Schattig

Nog maar even terug naar Parijs. Want hoewel we er maar een paar dagen waren en eigenlijk niet speciaal op zoek waren naar murals, hebben we er zo tussendoor toch heel wat gezien

Deze twee bijvoorbeeld, met een hoog schattigheidsgehalte. Ze waren niet heel dicht bij elkaar. En dit was de ondertekening en volgens mij is de kunstenaar R. Nuage. Iemand die iets heeft met katten en vrede. 

Ik doe er nog eentje bij. Ook een lieve. Helaas was er geen ondertekening. Maar ook deze was op verschillende plaatsen te zien. 

Het was even vakantie bij Sami. Maar als het goed is, is ze er weer met Colourful World

En ik wens haar en alle mensen die meedoen een heel gelukkig 2026

Het Mirakel

Al eerder schreef ik hier over het Mirakel van Amsterdam. Een wonder dat plaats vond in 1345. Een vreemd maar boeiend gebeuren. Hier kun je lezen wat ik er toen van vertelde.

Nu is er in Museum Ons' Lieve Heer op Solder een tentoonstelling gewijd aan dat wonder en die wilden we wel zien. 

Zelfs als we er niks aan hadden gevonden:  het museum zelf is absoluut de moeite meer dan waard. 

(We zijn er een paar keer eerder geweest, maar het verveelt helemaal nooit, zoals je hierboven ziet, haha). 

Het is echt heel bijzonder daar en zo mooi!

In het museum zelf moet je klimmen en kom je logischerwijs steeds hoger en hoger en heb je dus vanaf een steeds hoger punt,  door die mooie raampjes, een fraai uitzizcht. 

Maar goed, die tentoonstelling over het Mirakel dus. 

We kregen heel wat info en er waren leuke en interessante zaken te zien.

Zo las ik bijvoorbeeld dat deze lantaarn in de Kalverstraat de plek aangeeft waar het Mirakel heeft plaatsgevonden.

De Kalverstraat mijd ik als het kan en die lantaarn heb ik dus nooit gezien. De duizenden mensen die jaarlijks meelopen in de Stille Omgang natuurlijk wel 

Op het glas een de hostie tussen de vlammen. 

Er waren schilderijen, tekeningen, gedichten, boeken, voorwerpen als pelgrimsinsignes, een monstrans, bouwfragmenten van de Heilige Stede.

Maar het allermooist vond ik Het Mirakel van Amsterdam in acht fragmenten. Dat zijn fragmenten van een schilderij van Jacob van Oostsanen. Slechts acht fragmenten van een groot doek zijn overgebleven. Die waren allemaal te zien, maar niet goed te fotograferen jammer genoeg. 

Dit is zo een fragment: 

Je ziet twee engelen knielen bij het haardvuur en je ziet nog net de schaal waarmee het braaksel in het vuur is gegooid. 

En een fragment waarop de vrouw de hostie in het haarvuur terugvindt. 

Ik kon me zo goed voorstellen wat een indruk dit doek toen gemaakt moet hebben. Het zal zo'n drieenhalve meter breed zijn geweest en het hele verhaal werd er op verteld. Gemaakt tussen 1505 en 1518.  

Al met al de moeite waard!

Wasgoed

 Je mag het best een afwijking noemen hoor, maar dan wel  een onschadelijke: ik maak altijd foto's van wasgoed. Ik loop echt niet de hele tijd te speuren, helemaal niet, maar als ik wasgoed zie wapperen, maak ik een foto. Dat heeft al vaak leuke plaatjes opgeleverd. 

Ook in musea ga ik niet speciaal op zoek. Maar ook daar: als ik iets zie, maak ik een foto. Wasgoed als kunst, geschilderd wasgoed. Kenneijk vinden kunstenaars het onderwerp ook interessant. Matthijs Maris bijvoorbeeld. En Mesdag en Max Liebermann. Of deze mij tot dan toe onbekende schilder Louis Schrikkel: Betondorp 1933. 

Het leuke is dat de kunstenares waar ik het laatst over had, de Amerikaanse Lois Dodd, ook wasgoed schildert, wasgoed aan de lijn. Ik was dus eerst al verrast door haar andere werk en dit was voor mij natuurlijk extra verrassend.  Hier zie je: Rood wasgoed en kippenhok, 1978.

Dodd had een periode die ze zelf haar waslijnperiode noemde. Ze raakte geïnspireerd door 'de prachtige rechthoeken, vaak mooi felrood. Want' zo zei ze 'Als je landschappen schildert raak je soms een beetje gefrustreerd omdat er helemaal niets roods is om te schilderen'. 

Dit werk, 'Landschap met schaduwen van bomen', heeft een apart formaat.

Het is 2x zo hoog als breed. Haar landschappen (en mooier kan ik het niet zeggen), 'worden vaak onderbroken en opnieuw  gekadreerd door wasgoed, door licht en reflectie. 

Ik heb ze allemaal van dichtbij gefotografeerd, maar op de museummuur ziet het er toch wat anders uit. 

Er wordt overigens een hele theorie opgehangen aan de waslijnschilderijen. Dat Dodd het dagelijkse verheft, daaardoor ruimte kreeg voor formeel onderzoek, dat geometrie en gebaar samen komen waar de plooien van de stof lijnen vormen en de waslijnen een stille choreografie over het beeld tekenen. 

Tja, dan haak ik af. 

Niet van de schilderijen, maar van de teksten.

De schilderijen van Lois Dodd... ik heb ervan genoten! En daarom nog eentje, uit 2010: Huis en wasgoed op een mistige dag: 

Titanic

De tentoonstelling waarvoor we naar het Kunstmuseum in Den Haag gingen,  ging over mode en over de Titanic. Mode ten tijde van de eerste (en laatste) vaart van de Titanic in 1912. 

Titanic, het  'onzinkbare' schip dat dat op een ijsberg botste en in een paar uur tijd verdween onder de zeespiegel. 

Er waren meer dan 2000 passagiers en bemanningsleden aan boord en daarvan stierven er 1500. 

'Wealth and position have no precedence in the rules of the sea', kopte de Times een paar dagen na de ramp.

Tja, wealth and position waren ruimschoots voorhanden aan boord van het schip. 

En dat kun je aan veel verschillende beelden op de tentoonstelling zien. 

Maar de andere kant wordt ook getoond: 

Er was ook een derde klasse en een middenklasse. Arme emigranten en natuurlijk een bemanning, ook van hoog tot laag. 

Van die verschillende klassen wordt dus ook verschillende mode getoond. En veel verschillende voorwerpen uit die tijd. Erg interessant allemaal.

Het spiksplinternieuwe servies. De muziekinstrumenten van het orkest, dat volgens de verhalen door bleef spelen terwijl het schip zonk. 'Nearer my God to thee' hoorde je zachtjes op de achtergrond. 

Ja het verhaal werd hier nog maar eens verteld en echt mooi getoond in beeld, geluid, mooie opstellingen. 

Kortom een fraaie tentoonstelling en je kunt nog tot 25 januari gaan kijken.

De volgende dag wilde ik heel graag de film Titanic nog eens zien. Die met Leonardo DiCaprio en Kate Winslet. 

Ik zag de film denk ik meteen nadat die werd uitgebracht en dat was in 1997. Ik zag hem twee keer toen. Met mijn moeder en met mijn dochter. De dochter in kwestie meldt dat ze de film dertien keer heeft gezien. Ze was helemaal weg van Leonardo. 

Mijn man daarentegen,  had de film nog nooit gezien. Maar hij vond hem op Disney. 

Prachtige film vonden we allebei.  Ik nog steeds dus, na al die jaren. Nog absoluut de moeite van het kijken waard. 

En tenslotte: Aan boord van de Titanic waren drie Nederlanders: een stoker, een kok en de toekomstige baas van de Holland-Amerikalijn. De laatste, George Reuchlin, was op uitnodiging mee.

Ze overleefden geen van drieën. 

Over George Reuchlin en over zijn reis is vrij recent een boek verschenen en dat boek ga ik zeer binnenkort lezen. Het was aanwezig in de bieb. Ik ben benieuwd. 

Vier vliegen in een klap

We zouden onze Haagse kleinzoons (en hun ouders natuurlijk) gaan bezoeken. We waren erg vroeg en hadden tijd genoeg om vooraf nog naar het Kunstmuseum te gaan. Daar was een tentoonstelling die ik (vooral ik) graag wilde zien, Titanic & Fashion.

Toen we binnenliepen op zoek naar de Titanic kwamen we min of meer per ongeluk door een zaal waar werk was van een mij onbekende kunstenares, Lois Dodd.

Ik keek en dacht nou hier heb ik geen zin in.

'Ik loop vast door naar boven', zei ik tegen mijn man. Maar ja, ik kwam door nog een zaal en daar liep ik recht op een werk af dat me wél aansprak. 

Ik keek beter, zag een filmpje over de kunstenares en genoot. Ik ben er vrij lang gebleven. Het was vlieg 1

Echinacea en oranje dahlia, 2006

We hadden nog tijd genoeg voor Titanic. Dat was vlieg 2 

Daarna gingen we naar de kleinzoons, hadden het gezellig, vlieg 3 en terwijl we in het museum waren appte onze schoonzus. Zij wonen in de buurt van Den Haag en vroegen of we wilden komen eten. Wat we deden en dat was vlieg 4.  

Heerlijk, zo'n dag. 

Maar nu even terug naar Lois Dodd. 

Gewoon omdat ik haar werk erg mooi vond, nog twee foto's:

Brandend huis, nacht, verticaal, 2007

Rood Gordijn, venster met daglicht, 1972

Een interessante vrouw, die omging en werkte met mannelijke beroemde schilders, die lesgaf en geïnspireerd werd door Mondriaan. Dat zag ik allemaal in een boeiende film die in een van de zalen werd vertoond. 

Voor de kunstenares is dit haar allereerste overzichtstentoonstelling in Europa. Ze is geboren in 1927 (!) en schildert nog steeds. 

In Amerika is ze de laatste jaren wél geëerd met grote tentoonstellingen. 

En nou ja, vooruit,  dit werk toon ik ook nog:

Groot bos in de ochtend, 1978

Een vreemde vogel

 

Na een flinke 'vakantie', is vandaag weer de bloghop van Conny aan de beurt. 

De opdracht, het thema, hoe je het ook wil noemen, was  Vreemde Vogels. Het is er eentje geworden, één vreemde vogel. 

Ik had meteen in mijn hoofd wat ik ongeveer wilde doen. Ja hoor, je kan het in je hoofd hebben, maar dat zegt nog niet zoveel. 

Ik heb wel drie versies gemaakt en ik was telkens ontevreden. 

Maar deze versie kan er mee door vind ik zelf.

Als je trouwens de ongelooflijke rotzooi in mijn kamer ziet, zou je niet geloven wat aan dit vrij eenvoudige plaatje vooraf is gegaan. 

Ik ga het straks opruimen. Had ik gisteravond geen zin meer in. En dan vast nadenken over de volgende opdracht. 

Nu ga ik  eerst kijken bij Conny, want daar kun je straks zien wat de andere deelnemers hebben gemaakt. Klik

Gezichtjes van Ferrara

En weer een aflevering van deze rubriek, helemaal gevuld door Ferrara. Klik. 

Ferrara heeft er oog voor, zicht op en ik vind het superleuk dat zij hier deelt wat ze op dit gebied ziet. 

Zoals dit: aan de voet van een kunstwerk,  De Nollen, Den Helder:

Een deur op Kreta:

Een kraan op de begraafplaats in Alkmaar. As je goed inzoomt kun je nog 'een stukje Ferrara' zien:

Onderdeel van een trap in een appartementencomplex:

De luiertas van de kleindochter:

Een wagen van het Rode Kruis, Nationaal Militair Museum, Soesterberg

Ze zijn weer geweldig. Dankjewel, Ferrara. En voor iedereen als altijd: Blijf speuren, mensen. En inzenden. bettievdgriend@hotmail.com

Zes jaar!

 

Dit is onze jongste kleinzoon en vandaag wordt hij zes! Toen we zes jaar geleden hoorden dat het bijna zo ver was, zijn we zo snel mogelijk (en dat was heeel snel) in de trein gestapt en we waren nog niet eens in Den Haag aangekomen toen onze zoon belde en zei dat we net zo goed meteen naar hun huis konden gaan in plaats van naar het ziekenhuis, want Arthur was al geboren. Wat we deden en aldaar afwachtten. 

Ik heb wat foto's uitgezocht, allemaal gemaakt in zijn zesde levensjaar.

Voor zover ik weet, was het een goed jaar. Behalve afgelopen zaterdag. Want toen zouden de verjaardagen van hem en zijn broer worden gevierd. Maar vanwege de weersomstandigheden en het feit dat de familie van ver moet komen, is het uitgesteld. Dat moet moeilijk zijn geweest! 

Thuis in de 17e eeuw

 

Voor deze tentoonstelling gingen we naar het Rijksmuseum, Amsterdam. Ik had me er op verheugd, maar het viel een klein beetje tegen. 

Ik zag geen nieuwe of bijzondere dingen en kreeg ook geen andere inzichten over het leven in de 17e eeuw. De opstelling vond ik ook niet heel mooi.  

Er was wel een goeie audiotour, met Daan Schuurmans en Bracha van Doesburg. Die twee maakten het voor mij beter. Ik vond het raar dat je voor die audiotour 6,50 moest betalen, terwijl je hem gratis kunt volgen op je eigen telefoon. 

Nou ja, maar goed, je ziet natuurlijk toch dingen die je aanspreken. Bijvoorbeeld dit portret: 

Prachtig vond ik het, ook door het bijbehorende verhaal. 

Dit is namelijk een portret van Eva Wtewael, geschilderd door haar vader Joachim Wtewael. Ze werd geportretteerd met een naaikussen en een kantwerkje. Naast haar de opengeslagen bijbel. 

Geportretteerd alsof ze klaar was voor een huwelijk. Dat is er niet van gekomen, Eva (1607-1635) stierf voor het zover was.

Onder het tafelkleed zie je nog de tafelpoot. En die tafel... die is er nog steeds en stond in de zaal. 

Dit vond ik ook leuk. Jan Steen schilderde in 1654 een portret van dit bakkersechtpaar. Het zijn Arent Oostwaard en Catharina Keizerswaard. Het portret hing in hun keuken in Leiden en zij runden samen hun bedrijf. Arent bakte en Catharina 'deed' de winkel. 

En ik zag een kerfstok. Ik wist wat het was maar zag er nooit een. Het is een houten lat die in de lengte doormidden werd gespleten. Klant en winkelier kregen allebei een helft. Bij aankoop werd er dwars door beide helften een kerf gemaakt. Een manier om betalingen te innen en vast te leggen. Deze klant, had heel wat op haar kerfstok. 

Tenslotte nog twee foto's. Op de eerste zie je een deel van het poppenhuis van Petronella Dunois. Daar naast een werkstuk van Steef de Jong, tonende het totale bezit van ene Thomas Hendriks. Als vastgelegd door  de Stadsarmenkamer in Zolle in 1673. 

Precies even groot als het poppenhuis van (de rijke) Petronella en ook dezelfde kast met openslaande deuren, maar dan van karton.  

Waarmee werd aangetoond dat het zeker niet overal goud was wat er blonk in die tijd.

Onze kleindochters vonden de tentoonstelling wel heel mooi en nu ik onze foto's terug zie, vond ik toch ook wel een aantal bijzondere dingen. Dat poppenhuis alleen al.

Nog te zien tm 11 januari

In mijn ogen draag ik wolken

Dus hier is mijn nummer 1 van 2025. 

Ik vond de titel al meteen zo mooi, ondanks dat ik hem nog niet helemaal begreep. 

Daarna zag ik het omslag:

Zelfde verhaal:  een zeer fraai omslag vond ik, maar wat er de bedoeling van was wist ik nog niet. 

Nu, ruim vijfhonderd bladzijden later, begrijp ik allebei. 

Wat een prachtig boek. Echt heel mooi. 

Het boek is het moetje van onze boekenclub en dat was zeer terecht dus. 

Het is geschreven door Forugh Karimi en over haar heb ik het al eerder gehad toen ik een ander boek van haar las en er hier wat over vertelde. Klik

Dit is de schrijfster. Je zou kunnen zeggen een vrouw met een heel bijzonder verhaal. 

En ook deze keer was ik weer erg onder de indruk van de gebeurtenissen in Afghanistan. En hier. 

Ik heb door deze twee boeken meer geleerd over onze eigentijdse geschiedenis dan televisiebeelden en kranten me hebben kunnen bijbrengen. Dat alleen al. 

Dit verhaal is niet autobiografisch, maar Karimi heeft wel haar ervaringer er in verwerkt. Het lijkt me dat dat ook bijna niet anders kán!

Het verhaal. 

Widá is vijftien als ze, min of meer in opdracht van haar moeder en stiefvader, moet vluchten uit Afghanistan. Ze komt in Nederland terecht en pakt haar leven daar heel goed op. 

Jaren later gaat ze, met een vriendin die wil schrijven over Afghanistan, naar Athene. Tijdens die reis blikt ze terug op haar leven in Afghanistan

Daar, in Kabul,  heeft ze alles en iedereen achter moeten laten, alles wat ze lief had. Iedereen die ze liefhad. 

Ook haar nichtje Missomá dat ze als een zusje beschouwde. Haar taal, haar muziek, haar herinneringen.

Ze heeft het allemaal min of meer uitgeschakeld, kunnen uitschakelen, willen uitschakelen. Maar als ze iets hoort over dat nichtje is alles weer terug. 

En dan moet dat verhaal afgerond worden. Want echt uitschakelen lukte misschien voor een heel aantal jaren, maar tenslotte toch niet. 

Het verhaal springt steeds heen en weer tussen de jaren negentig in Kabul en 2023. Dat was in het begin voor mij best lastig schakelen, ook vanwege de vele namen van haar familie, van de mensen toen. 

Ik had dit boek niet als luisterboek kunnen doen. Ik moest vaak even terug naar de namenlijst en soms ook naar de vertaling van sommige woorden. 

Maar vergeleken bij dat wat er gebeurd is daar, toen, was dat een kleine moeite.