Gezichtjes

Tineke Dieks, zonder blog maar met een leuke nieuwsbrief, zag deze stoel op het fietspad staan en zag meteen een gezichtje! Hoe is het toch mogelijk hè. Ook dat die stoel daar staat trouwens.

Ilona stuurde me dit gezichtje, nog juist voor Halloween. Al een hele tijd geleden dus. Het is een drogerbal, met daarop een beetje wasparfum. Nou, ik vind dat-ie ver na Halloween, nu dus,  ook nog wel kan hoor. Spookjes zijn er altijd,  of juist niet.

En nog een keer Ilona: Zojuist tijdens het schillen van de aardappelen voor de stamppot andijvie, hij of zij lijkt te zeggen: 'Moet ik nu echt in dat koude water?'.

Bloglezer Ria stuurde ook een hele mooie:

En eergisteren kwam er een heel nieuwe Ferrara-zending. Ze zegt:

'Hierbij weer een aantal gezichtjes.

De aardappel en het blikje komen wel vaker aan de orde en zijn dus niet echt origineel meer.

Voor het gezichtje in de sneeuw moest ik haast maken, want de dooi was al aardig ingezet. 

Gisteren kocht ik enkelsokjes en dit is het karton waarop ze waren bevestigd.

De alikruik zit hoog in de topgevel van het geboortehuis van Trui Bosboom- Tousaint. Het was me nooit opgevallen en nu ineens wel'. 

De laatste opmerking van Ferrara, krijg ik heel vaak te horen en ervaar ik zelf ook wel eens: het is me nooit opgevallen en nu zag ik het ineens. Heel grappig. 

Andere gezichtjes zoals dat op de stoel, ja dat kan niet eerder opgevallen zijn, dat is onverwacht. Dat maakt het leuk.

Allemaal hartelijk dank mensen en blijf vooral speuren. En inzenden: bettievdgriend@hotmail.com

Blijf vooral ook kijken hier, want morgen plaats ik nog een gezichtjesaflevering. Ook weer een bijzondere! 

De Mieke- atc- ruil

Mieke organiseerde weer een ATC-ruil. Altijd leuk om mee te doen, want ik vind het fijn om Atc's te maken. Nou ja,  bijna altijd, niet als de tijd dringt en ik nog geen enkel idee heb. 

Soms is het onderwerp vrij, zoals nu bij Mieke. Soms is er een afspraak over het thema. 

In alle gevallen ben ik aan de late kant (maar nooit te laat), want het is net als met de Sinterklaasgedichten, die maak ik altijd op het nippertje. Als ik dan eenmaal begin, komt het meestal toch nog goed. 

Hierboven zie je de Atc's die ik gisteren kreeg. Ze zijn hartstikke leuk. 

Dank allen en vooral dank Mieke, voor het organiseren, delen en versturen. Dat is al met al een hele klus. 

Van links naar rechts zie je op de bovenste rij een omslag dat Mieke voor de kaartjes maakte, het mapje dat Ferrara voor haar kaartje maakte en het kaartje zelf. 

En dan op de onderste rij de atc's van Ipie, Mieke en Mirjam. 

Ik heb de laatste tijd voor het eerst in tijden weer wat meer gemaakt en geruild. Niet alleen bij Mieke dus.

Bovenste rij, thema circus, thema winter, thema kerst en thema steampunk. Die gingen ook allemaal in series van drie, net als de laatste drie die ik maakte voor de Mieke-ruil (geen thema). 

De figuurtjes op die laatste drie kaartjes zijn gemaakt met een techniek die ik helemaal vergeten was. Ze zijn gestempeld met kleurloze stempelinkt. Als je het blad dan een beetje schuin houdt in het juiste licht, kun je zien of de stempel goed is gezet. Als dat zo is,  strooi je er een bepaald soort poeder overheen en dan moet de hele stempel bedekt zijn. Dan schudt je alle overtollige poeder er weer af en blijft alleen de stempeladruk bedekt. 

Vervolgens verhit je het geheel met een fohn waardoor het na een tijdje hard wordt en je er gewoon over kunt vegen zonder dat er iets verandert. In dit geval is de stempel na het harden uitgeknipt, maar ik had hem ook meteen op de achtergrond kunnen maken. 

Ik heb die poeders in verschillende kleuren en ook dat was ik een beetje vergeten. 

Het leuke van atc's is natuurlijk dat alles is toegestaan, wat je wil doen, dat mag. En ook allerlei materiaal mag. Zolang de maten van het kaartje maar kloppen. (6,4 x 8,9 cm)

Jawel, ik zit er weer helemaal in! 

Het geluid van...

 

Amélie loves the sound of Cracking Créme Brulée. 

Het zien van deze tekst op een muur ergens, ik weet niet meer waar, veroorzaakte meteen twee reacties.

In de eerste plaats een herinnering aan de film Amélie. Of eigenlijk Le Fabuleux destin d'Amelie Poulain. 

Een al oude film, uit 2001,  waar ik zulke goed herinneringen aan heb dat ik helemaal niet besefte dat het al zo lang geleden is. 

Eigenlijk wil ik hem nog wel eens een keer zien. Haar bedoel ik, Amélie. 

De tweede reactie is dat ik meteen zin krijg in creme brulée. 

En daarna nog een derde reactie,m op het geluid van creme brulee. Dat is toch wel een beetje merkwaardig en ik herinner het me ook niet uit de film, maar toch kan ik dat geluid, dat zacht krakende geluid bijna horen. En inderdaad,  het is een fijn geluid. 

En ik dacht meteen na over andere kleine, bijzondere geluiden. Het geluid van een scheurend papiertje bijvoorbeeld of het geluid van het  afstrijken van een lucifer of.....

Ik wed dat sommigen van jullie er nu ook aan denken. 

Drie mannen, drie murals

 

Al eerder zei ik dat ik het NDSM-terrein nogal rommelig vond. En ik zei ook dat er ondanks dat toch altijd allerlei moois te zien is. 

De mural  hierboven bijvoorbeeld vind ik prachtig, ga het maar eens proberen. En eigenlijk past hij ook nog wel in deze omgeving. De maker is mij niet bekend. 

Van dit werk ken ik de maker wél. Het is een man uit Portugal die overal op de wereld werkt. Zijn naam is Afonsoul. Ik zal er een link bij zetten. Klik.

En dan de laatste. Die was in november 2025 al niet meer echt goed te zien. Maar ik zag wel dat het een mooie geweest moet zijn. Een deel van een groter geheel. En dat geheel zag ik na een kleine speurtocht ook. De laatste foto, die van het geheel, is dus niet van mij:

Dit blijkt een eerbetoon te zijn aan de overleden Michel Vos aka Big Rhone of King Rhone. Als ik het goed heb begrepen hebben meerdere straatkunstenaars hieraan gewerkt. Zeker Inkie en Karskione. 

Rhone zelf heeft gedurende zijn leven heel veel straatkunst gemaakt. 

Linking to Sami's Colourul World

Feanwalden, zomaar een houten doosje

 

Ik ben nogal gesteld op dit kleine doosje. Mijn moeder bewaarde er wat sieraden in en dat doe ik ook. Het staat bij mijn bed en ik doe mijn horloge er in,  of een ring.

Ik vind het zo'n schattig ding, met die bolletjespootjes en dat ene bolletje om het deksel te kunnen optillen. 

Mijn moeder had het al heel lang en ik dus ook. Aan de onderkant van het dekseltje zit een plakplaatje: Feanwâlden staat er op . 

Feanwâlden of Veenwouden is een dorp in Friesland. Mijn Amsterdamse moeder heeft jarenlang in Friesland gewoond en gewerkt als wijkverpleegster. Ze sprak goed Fries en heeft altijd een zwak voor de provincie gehad. 

Het Frysk Gezelschap, dat in 1944 dus honderd jaar bestond,  heeft dit kistje laten maken. Het was nog oorlog natuurlijk en de tekst die er op staat vind ik wel toepasselijk en  betekent ongeveer dit: 

Als 't niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. 

R. Brandsma heeft er een mooi tekeningetje bij gemaakt en voor zover ik dat kan bekijken staat dat kerkje er nog steeds. Sinds 1648 om precies te zijn 

Oei... het is helemaal geen kerkje. Aaf was zo aardig mij daarop te wijzen in de volgende reactie: Dankjewel Aaf!

De toren is in de middeleeuwen, rond 1300 gebouwd, het is geen kerkje. Het is een versterkte woontoren, stins geheten. De verdedigbare stinzen werden gebouwd als gebouw waarin, in tijden van gewapende strijd, enkele gezinnen zich veilig konden terugtrekken. Met name rijke families konden zich dit veroorloven.

Misschien heeft mijn moeder het kistje gekocht, gewoon omdat ze het mooi vond. Of ze heeft het van een dankbare patiënt gekregen. Ik zal er niet meer achterkomen. 

Ik vind het zo jammer dat  het zo lelijk is geworden. De binnenkant niet, de onderkant ook niet, maar de bovenkant. 

Mijn man heeft het al eens voor me geschuurd en nu weer. Voorlopig is het weer even mooi. 

Maar die kringen komen steeds weer terug. En nog meer schuren kan eigenlijk niet meer.  Het is gemaakt van walnotenhout, dat staat aan de onderkant. 

Misschien moet het maar eens in de olie. Maar ja, dat durf ik eigenlijk ook niet zo goed en ik heb ook geen idee welke olie dan. Dus... ik moet maar eens op onderzoek! 

Champagne

 

Afgaand op de trailer wilde ik deze film zien. En ik vond het echt een mooie film. 

Was er vroeger veel kritiek op Nederlands en vooral Nederlands gesproken films, ik denk dat we dat zo langzamerhand achterwege kunnen laten. Hier was echt niks klungeligs aan, niks. 

Met een heel groot compliment voor Leo Alkemade die me,  in deze rol, alle (irritante) reclames waar hij in voorkomt heeft doen vergeten. 

Mijn leraar Nederlands op de middelbare heb ik al eerder geciteerd. Hij zei: Humor is een lach waardoor een traan schemert'. En dat is precies van toepassing op deze film. 

Het verhaal: 

Maarten krijgt vrij plotseling en abrupt van zijn vader Hans te horen dat die ongeneeslijk ziek is. Dat zet hem aan het denken over de verhouding tussen zijn vader en hem. Hij besluit zijn werk zijn werk te laten om,  nu het nog kan,  met zijn vader een reisje te maken naar het Champagnegebied in Frankrijk. Hans heeft een lieve vrouw en Maarten een lieve moeder en ook een lieve vrouw die het ondanks zorgen en drukte ook een goed idee vinden. 

En dus gebeurt het, vader en zoon vertrekken en hoewel ze graag willen,  is het onderweg nog niet zo dat ze goede gesprekken voeren of het heel leuk hebben. 

Wij als publiek wel. We zien grappige situaties. Maar als ze eenmaal in het gebied zijn klaart niet alleen de lucht op, maar alles. Ze komen elkaar nader en dat is buitengewoon ontroerend. 

Meer kan ik er niet van zeggen, dat begrijp je. 

Leo Alkemade die Maarten speelde had zelf met zijn vader zo'n reis willen maken las ik. Maar zijn vader overleed en het kon niet meer. Toen heeft hij de reis alleen gemaakt en het verhaal op geschreven. Heel knap. 

Huub Stapel speelde de vader en deed dat zoals te verwachten voortreffelijk. 

Hij is sinds kort babyboomer des vaderlands hoorde ik. Daar moest ik wel om lachen. Hij doet veel en in mijn ogen heel goed en op een prettige manier.

Vrijdag 27 maart 2026

Vandaag bestaat deze stad, de stad waar ik zevenenveertig jaar geleden kwam wonen waardoor ik  Hoornaar werd,  Hoorn dus, zeshonderdzeventig jaar. 

'De stad is jarig' zoals ze zeggen. 

Op deze dag, 27 maart, kreeg Hoorn stadsrechten. Kreeg? Nou ja eigenlijk niet. Hoorn betaalde ervoor met 1550 van deze gouden schilden. Die schilden, dat waren de gouden munten die Willem V net had ingevoerd. 

Ze hadden er wat voor over. Ik las dat het bedrag nu zo ongeveer tweehonderdduizend euro waard zou zijn. 

Er wordt aandacht besteed aan deze dag en dat begon gisteren met een lezing van Ad Geerdink, de oud-directeur van 'ons' museum. Ad is een geweldige spreker en het onderwerp 'Het verhaal achter  de Eenhoorn' interesseerde ons zeer. Die eenhoorn is een symbool van Hoorn geworden. Je vindt overal afbeelding van eenhoorns in de stad. 

Het was een boeiende lezing met beelden van  de alleroudste eenhoorns ooit gevonden, tot nu toe. 

En het mooiste was het idee van Ad Geerdink, het idee dat alle overige ideeën én het eindeloze gezeur over het standbeeld van Jan Pieterszoon Coen (moet het beeld van deze man blijven of juist weg van deze centrale plaats),  in een klap zou oplossen.

'Zet een prachtig nieuw eenhoornbeeld op de sokkel en verplaats het beeld van Coen naar het voorplein van het museum'. 

Dat idee was er al eerder hoor, maar dan krijg je weer de discussie over wie er dan op die sokkel zou moeten. Mijn idee was bijv. een Hoornse vrouwelijke verzetsheld (niet zelf bedacht). 

Maar een eenhoorn erop, briljant. Dat  zou pas echt de meeste mensen tevreden kunnen stellen. 

Van die dingen waar je niet bij stil staat

 

Ik was al een hele tijd op, maar had eigenlijk niet uit ons keukenraam gekeken. Nu keek ik en zag dit. Tsjonge wat was hier aan de hand? Ik had gisteren wel een enorm nat pak gehaald, maar dat was gisteren en zo lang had het nou toch ook weer niet geregend. 

En toen zag ik een tamelijk opvallende man, een man van kleur. Ik bedoel een man in kleur.

Namens de gemeente was hij de waterleiding aan het controleren. 

Ik liep naar buiten om te vragen of hij misschien koffie wilde en dat wilde hij zeker wel. En zijn maat die een eindje verderop stond ook. 

Hij ging het ook uitleggen: Kijk als dat metertje op nul staat, dan is het gebeurd. Het ziet er trouwens goed uit hoor'. 

Nou dat was een hele opluchting. Dat zeg ik: van die dingen waar je niet bij stil staat. En zo zijn er nog veel meer georganiseerde zaken. 

ALETTA de musical

 

We gingen alweer naar theater, binnen twee weken twee keer. 

Na een heel jaar niks nu ineens twee keer. We gingen naar Aletta, de musical. In Amsterdam, De La Mar. 

Toen ik erover gelezen had wilde ik er meteen naar toe en we boften, want we kregen kaarten met korting via de Vriendenloterij. 

Wij zijn echte musicalfans, maar ik vind zo'n voorstelling  tegenwoordig bijna niet meer te doen, zo duur. 

Begrijp me goed, in de meeste gevallen niet te duur voor het gebodene, want er komt zo veel aan te pas bij een musical, dat moet allemaal betaald worden natuurlijk. Bovendien is het niveau meestal erg hoog.  Maar helaas wel vaak te duur voor onze portemonnee. 

Nu dus een flinke korting en kaarten van negentien euro. Op een prima plek, eerste rij balkon. (Ik zat naast iemand die zestig  euro had betaald ).

Over deze musical heb ik geen seconde getwijfeld. Ik hou helemaal niet van bijvoorbeeld, '1940-1945, de musical'. Of 'Anne Frank, de musical'. 

Op een of andere manier vind ik dat niet zo gepast. Maar een musical over Aletta Jacobs leek me interessant en gedurfd. 

Ik heb veel over Jacobs gelezen en bewonder haar, dus dat zou wel spekkie voor mijn bekkie zijn leek me. En dat was ook zo. 

We gingen de avond voor de première. Een soort generale voor de spelers denk ik. 

Je hoort altijd dat er op een generale van alles misgaat, maar dat was bepaald niet het geval. 

Ik heb geen fout gezien, het was perfect. 

En dat een slechte generale een goede premiere garandeert is ook onzin. De premiere is, getuige alle lovende kritieken, ook zonder slechte generale geweldig geweest. Het regende sterren in die kritieken en terecht. 

Applaus voor Theater Oostpool en speciaal Voor Desi van Doeveren, die een geweldige Aletta neerzette. 

En verder: 

De muziek was goed, er werd heel mooi gezongen, duidelijk gesproken. De dans was goed, de teksten waren goed, er zat een heleboel humor in. En ik vond de kleding ook zo geweldig goed bedacht. En het decor. Het hele script van Nathan Vecht en Maud Wiemeijer. 

Als ik een cijfer moest geven, dan was het een tien. Of een elf!

Ja en dan heb ik nu weer een opgefrist beeld van het leven van een slimme vrouw in die tijd (1854-1929).  Een vrouw die deuren openzette voor andere vrouwen. Ze was de eerste vrouwelijk arts. Ze zette zich in voor voorbehoedsmiddelen, was een leidster in de strijd om vrouwenkiesrecht, steunde de suffragettes, trok de wereld rond en werd ontvangen op het Witte huis. 

Die vrouw was fantastisch. Haar hele leven hebben we langs zien komen, ook het verlies van haar enige kindje, kort na de geboorte. Hoogtepunten en dalen. Wat een vrouw!

Zei ik al dat ik het een aanrader vond? Nou ja, hoeft niet meer denk ik!!!

Foto's mochten alleen gemaakt worden tijdens het slotapplaus. Wat ik dus deed.

Blijf nabij!

 Meestal kijk ik goed, maar toen we vrijdagavond over het Damrak in Amsterdam liepen, mijn man en ik,  zagen we dit kunstwerk niet. Helemaal niet. En dat terwijl het groot is en opvallend. Het staat op het Beursplein, tussen de Bijenkorf en de Beurs van Berlage. Wij liepen aan de andere kant.

De volgende dag liep ik daar weer met de Museumclub en weer zag ik het niet. Tot we besloten over te  steken en koffie te drinken in De Beurs. 

Beter laat dan nooit, want nu viel het niet te missen.  

Oh wat vond ik het beeld mooi en indrukwekkend

De titel van het werk is BLIJf NABIJ en het is gemaakt door SASKIA STOLZ

Er stond een bordje bij, met een link:

Het werk staat er tijdelijk en is bedoeld om de aandacht te vestigen op de zorg voor mensen met een ongeneeslijke ziekte

Aandacht voor mensen in hun laatste levensfase en hun naasten. Verbinding zoeken, gezamenlijkheid. 

Leven tot het laatst. 

Ik vond het beeld en de tekst allebei ontroerend mooi. Sowieso. 

En het kwam extra binnen omdat mijn man en ik nog maar een paar weken geleden afscheid hebben moeten nemen van een dierbare vriend. 

Hij en zijn vrouw leefden de tekst die op het bordje staat. Zij lééfden,  tot het allerlaatste moment. 

En wij mochten dat tot bijna op het allerlaatste moment meemaken. Ik was en ben nog steeds onder de indruk. 

Praten over ziekte, afscheid en uberhaupt over doodgaan. Ik voel dat het belangrijk is. 

En dus... ik vind het heel mooi dat er aandacht aan wordt gegeven. Dat het tot nadenken stemt. 

Ik vind het ook heel mooi dat dit beeld hier tijdelijk staat, tot 8 april en dat het daarna doorgaat naar andere delen van ons land. Het zal te zien zijn in Maastricht en in Utrecht en in Breda en Leeuwarden. Als onderdeel van een Nationaal programma Palliatieve zorg. 

Dat je het weet!