Totaal aantal pageviews
zondag 3 mei 2026
Vrouwen van Verzet - Kunst als herinnering
zaterdag 2 mei 2026
Daar is Frankey weer
In Amsterdam liep ik in (of op, dat weet ik niet) de Nes. En daar was een leuke Frankey, een leuke Street Art Frankey.
Deze bedoel ik:
Kijk, die krokodil is gewoon een reclame voor en van een bepaald kledingmerk. Maar Frankey maakte er een crocodile hunter van. Of dat in opdracht was, dát weet ik niet. Maar leuk is het zeker vind ik.
Er hingen meerdere raketten, maar die felle kleur heb ik niet gezien. Dat zou ik nog leuker hebben gevonden.
In het Paroolmagazine stond een week of wat geleden een groot stuk over Frankey (Frank de Ruwe), naar aanleiding van een film die over hem is gemaakt. Die film wil ik graag zien.
vrijdag 1 mei 2026
Gezichtjes
Hej Bertie, deze wrap wenste ons smakelijk eten ;-) zei Jeanette van Hip en Kleurig:
Dan twee besneeuwde gezichtjes:
De laatste gezichtjes voor deze ronde komen van Dora, bloglezer en zo langzamerhand een vaste leverancier.
donderdag 30 april 2026
Onze Jordaan
Het is 7 mei 1945. Nederland is bevrijd! De hoogzwangere Greet Bos, haar dochtertje Loes va en echtgenoot Jopie Bos doen mee in de feestvreugde als er plotseling geweerschoten klinken. Paniek breekt uit, mensen verstoppen zich, maar Jopie blijkt dodelijk geraakt door de schoten van de Duitsers.
Met deze tragedie begint de raamvertelling door Greet. Op haar tachtigste verjaardag wordt ze in haar bejaardenflatje door verzorgster Ayçè (23 jaar) klaargemaakt om in de gezamenlijke koffiekamer haar verjaardag te gaan vieren. Greet neemt ons mee in haar levensverhaal, startend op deze fatale dag in 1945. Ze vertelt uitgebreid over haar leven in de Jordaan als alleenstaande moeder van Loes en Jan. Over de onderlinge saamhorigheid tussen de buurtbewoners, die versterkt wordt door het samenkomen met het koor de Belcanto’s, opgericht door haar man Jopie. Dit alles tegen de achtergrond van de Jordaan, van de armoede en het verval van de wijk. Van de plannen van de gemeente in de jaren ‘80 en ‘90 om de oorspronkelijke bouw te vervangen door nieuwbouw en de uittocht van de echte Jordanezen naar Purmerend en Almere. En van de komst van yuppen en studenten, die de wijk weliswaar hebben gered van nieuwbouw en verval, maar daarmee ook het unieke karakter van de wijk definitief hebben veranderd.
En dan de muziek. Veel Italiaans, Bella Ciao, Parelvissers, Slavenkoor, Nessun Dorma en tussendoor ook nog de glimlach van een kind, een pikketanussie en dat soort liedjes. Allemaal supergoed verwerkt in het verhaal.
Het orkest was ook erg goed en de decors heel knap gemaakt. Ook hoe de wisselingen op het toneel plaatsvonden.
Wij bezochten (met korting van de Vriendenloterij) een middagvoorstelling en zo'n voorstelling in de middag is me heel goed bevallen. Het begon om 14.00 uur en we waren om 17.30 thuis met het ov. Nu is het trouwens wel weer klaar hoor, anders gaan we echt failliet.
woensdag 29 april 2026
De boekenclub voor dwarse huisvrouwen
dinsdag 28 april 2026
Tulpen
maandag 27 april 2026
Monday Mural
Na mijn laatste cursusdag in Amsterdam (jammer, jammer, jammer), wilde ik eigenlijk naar huis. Ik liep dus door de zonnige stad naar het station om daar de 314 te nemen naar huis, (zo denk ik aan de bus, de 314).
zondag 26 april 2026
Gastlessen
Het is weer de tijd van het jaar.
zaterdag 25 april 2026
Lisa Lou Sore en Bryan Ley
vrijdag 24 april 2026
Een heipaal en een mijlpaal
Ik was trouwens helemaal verrast want de makelaar had gezegd dat er waarschijnlijk gezien de financiën wat oudere mensen zouden komen kopen en wonen. Maar dat was totaal niet het geval. Ik heb een echtpaar gezien waarvan ik dacht dat ze nog ouder zouden zijn dan wij en een stel zoals wij. Maar die hoorden niet bij ons rijtje. Later werd ook door de hotemetoten die een toespraak hielden en met ons proostten op het nieuwe huis, gezegd dat er veel jonge mensen waren. Alle leeftijden vertegenwoordigd hoor, maar veel jong en weinig oud.
Het viel me op dat die hotemetoten (directie bouwbedrijf, wethouder en zo) erg enthousiast waren over het plan en het hele project. Dat hoefden ze niet meer te zijn hè, de huizen waren al verkocht. Maar ze waren het wel en leken er trots op te zijn en ervan te genieten. En ja wat ik gezien heb van wat al klaar is... ik vind het ook allemaal heel fraai ogen.
Daarna gingen we naar buiten en daar zou dan de eerste officiële paal worden geheid. De muziek stond al klaar:
Er was een rode knop gemaakt en na een druk op die knop zou de officiële eerste paal worden geheid.
Nou dat dus. Sindsdien voel ik me een stuk prettiger en geruster. Er werd ook aangekondigd dat er nog meer bijeenkomsten zullen volgen bij andere heipalen, ik bedoel mijlpalen en ook dat stel ik op prijs.

.jpg)
















mmmmmmm.jpg)





