Een verrassing langs de Thames

Als altijd gingen we op weg naar Tate Modern. Normaal doen we dat om kunst te kijken natuurlijk, maar daar zat Odin niet op te wachten. We gingen dus alleen voor het gebouw en dan speciaal de bovenste verdiepingen, omdat je daar een fraai uitzicht hebt. 

Zoals ik zei dat doen we eigenlijk altijd. 

Toch zag ik nu voor het eerst een trapje rechts naast de Millenniumbrug. Dat is de brug waar je over loopt als je vanaf de St Pauls komt.  

Een trapje naar het strandje daar. Ja daar gaan we dan natuurlijk op. Er zat een meneer te schilderen op dat trapje en die wilden we niet storen, maar we konden er net langs.

We hadden naar beide kanten ineens een heel ander uitzicht. Kleine mensjes op de brug. The Shard.

Erg leuk natuurlijk.

Ik heb het hier al eens eerder over  Mudlarks gehad. En Odin had ik er net over verteld. Mudlarks, mensen die een vergunning hebben gekocht om te mogen zoeken en speuren naar dat wat de Theems aan land spuugt. En dat is veel! 

Dus hij ging onmiddellijk op zoek. 

We liepen daar lekker, het was er wonderlijk genoeg heel stil, geen stadsgeluiden. Odin vond een iets, ik vond een gezichtje:

En toen was daar ineens een Mudlark. We hadden een heel leuk gesprek. 

Zij vertelde dat ze laatst echt een museumwaardige kandelaar had gevonden. Er waren op dat moment vier mensen aan het zoeken. Maar zij had geluk. Ze stond net op de plek waar met een grote golf,  veroorzaakt door een Uberboat, iets aanspoelde. 

En ze gaf me haar Instagramadres waar ze alles altijd op zet wat ze vindt. 

Ook nu had ze iets gevonden, een pijpekop, en ze dacht hem te kunnen dateren op zo rond 1800.

En... die wilde ze aan Odin geven. Zo lief...

Maar Odin was eerst heel terughoudend en daar begreep ik helemaal niks van. Wat bleek? Hij had gezien dat het een pijp was en hij wilde helelmaal niet gaan roken. 

Toen hij begreep dat dat ook niet de bedoeling was, was hij er hartstikke blij mee. De pijp zit nu thuis veilig opgeborgen,  in een doosje met Londonherinneringen.

En die mudlark, Emma heet ze,  ik blijf haar voor altijd volgen! 

London met onze kleinzoon

 

Het was zover, we zijn met onze oudste kleinzoon naar London geweest. 

Dat is allemaal gekomen door onze oudste kleindochter Anna. Zij vroeg toen ze drie was wanneer ze met ons naar London mocht. En ik zei toen: 'als je tien bent'. 

Dat was Anna niet vergeten en dus, toen ze tien werd zijn we met haar gegaan. 

En ja als je dat met je kleindochter onderneemt en je hebt een leuke geïnteresseerde kleinzoon, dan begrijp je... dan ga je natuurlijk ook met de volgende tien-jarige in de rangorde van de kleinkinderen: Odin. 

Met allebei de kleinkinderen hebben we het spannend gevonden. Spannend omdat je niet zomaar naar huis kan, stel dat er een kind ernstig heimwee zou krijgen of ziek zou worden. Met allebei hebben we het ook heel erg leuk gevonden. Terwijl we er waren hebben we voortdurend beseft hoe bijzonder het was dat we daar gewoon liepen met ons drieën. 

'Wie hepput'... we dachten dat de hele tijd. Het was hartstikke leuk. 

Odin was een lieve en voorbeeldige reiziger. Hij was op avontuur. 

En hij was heel goed voorbereid. Dat zie je wel aan zijn shirt.  Hij had bovendien een boekje bij zich waarin hij had genoteerd wat hij allemaal wilde zien. En de meeste zaken heeft hij af kunnen strepen. Vol tevredenheid. 

We deden met Odin de dingen die iemand die voor het eerst in London is natuurlijk doet. En daar zal ik het nog uitgebreid over gaan hebben. 

Maar vandaag laat ik  het hierbij. 

We hadden vaak foto's gestuurd, want ook voor onze schoondochter en onze zoon was het spannend. Met die foto's maakte Bart de kaart die je bovenaan dit blogje ziet.   Over dat rode dingetje rechtsboven zal ik later nog wel eens wat vertellen. En dit is de achterkant van de kaart, zo lief:

En nogmaals gezichtjes van Esther en hoe het begon

Ja echt... twee dagen achter elkaar. Want het is zover. Esther heeft me haar laatste vijf gevonden gezichtjes gestuurd en komt daarmee op een totaal van honderd. Dat is toch eigenlijk ongelooflijk hè, maar het is echt waar. Honderd keer zag Esther een gezichtje.

Dit zijn de vijf die het getal zo mooi rond maakten. En zoals gebruikelijk vertelt Esther er zelf iets van:

 

Bij het terugkijken van foto's zag ik een eerder gemist gezichtje. Op het middelste surfbord onderaan.

Bij een schoonmaakdemonstratie kwam er een verbaasde blik tevoorschijn:

In de rok van deze Afrikaanse vrouw zei een gezichtje 'koekoek'!:

En op het aanrecht was er een gezichtje gevormd met water:

En als afsluiter een gezichtje van je eigen hand 😉Deze zag ik in een foto van je blog met murals op het NDSM terrein:

Ik vind het echt geweldig, Esther. Ze zijn altijd superleuk en makkelijk te plaatsen. 

Dus nogmaals heel erg bedankt. Ik zou zeggen, zoals juffen dat altijd doen:  Ga zo door! (En op naar de 150!) 

En dan nog even dit:

Ik bewaar alle gezichtjes in mapjes. Zodra iemand er twee keer een gestuurd heeft maak ik een mapje aan. Ik heb even gekeken en er zijn 59 mapjes. 

Dan zijn er ook nog 32 mensen die een keer een gezichtje hebben gestuurd. Bijna honderd mensen deden dus minimaal een keer mee. Ik had toen ik voor het eerst met de gezichtjes begon nooit gedacht dat het zo'n langlopende 'rubriek' zou worden. De eerste tijd sloeg ik het nog niet op, dus het zou best nog meer kunnen zijn.  

Ik werd op het idee gebracht door Ageeth, die niet meer blogt. Zij stuurde mij hele leuke post die je hier nog kunt zien, klik,  met een briefje over gezichtjes: Look for faces in everyday objects. Zo begon het in 2018. 

Trouwens iedereen mag meedoen hoor, dus... blijf speuren mensen, en inzenden: bettievdgriend@hotmail.com 

Gezichtjes van Esther

Vijf spiksplinternieuwe gezichtjes van Esther. Hierna nog vijf te gaan en dan heeft Esther er  honderd gevonden in totaal. Superknáp gevonden natuurlijk en ze zijn ook altijd mooi. Nu ook weer. Esther vertelt er zelf iets over: 

We aten een blije (en lekkere!) tompouce:

Ook in het buitenland zijn gezichtjes te vinden. Het gezichtje zag ik toen ik een gemaakte foto terug zag. Ik heb in een foto een ovaal getekend om zo de vorm van het gezichtje weer te geven: 

In de rots bij een waterval werd ik door een verbaasde blik aangekeken:

In de greep van een houten kastje zag ik dit gezicht. Qua model van de kast leek het me er niet bewust in gemaakt. Maar wie weet was dat wel zo…?:

Een handdoekenrekje vormde,  samen met wat knopjes er boven, ook een gezichtje, met een rechte streep als mond:

En nu is het echt: Op naar de 100! 🥳 😉 Succes, Esther en dankjewel.

Het leuke is: Iederéén mag meedoen. Speuren en inzenden

bettievdgriend@hotmail.com

Metamorfose (2)

Gisteren liet ik een en ander zien van de tentoonstelling Metamorfosen in het Rijks. 

Van de mythe van Leda en de zwaan. 

Onze kleindochters zijn ook geweest met hun moeder. Ik had al gehoord dat het leuk was geweest. 

En dat verbaasde me helemaal niet want het Rijks is er goed in om iets duidelijk en aantrekkelijk te maken voor kinderen. 

Dat heb ik vaak genoeg ervaren. 

Kijk, Noor heeft een tas om en die zit vol met opdrachten en kijktips bij verschillende kunstwerken. 

Ook erg mooi vond ik het verhaal van Pygmalion die verliefd werd op de (perfecte) schone Galatea. Maar ja, zij was zijn eigen schepping. Hij was kunstenaar. 

Gelukkig kwam de godin Aphrodite te hulp en maakte het beeld levend. 

Bovenin zie je nog het liefdesgodje Eros dat een pijl afschiet. En zij leefden nog lang en gelukkig. 

Ik werd er op gewezen hoe mooi deze schilder de overgang van beeld naar levend heeft gemaakt. 

Onder de knie nog alles wit en dan langzaam van kleur veranderend, van dood naar levend. Ook de starheid van de benen en de levende draai van het bovenlichaam.

Jean-Léon Gérome, Pygmalion en Galatea, 1890

De schilder Paul Delvaux pakte het weer anders aan. Hij draait de mythe,  zoals door Ovidius geschreven,  helemaal om. 

Niet de beeldhouwer is verliefd op zijn schepping maar een vrouw is helemaal weg van een versteende man. 

Paul Delvaux, Pygmalion, 1839

Al die verhalen, al die namen en termen... geweldig. 

Maar het allermooist vond ik dit beeld met dit verhaal: 

Hermaphroditus was een god. Een kind van Aphrodite en Hermes. Logisch toch die naam? 

In het verhaal smelt deze Hermaphroditus samen met een bosnimf en worden ze nooit meer gescheiden. Et voila, een tweeslachtig wezen met het geslachtsdeel van een man en het lichaam van een vrouw. 

Je denkt dat het een fraai beeld van een vrouw is. Maar... als je er echt omheen loopt, zie je  dat de persoon (op ware grootte),  zowel man als vrouw is.

Nadat het Romeinse beeld uit de 2e eeuw (maker onbekend) was opgegraven, heeft de beroemde Bernini er in 1620 een matras onder gemaakt. En dat matras... ik moest me echt beheersen om er niet aan te komen. Het is marmer hè en het ziet er zo ontzettend zacht uit. Zo knap!

Enfin, er was dus nog veel en veel meer. Maar ja, het is genoeg zo. Zei ik al dat je nog tot 25 mei kunt gaan kijken? 

Metamorfosen

Die Griekse godenwereld, tsjonge, dat was me wat. 

Die goden rotzooiden wat aan en vooral de oppergod Zeus. Het barst van de verhalen over hem. 

Zeus had honderden kinderen en was zeven keer getrouwd. Hij was een wellustige god. 

Een van die verhalen gaat over Leda. Zeus zag haar en werd verliefd. 

Naar Leonardo da Vinci, toegeschrevan aan Bazzi, genaamd il Sodoma, Leda en de Zwaan, voor 1517

Dat was een probleem want Leda was al getrouwd. Met de koning van Sparta. 

Eigenlijk was zij niet te benaderen. 

Maar ja, Zeus kon alles en hij veranderde zichzelf in een zwaan. Zeus had een adelaar en die gaf hij de opdracht achter hem aan te zitten. Daarbij brak Zeus zogenaamd zijn vleugel. Daardoor viel hij in de armen van Leda en verwekte vervolgens twee kinderen bij haar. Leda schaamde zich diep en deelde die avond het bed met haar eigen man. 

Negen maanden later werden uit de eieren(!!) vier kinderen geboren . Twee gewone sterfelijke kinderen en twee goddelijke. Het kon allemaal.

Michele Tosini, genaamd Michele di Rodolfo del Ghirlandaio, ca 1560-1570

Nou zo'n verhaal dus. 

Het werd me verteld door de docent van mijn cursus Mythologie in de Kunst en ik smulde ervan. Het is een beetje jammer dat ik het niet allemaal onthoud, want er was zoveel moois te vertellen.

Extra leuk was het dat net in deze periode, die van de cursus,  de tentoonstelling 'Metamorfosen' in het Rijksmuseum Amsterdam liep.  Gebaseerd op een dichtwerk van Ovidius. En daar zag ik ook het verhaal van Leda en de Zwaan. 

Wat een prachtige tentoonstelling was dat. Ik zag hem drie keer en ik zou zo nog een keer kunnen gaan.  Ik kom er nog op terug. 

De tentoonstelling is trouwens nog te zien tot 25 mei. Er is een audiotour bij die heel veel info geeft. 

Gek en leuk

Nog even terug naar mijn laatste bezoek aan het NDSM-terrein. Ik liet,  naast een paar murals, ook al een paar bijzondere uitingen zien, denk aan die gestapelde auto's en die ene ingepakte. 

Zelfs als de murals niet spectaculair zijn en de hele entourage rommelig, zelfs dan is er genoeg leuks en/of bijzonders te zien.

Tja, wie steekt er nou zomaar zijn tong uit, met een knipoog? En dan een hartje om het goed te maken. 

Er was trouwens nog meer liefde:

'Ik ga trouwen straks', riep zij en ik zei dat ik dat wel kon zien.

'Bent u getrouwd mevrouw?' Dat kon ik natuurlijk bevestigen. 'Bijna zevenenveertig jaar', zei ik, 'en ik wens jou heel veel geluk, straks'. 

En daarmee was de conversatie afgelopen en ging zij lekker verder dansen. In haar dooie eentje. 

Nou en dan,  omdat het vandaag nou eenmaal maandag is, monday mural dag, natuurlijk ook nog een echte mural. 

Hoewel, echt? 

Er staat Fake bij. Of dat een alias is weet ik niet. Ik dacht eerst misschien een verwijzing naar Banksy. Een nep Banksy. 

Hoe dan ook, ik vond hem gewoon lief. 

Linking to Sami's Colourful World. Dankjewel, Sami 

Broers

 

Van Carolijn Visser heb ik zo'n beetje alles gelezen. En dit boek met extra en  ontzettend veel plezier.  

Het valt denk ik in de categorie Familiegeschiedenis en daar hou ik soms erg van. 

In dit geval zeker. 

Carolijn Visser is namelijk de dochter van mijn leraar geschiedenis en cuma op de kweekschool, (die in mijn tijd veranderde naar  pedagogische academie). 

Cuma stond voor cultuur- en maatschappijleer. 

Dit boek, Broers, gaat (in hoofdzaak) over de vader van Carolijn Visser, mijn  leraar Ar Visser.  En over twee van zijn broers:  Carel Visser en Martin Visser. De broers kwamen uit een gezin van zeven kinderen, maar over Ar, Carel en Martin wordt het meest verteld. 

Ze woonden in Papendrecht en hun vader was Arie Visser van Visser & Smit. Een bedrijf dat ik in ieder geval van naam kende, wonende in Dordrecht en vaak overvarend naar Papendrecht. 

Martin was meubelontwerper en kunstverzamelaar/kenner. Ik denk dat bijna iedereen deze bank van Martin Visser wel zal herkennen. De foto is van Wikipedia

Van Carel is op heel veel plaatsen in het land werk te vinden, deze foto staat in het boek. De titel is Opspuitend water en op de achtergrond staat de watertoren die de vader van de broers ontwierp voor Visser & Smit in Leerdam

Drie broers die overduidelijk invloed hadden op de kunst en cultuur van na de oorlog. 

Voor mij was het natuurlijk het allerleukst om over Ar Visser te lezen. 

Toen ik les van hem had en dat was best vaak omdat ik specialisatie geschiedenis deed, was hij gewoon meneer Visser. Ik geloof dat ik zeker in de eerste twee jaar niet eens zijn voornaam kende. 

Hij heeft mijn ogen geopend voor kunst en cultuur en ook voor politiek. 

Het was ook de tijdgeest natuurlijk, er veranderde veel, eind jaren zestig. In zekere zin was de wereld hoopvol. 

Opletten en betrokken zijn was de impliciete boodschap. En praten over dingen. Dat was zeker in de lessen die ik van meneer Visser kreeg erg belangrijk en ook wel nieuw. Voor mij in elk geval wel. 

Goede leraren zoals hij er een was, zijn achteraf bekeken ontzettend belangrijk. Meneer Visser was inspirerend, ik denk voor mij tot op de dag van vandaag. 

The Choralist

Ik zag de film The Choralist, met Ralp Fiennes in de hoofdrol. Edith met wie ik naar de film was en ik,  konden allebei niet bedenken waar we hem van kenden. Maar zoiets is snel gegoogeld en we hadden hem allebei in meerdere films gezien. Een heel goede acteur, die man. 

Het verhaal: 

De film speelt in 1916, midden in de Eerste Wereldoorlog dus, in een dorp in Yorkshire. 

Het is een dorp met een zangvereniging, maar het aantal leden loopt terug. De meeste mannen moeten dienst doen en alleen de oude en jonge mannen blijven over. 

Dagelijks worden er berichten bezorgd met de aankondiging dat er weer iemand is gesneuveld. De jonge mannen wachtend op hun oproep.

De directeur van de plaatselijke fabriek heeft nogal wat te zeggen in het dorp en hij besluit dat de vereniging nieuw leven moet worden ingeblazen. Er wordt een nieuwe dirigent aangesteld. 

Niet iedereen is voor want het is iemand die in Duitsland heeft gewoond: Henry Guthrie Daarbij is hij vrijgezel, homo en niet gelovig. Maar hij wordt het toch, want die directeur kiest hem.

Duitse boeken mogen niet, Duitse muziek mag helemaal niet, geen Bach, geen Beethoven en zo besluit de dirigent dan maar iets te kiezen van de  Britse componist Elgar. Er komt een jonge zangeres bij, een heilssoldate. En het dorp, de mensen gaan meedoen. De jonge mannen ook, nadat ze gezien hebben dat er meisjes meedoen. Aangevuld met slachtoffers van de oorlog die nog in het hospitaal onder behandeling zijn. 

En dan gaan ze samen werken aan een goede uitvoering. Zoals op de poster staat: They were divided by war, he united them in song

Ik vond het een prachtige film. De helende kant van muziek kwam duidelijk naar voren. Het had gemakkelijk een sentimentele,  een overdreven sentimentele film kunnen worden. Maar dat was het niet. Aanrader!

Boom

  Tja, soms gaat het gewoon zo: dan maak ik een blogje, meestal over iets waar ik enthousiast van ben geworden. Zo'n blogje gaat dan in de map concepten en als ik dan weer wat anders te vertellen heb, of te laten zien,  vergeet ik het en dan ben ik te laat. Dus ik keek met enige spijt naar dit blogje, drukte al bijna op de knop verwijderen en toen dacht ik nee, wat een onzin, ik laat er wat van zien ...

We waren op weg naar onze (schoon)zus in G. en hadden de reis maar weer eens onderbroken voor een bezoekje aan Singer, Laren. 

De directeur van dat museum neemt afcheid. 

Hij is een man met jarenlange ervaring en kennis en hem was opgevallen dat er een soort explosie van kunst was in 1913. Vernieuwende kunst.  

En dat leidde tot een tentoonstelling, déze: 

1913: De grote Kunstexplosie

De periode net voor de uitbraak van de Eerste Wereldoorlog blijkt inderdaad zeer explosieve te zijn geweest, in alle opzichten.  Dus het bordje Boom las ik als Boem, boem als in een explosie. 

(Ja, alles is in het Engels tegenwoordig dus zo gek was die gedachte niet!)

Ha, bleek het (in die zaal) gewoon om een boom te gaan of eigenlijk om bomen. 

Zoals dit werk van Jacoba van Heemskerck (van haar werk zag ik nog niet zo lang geleden  een hele tentoonstelling) 

Jacoba van Heemskerck,Landschap no 6, 1913

Maar ik ben meer van kleurrijk én van  Else Berg, dus:

Else Berg, Jonge Vrouw met Rode Overgooier, 1913

Wat een titel hè. Wel lekker duidelijk. En ik vind het prachtig.

Er was veel te zien. Ook heel veel werk dat ik al eerder zag, maar voor mij kan herhaling nooit kwaad. Het werk van Jan Sluijters zag ik echt vaak. Het verveelt me nooit.

Jan Sluijters, Interieur, 1913

Dus veel bekends, mooi geëxposeerd en toch ook onbekend werk. Voor mij dan hè. 

Robert Dalaunay, l'Equipe de Cardiff, 1913

En zoals gewoonlijk zou ik nog door kunnen gaan, foto's genoeg. Maar dat doe ik (ook als gewoonlijk) niet!

.... Ik genoot van het werk dat ik zag toen. En nu eigenlijk weer.  Dat ik deze werken toch nog laat zien, dat heeft te maken met het feit dat ik zowel in films, als in boeken bezig ben met de periode net voor de eerste wereldoorlog, de gebeurtenissen tijdens die oorlog en de periode er na. 

Soms gaat het gewoon zo. Het lijkt toevallig, maar of het ook toevallig ís, dat is natuurlijk maar net de vraag. Ik kom er nog op terug.