voor mij en mijn ongeduldige zelf. 

De tip voor dit boek kwam van Marthy. 

Zij schreef er dit  over, klik

Voor mij was het extra leuk omdat het verhaal zich afspeelt in Stoke Newington, een wijk waar ik een paar keer ben geweest en een straat die daar zo maar zou kunnen zijn.

Het is gewoon een prettig leesbaar verhaal en het loopt goed af. Je zou kunnen zeggen: Feel Good. 

Het verhaal: 

Buren Winston en Bernice hebben aanvankelijk ruzie en allebei een probleem met hun partner. Allebei niet echt gelukkig. 

Doordat ze in de gemeenschappelijke tuin gaan werken, die langzaam maar tot bloei komt, ontstaat daar iets moois op tuingebied, maar ook in de verhoudingen. 

Als ze dan ook nog iets willen gaan betekenen voor de gemeenschap daar, aangezet door geheimzinnige post over de tuin in voorbije tijden, wordt het echt heel mooi. En leren we ook de vorige bewoners goed kennen.

Ik zei al dat het goed afloopt, maar niet op de manier die je nu misschien zou verwachten. 

Toevallig

 

Ik was laatst met Marion in Utrecht en op de Oudegracht wees zij me op het enige middeleeuwse stadskasteel in Nederland, Oudaen. 'Hoe weet je dat?',  vroeg ik. 

Nou ze had het uit een boek: 'Het toppunt van Nederland'. 

'Volgens mij hebben jullie dat boek ook, want van ons gekregen'.  

Thuis gekomen ging ik op zoek en ja hoor, we hebben het. 

Even zoeken dus naar dat stadskasteel. 

Ik deed het boek open en dat was precies de bladzijde waar een kleine beschrijving van dat kasteel staat. 

Toeval. 

Met Marieke speel ik Wordfeud. 

Als er een spel klaar is nodigt een van ons de ander uit voor het volgende potje. Gisteren was dat Marieke. 

Ik accepteerde en dat betekende dat ik mocht beginnen. 

Ik ging kijken welke letters mij toebedeeld waren en zag... 

de eerste letter van Mariekes voornaam. 

De M dus en dat is helemaal niet bijzonder natuurlijk.  Maar dat de andere zes letters haar complete achternaam vormden, van zes letters, in de goede volgorde, ja dat vond ik wel bijzonder.

Toeval 

Nog eentje. 

Het boek 'Een gedicht is nooit genoeg',  is bij ons echt in gebruik. 

We streven ernaar om elke dag een gedicht te lezen uit dat boek. Dat wil zeggen ik lees er eentje voor. Ze zijn van Plint en erg leuk. 

Echter, soms denken we helemaal niet aan dat, overigens briljante,  plan. 

En ook nu was het al een hele tijd geleden. Tijd om het weer op te pakken. 

Dus... na het eten, ongeveer zoals vroeger de bijbel op tafel kwam, pakte ik dat boek. 

Ik opende het en ... het volgende gedicht stond voor mijn neus. Ik bladerde dus niet hè. Waar ik het boek opemaakte stond dat gedicht. Je kunt het hieronder lezen. 

Had ik net een blogje gemaakt over een Titanicboek en het feit dat ik helemaal in Titanicsferen verkeerde.

Toeval

 

Het gedicht is van Bette Westera en het beeld, van Irma van Osch. 

En ik denk soms dat ik van toeval aan elkaar hang. Hebben jullie dat nou ook?

Reuchlins reis

 

Al weken, sinds ons bezoek aan de tentoonstelling in het Kunstmuseum in Den Haag, ben ik in Titanic-sferen. 

Ik zag de film in de herhaling, ik bezocht Fenix, het museum over migratie in Rotterdam.

En ik las dit boek 'Reuchlins reis', van Cathalijne Boland.

Dat er Nederlanders aan boord van de Titanic waren, wist ik helemaal niet. 

Dat leerde ik in het Kunstmuseum. 

Het waren er drie. Een stoker, een kok en Reuchlin.

Alle drie waren ze eigenlijk beroepsmatig aan boord. 

Over de stoker en de kok is niet heel veel bekend, over 

Reuchlin des te meer.

Jhr. George Reuchlin is directeur van de Holland-Amerika Lijn en gaat uit hoofde van zijn functie en op uitnodiging mee op de eerste vaart van de Titanic. 

Hij is 37 jaar oud. 

 Thuis zullen zijn vrouw Athie en zijn drie jonge kinderen op hem wachten. Tevergeefs, George Reuchlin keert niet terug. Hij overleeft de ramp met de Titanic niet. 

De kok en de stoker ook niet. 

George reisde uiteraard eerste klas en dit was bepaald niet zijn eerste vaartocht. Die was al veel eerder, toen hij zestien was. 

Zijn vader was toen directeur en de jonge George ging op het nieuwste schip naar New York. Leren moest hij. 

Dat wordt allemaal verteld in dit boek.

Het gaat over de luxe aan boord. De maaltijden, de verzorging, de conversaties. De gentleman's agreements.  

Over de luxe leefwereld van dit soort mensen. George en Athie laten een huis bouwen en hoeven niet op een paar centen te kijken. Hun hele leven straalt rijkdom uit. 

Maar het gaat ook over de stoomvaart, over de groei van Rotterdam, over de landverhuizers, over de derdeklaspassagiers. 

De schrijfster heeft heel veel onderzoek verricht, dat kan bijna niet anders. Een boek met ontzettend veel details. 

(En als je sommige, in mijn geval technische, details even wil overslaan, kan dat geen kwaad voor de rest van het verhaal.) 

Ongelooflijk knap gedaan. Zeer de moeite waard, een duidelijk tijdsbeeld en zo geschreven dat je meeleeft met de hoofdpersoon en zijn familie. Heel leerzaam ook! 

En dan ook nog een heleboel foto's erin die ik echt heb zitten bestuderen.

Zoals deze kaart die George vanaf de Titanic verstuurde aan zijn kinderen. Deze kaart werd in Cherbourg gepost. George stuurde er ook eentje aan zijn dochtertje. Zijn jongste zoontje was kennelijk nog te klein. 

Noach

Noach zit zeker in de lucht. Emie liet een superleuke Marius van Dokkumkaart zien op haar blog. Over Noach en de Ark. Bovendien een leuk verhaal over de jonge Maarten 't Hart. Ook over Noach. 

Zelf  kocht ik net,  in de kringloop,  het boekje 'Nieuwe Impressies van een simpele ziel' van Annie Schmidt. (3e druk, februari 1953). 

Heel erg leuk. Nu nog steeds na 73 jaar. 

En voor 40 cent, was het echt een cadeautje!

Een van de impressies is over Noach en de Ark. En over een jongetje dat het verhaal van Noach aan het herkauwen is.

 

Twee aapjes! 

Twee vlooien ook?  vroeg hij. 

Zeker, twee vlooien ook. 

Hadden die aapjes dan niet vanzelf vlooien vroeg hij en keek heel zoet en sereen. 

Nee, want mevrouw Noach had alle vlooien van tevoren gevangen weet je, want meer dan twee mochten er niet in de ark. 

En terwijl hij daarover zat te peinzen zag ik ineens mevrouw Noach voor me.( Schrijft Annie).  

Je hoort nooit zoveel over de vrouw van Noach, ze wordt altijd zo in het duister gehouden. En dat terwijl het toch voor haar een heel ding moet zijn geweest, al die beesten in haar suite, net toen de ark een beetje aan kant was. 

Er moet een moment geweest zijn dat ze zich stoer voor de deur opstelde en riep: en nou is het uit! Geen bunzings in me schone roef! 

Ik schreef trouwens al eerder over een ander boekje met als hoofdpersoon Noach. Klik 

En nog een keer, klik

En dan zijn er natuurlijk nog heel wat schilderkunstuitingen betreffende Noach en de Ark.  

Zoals dit werk uit 1570, van de Vlaamse schilder Simon de Myle: De Ark op de berg Ararat.

Ps. 'Geen bunzings in me schone roef', dat is geen fout van mij. Het staat er echt. Nou vooruit, omdat het Annie is!

De pinguïn lessen

 

Toen ik de film had gezien klik, bedacht ik dat ik toch ook het boek wilde lezen. 

Vooral omdat ik de film een heel klein beetje té vond. 

En ik wilde zien of het klopte. 

Eeuwige twijfel natuurlijk. Eerst de film en dan het boek? Of andersom, of een van de twee niet?

Ik reserveerde het boek en dacht dat het wel een tijd zou kunnen duren, maar nee hoor het was er meteen. 

Ik las het ook meteen uit. 

En er zijn wel een paar dingen anders, precies dat wat ik in de film té vond, was in het boek niet zozeer aan de orde. 

Het verhaal is verder hetzelfde. Een jonge leraar verheugt zich op lange zomervakanties waarin hij op zijn motor Zuid-Amerika wil gaan ontdekken. Maar dan redt hij een pinguïn en die zal niet meer van zijn zijde wijken. 

Het prachtige verhaal was wat subtieler in het boek, er zijn wat dingen toegevoegd in de film die niet in het boek voorkomen. Dat mag natuurlijk, de film is ook alleen maar gebaséérd op het boek en meer kan ik daar natuurlijk echt niet over zeggen hier. 

Superleuke  toevoegingen  aan het boek vormden de illustraties. Die zijn gemaakt voor de Engelse editie van het boek, in 2015 al. Door Neil Baker. 

De pinguïn is mijn nieuwe lievelingsdier, maar ja dat wisselt nogal eens!

De film The Penguin Lessons is niet meer overal te zien geloof ik. Maar het boek was gewoon in mijn bieb. 

De vrouw in de Bontjas

Dit is het boek(je) van Elsa Triolet. De vrouw die ik in Parijs zag afgebeeld op een brievenbus. 

Elsa Triolet, de Franse verzetsvrouw die schrijfster was en de Prix Goncourt kreeg. Klik. 

Ik zei al dat ik iets van haar wilde lezen en dat heb ik gedaan. Het boek gereserveerd , het moest uit Beverwijk komen en ik heb het achter elkaar uitgelezen. 

Dat was een makkie, want slechts 56 bladzijdes. 

Maar wat een parel, dat verhaal. Heel erg knap. Ik snap die belangrijke prijs wel hoor. 

De geschiedenis van iemand, een vrouw in de Tweede Wereldoorlog in zesenvijftig bladzijdes. 

Een vrouw, niet meer heel jong, maar de leeftijd wordt in het midden gehouden, is terecht gekomen in Nice. Ze is haar minnaar Tony kwijtgeraakt, ze denkt dat Tony dood is. Ze is arm, ze heeft nooit gewerkt, Tony zorgde voor haar. Haar bontjas is eigenlijk nog haar belangrijkste bezit. Verder kou en honger, uren in de rij voor eten. En dan duikt er een 'merkwaardig heerschap' op die haar bontjas wil kopen. 

Het verhaal kent een min of meer open einde en daar heb ik normaal gesproken een hekel aan omdat ik een twijfelkont ben. Maar nu en over dit verhaal twijfel ik niet. 

Aanrader! 

Schildpad en ik

Daar kwam gisteren Saskia eventjes tussendoor. Maar nu weer terug naar Marit Törnqvist. 

Mijn man maakte deze foto. Hier is te zien waar ik enthousiast werd over het boek Schildpad en ik. Geschreven én geïllustreerd door Marit Törnqvist. Wat bijzonder toch hè, als je dat kan. 

Marit Törnqvist kwam ooit in New Orleans een man tegen die met een hele grote schildpad aan het wandelen was. Ze praatten en hij vertelde dat hij de schildpad kreeg toen die nog heel klein was en hij nog jong. Die man was ongerust, want schildpadden kunnen wel honderd worden en groeien en groeien en wat als hij niet meer door de deur zou kunnen. 

Nou, daar gaat dit boek over.

Dit jongetje zit bij opa op schoot. Het is de avond voor zijn vijfde verjaardag en als opa vraagt wat hij wil horen zegt hij: Over Schildpad. Hij wil altijd hetzelfde verhaal horen en opa vertelt.

Over hoe het begon met een piepklein schildpadje dat zijn beste vriend werd. Maar ja, dat groeien hè. Schildpad werd een blok aan zijn been. Hij wordt simpelweg te groot. Maar gelukkig is er een oom in het geboorteland van opa's opa en daar mag schildpad naar toe. Schildpad blijft en opa gaat weer terug.  Overzee. 

Tot de oom sterft. Wat nu. Opa moet weer terug naar dat warme land,  want wie moet er nu voor Schildpad zorgen. Gelukkig is daar een jonge vrouw. 'Iemand moest hem toch sla geven', zegt ze. 

Opa en zij worden verliefd op elkaar en gaan mét Schildpad weer terug

Ze trouwen, krijgen drie kinderen en zijn heel gelukkig met elkaar

Voor het eind van het verhaal moet je even heel goed naar de laatste plaat kijken en meer zeg ik daar niet van