Nomen est Omen

 Emie stuurde deze al eerder, maar ik had hem helemaal gemist. Dus nu als eerste: dhr Ron Werkman

En Leo (van Els) zag deze : 

Het werk rond de pijlers van de HSL-brug is hard nodig, want door de stroming in het Hollandsch Diep is er veel zand weggespoeld rondom de steunpilaren en zijn enorme kuilen ontstaan. "De grootste was 45 meter breed, 135 meter lang en 12 meter diep", vertelt ProRail-projectmanager Boedi Diepersloot aan RTV Dordrecht)

Vervolgens stuurde Esther (ja echt, dezelfde Esther van al die gezichtjes): 

En deze, ook van Esther:

Jeanette van Hip en Kleurig stuitte lezend in de krant op Simon Visscher, ontwikkelaar van vegan vis (Vegan Fisherman).

Toen ik op zoek ging naar een afbeelding van deze Vegan Fisherman, ging ik er ook wat over lezen. Best interessant eigenlijk. Daarom geen plaatje maar een link: klik

En tenslotte nog eentje van Ger van de Hoorn des Overvloeds. Eigenlijk gevonden door haar dochter. Dus allebei hartelijk dank.

Allemáál hartelijk dank. Zelf vind ik er al heel lang niet een meer. Dus ik ben blij met jullie! En voor wie er nog wél een ziet: bettievdgriend@hotmail.com

Filmtijd

Op de voorkant van de Filmkrant staat: The Drama, een sterke Gringe Romkom. 

Tja dat staat er, maar dan heb ik daar nog geen beeld bij.  Toen ik echter de trailer zag die vooraf gaat aan een andere film, dacht ik: die film wil ik zien. En zo geschiedde.

De film gaat over een jong stel, Emma en Charlie,  dat wil gaan trouwen. 

Hun eerste ontmoeting krijgen we ook te zien en dat is heel vertederend en lief. Maar in de aanloop naar de bruiloft verandert dat als op een avond met drank en vrienden, de vraag moet worden beantwoord wat hun grootste geheim is, het ergste wat ze in hun leven hebben gedaan. 

Het antwoord van Emma zorgt voor narigheid. Want je kunt je geheim wel prijsgeven, maar hoe gaan partners en vrienden daarmee om.

De vragen die de film oproept zijn dan wel duidelijk. Hoe zou je er zelf mee omgaan en wat wil je eigenlijk weten van de ander. 

De term romkom, romantische komedie begrijp ik na afloop van de boeiende film nog steeds niet

De hoodrolspelers Zendaya en Robert Pattinson kende ik helemaal niet, maar ik ga ze onthouden want ik vond ze steengoed. 

Het was echt filmtijd hier,  want ik zag er nog twee. Deze drie films zouden niet meer van elkaar kunnen verschillen dan ze doen en dat maakt het nou juist zo leuk. 

Whispers in the Woods is een prachtige, rustige natuurfilm. Eigenlijk ben ik daar te ongeduldig voor en zou ik heel goed in slaap kunnen vallen. Maar ik vond hem prachtig en heb niet geslapen. Ik kan er niet veel van vertellen. 'Gewoon' mooie beelden van de natuur. Vogels, herten, een lynx. Planten,bloemen. Gefilmd met bewonderenswaardig geduld en doorzettingsvermogen, dat kan niet anders. In de Vogezen en de Jura.  Met een mooi verhaal om het bij elkaar te brengen. 

De film I Swear gaat over een man met het syndroom van Gilles de la Tourette. Een aandoening waar ik voor het eerst mee kennis maakte door het programma van Sonja Barend. Zij liet iemand aan het woord die  het syndroom had en dat maakte diepe indruk. De volgende dag had iedereen het er over.

Deze film is gebaseerd op het leven van John Davidson die ook lijdt aan de ziekte en aanvankelijk ook echt lijdt. Hij heeft tics, hij spuugt, vloekt en scheldt. Daar heeft hij geen enkele controle over. 

Het ziet er niet best uit, maar dan krijgt hij hulp en zelfvertrouwen. Hij ontwikkelt zich en gaat strijden om de bewustwording te vergroten. Uiteindelijk krijgt hij een MBE van de Queen. 

In de film is dat de openingsscene en die is nogal spectaculair. 

Van de drie films vond ik I Swear de beste. Maar ze waren alle drie het aanzien meer dan waard!

Museum Staal en een Hoofdige Boer

Toen we terugfietsten uit Zutphen, kwamen we langs dit restaurant. In Almen, in de Dorpsstraat.  We hadden trek gekregen en wilden hier wel wat eten. 

Eerst maar eens even informeren  waar die naam vandaan komt: De Hoofdige Boer. 

Nou, dat werd me haarfijn uitgelegd. Hoofdig betekent zoiets als koppig en de naam is gekozen omdat de dichter Staring een gedicht schreef met deze titel. 

Hij noemde het  'De Hoofdige Boer, Ene Zutphense Vertelling'. 

Staring kende ik nog van naam, van de middelbare school. Ik dacht een dichter uit de romantiek. Ik kon hem ongeveer plaatsen in de tijd. 

Maar het verhaal werd me verteld. Best leuk eigenlijk. 

In Almen woont een boer, genaamd Stuggink. En in Almen staat ook een kerk. Daar begint het gedicht mee: 

Elk weet waar 't Almensch Kerkje staat, 

En kent de laan die derwaart gaat. 

De mensen die naar de kerk wilden moesten door een modderige rivier om er te komen. 

Nat werden ze en vies en ziek en daar werd iets op gevonden: een brug! 

En het was nog wel de dominee zelf die dat bedacht. 

Nou, iedereen gelukkig! Eh...iedereen? 

Nee, bíjna iedereen,  want boer Stuggink weigerde de brug te gebruiken en bleef gewoon door het water waden. 

Desgevraagd zei deze boer: 

'Onze ouders hebben het nooit gedaan; 

zij gingen waar nu Stuggink gaat,  

Eeuw in eeuw uit, de modderstraat. 

Al weten wij de reden niet, 

't Is vast op goeden grond geschied; 

En hebt gij hier een brug gemaakt, 

Zoo hebt ge uw' ouders eer geraakt!

Bouwt gij een brug om droog te gaan? 

Ik kom er ook, met laarzen aan! 

Traditie versus vooruitgang. 

Dit alles in veertien coupletten die ik na afloop van het etentje op papier  mee kreeg. 

De volgende dag zag ik het gedicht in boekvorm in het museum. 

Huh, een museum, in Almen? 

Jazeker en dat was net een dag eerder, met een nieuwe tentoonstelling, geopend. En nog wel door Matthijs van Nieuwkerk die in Almen woont en ook meewerkte. Wij waren de eerste bezoekers. 

Het museum heet Museum Staal, een samentrekking van Staring en Almen. Een goeie naam, want dat is precies waar het over gaat: Staring en Almen

Dit alles kwam totaal onverwacht op ons pad. Ik had zelfs nog nooit van Almen gehoord, dus ook niet van dat museum. Maar ja, als je er nou toch bent...

Waarom we in de Achterhoek waren

We gingen dus naar Almen, maar daar ging het helemaal niet om. Niet om Almen. We kozen gewoon een gebied dat we niet heel goed kennen.  Het had ook Lutjebroek kunnen zijn of... Het ging er alleen maar om dat we niet thuis waren dat weekend. Dat zit zo: 

Onze oudste zoon en schoondochter dachten er over na om misschien ons huis te kopen als wij naar Amsterdam verhuizen. 

Dat zouden mijn man en ik fantastisch vinden om meerdere redenen. 

Een van die redenen is bijvoorbeeld dat zij nu in Den Haag wonen met onze kleinzoons. Voor ons is Hoorn, als we eenmaal in Amsterdam wonen, natuurlijk heel makkelijk te bereiken en dat geldt andersom ook. We zouden onze kleinzoons vaker kunnen zien. En onze kinderen ook. 

Een ander voordeel is dat ons huis niet heel bijzonder is, gewoon een rijtjeshuis. Met een kleine, leuke tuin en een schuur.  Maar... en dat lieten de taxateurs niet onbenoemd, we hebben heel veel opbergruimte. 

Het gezin van onze zoon woont nu op een heerlijke plek, maar het is er ontzettend klein. De ruimte in ons huis zou voor hen heel fijn zijn en voor ons ook. 

Wij kunnen heel wat spullen voor ze laten staan. Tuingereedschap bijvoorbeeld en een sjoelbak, zijn willekeurige voorbeelden. 

Tuingereedschap zullen we nooit meer nodig hebben en voor andere dingen zoals die sjoelbak is ons nieuwe appartement echt te klein.

Er zijn nog meer voordelen hoor en uiteraard ook nadelen. Zoals dat zij met z'n vieren goed gewend en geworteld zijn in Den Haag. En dat ze allebei een andere baan moeten vinden, dat de kinderen van school moeten veranderen...

Enfin, ze kennen ons huis natuurlijk. Maar... als zij hier zijn, zijn wij er altijd bij.  

Daarom brachten we dit weekend door in Almen en zij, zonder ons, in ons huis in Hoorn. 

Ze keken met een andere en nieuwe blik naar het huis en naar de omgeving.

Natuurlijk kenden ze die. Onze zoon heeft hier gewoond tot hij ging studeren. Onze schoondochter heeft ook nog een poosje bij ons gewoond toen zij voor haar werk hier in de buurt moest zijn. 

Maar toch was het anders.  

Ze hadden gezegd dat ze ons, als we terug waren uit Almen, zouden laten weten hoe ze er over dachten. En dat deden ze. 

Er werd afgeteld en bij nul zeiden ze alle vier tegelijk JA ! (De jongens zeiden half ja en half nee en dat was vanwege hun vriendjes).

En zo hadden wij dus een leuk weekend in de Achterhoek en eindigden we thuis met een glas lekkere Bubbel(tjes). Samen met een Horinees en met misschien wel drie toekomstige Hoornaren.  

Het principebesluit is genomen en meer is het ook niet. Er kan nog van alles veranderen, daar zijn we ons zeker wel van bewust! 

Maar toch... superfijn!

Tekenen van lente in de Achterhoek

 Nou en dan was het ook nog eens lente daar in de Achterhoek. Kijk zelf maar, het was er zo mooi... Gewoon vlak voor het hotel was dit, of eigenlijk er achter:

Mijn man deed de gordijnen open toen we net binnen waren, keek uit het raam en zei: 'daar zit een nest'. Maar ik was druk bezig alles neer te zetten, want dat doe ik altijd, tandpasta in de badkamer en mijn boek naast mijn bed, dat soort dingen en ik keek niet.

De volgende morgen keek ik wel en zag inderdaad een nest. Geen beweging te zien. Maar een paar minuten later wel hoor, yes... een ooievaar!

De foto's zijn dus vanachter het raam gemaakt. En het is maar goed dat ik nog niet wist dat er zelfs twee zaten, want anders was ik daar veel te lang blijven teuten. Dus toen deze wegvloog, gingen wij er zelf ook weer vandoor

Verder zagen we op een van onze fietstochten velden vol met deze prachtige bloemetjes. Die zie je hier bij ons niet, tenminste ik niet, dus ik moest het opzoeken. Het zijn bosanemonen:

En dan nog het laatste teken van lente:  dat was het feit dat het mogelijk was op een terras te zitten. Het was nog wel koud, maar de laatste ochtend zaten we dan toch heerlijk in het zonnetje en werden verwend:

Dat gebeurt hier vaker, dat je koffie drinkt en er dan zo'n leuk klein glaasje bij krijgt met daarin slagroom en iets van drank. In dit geval was het advocaat. 

Misschien zijn er delen van ons land waar je dit krijgt, maar vaak is dat niet. Wel dus in de Achterhoek. Ik herinner het me van een eerder bezoek aan Zutphen, in een andere zaak. Ik herinner het me van Doesburg  En in dit hotel Ehzerwold ook.  Ook in Vlaanderen krijg je het soms. 

Ik drink nog niet zo lang koffie en nam vroeger altijd thee en daarbij krijg je dat dan weer niet. 

Dus ik was altijd enigszins jaloers op mijn eigen koffiedrinker die, dat moet ik zeggen, soms zijn glaasje aan mij afstond.

Dit terzijde, ik vind het zo'n leuke gewoonte. Je bestelt het niet hè, je krijgt het er gewoon bij. 

We hebben nog veel meer gezien en beleefd, daar ga ik vast nog wel verder over bloggen. Maar nu heb ik nog steeds niet verteld waarom we daar waren, In Almen. 

Dat zal ik morgen doen. Beloofd!

Moeder en kind

 

Deze mural, ja het is echt een mural, zag ik in de kerk waar ik het gisteren ook al over had: De Walburgiskerk in Zutphen. Prachtig vond ik deze.

Maar ja, ik was al in die Librije geweest en er was nog zoveel meer moois te zien in die kerk. Ook veel meer op de muur.  

Ik dacht doe maar rustig aan, we gaan nog wel eens naar Zutphen. En dan ga ik alleen maar naar de murals in de kerk kijken. 

En terwijl ik dit blogje zat te maken moest ik ineens denken aan een andere moeder en kindmural.  

Eentje die ik in 2025 zag in London en hier nog niet eerder heb laten zien. Eentje van een kunstenares genaamd Elle. 

En zo was het ineens een thema geworden. Een thema dat ik link aan Sami's Colourful World. 

De Librije

Een paar keer vertelde ik aan mensen waar we waren het Paasweekend.

'En dan waren we ook nog naar de Librije' zei ik dan, 'ken je die?' 

En allemaal reageerden ze hetzelfde: 

'Ja natuurlijk', was het antwoord, 'dat is toch dat restaurant in Zwolle, de eigenaar is nog niet zo lang geleden  overleden, kom hoe heet hij ook al weer? Zijn jullie daar geweest?'

Heel grappig, want ik was niet in díe Librije, ik was in Zutphen in de Librije en dat is geen restaurant. 

De Librije in Zutphen is een openbare leeszaal. Maar dan wel een openbare leeszaal uit 1564. 

Déze Librije bevindt zich in een speciaal gebouwd deel van de Walburgiskerk in Zutphen. Ik was eerder in Zutphen, het is een erg leuke stad vinden wij. 

Ik was ook eerder in de Walburgiskerk. Maar nooit in de Librije, heel raar, want het is echt bijzonder. 't Is dat mijn vriendin M. er enthousiast over vertelde en dat ik me dat onderweg naar Almen herinnerde en keek of het open was op deze dag

Het wordt ook wel kettingbibliotheek genoemd. En je ziet wel waarom. De boeken liggen echt aan de ketting. 

Je mag er niet zo maar naar binnen, je mag er alleen kijken onder leiding van een gids. En wij troffen een leuke gids. We mochten natuurlijk niet aan de boeken komen en ze hield alles goed in de gaten, maar ze vertelde dat een keer per jaar de gidsen één boek mogen openen. Dat vond ik zo leuk. Enfin, onze gids was arts geweest en zij opende dus een medisch boek. En waar ze het opende ging het over morfine en cannabis. 

Ik vond het echt schitterend allemaal. 

Als je dat zou willen, kun je er hier nog veel meer over lezen,  klik.

Dit vond ik erg leuk, in een vitrine lag dit boekje. Het is een schoolboekje. En dat scholieren zich toen ook verveelden is wel duidelijk. Dit kind heeft alle O's dicht zitten maken en er vogeltjes bijgetekend!

En tenslotte: als je kijkt naar de vierde foto, zie je op de zuilen figuurtjes afgebeeld. En daarvan zie je er hier een paar duidelijker.

Dat blote vrouwtje linksboven is wel bijzonder. De gids noemde wat verschillende mogelijkheden over de betekenis en ik heb ook nog een tijd zitten zoeken thuis, maar echt duidelijk werd het niet. Er zijn verschillende meningen. 

De vrouw linksonder die is wel bekend. Dat is Walburga, de heilige naar wie de kerk is genoemd en zij wordt altijd afgebeeld met staf, boek en kroon. 

Lachende huizen

 

Lang geleden, schreef Miep Racké-Noordijk als columniste van Libelle,  stukjes over van alles en nog wat. Vaak herkenbaar, met humor en goed geschreven. Dat deed ze onder pseudoniem, Sheherazade was dat. Mijn moeder genoot er van en ik ook. 

Het waren stukjes die ze schreef. 'Columns',  dat woord was nog niet in gebruik. Stukjes dus en die noemde ze Cocktails. 

Weer later ging ze boeken schrijven en die las ik denk ik allemaal. Dat deed ze weer onder een ander pseudoniem, nl Maria Oomkens. Miep Racké overleed in 2003. 

Van een van die boeken zie je hiernaast het omslag. Het ging erover dat ze vanuit een drukke stad in het westen des lands ging verhuizen naar De Achterhoek. 

Nogal een onderneming natuurlijk, maar ze kocht een huis,  als ik me goed herinner in Barchem en schreef daar over: Het huis dat lachte. 

En nu ik een paar dagen in de Achterhoek was, zag ik een heleboel lachende huizen. Bijna allemaal. 

Zo leuk en gezellig om te zien. Het hoort echt in deze omgeving. Ik zag er ook gezichtjes in, lachende gezichtjes en erg aantrekkelijk. 

Het hele landschap is anders in de Achterhoek, mooi en anders. Maar die huizen/boerderijen vielen me als eerste op. 

En dat men niet achter loopt in de Achterhoek, dat zag ik ook, o.a. aan deze advertentie:

Zien jullie ook wat mij opviel? Mijn man zag het niet!

Paasvuur

We hadden de fietsen mee naar Almen en toen we de eerste dag onderweg waren naar Zutphen, zagen we dit al:

Oh ja, dat was waar ook. Paasvuur! Dat zie je zowat ieder jaar even op het journaal. 

En je hoort dat er behoorlijk wat kritiek op is, vanwege de stikstof en de kosten. Er zijn ook veel strengere regels gekomen. 

Zelf woonde ik nooit in een omgeving waar een Paasvuur wordt gehouden. Paasvuren zijn vooral in het oosten en noorden des lands. 

Ik houd erg van tradities en folklore en dit is heel oud, dit gebeuren gaat terug tot de Germanen. Dus we besloten gewoon te gaan kijken.  

(En dat terwijl ik thuis onze houthaard nauwelijks meer aan durf te doen en dan nog alleen als het RIVM het niet expliciet afkeurt via de Stookwijzer). 

Ik vond het mooi hoor. De mensen verzamelden zich bij de kerk van Almen om daar een fakkel te kopen en precies om half negen gaf een trommelaar een harde klap op zijn trom en zette de muziek zich in beweging,  gevolgd door de deelnemers.

Toen idereen er zo'n beetje was,  werd er afgeteld en begon de fik. En dat was een prachtig gezicht. 

Ja het stonk, want het waaide best hard. Ik kon de volgende dag in het hotel ruiken wie er bij het vuur was geweest. Maar het was ook mooi dus. 

Die volgende dag fietsten we er weer langs, om een uur of twaalf. Toen was er nog steeds veel rook. En vlammen ook trouwens. 

Landgoed Ehzerwold.

Wij waren het Paasweekend niet thuis. We waren in Almen, op Landgoed Ehzerwold. Dat ligt in de Achterhoek. 

Wat je op de eerste foto ziet is tegenwoordig een restaurant en een conferentie/vergaderplek. 

Het is ook een hotel, maar de hotelkamers zijn apart in twee gebouwen. Zo'n gebouw zie je op de tweede foto, die met het dambord. Wij logeerden in dat gedeelte van het hotel.

Ja, dat is het dus nu, een hotel, maar ooit was dit een ziekenhuis. Het P. W. Janssen Ziekenhuis.

En ik las dat dit ziekenhuis gesticht werd door dit echtpaar:

Clara Elisabeth Janssen en haar man P.L. van der Harst. Ik vond het bijzonder dat het ziekenhuis, in 1908 (!), genoemd werd naar de vrouw. 

Maar ik was te snel meet die conclusie,  want de initialen kloppen helemaal niet. 

Het ziekenhuis is niet naar Clara Janssen genoemd, maar naar haar vader, een rijke filantroop. 

Zijn dochter Clara was een rijke erfgename die,  in navolging van haar vader,  graag goed wilde doen. 

Enfin, het werd dus een particulier ziekenhuis met Clara's man als geneesheer-directeur, met 25 bedden en gespecialiseerd in homeopathie. 

Maar het liep niet zo goed, het werd zelfs Clara te duur en zij en haar man deden het bijna gratis over aan de gemeente Amsterdam die het ging inrichten en gebruiken als sanatorium. 

(En dan te weten dat Clara's vader rijk geworden was in de tabaksindustrie). 

De voorwaarde was dat de naam zou blijven (be)staan.  En dat is gelukt. Binnen konden we rondkijken en we snapten hoe mooi het geweest moet zijn als ziekenhuis en sanatorium.

We hadden een mooi verblijf in Almen (waar ik tot voor kort geloof ik nog nooit van had gehoord hoor) en er valt nog meer over te vertellen. Ook de reden dát we er waren is interessant. Maar voor nu is het genoeg. Wordt vervolgd.