Werk van de Laat, gezien in Straat

 Vandaag laat ik twee schilderingen zien van Tymon de Laat. Ik zag ze niet op straat, maar wel in Straat. Het museum voor street art and graffiti in Amsterdam. 

Het eerste werk: Cubana contemporanea, 2020

Tymon de Laat schilderde tijdens zijn rondreizen door Latijns- Amerika dit portret van het Cubaanse meisje Jennifer . Ze was de dochter van de schoonmaker op een van de plekken waar hij verbleef. 

En dit werk: Las ultimas ojas, 2022

Dit is een Cubaanse tabaksboer uit Vinales. 

Ik ben (tijden geleden) op Cuba geweest en toen ik deze werken zag, ook al weer een tijd geleden dacht ik, zonder de titel te hebben gezien,  aan Cuba. Misschien door die tabaksbladeren, dat zou heel goed kunnen. 

Tymon de Laat... muralist. (Dat woord kende ik nog niet, Tymon de Laat wel, ik liet al eerder wat van hem zien).  

Hier kun je nog meer van zijn werk zien: klik 

Linking to Sami's Colourful World

De vrouw in de Bontjas

Dit is het boek(je) van Elsa Triolet. De vrouw die ik in Parijs zag afgebeeld op een brievenbus. 

Elsa Triolet, de Franse verzetsvrouw die schrijfster was en de Prix Goncourt kreeg. Klik. 

Ik zei al dat ik iets van haar wilde lezen en dat heb ik gedaan. Het boek gereserveerd , het moest uit Beverwijk komen en ik heb het achter elkaar uitgelezen. 

Dat was een makkie, want slechts 56 bladzijdes. 

Maar wat een parel, dat verhaal. Heel erg knap. Ik snap die belangrijke prijs wel hoor. 

De geschiedenis van iemand, een vrouw in de Tweede Wereldoorlog in zesenvijftig bladzijdes. 

Een vrouw, niet meer heel jong, maar de leeftijd wordt in het midden gehouden, is terecht gekomen in Nice. Ze is haar minnaar Tony kwijtgeraakt, ze denkt dat Tony dood is. Ze is arm, ze heeft nooit gewerkt, Tony zorgde voor haar. Haar bontjas is eigenlijk nog haar belangrijkste bezit. Verder kou en honger, uren in de rij voor eten. En dan duikt er een 'merkwaardig heerschap' op die haar bontjas wil kopen. 

Het verhaal kent een min of meer open einde en daar heb ik normaal gesproken een hekel aan omdat ik een twijfelkont ben. Maar nu en over dit verhaal twijfel ik niet. 

Aanrader! 

Grappig

Natuurlijk, de situatie in Europa en in de wereld IS niet grappig. Absoluut niet. 

Toch zijn er mensen die er de humor van inzien en daar iets mee doen. Dat vind ik knap en opbeurend. Drie voorbeelden.

Deze foto zag ik op verschillende plekken langs komen. Instagram, Facebook en dan ook nog meerdere keren. Is ook al wat ouder. Wie het heeft bedacht en gemaakt weet ik niet. Maar de tekst was: 

Denmark is ready

In het Parool verschijnt iedere dag een spotprent van Hein de Kort. Het was in politiek opzicht een spannende week en Hein de Kort maakte er dit van:

En op het blog van mijn Amerikaanse medeblogger Tom (click) verscheen deze foto. Daar moest ik ook wel om lachen.

Tja...

Gezichtjes

  Loensend en toch verleidelijk werd ik aangekeken', schrijft Emie

In de Haarlemmerstraat in Amsterdam is een fototoestellenwinkel. Dit gezichtje zag ik in de etalage.

'Tijdens een rondje door de wijk in Schagen , kwam ik dit verschrikte gezichtje tegen',  zegt Elly.  Uit Schagen.

En Edith, met haar kunstenaarsoog, werd aangestoken door mijn blog, keek anders en zag er drie:

Dan Mirjam Polman: 'Bij het opruimen van spullen gooide ik een oude haarborstel weg. Nog net op tijd zag ik zijn beteuterde spookgezichtje'.

Mijn maatje Marieke. Haar buurkinderen waren bij haar aan het spelen en zij zag dit:

En de allerlaatste voor deze ronde is van Knutzels. 'Hij lachte me toe', zegt ze:

Dank allen en zoals altijd: Blijf speuren, mensen. En inzenden. bettievdgriend@hotmail.com

Oorlogsmuseum Medemblik

We waren met een groepje van Comité 40-45 in het oorlogsmusem in Medemblik.  

En daar was iemand die ons zou begeleiden. Ze stelde zich voor en zei wijzend in de richting van de deur: onze directeur komt er straks ook nog even bij. 

Ik keek en zag twee mannen staan, een middelbare zal ik maar zeggen en een jongen. Ik nam meteen aan dat de directeur die middelbare zou zijn. 

Nou, de directeur kwam er inderdaad bij en je raadt het al: het was die jonge man. 

Hij begon te vertellen en hield nooit meer op. Wat een enthousiasteling. Echt ontzettend leuk. We waren met negen mensen en we hingen alle negen aan zijn lippen. 

Hij vertelde en vertelde en toen hij na een hele poos opstond om met ons rond te gaan in zijn museum, wilde ik toch echt weten hoe oud hij was en... ik durfde het te vragen. Hij lachte: ik ben dertig. 

Daar kan ik zo van genieten. Van die leuke jonge mensen,  actievelingen. En hij was de tweede al die week. Eerst Saskia met haar boek en nu deze Lars Rustenburg. 

Hij heeft zijn droombaan,  vertelde hij. Het museum is aanvankelijk in 2014 opgezet door zijn ouders als een educatief centrum en nu is het een echt en boeiend museum.  Lars' vrouw werkt er ook en zijn zusje. 

Er is heel veel te zien. Het museum bestaat eigenlijk uit twee delen. Een militair deel en een burgerlijk gedeelte.  Er zijn arrangementen. Rondleidingen, rondritten in W.O.II Legertrucks.  Je kunt er lunchen, er worden lezingen gehouden het is groot en de moeite waard. Bovendien ook zeer geschikt voor kinderen vond ik. Met veel verschillende activiteiten. 

Ik was er al eens eerder. Maar deze keer lunchten we er en eindigden met koffie met oorlogstaart

Eigenlijk hou ik er nooit zo van als het al te gezellig wordt als het gaat over W.O.II. 

Maar zo langzamerhand ga ik daar toch voorzichtig een beetje anders over denken. 

Toen ik zelf een kind was, was een bezoek aan het Anne Frankhuis een indrukwekkende gebeurtenis. Toen ik juf was en ieder jaar met mijn klas naar het huis ging, moest ik toch wel erg mijn best doen om de kinderen niet echt teleurgesteld naar huis te laten gaan. Ook al had ik het nog zo goed voorbereid met ze. 

De tijden zijn veranderd en de kinderen in principe niet, maar toch ook weer wel. Door de tijd. Daar op inspelen en dat doet dit museum,  is denk ik hard nodig.  

Zelfportret met een knipoog

 

De opdracht voor deze keer bij de Creatieve bloghop bij Conny, was: Zelfportret met een Knipoog. 

Nou, jullie zien het uiteraard meteen: dit ben ik. 

Ik ben een leeuw in het diepst van mijn gedachten, hahaha. 

Nee hoor, maar ik ben wel een leeuw qua sterrenbeeld. Ik heb groene manen omdat groen mijn lievelingskleur is en ik maakte mijn portret op een achtergrond van street-art. Tja, veel meer heb ik er eigenlijk niet aan toe te voegen. Niks eigenlijk. 

Zoals altijd ga ik nu alvast nadenken over het volgende thema (en dan maak ik dat zoals gewoonlijk toch weer op het allerlaatste moment, ongeveer zoals dat met een Sinterklaasgedicht ook werkt)

En nu eerst maar eens even kijken naar de zelfportretten van de andere deelnemers. Hier, klik. 

Ik hou trouwens wel van zelfportretten. Ik heb een hele verzameling zelfportretten van mensen die dat écht kunnen, een zelfportret maken. Kijk hier maar: klik

Onder moeders vleugels

Ik had nogal wat crackers teveel ingeslagen,  met korting. Hebzucht, maar ja ik eet ze altijd. Tot er een tijd iets met mijn kaak was en ik niet zo goed kon kauwen op die harde dingen. Dus met de sneeuw dacht ik maar wat weg te geven. Aan de vogels. 

Hoe ze het weten is mij volkomen een raadsel, ze waarschuwen elkaar. 

Eerst kwam er eentje, een kraai. 

Maar kraaien in de tuin is volstrekt normaal hier. deze bleef een poosje kijken vanaf het dak van de schuur. En ik keek terug. 

Toen kreeg hij gezelschap van een meeuw. Zwart en wit op wit. 

Zaten ze met z'n tweeën uitgebreid te kijken. 

Een enkele keer is er wel eens een meeuw in onze tuin, maar niet vaak. Dus ik was stomverbaasd toen er nog meer kwamen. Op een gegeven moment zaten er wel een stuk of twintig. 

De kraaien kwamen tegelijkertijd,  op volle sterkte, maar bliezen de aftocht en gaven voorrang aan de meeuwen. 

Spektakel, dat was het en spectaculair ook:

We hebben een hele tijd gekeken (en sindsdien niet een meeuw meer gezien). 

Mijn laatste foto is het leukst. Ik geef die een titel mee:

Onder moeders vleugels

Mural

 

Nog een keer Parijs. Deze van Shepard Fairey was te vinden vlak naast Centre Pompidou dat gesloten was. 

Ik denk dat de mural heel mooi is geweest. Zoals overigens al het werk van Fairey. Ik ben fan... 

De mural is er ook echt al heel lang. Als ik het goed heb al sinds 2019 en dus is het niet zo gek dat het allemaal wat flets oogt. Dat ligt niet aan Fairey, die is niet flets.

En verder zijn het natuurlijk een paar duidelijke waarheden. 

Er waren best veel teksten op de Parijse muren. Hier zie ik dat niet zo vaak, maar dat kan ook aan mij liggen natuurlijk. 

Deze vond ik ook nog:

Liefde wordt niet verdiend en niet gevraagd. Liefde wordt gegeven en liefde wordt ontvangen. 

Als ik het goed heb hè, met mijn (steeds meer wegzakkende) schoolfrans en translate

Linking to Sami's Colourful World

Schapensteeg.

Op die hele mooie woensdag (14-01-2026, net na al die sneeuw), liep ik in mijn eentje in Amsterdam te slenteren. Zonder doel of plan.  

Zo kwam ik langs een klein zijstraatje en dat bleek  de Schapensteeg te zijn. 

In die steeg een heleboel fraaie lantaarns. Beetje art-nouveau -achtig. Heel mooi. 

Het licht viel prachtig, maar lastig te fotograferen

Een heleboel van die lantaarns achter elkaaar, maar ik moest de hele steeg door om er eentje goed op de foto te krijgen. 

Dat was overigens geen enkel probleem hoor, dat ik die steeg door moest. Want dit zag ik ook:

Ik moet nog even uitzoeken wat het precies is, maar ik denk dat het iets met Tuschinski te maken heeft. Dat ligt achter de steeg. 

En dit:

Zo'n grasgroene achterkant. Zal dat vanwege die schapen zijn? 

Toen ik weer terug liep door de steeg, zag ik nog een mooi beeld.  Door de felle zon zie je niet meer hoe mooi die lantaarn is. Maar ja, dat zag je al op de eerste foto! 

Toch nog met een kleine bewerking, wat licht erbij:

Dit was weer volop genieten voor mij. Want wie heeft er nou ooit van de Schapensteeg gehoord? Ik niet!

Oh en ik zie net dat ik gelijk had wat Tuschinski betreft. Yes, gevonden! Hier een link:

https://www.parool.nl/kunst-media/de-grandeur-van-1920-is-terug-in-bioscoop-tuschinski~b4875bf8/

En nu krijg ik zin om nog eens naar Tuschinski te gaan. Want het is er wel echt prachtig hoor!

Schildpad en ik

Daar kwam gisteren Saskia eventjes tussendoor. Maar nu weer terug naar Marit Törnqvist. 

Mijn man maakte deze foto. Hier is te zien waar ik enthousiast werd over het boek Schildpad en ik. Geschreven én geïllustreerd door Marit Törnqvist. Wat bijzonder toch hè, als je dat kan. 

Marit Törnqvist kwam ooit in New Orleans een man tegen die met een hele grote schildpad aan het wandelen was. Ze praatten en hij vertelde dat hij de schildpad kreeg toen die nog heel klein was en hij nog jong. Die man was ongerust, want schildpadden kunnen wel honderd worden en groeien en groeien en wat als hij niet meer door de deur zou kunnen. 

Nou, daar gaat dit boek over.

Dit jongetje zit bij opa op schoot. Het is de avond voor zijn vijfde verjaardag en als opa vraagt wat hij wil horen zegt hij: Over Schildpad. Hij wil altijd hetzelfde verhaal horen en opa vertelt.

Over hoe het begon met een piepklein schildpadje dat zijn beste vriend werd. Maar ja, dat groeien hè. Schildpad werd een blok aan zijn been. Hij wordt simpelweg te groot. Maar gelukkig is er een oom in het geboorteland van opa's opa en daar mag schildpad naar toe. Schildpad blijft en opa gaat weer terug.  Overzee. 

Tot de oom sterft. Wat nu. Opa moet weer terug naar dat warme land,  want wie moet er nu voor Schildpad zorgen. Gelukkig is daar een jonge vrouw. 'Iemand moest hem toch sla geven', zegt ze. 

Opa en zij worden verliefd op elkaar en gaan mét Schildpad weer terug

Ze trouwen, krijgen drie kinderen en zijn heel gelukkig met elkaar

Voor het eind van het verhaal moet je even heel goed naar de laatste plaat kijken en meer zeg ik daar niet van