Kaarten

 

Heb ik wel eens gezegd dat ik heel erg van kaarten hou? Om ze te versturen, maar ook om ze te krijgen. En ik hou van postzegels. Niet die blauwige met de koning, maar mooie kleine prentjes. Of met teksten, zoals op de franse postzegels hierboven.

In de envelop zat een kaart en die werd me gestuurd door Alet die in Frankrijk woont. 

Smullen! 

En om even bij het Frans te blijven, deze kaart kreeg ik van Marion. Daar zit ik dan echt hardop om te lachen en de kaart mag niet weg. 

Ja en dan heb ik het nog helemaal niet over de kerstkaarten gehad. Ik kreeg er veel , al wordt het de laatste jaren minder. Niet minder mooi, maar minder in aantal. Een derde deel was zelf gemaakt en die krijgen natuurlijk nog veel meer aandacht. Ik kan ze niet eens allemaal apart laten zien, maar er is er eentje die ik echt zo mooi vind. Dat is deze:

Kijk daar ligt het jaar 2023. Sowieso heel toepasselijk want in mijn geval zou je kunnen zeggen dat het een jaar was met breuk.  En nu ligt het jaar  in scherven. Als je de kaart opent, zie je dit:

Een echt scherfje, een scherfje geluk. Scherven brengen geluk. 

De kaart is gemaakt door een van mijn oudste vriendinnen, Laura. 

Vriendin van toen we allebei op kamers woonden tijdens onze opleiding in Middelburg. We zien elkaar een of twee keer per jaar en kletsen dan verder of we gisteren gestopt waren. 

Post(crossing)

Zo'n leuke kaart...
Gek genoeg uit Duitsland. Via Postcrossing.
Wel eens gehoord van Hinde rijwielen? Ik niet. Wel van Gazelle natuurlijk. Zou het echt zijn?
Wat heerlijk toch dat je gewoon even kunt googelen. Ik deed het en het is echt. In 1896 was er een fietsfabriek gevestigd in villa 'De Hinde' in Amsterdam. Of eigenlijk, toen, net buiten Amsterdam aan de Omval. De fabriek was geen lang bestaan beschoren, die ging failliet in 1900. 
Maar het affiche gemaakt door ontwerper en architect J. G. van Caspel is dus tot op de dag van vandaag bekend en geliefd. 

En dan in een ruk door, nog even over de adreszijde van een andere kaart. Een ouwetje al,  van Lilli uit Finland. Een kaart met een Inge Loök-postzegel. Ja, dat vind ik natuurlijk helemaal super. Ik zag de postzegel niet eerder.
Ook de tweede postzegel vind ik trouwens erg mooi.

De bijbehorende kaart, met de hoelahoepende dames ontving ik al eerder.
Tja, nu is het denk ik wel weer duidelijk waarom ik niet stop met Postcrossing.

Voor een koude dag

Nu mensen, ik kan me hier alleen maar bij aansluiten. Zorg dat je het lekker warm hebt en wachten dan maar.

(Kaartje verkregen via Postcrossing. Uit Finland! Daar weten ze wat kou is.)

Swap

Via Carolien deed ik mee aan een 'tel-tot-tien-ruil'. De bedoeling was dat je je partner-in-crime kaarten ging sturen. Eerst een kaart met een ding, mens, plant of dier. Dan met twee en zo door tot en met tien. Zelf kreeg je dan natuurlijk ook zulke kaarten terug.
Ik dacht dat het lastig zou worden, maar dat was het eigenlijk niet.
Ik werd gekoppeld aan Alice en dit zijn de tien kaarten die ik van haar ontving:

Ik vond alle kaarten leuk, maar de eerste vond ik echt heel mooi. Wat een topfoto

Ik heb er helemaal niet aan gedacht om de kaarten die ik zelf stuurde te scannen. Pas bij nummer tien dacht ik er aan

Alice, wat waren we snel hè. Er zijn nu nog steeds mensen bezig. Dankjewel voor de leuke ruil. En Carolien, jij ook bedankt natuurlijk.

Post

Eerst kwam er een kaart van Jolande. Totaal beschadigd en met de afzender doorgestreept.
Die beschadiging, tja, dat kan gebeuren. Meestal gaat het goed, maar er kan ook wel eens iets mis gaan, dat snap ik.
Dat de naam van de afzender met een dikke stift werd doorgestreept en de postzegel ook werd beschadigd, dát snap ik dan weer niet.

Hartstikke lief dat je aan me dacht, Jolande, op je verre reis, die ik uiteraard helemaal volgde op je blog. En wat een geluk dat het de Queen niet was.

Vervolgens kwam er post van Ageeth. Dat is altijd een cadeautje. Ageeth ging op vakantie en nam enig knip-en plakwerk mee. Dát is pas relaxen.

Superleuk natuurlijk. Ik vind die kaart mooi. Op de achterkant staat: 'Dat is nou een duif, denk ik'. Echt grappig.
Maar het mooist is wat Ageeth schrijft: 'Bedankt voor je fijne blogberichten. Ik vind onze gedeelde wereld erg leuk'.
Ik ook, Ageeth, ik ook!!!
Dat is mooi hé, dat 'onze gedeelde wereld'. 

En toen kwam er nog een kaart. Heel fijn, een Inge Loök kaart. Eentje die ik nog niet in mijn verzameling had:

Zo'n geweldige zomerse kaart van de twee oude dames, die leven op de manier zoals ik dat ook zou willen. En ook een herinnering aan deze prachtige zomer. Je hing je was op en kon die ook bijna meteen van de lijn halen.
En mag ik jullie er eventjes aan herinneren dat het nog steeds zomer is hoor, met vandaag mee nog zestien dagen!! (Met dat meteorologische gedoe van de meteorologische herfst,  heb ik niks te maken)
Dus ik zat te genieten van de kaart en keek niet meteen naar de afzender; ik dacht dat het een Postcrossingkaart was.
Maar dat was het niet: de afzender was C.  Veel groeten, C. Dat stond er.
En verder: 'Hoop dat je deze kaart nog niet hebt. Zo ja dan vast niet met een postzegel van Aland'. (Hier hoort zo'n rondje op de A).
Ik dacht eerst aan Zweden, maar ik twijfelde en die twijfel was terecht. Het is niet Zweden maar Finland. Waar Inge Loök vandaan komt.
En toen had ik een probleem want wie was C.??? Ik liet alle bekende C's de revue passeren, mijn man ook. Maar we kwamen er niet uit. De ons bekende C's waren niet naar Finland geweest. 
Gelukkig stond er ook nog: 'stuur als we thuis zijn nog een mailtje naar je'.
Daar keek ik dus dagelijks naar uit, maar er kwam niks.
Tot gisteren. Ik controleerde de ongewenste e-mail en daar was het hoor. Een mailtje van C., een bloglezer.  Zij heeft mij al eens een Roodkapje- kaart gestuurd, maar dat was al meer dan een jaar geleden.
Lieve C.,  dankjewel voor deze geweldige kaart!!

Het houdt maar niet op...

Het houdt maar niet op, met de Roodkapjekaarten.
Nu kreeg ik zomaar vier kaarten in een geweldig leuke envelop, van Astrid.
Ik ken haar niet, bij mijn weten heeft ze nog niet eerder op mijn blog gereageerd, maar ze kijkt wel.
En ze bedacht dat ze ooit eens een sprookjestentoonstelling had georganiseerd in de bieb, met van alles en nog wat over sprookjes. Deze kaarten vond ze bij het opruimen van een doos oud papier. En stuurde ze op.
Wat zijn ze leuk!!! Ik laat ze zien!

De eerste is echt zo'n schattig plaatje. Een geschrokken Roodkapje, een gemene wolf en dan die drie kleine kaboutertjes, waaronder een heel nieuwsgierig mannetje. Deze kaart werd verstuurd in 1968.
De tweede kaart vind ik heel bijzonder. Ik herken niets aan de tekening, qua stijl bedoel ik. Deze is niet verstuurd en op de achterkant staat alleen een stempel: kampactie, ons huis, afd. Raampoort.
En daar is dan wel weer wat over te vinden, hier.
De volgende kaart, nr. 3, maar in mijn verzameling nr. 156:

 Gestuurd aan Janneke en haar familie in Haarlem. In 1958, met een postzegel van 4 cent erop.

De laatste kaart is de oudste, gepost in 1934 op het Centraal Station in Amsterdam. Aan den Jongeheer Jan ( bijna onleesbaar)Dennendaal. Met een postzegel van anderhalve cent en de aanbeveling op het poststempel:  Steunt het Nationaal Crisiscomité

Dit heeft natuurlijk helemaal niets met Roodkapje te maken, maar ik houd  er van. Het crisiscomité. Dat hadden we volgens mij niet bij de laatste crisis.Gelukkig niet
Tenslotte laat ik ook de envelop zien, die is ook leuk! En zelf gemaakt.

Astrid, ik was en ben superblij met de kaarten die ik van je kreeg. Dankjewel!!!

Roodkapje

'Hmmm', dacht ik, 'wat is het stil aan het Roodkapjefront'.
Ik heb meer dan hondervijftig roodkapjekaarten, dus het zou ook niet gek zijn als het ophoudt.
Ik weet nog dat ik vijfentwintig een hoogtepunt vond en dacht dat het wel klaar zou zijn.
En net toen ik dat allemaal dacht, kwam er een superleuke roodkapjekaart. Van Bernardine. Zij is van het blog Beetje Bezig en ik 'ken' haar al heel lang.
Zij is van de letters en maakt de prachtigste letterdingen. Helaas schrijft ze nauwelijks meer op haar blog. Maar wel op instagram. En ze is echt goed hoor.
Enfin ze stuurde me deze kaart (en ze schrijft erbij dat ze van mijn blog geniet). Nou, mijn dag kon niet meer stuk. Heel erg bedankt, Bernardine

Kaarten

Via Postcrossing, ontving ik het kleinste kaartje ooit. Uit Rusland.
Het is niet een afgeknipt kaartje of zo, of een deel van een grotere. Het is een echte kaart

De afmeting is 10,5 x 6,5.
Toch een wonder dat zo'n kaart aankomt en niet ergens tussen is gezakt. Zo'n kaart, daar word ik blij van.

En dan nu maar hopen dat jullie ook blij worden.
Want ik kreeg tamelijk veel oplossingen voor 'het spreekwoord'. 
En dus ga ik een paar kaarten versturen.
Eerst maar eens de oplossing. Die is nogal discutabel hoor. Maar 'over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd!

Er waren drie oplossingen
1. De beste stuurlui staan aan wal.  Tja, dat is gewoon goed bedacht. Maar... 't was hem niet.
2. Achter het net vissen. Dát was hem. En wel omdat de foto van Emmy Andriesse, die ik gebruikte, een titel had en die titel was: Achter het net vissen.
3. Daar was er maar eentje van. Die kwam van Sjoerd en luidde: Wie 's nachts uit vissen gaat, moet overdag zijn netten drogen. 
Hoewel niet goed, vond ik dat de leukste. Ik kende het spreekwoord niet.

Dus Sjoerd krijgt zeker een kaart. Vanwege de originaliteit.  Sterker nog, die is al onderweg.
Ik wil ook graag een kaart sturen aan Bea. Ha, ik weet precies waar je woont, Bea en als ik in Groede was kwam ik de kaart in je bus doen. Maar helaas... Dus wil je me je adres mailen?
En Inge, ook van jou heb ik geen adres. Dus jouw adres ook graag even mailen. Dan komt de kaart er aan. 
Mijn mail: bettievdgriend@hotmail.com.

Bedankt voor het meedoen en wie weet verzin ik er nog wel eens eentje.

Paaskaart

Een kaart, precies honderd jaar geleden verstuurd, april 1918.

Verstuurd omdat iemand paasgroeten wilde doen aan...?

Een familielid, een vriend... we zulllen het niet weten.

Wat wel zeker is, is dat ik jullie ook Easter greetings wil zenden.

En ik wens jullie een mooi lang Paasweekend.

Bij dezen:

Ps: Ik vond deze kaart op de Noordermarkt in Amsterdam. En oh wat zou ik graag weten wie de geadresseerde was en wie de afzender. En hoe de kaart vanuit Maine in Amsterdam terecht kwam.

Roodkapje

Verbaasd ben ik niet meer. Nee niet meer verbaasd dat er weer een nieuw Roodkapje opduikt . Wel blij. Dit is nummer 140
Verder werd ik verrast door Mrs. T. van het blog Triltaal. Klik
Zij stuurde mij ook een Roodkapje. Ze dacht dat ik haar al had, maar dat was toch echt niet het geval. Ik vind het ook een bijzondere kaart. Anders dan de meeste kaarten. Erg leuk, Mrs. T. Dank voor nr. 141

Zo grappig: Emie stuurde mij een dag later precies  dezelfde kaart. superlief, Emie. En ik weet er wel raad mee hoor. Ik ken iemand die ook Roodkapjekaarten verzamelt. En ik denk wel dat zij haar ook leuk vindt!
Dan nog nr. 142. Haar kreeg ik via Postcrossing van Tatiana uit Oekraine.

Tenslotte was daar de kaart die ik kreeg van Lot. Echt een ouwetje hoor en dat maakt het toch bijzonder. Te bedenken dat er al heel lang Roodkapjekaarten zijn en worden verstuurd. En nu nog steeds!
Lot, heel erg bedankt!

Toch weer een paar nieuwe

Toch weer een heel aantal nieuwe Roodkapjes. Al is niet in alle gevallen duidelijk dat het hier een Roodkapje betreft. Het meisje met het rode mutsje aan de telefoon bijvoorbeeld... Maar schattig is ze wel 

De kaart hier recht boven, vind ik een van de leukste. Niet gedateerd, maar ik gok eind jaren zestig.

Deze is twijfelachtig hoor:

Ludwig Knaus, de schilder noemde het doek 'Meisje in een weiland'.  Toch vind ik haar een echt Roodkapje. En dat weiland zou best een open plek in een bos kunnen zijn. Toch?

En tenslotte nog deze, nr. 139, echt een ouwetje, al weet ik niet uit welk jaar

Roodkapje

Nog even op de valreep een Roodkapje- update. Dit is nummer 130.
Carolien stuurde mij een geweldige kaart: een Kerstroodkapje. Daar ben ik dan superblij mee.

Ik kocht er zelf ook eentje, een ouwetje. Uit 1949. Gewoonlijk koop ik de kaarten niet zelf. Maar soms moet het gewoon. Hier was natuurlijk maar een exemplaar van te koop.

Maar van de laatste kaart, waren er twee. Dus die kocht ik ook alle twee. En Carolien, je mag drie keer raden voor wie de tweede is.
Dit is nummer 132. En  ik ben heel erg benieuwd wat het nieuwe jaar me gaat brengen. Op Roodkapjegebied!

En natuurlijk ook op allerlei ander gebied. Het wordt een spannend jaartje, dát is wel zeker.
Veel plezier allemaal, vanavond!

Beetje Bezig

Bernardine was weer eens een beetje bezig. Nou ja, volgens mij is ze dat altijd hoor, maar nu maakte ze Sinterklaaskaarten

Ze maakte ze voor eigen gebruik, maar werd betrapt door een jong en gelovig kind en kon de kaarten dus niet meer gebruiken.
Toen wilde ze ze weggeven en zie , ik was een van de gelukkigen.
Er kwam gisteren een prachtig verpakte envelop door de brievenbus en je ziet meteen dat Bernardine bezig is met letters en schrijven. Zo'n pakje alleen is al een cadeautje:

Jammer dat de post meende er een sticker op te moeten plakken. Waarom in 's hemelsnaam, het was toch volkomen duidelijk?
Zie je trouwens die Sinterklaaspostzegel?  Wat is die ook leuk hè.

Voor de kaarten gebruikte Bernardine cadeaupapier. En natuurlijk haar superletters.
Ik probeer het ook wel eens, ik kan best goed schrijven als ik wil.
Maar dit is toch geheel andere speculaas.
Ik 'ken' Bernardine al heel lang. Ooit ruilden we een ATC. Die van haar heb ik nog steeds, het was toen al een letter, de B.
Later bestelde ik voor Odin een leuk rompertje. Zijn naam stond er op en Made By en dan de namen van Odins ouders. Ook dat was echt superleuk.
Bij de kaarten zaten ook nog labels. Heel simpel, een label met een sticker, maar je moet maar op het idee komen.
Nou, een beetje reclame maken mag natuurlijk gerust, dus hier onder zie je waar je Bernardine kunt vinden!

Dankjewel, Bernardine. Ik ben er blij mee!

The Queen (and Little Red Riding Hood)

Ik kreeg weer een kaart van Jolande. Een kaart van mijn favoriete Queen. Jolande was weer eens in London. Zij is er echt zo vaak. Ik ben gewoon een beetje jaloers.
Jolandes verblijf daar werd enigszins verpest, schrijft ze,  doordat ze ook dingen moest doen die ze minder leuk vindt, zoals het zoeken naar een kaart van T. Q.
Jolande, je bent echt geweldig dat je dat voor me doet.
En deze kaart is ook geweldig. Wat je zegt: Her Majesty staat er zelfs twee keer op. Je kunt nooit genoeg van haar hebben.
En dat ze ook nog in de Roodkapje-serie past, 'Roodkapje 80 jaar later', hahaha, die opmerking vergeef ik je graag.
Super bedankt weer hè.
En dan kwam er ook nog een geweldige kaart van Carolien. Zij verzamelt ook Roodkapjekaarten. Deze kocht ze voor zich zelf en meteen ook maar eentje voor mij. En het is ook nog eens een hele leuke kaart.

 'Vandaag heeft ze gelukkig nog geen groen aan',  schrijft Carolien, 'anders hadden we niks aan 't  kaartje'.
Carolien, ik ben  blij met de kaart. Ontzettend bedankt hoor!

Het gaat maar door

Het gáát maar door.
Van deze kaart (me opgestuurd door Mariana uit Brazilië),  had ik eerst niet eens door dat het een Roodkapjekaart was. Ik zag het pas toen ik de tekst ging googelen.
'Dus je bent mooi, wees wijs. Wolven kunnen op de loer liggen in alle vormen'.
Zoiets!
Ik vind de kaart echt een hoogtepunt in mijn Roodkapjeverzameling.Dit was nummer 123.

En Jolande stuurde mij een kaart uit/van de Efteling. Ze schrijft dat het huisje van Roodkapje en Roodkapje zelf daar helemaal zijn opgeknapt en denkt dat deze kaart daarna is gemaakt.
Dat zal best zo zijn, want ik was er vorig jaar nog en toen heb ik de kaart niet gezien.
Terwijl ik er natuurlijk altijd op let.
Het is weer super, Jolande. Ik ben hartstikke blij met Roodkapje 124. En ik blijf voor jou zoeken hoor, al raak ik nogal gefrustreerd door het gebrek aan Assepoester-kaarten.

Eergisteren ontving ik een mailtje van Carine. Ze schrijft dat ze me al een tijdje volgt, dat ze mijn blog leuk vindt én dat ze nog een Roodkapjekaart heeft, die ik niet heb. Zo leuk.
Ik stuurde mijn adres en gisteren lag de Roodkapjekaart al in de bus.

Het is een kaart die in een mapje zat, samen met twee andere sprookjeskaarten uit de Efteling.
Die kaarten kreeg ik er zomaar bij. Een kaart van een draakje én een Assepoester.
'Voor de andere kaarten heb je vast ook wel een bestemming', schrijft Carine er bij.
En ja hoor dat klopt, die héb ik.
Het draakje gaat naar Anna, die kreeg een drakenboek tijdens de Kinderboekenweek en was daarvoor ook al met draken bezig in haar hoofd.
Wie de Assepoesterkaart krijgt? Nou daar moest ik echt heel lang over nadenken. Wie zou dat nou toch kunnen zijn, hahaha.

Kijk dit zijn de bijbehorende postzegels uit dat mapje. Ze zijn uit 2010. Toen was ik denk ik net nog niet begonnen met mijn verzameling.
Deze postzegels kreeg ik er ook nog eens bij  bij van Carine. Echt heel erg leuk.
Je kunt aan de postzegels zien hoe de andere kaarten er uit zien.

Dit was Roodkapje 125. Carine, heel erg bedankt. Het was echt een verrassing.
Niet alleen ben ik blij met de kaarten en de postzegels, maar ook met het mooie gebaar. Van zowel Jolande als Carine!!!

117 en 118

Weer kreeg ik een Roodkapje-kaart, nr. 117.
En ik vind het nog net zo leuk als toen ik de allereerste zag.
Dit Roodkapje kreeg ik van Marlies.
Vanwege de tekst op de voorkant, schrijft ze: 'voor alle dagen die verjaard zijn en voor de dagen die komen'.
Ik ken Marlies helemaal niet, maar ze volgt mijn blog, vond deze kaart en dacht aan mij.
Wat is dat toch geweldig leuk. Marlies, ik ben er superblij mee, dankjewel!
Ps. Misschien zie ik je op de weversmarkt, ik zal naar je uitkijken. 

 Ik had het stukje net geschreven en daar kwam al weer een Roodkapje.
Van Toos deze keer. Nummer 118 dus.
Toos was 'In de weer',  zeg maar.
Ze bezocht een kleine tentoonstelling over het werk van Fiep Westendorp en zag een 'reclame'kaart.
Ze zag op mijn blog dat er al twee Fiepkaarten staan, maar dat deze net weer iets anders is.
'Dus misschien toch weer een voor je verzameling. En zo niet, dan heb je toch de hartelijke groeten'.
Nou, Toos, ze past zeker in mijn verzameling. Hartelijk dank en de groeten terug.

Een olifant in Manchester

'The Disputed Toll' zo heet het schilderij dat op deze kaart staat afgebeeld. Een kaart die ik kreeg via Postcrossing, natuurlijk. Van Remy, uit Engeland.
De schilder is Heywood Hardy en het doek hangt in Manchester en werd rond 1875 gemaakt.
Tot zover de achterkant.
Maar ja, het was mij nog niet helemaal duidelijk dus ik googelde maar eens even.

De olifant heet Maharajah en was in Edingburg gekocht, met het doel hem in een soort dierentuin te plaatsen in Manchester.
Het vervoer van de olifant zou per trein gaan. Maar Maharajah had daar geen zin in en verwoestte het hele treinstel.
Zijn begeleider besloot daarom het hele stuk (200 mijl) te gaan lopen.
Toen ze bij een tolweg aankwamen, werd er wat geruzied over het te betalen bedrag. Ja zo vaak liep daar geen olifant natuurlijk, dus dat bedrag was niet zo duidelijk vastgesteld.
Maar ook nu kreeg Maharajah  er genoeg van, haalde eens even diep adem en trok het hele tolhek er uit. Daar gingen ze weer...

Ik vond er eerst niet veel aan, aan die kaart.  Maar toen ik het verhaaltje erbij had gevonden, vond ik het toch een leuke kaart.
Leve Postcrossing!

Niet alleen via Postcrossing ontving ik een mooie kaart. Ik kreeg er ook eentje van Jolande. 
Een prachtige, roze Queen Elizabeth II. Een echte Andy Warhol, uit 1985.
Jolande kocht de kaart in de National Portrait Gallery, want ze was weer eens in London, haha.
Wij delen de liefde voor London, Jolande en ik.  Maar niet die voor de Queen.
Jolande schrijft dat als ik de kaart al heb, dat ik hem dan kan verknippen tot  atc's of zo en dat haar dat sowieso het beste lijkt wat ik met deze kaart kan doen.
Wat vreselijk hè. No Way dat ik Her Majesty verknip natuurlijk.

Maar dankjewel, Jolanda. Ze is zeer fraai!!!!