Onze Jordaan

 

Deze musical had ik totaal gemist. Die speelt al sinds 2024, was eigenlijk al afgelopen, maar wegens succes weer opnieuw gestart en ik heb het gewoon gemist. 

Tot ik er hier iets over las en dacht dat het voor mijn man als oude Amsterdammer en voor mij als aankomend Amsterdammer leuk zou zijn. 

EN DAT WAS HET

Ik had het kunnen weten, de musical is geschreven door Diederik Ebbinge. Ik vond het een prachtverhaal, knap in elkaar gezet. 

Met humor, we zaten echt hardop te lachen, best vaak. En in het laatste deel was ik echt ontroerd en  in tranen. 

Die musicalmensen zijn denk ik allemaal heel erg goed opgeleid. Ze kunnen allemaal zingen en spelen en bewegen als de beste. Eigenlijk zijn ze steengoed. Allemaal. 

Maar ik maak twee uitzonderingen. Twee die nog beter dan steengoed zijn.  

De eerste is voor de dirigente Lenie van het Jordanese koor De Belcanto's, een rol dus en gespeeld door Sanne Franssen. Ik moest zo om haar lachen, wat deed zij het fantastisch. 

En de tweede voor Doris Baaten, die de hoofdrol speelde en zong, de rol van Greet. Wat een ster die vrouw, ontzettend knap deed ze dat. 

We zaten op de tweede rij en ik kon dus de gezichtsuitdrukkingen bestuderen. Echt prachtig hoe ze met haar gezicht liet zien wat ze voelde. En zingen kon ze ook. Heel mooi.

Het verhaal neem ik even over van de site van Onze Jordaan

Het is 7 mei 1945. Nederland is bevrijd! De hoogzwangere Greet Bos, haar dochtertje Loes va en echtgenoot Jopie Bos doen mee in de feestvreugde als er plotseling geweerschoten klinken. Paniek breekt uit, mensen verstoppen zich, maar Jopie blijkt dodelijk geraakt door de schoten van de Duitsers.

Met deze tragedie begint de raamvertelling door Greet. Op haar tachtigste verjaardag wordt ze in haar bejaardenflatje door verzorgster Ayçè (23 jaar) klaargemaakt om in de gezamenlijke koffiekamer haar verjaardag te gaan vieren. Greet neemt ons mee in haar levensverhaal, startend op deze fatale dag in 1945. Ze vertelt uitgebreid over haar leven in de Jordaan als alleenstaande moeder van Loes en Jan. Over de onderlinge saamhorigheid tussen de buurtbewoners, die versterkt wordt door het samenkomen met het koor de Belcanto’s, opgericht door haar man Jopie. Dit alles tegen de achtergrond van de Jordaan, van de armoede en het verval van de wijk. Van de plannen van de gemeente in de jaren ‘80 en ‘90 om de oorspronkelijke bouw te vervangen door nieuwbouw en de uittocht van de echte Jordanezen naar Purmerend en Almere. En van de komst van yuppen en studenten, die de wijk weliswaar hebben gered van nieuwbouw en verval, maar daarmee ook het unieke karakter van de wijk definitief hebben veranderd.

En dan de muziek. Veel Italiaans, Bella Ciao, Parelvissers, Slavenkoor, Nessun Dorma en tussendoor ook nog de glimlach van een kind, een pikketanussie en dat soort liedjes. Allemaal supergoed verwerkt in het verhaal. 

Het orkest was ook erg goed en de decors heel knap gemaakt. Ook hoe de wisselingen op het toneel plaatsvonden. 

Wij bezochten (met korting van de Vriendenloterij) een middagvoorstelling en zo'n voorstelling in de middag is me heel goed bevallen. Het begon om 14.00 uur en we waren om 17.30 thuis met het ov. Nu is het trouwens wel weer klaar hoor, anders gaan we echt failliet.

De boekenclub voor dwarse huisvrouwen

Ik hou van onze boekenclub en ik hou ook wel van een beetje dwars, dus de titel van dit boek sprak me aan. 

Ik weet verder zeker dat dit boek is aanbevolen door een blogger, maar ik weet niet meer door wie. Hoe dan ook , onbekende, hartelijk dank, ik heb het boek met veel plezier beluisterd.

Het verhaal: 

Het boek speelt zich af begin jaren zestig van de vorige eeuw, in een rustig stadje in Amerika, Concordia. 

Men kent elkaar daar een beetje en het leven suddert allemaal wat door voor vier jonge huisvrouwen. 

Dan gaat een van deze vrouwen, Margaret,  een boekenclub oprichten. Margaret is dan drieendertig.  

Ze is zenuwachtig als die vier vrouwen de eerste keer bij elkaar komen. Maar het komt goed en de vrouwen worden vriendinnen. 

Het eerste boek dat ze lezen is The Feminine Mystique van Betty Friedan en na een tijdje noemen ze de club 'De Betty's'. 

Ze lezen, praten en ondersteunen elkaar,  want ze hebben allemaal wat te behappen in hun leven. 

Zo is Bitsy bijvoorbeeld getrouwd met een dierenarts, terwijl ze zelf haar studie voor dierenarts afbreekt voor dat huwelijk. Maar Bitsy heeft veel meer in haar mars. 

Viv heeft al zes kinderen, is verpleegster en wil weer heel graag aan het werk. En Charlotte heeft weer heel andere problemen met een ontrouwe echtgenoot en een steenrijke vader die de echtgenoot steunt omdat hij zich geen schandaal kan veroorloven. 

Margaret zelf wil schrijven. Maar kan dat wel? Kan zij dat wel en hoe dan?

Alle vrouwen ontwikkelen zich, zoveel kan ik er wel van vertellen. 

Verveling, sleur, gemiste kansen... dat is het eigenlijk wel in een notendop. Ja en dan natuurlijk vriendschap, emancipaties, keuzes maken.

Het verhaal van de vrouwen eindigt eigenlijk in 1963, na de moord op president Kennedy. Precies op het punt dat hun levens gaan veranderen. 

Gelukkig is er dan nog een laatste hoofdstuk. Dan is het 2006. 

Margaret is toch schrijfster geworden en krijgt een belangrijke prijs en daarbij zijn ook de Betty's  voor zover mogelijk aanwezig en horen/lezen we wat er van ze geworden is.  

Ook Viv's zevende kind, een meisje,  is al volwassen en erbij. 

Zij heet Betty. 

In de eerste plaats vond ik het een heerlijk verhaal. 

In de tweede plaats was het ook absoluut een tijdsbeeld. Een verhaal van een langzaam veranderende samenleving.  Een prima combi. 

In het Amerika van de jaren zestig was het anders denk ik, maar zelf heb ik zelf niet echt hoeven vechten voor vrouwenrechten.  Ik kon leren wat ik wilde, daar is eigenlijk geen twijfel over geweest. Ik had een werkende moeder die uitstraalde dat ze het fijn vond en toch ook wel een geemancipeerde vader die goed vond wat mijn moeder deed en met mij in de kinderwagen ging wandelen. 

Toen ik de pil wilde was die er en toen ik een bankrekening opende kon dat gewoon op mijn naam en zonder toestemming van mijn man. Ik hoefde ook geen ontslag te nemen toen ik trouwde. Dus er was al veel geregeld in mijn tijd. 

Niet alles natuurlijk, lang niet alles en volledige gelijkheid is er denk ik nog steeds niet.

Tulpen

Zaterdag wandelde ik op het Klompenmaeckerspad om te kijken naar het enige veld paarse tulpen dat daar te vinden is. Ze waren nog niet in volle glorie te bekijken. Niet dat dat erg is hoor, er viel genoeg te genieten:

Het pad maakt deel uit van een vaste ronde en ik wist dus al dat er verder op die ronde nog meer tulpenvelden waren. En dan nog wel zeer kleurrijk.

Kijk toch eens aan, dat is me toch een pracht hè. 

En gewerkt werd er ook hoor op deze zaterdag. Deze mensen proberen de foute tulpen te spotten en die krijgen dan een dodelijk shot. 

Ze bekijken met elkaar alle tulpen, eigenlijk gewoon stuk voor stuk. 

'Wat een werk',  zei ik tegen iemand die me niet verstond. Maar de baas wel. 'Och', zei hij, ' het is eigenlijk al klaar'. 

Toen ik vroeg wat er dan precies fout was met die tulpen plukte hij er een voor me af. Ik keek maar kon niks fouts ontdekken. 

'Streepjes', zei hij, 'ze mogen geen streepjes hebben. Dat is een virus'.

Nou,  gelukkig maar , de meeste tulpen waren goed en prachtig als altijd.

En tot mijn grote vreugde was er zoals altijd een dwarsligger. Eentje maar,  op zo'n groot oppervlak. Wat een held!!!

(En misschien nog een, helemaal onderaan op de foto, maar die houdt zich nog een beetje in)

Monday Mural

 Na mijn laatste cursusdag in Amsterdam (jammer, jammer, jammer), wilde ik eigenlijk naar huis. Ik liep dus door de zonnige stad naar het station om daar de 314 te nemen naar huis,  (zo denk ik aan de bus, de 314). 

Ineens bedacht ik dat ik over wilde varen naar het NDSM-terrein. Dat vaartochtje is gratis en altijd leuk. Zeker met mooi weer.  Dus ik deed het en het was genieten op het water. 

Op het NDSM terrein vond ik het de laatste keer dat ik er was nogal rommelig en dat was nu ook zo. Déze murals liep ik nogal onverschillig voorbij. 

Toch, toen ik wat dichterbij ging kijken kon ik ze wel waarderen. Collages vond ik het.

Als je nou goed kijkt zie je aan de linkerkant,  naast de container op de tweede foto,  iets gekleurds. Dat is deze mural:

Ik vind het altijd zo jammer dat ik de letters niet kan lezen. Op zich zijn ze best knap gemaakt. Ik dacht even dat er warning stond, warning vanwege dat rokende meisje. Dat dacht ik daar, maar toen ik thuis de foto bekeek niet meer. 

Toch was er nog iets leuks te zien en dat was de ondertekening, rechts:

Ene DRK maakte dit in MMXXVI. Ik vind het grappig dat DRK de Romeinse cijfers gebruikte. Ik zag het niet eerder op een mural.

Romeinse cijfers leerde je vroeger op school en ik dacht eigenlijk dat het een beetje afgeschaft was. 

Linking to Sami's Colourful World

Gastlessen

 

Het is weer de tijd van het jaar. 

Zo in april en mei,  geven mensen van 

Comité 40-45 Hoorn, gastlessen op scholen. 

Ik ook en ik doe het graag. Ik was dit jaar op twee scholen en gaf vijf lessen over de oorlog in Hoorn.

Ik vind het iedere keer leuk om te doen, ik vind het ook heel erg nuttig, maar tsjonge, een dag van te voren ben ik hartstikke zenuwachtig. 

Te vergelijken met vroeger, de eerste dag na de zomervakantie. De nacht ervoor sliep ik nauwelijks, want zouden ze nog wel luisteren, zouden ze...

Na twee minuten waren die zenuwen altijd voorbij natuurlijk en hoewel ik ook nu weer dacht waarom doe ik dit,  en: ik hoef niet hè, was het ook nu na twee minuten klaar en merkte ik dat ik het nog kon. 

Extra leuk: ik was deze keer ook op 'mijn eigen oude school',  in een fantastisch, spiksplinternieuw gebouw. 

Er waren nog wel een paar bekende collega's, nog maar een paar.  

Maar die kinderen... dat was hetzelfde. Ik 'herkende' ze. En er was een jongen van wie ik de vader nog in de klas had gehad. 

Wat vertel je dan allemaal vroeg een vriendin laatst. Nou het is heel simpel. 

We praten eerst over het begrip vrijheid. Wat is dat eigenlijk. Kinderen hebben daar wel een mening over en kunnen dat goed duidelijk maken. 

Dan heb ik een fotopresentatie gemaakt en praat heel kort over hoe de tweede wereldoorlog begon.

Daarna is de bedoeling is dat het zoveel mogelijk over Hoorn gaat en daarvoor heb ik dan twee verhalen paraat. 

Een van die verhalen gaat over het Joodse jongetje Gerrie Mok. 

Je ziet hem hierboven, naast zijn onderduikouders Jan en Dina Molenaar. 

Dina haalde Gerrie op uit Amsterdam en nam hem mee en op in hun eigen huis in Hoorn, waar trouwens al twaalf onderduikers zaten. 

De volgende dag werden de echte ouders van Gerrie opgepakt. Zij keerden nooit meer terug. 

Ook niet alle onderduikers bij de familie Molenaar overleefden. 

Er was verraad in het spel en daarom moesten Jan en Dina zelf onderduiken.  Eerst mét Gerrie, maar later werd hij (weer) ergens anders ondergebracht. 

De Molenaars en Gerrie keerden in 1945 terug naar Hoorn. Waar hun huis verwoest bleek te zijn tijdens een vliegtuigcrash. 

Gerrie (die later bekend werd als journalist en schrijver onder de naam Philip G. Mok) overleed in 2012. 

En die Molenaars? Dat waren in mijn ogen echte helden. 

Lisa Lou Sore en Bryan Ley

Vroeger had je in Spanbroek het Scheringamuseum voor Realisme en Magisch Realisme. Dat museum was gevestigd in een huishoudschool en het was een genoegen om er vanuit Hoorn op het gemakje naar toe te fietsen op een mooie zondag en te kijken naar de bijzondere werken die daar hingen.  Ik heb daar,  in dat museum, die stroming goed leren kennen. 

Maar ja het liep allemaal mis met de nieuwbouw van het museum en de bank. Toen heeft iemand een groot deel van de collectie overgenomen en die collectie is terecht gekomen in een nieuw museum, Museum More, in Gorssel. Da's een end uit onze buurt,  niet echt aan te fietsen, maar het is een prachtmuseum en ik hou van de kunst die daar wordt vertoond. Nou we waren in de buurt en vandaar was het wel te fietsen, net als vroeger. 

Dit was een indrukwekkende binnenkomer:

Op de eerste foto kun je goed zien hoe het imposante werk in elkaar zit. 

De kunstenares, Lisa Lou Sore, heeft haar eigen hoofd en haar blote lijf getekend in krijt. Op kaasdoek. Drie grote doeken. 

En die moeten precies op de goeie afstand opgehangen worden om dit beeld te creeren.

De eerste foto is van een afstand gemaakt, van dichtbij is het nog mooier

En dit was dan nog maar een werk. Van een schilder.  

Er is nog iets dat ik wil laten zien en dat is werk van Bryan Ley. 

Ook weer heel apart:

Bryan Ley, I believe in a love I may never know

Deze schilder maakt portretten, zoveel was wel duidelijk. 

Maar het zijn portretten van mensen die helemaal niet bestaan. Hij verzint ze en creeert ze. Dat doet hij door ze samen te stellen uit foto's uit tijdschriften of foto's van het internet. 

Niet een van de portretten is een persoon die echt bestaaat. Ik kon zien dat hij verschillende materialen gebruikt en ook verschillende formaten 

Ik vond het gek en bijzonder. Maar ik bleef toch een stuk langer kijken dan ik gedacht had. Ik laat een paar werken van deze kunstenaar, Bryan Ley, zien. De tentoonstelling heet Demasqué.

Sleeper,  2024

Sleeper, 2019

En denk maar niet dat we toen klaar waren in Museum More. Er was echt nog veel meer. We gingen eerst maar eens even wat drinken en dat ga ik nu ook doen. 

Een heipaal en een mijlpaal

Nou en toen die bijeenkomst. Ik kreeg er echt een blij en feestelijk gevoel van. 

Dat begon al bij aankomst bij de tent op het bouwterrein met een leuk, gezellig welkomstdrankje. 

Binnen kregen we een soort button met onze naam erop en het nieuwe huisnummer. 

Vervolgens konden we op de plattegrond van ons blok een pin plaatsen op ons huisnummer en dat was in vak C.  

Daarna was het even afwachten. We konden zitten of staan bij een sta-tafel met een letter C. 

En dan was het de bedoeling dat de nieuwe buren,  als ze er waren,  ook bij die tafel kwamen. Zodat er kennis gemaakt kon worden. Met een hapje en een drankje erbij.

En dat gebeurde. Onze naaste buren hebben we ontmoet.  En die van een huis verderop. 

Vier leuke jonge mensen die zo weggelopen leken uit de serie Dertigers, een serie die ik van begin tot eind heb gevolgd. Ze leken me echt alle vier leuk. 

Ik mocht foto's van ze maken die ik hier natuurlijk niet kan laten zien, maar wel aan onze kinderen zodat die ook een beeld hebben. 

We hebben een beetje staan praten en dat was gewoon gezellig. Ze wekten niet de indruk heel lawaaiig te zijn

Ik was trouwens helemaal verrast want de makelaar had gezegd dat er waarschijnlijk gezien de financiën wat oudere mensen zouden komen kopen en wonen. Maar dat was totaal niet het geval. Ik heb een echtpaar gezien waarvan ik dacht dat ze nog ouder zouden zijn dan wij en een stel zoals wij. Maar die hoorden niet bij ons rijtje. Later werd ook door de hotemetoten die een toespraak hielden en met ons proostten op het nieuwe huis, gezegd dat er veel jonge mensen waren. Alle leeftijden vertegenwoordigd hoor, maar veel jong en weinig oud. 

Het viel me op dat die hotemetoten (directie bouwbedrijf, wethouder en zo) erg enthousiast waren over het plan en het hele project. Dat hoefden ze niet meer te zijn hè, de huizen waren al verkocht. Maar ze waren het wel en leken er trots op te zijn en ervan te genieten. En ja wat ik gezien heb van wat al klaar is... ik vind het ook allemaal heel fraai ogen. 

Daarna gingen we naar buiten en daar zou dan de eerste officiële paal worden geheid. De muziek stond al klaar:

Er was een rode knop gemaakt en na een druk op die knop zou de officiële eerste paal worden geheid. 

En ja hoor, het lukte. Met vuurwerk erbij!

De trommelaars in bouwkleding trommelden onverdroten voort en nu mocht iedereen meedoen

Er lagen stokken bij cementemmers en metalen bakjes met stokken en zo konden we tamelijk ritmisch met ons allen een hoop lawaai maken. 

Nou dat dus. Sindsdien voel ik me een stuk prettiger en geruster. Er werd ook aangekondigd dat er nog meer bijeenkomsten zullen volgen bij andere heipalen, ik bedoel mijlpalen en ook dat stel ik op prijs. 

Onze schoonzoon en oudste kleindochter waren vrij en ook gekomen (ze wonen in de buurt hè). Wat ik leuk vond. 

En na afloop gingen we met onze schoonzoon en Anna een klein, maar gezellig en feestelijk hapje eten. 

Oud en Nieuw

Toen we bij de makelaar de laatste handtekening hadden gezet, voor de aankoop van het nieuwe huis, een handtekening op het scherm van de laptop, (zo'n handtekening is wel echt natuurlijk, maar in mijn ogen niet), toen we dat dus gedaan hadden, verscheen op dat scherm het woord gefeliciteerd. Met wat ontploffende confetti. 

'Gefeliciteerd', sprak ook de makelaar, 'vanavond bubbels?' En ik dacht die bubbels hadden hier moeten staan. Nu, op dit moment. 

Bij de notaris hetzelfde verhaal. Dat waren de allerlaatste handtekeningen, echte dit keer. De notaris vroeg wel of hij een foto moest maken. Verder ook gefeliciteerd en dat was het. Op verzoek mocht ik de pen waarmee de handtekening was gezet meenemen. Er stond een hele doos vol. 

Het is geen kritiek op de mensen hè, zowel makelaar als notaris waren uiterst vriendelijk, behulpzaam en vooral geduldig. 

Maar het was en is voor ons een grote stap, eigenlijk stikten we van de zenuwen en ik vond dat het wat meer feestelijk had kunnen zijn op het moment van die handtekening. 

Toen we ons huis kochten in 1978, bijna vijftig jaar geleden, kregen we tenminste een mooie, grote plant met daaraan een felicitatiekaartje van de makelaar en die plant mét kaartje heeft echt jaren het huis gesierd. Dat vond ik toen erg aardig en attent.

Maar nu... nu is alles goed gemaakt. Vorige week was er een bijeenkomst op het bouwterrein voor alle nieuwe eigenaren en dat was hartstikke leuk. 

De eerste palen zitten al in de grond zagen we,  toen we een ronde liepen langs het terrein, een grote ronde zelfs want we waren veel te vroeg.  We liepen zelfs helemaal door tot het Noord-Hollands Kanaal. 

En tot mijn grote genoegen staat daar aan de overkant nog iets ouds. Ja alles in deze buurt is nieuw of spiksplinternieuw, maar dit niet. 

Een molen uit 1792.  Het is Krijtmolen d'Admiraal. 

Daar word ik dan blij van. De gedachte dat mijn grootouders en mijn moeder die in Noord hebben gewoond, de molen gezien hebben. Ze zullen er langs gewandeld hebben. 

Mijn schoonouders ook. En trouwens mijn man en ik zijn er ook vaak langs gelopen,  want vlak ernaast is een kinderboerderij waar we met Anna in de oppastijd regelmatig gingen kijken.

Mijn man laat nog even zien waar we precies terecht gaan komen en toen begon de bijeenkomst, de feestelijke bijeenkomst. Daar zal ik morgen nog wat van laten zien. Voor nu is het wel weer genoeg. 

Fantasy

Fantasy is het onderwerp voor deze week bij Conny's bloghop. 

En ja, daar had ik een probleem want ik had slechts een vaag idee over de betekenis. 

Ik dacht meteen aan boeken en dan aan het soort boeken dat me helemaal niet raakt. Tolkien en zo. 

Enfin, ik kon het makkelijk opzoeken. Dit is wat Wikipedia vindt: 

Fantasy is een apart genre binnen diverse media-, kunst en cultuurvormen als films, televisie, literatuur,  spellen,  festivals en muziek Bovendien spelen magie en andere bovennatuurlijke elementen veelal een belangrijke rol in het genre.

Een echte uitdaging dus. En dat vond ik ook echt leuk. Ik maakte een Atc en ik vond het zelfs zo leuk dat ik er nog een maakte. Dit zijn ze geworden:

Een elf, met elfenoortjes en een draak. 

Het allerleukste van Atc's maken is niet het thema of het resultaat. Nee, het is gewoon lekker zitten tutten, zitten priegelen op heel klein formaat. 

Ik heb tot nu toe op een keer na steeds meegedaan en ik denk dat dit de eerste keer is dat ik echt op tijd klaar was. Dat ik niet op dinsdagavond nog snel .... Dus ik ben gisteren ook meteen gaan nadenken over het volgende onderwerp. 

En nu... zoals altijd eerst eens gaan kijken wat de andere deelnemers hebben gedaan. Dat kan iedereen zien trouwens. Op Conny's blog. Hier, klik. 

Conny, jij weer hartelijk bedankt voor de organisatie. 

Verboden schrift, Alba de Céspedes

 

Else van de boekenclub, Else die altijd erg goed op de hoogte is, leende me dit boek. En ik vond het fantastisch. 

Eerst even iets over de schrijfster Alba de Céspedes (1911-1997).

Zij is Italiaans-Cubaans en zij werd geboren in hetzelfde jaar als mijn moeder.  Dat laatste, dat van mijn moeder, noteer ik omdat het een andere wereld was toen en dat weet ik door wat mijn moeder me vertelde. De wereld was echt anders.

Ik denk dat het  de schrijfster zelf is op de omslag van het boek dat ik van haar las. 

Dat boek schreef ze in 1952.  Het is opnieuw uitgegeven en dat begreep ik tijdens het lezen helemaal. Toen ik het net een paar weken uit had, verscheen er een groot artikel in het Parool over de Céspedes en haar boeken. Want er is nu weer een ander boek van haar opnieuw uitgegeven: 'Niemand kan terug', heet dat. 

Toen dat boek voor het eerst verscheen, tijdens het fascisme onder Mussolini, kwam het boek op de lijst van verboden boeken wegens een 'ongunstig vrouwmodel'. 

Dat boek ga ik zeker nog lezen.  

Het boek dat ik nu las, Verboden Schrift dus, is echt een tijdsbeeld. En ook het verhaal van een vrouwenleven. 

Dat verhaal dan:

Valeria is een vrouw van iets over de veertig en ze woont in Rome. Ze is getrouwd en ze heeft twee kinderen die al bijna volwassen zijn. Ze is niet per se erg ongelukkig. 

Maar Valeria is Valeria kwijt, ze is mama geworden. Zelfs haar man noemt haar mama.  

Op een dag gaat ze boodschappen doen en in een opwelling koopt ze voor zichzelf een schrift. Gewoon een schrift. En daarin gaat ze schrijven. Ze doet dat stiekem, is als de dood dat iemand het zal vinden en dat haar gezin erachter zal komen wat haar werkelijk bezighoudt en hoe ze echt is. Dat is namelijk heel anders dan wat ze laat zien in de rol die ze al jaren vervult, huishouden, opvoeden. Door het schrijven onderzoekt ze zichzelf. 

Een heel bijzonder boek vond ik en een absolute aanrader.