Het eiland van de verdwenen bomen

 

Dit boek stond in mijn toptien van vorig jaar. En nu,  terugkijkend,  zelfs in de topdrie. Die drie zijn wat mij betreft dan ook nog onderling verwisselbaar.  

En ik heb over dit boek niet eens iets verteld. Dat kan echt niet, vooral niet omdat ik het boek prachtig vond. Dus bij dezen. 

Het verhaal speelt zich af op Cyprus, in 1974 en nog een keer op Cyprus vijfentwintig jaar later jaar later. 

En in London in meerdere periodes. 

Cyprus is tot op het bot verdeeld. Maar daar hebben de gevoelens van Kostas en Defne geen boodschap aan. 

Twee jonge mensen en heel erg verliefd. Zij is Turks en Islamiet en hij Grieks en Christelijk. 

Dat kon dus niet. Ze ontmoeten elkaar toch en om precies te zijn in 'De Blije Vijg',  de taveerne van Yusuf en Iorghos. Midden in die taveerne groeit een vijgenboom door het dak. 

Yusuf en Iorghos hebben zelf ook een relatie die niet kan eigenlijk. 

Dan woedt er een burgeroorlog en Kostas moet vluchten naar London. Hij weet niet dat Defne zwanger is. 

Wat de tijd in het boek betreft: dat is wat ingewikkeld. Je moet het goed in de gaten houden, want er worden flinke sprongen gemaakt. In tijd dus en ook in ruimte. En dan is het vertelperspectief ook nog wisselend. Ik vond het zelfs al lastig om het een beetje samen te vatten. 

Kostas is in London met zijn dochter Ada. 

Kostas vrouw is gestorven en Ada, een scholiere heeft het moeilijk. Ze hebben geen familie en Ada heeft problemen. Psychische problemen. Haar moeder is dood en er wordt onvoldoende gepraat. Daar komt een beetje verandering in als de zus van haar moeder voor het eerst op bezoek komt. 

Dan weer terug met Kostas naar Cyprus, waar Defne en hij elkaar weer ontmoeten en weer verliefd worden. Bovendien op zoek gaan naar Iorghos en Yusuf. Ze trouwen,  gaan naar London (met een stekje van die vijgenboom in de taveerne) waar Ada wordt geboren. 

Meer kan ik er niet van vertellen. Alleen nog dit: ik wist niet veel over de geschiedenis van Cyprus, maar daar is verandering in gekomen door dit boek en voor mij was dat een bijkomend extraatje. 

Niet het belangrijkste trouwens.  

Ik vond het ook echt een prachtig en ontroerend verhaal. 

Het eendje van opa

 

Mijn ouders waren in Hoorn komen wonen om meer van hun kleinkinderen te kunnen meemaken. 

Zij pasten ook op die kleinkinderen toen wij naar het ziekenhuis vertrokken voor de bevalling van ons jongste kind. 

Die zoon werd in het ziekenhuis geboren. 

Het was op zondagmorgen, om ongeveer elf uur. Het was een tamelijk voorspoedige bevalling, gewoon in de ochtend  en ik was vrij snel bij mijn positieven. 

Mijn ouders konden dus ook snel komen kijken met de andere kinderen. 

Mijn vader had een cadeautje bij zich. En dat was dit eendje. 

Voor alle kinderen had hij wat gemaakt bij hun geboorte. 

Voor onze oudste zoon een garage, voor onze dochter een poppenhuis. Van allebei weet ik niet meer wanneer we die kregen.

Het waren hele mooie werkstukken en er is ontzettend veel mee gespeeld, maar mijn vader zal ze niet meegesleept hebben naar het ziekenhuis. 

Van dit eendje weet ik nog heel precies dat hij het aan me gaf, daar in dat ziekenhuisbed. De zon scheen een klein beetje naar binnen en het was een prachtig moment. 

Ook met dit eendje is trouwens heel erg vaak gespeeld.Vooral natuurlijk door de jongstse zoon toen die leerde lopen en later door alle kleinkinderen. 

Als je het voort trekt, gaan de vleugels bewegen. Het was echt een geliefd stuk speelgoed. 

Dat zie je er dan ook aan af, dat het veel is gebruikt  en dat maakt het juist mooi. 

Ik moet echt opruimen in ons huis en naar het nieuwe huis wil ik het niet meer meenemen. Daarom hoopte ik heel erg dat Dirk het zelf wilde hebben. 

Onze kinderen zijn niet erg van het meenemen, dus ik had er een hard hoofd in. Maar gelukkig, hij deed het.  

En ik verbeeld me dat mijn vader tevreden toekijkt...

(Wat witte dingetje op het voorpootje, voorwiel betreft. Ik zie het nu pas op de foto en ik ik heb geen idee. Zal wel een stickertje zijn dat iemand er ooit op heeft geplakt. )

En dank allemaal voor de leuke reacties op mijn bericht van gisteren!

Niemand kan zich beter wensen...

Mijn moeder was een Amsterdammer. Evenals mijn grootmoeder. Mijn man is een Amsterdammer en onze drie kleindochters ook. 

Zelf ben ik  een Dordtenaar, een echte Schapekop en dat gaat nooit veranderen, ik ben er trots op. 

Ik woon in Hoorn en daarom ben ik een Hoornaar. Geen Horinees (Horinees ben je als je er geboren bent). Maar ik hou van de stad en woon er al bijna vijftig jaar met plezier en liefde. Dat is het grootste deel van mijn leven.  

Tenslotte,  heel vaak voel ik me een Zeeuws-Vlaming. Doordat ik daar een essentieel deel van mijn leven doorbracht. 

En nu? Waarom dit verhaal? 

Nou, nu ga ik,  als alles goed gaat,  toch nog een Amsterdammer worden. 

Ja, echt waar. 

Binnen nu en drie jaar ga ik, gaan we, in Amsterdam wonen.

We hebben een appartement gekocht daar en dat moet nog gebouwd worden. 

Kijk maar, gisteren zetten we de laatste van een heleboel handtekeningen,  bij de notaris. De acte is gepasseerd zoals dat heet.  Geen weg terug! 

Superspannend!!! 

En ik moet ongeveer drie keer per dag tegen mezelf zeggen dat het een verstandige beslissing is. 

Dat we helemaal niet te oud zijn. 

Dat het heerlijk is dat onze kleindochters gewoon lopend of op de fiets langs kunnen komen bij opa en oma. Dat onze Haagse kleinzoons toch in elk geval ook wat dichterbij wonen. Dat we heel makkelijk even naar Hoorn kunnen, dat ... en... en ... 

Wordt vervolgd. 

Want ik ga hier nog heel lang en heel vaak over zeuren, denk ik. 

Aan de Amsterdamse grachten...

 

Kijk nou toch eens hoe leuk: de Parool Amsterdamse Bucketlist. 

Die is samengesteld nadat lezers, verslaggevers, experts en BN'ers gevraagd was wat er beslist op zo'n lijst moest. 

Nou je ziet het,  ik heb afgevinkt wat wij gedaan hebben. 

Ik heb een paar rode kruisjes gezet bij dingen die ik nog niet deed en ook nooit zal doen. 

En dan blijft er nog meer dan de helft over. 

Daarvan zijn er een heleboel zaken die met eten of drinken te maken hebben. Vast leuk en/of lekker, maar daar ga ik niet speciaal op af.  Misschien als ik er toevallig eens langs kom. 

En wat er dan nog over blijft, nou dat lijkt me leuk om eens te zien of te doen. En dat gaat gebeuren. 

Want aan die Amsterdamse grachten heb ik heel mijn hart voor altijd verpand

Monday

In november 2025, waren we even op het NDSM-terrein in Amsterdam. 

We waren niet speciaal er naar toe gegaan om eens even uitgebreid rond te kijken; we waren in de buurt en dan is het zonde om niet even een blik te werpen. 

Maar het was koud, grijs en ik vond het rommelig en slordig. 

We hadden ook niet veel tijd en eigenlijk was er dus niet heel veel te zien. Weinig nieuws.

En toch... vind je altijd weer iets dat je wél aanspreekt.

Wat het is, wat de bedoeling is en wie de maker? Ik heb geen idee. Maar ik stond er langer naar te kijken dan naar het meeste werk daar. En misschien is er geen bedoeling. 

Het mooie is, dat het een volgende keer wel weer heel anders kan zijn op dat terrein. Dat is Street Art. 

En net toen ik dacht nou dit was het dan wel voor deze keer,  zag ik er nog een:

Grieks of Romeins of allebei,  in die zin dat veel Romeinse beelden kopieën zijn van,  of geïnpireerd zijn op de oude Grieken. 

Enfin,  van dit werk  is de naam van de maker wel bekend. Dat is namelijk PichiAvo. Als je googelt vind je wel wat van zijn werk. 

Linking to Sami's Colourful World

Zuinig

Vaak ben ik heel erg zuinig. 

Ik kan het niet uitstaan als ik iets heb gekocht en ik gebruik het dan niet helemaal op.  En hoe ouder ik word hoe erger ik dat vind. 

Voorbeeldje? Nou als ik een tube tandpasta echt niet verder uit kan knijpen, snijd of knip ik hem open en dan haal ik er altijd nog wel een tandenborstel vol pasta uit. Of als mijn stukje zeep echt bijna op is, plak ik het op het nieuwe stukje. Dat soort dingen doe ik. 

In de afgelopen, kaarserige maanden ergerde ik me aan het feit dat van sommige kaarsen heel veel overblijft. 

Ik bedoel zoals je hier op de foto ziet, van die stukken. 

Stukken ook van de onderkant. 

Nou wil het geval dat ik een paar maanden geleden met een van mijn kleindochters kaarsen maakte. 

We hadden daarvoor  een leuk pakketje, met was, vormpjes en lontjes. Leuk om te doen en niet moeilijk. 

En ineens bedacht ik dat ik met al die restanten natuurlijk best nieuwe kaarsen kon maken. 

Hoefde ik alleen maar lontjes te kopen. Dat deed ik. 

En ik moest een vormpje hebben. 

Daar was ik nog over aan het nadenken toen ik bij het opruimen van de ovenla een paar leuke metalen cakevormpjes vond. 

Daarvan heb ik er een gebruikt. 

Ik had niet verwacht dat het kaarsvet zich zou mengen. Eigenlijk had ik een leuke rozerode kaars voor me gezien. 

Dat gebeurde niet, maar ik was toch echt tevreden over het resultaat. 

Het is gewoon een lichtbruine kaars geworden, niks mis mee. 

En het vormpje kan ik zo weer opnieuw gebruiken. Het kaarsvet dat daarin achterblijft, dat smelt heel snel weer boven een pan heet water. Dan giet ik het eruit op een krant, laat het hard worden en na een tijdje heb ik dan weer genoeg voor een nieuwe kaars. Leuk hè? 

Mijn eerste restjeskaarsje staat lekker te branden.

Gezichtjes van Ferrara

Ferrara die al zo vaak heeft laten zien wat een oog ze voor gezichtjes heeft, vulde weer een aflevering. In haar eentje. Geweldig, dankjewel Ferrara

Het dekseltje van een voorraadbakje:

Dit zag Ferrara's dochter bij Ikea

'Mijn bureaustoel is aan vervanging toe, maar het kussentje bewijst nog goede diensten. Of het er zelf blij mee is, is twijfelachtig':

Dan de groenbak van de buren:

Een van Ferrara's oorknoppen:

'Na jaren valt deze plank in de schutting me opeens op':

'En dat geldt ook voor het laminaat in de slaapkamer. Ik vind hem dubieus, maar dat oordeel laat ik verder aan jou':

'De laatste twee zijn onderdelen van een huisje dat mijn kleindochter voor haar verjaardag kreeg':

Dit was Ferrara, dames en heren. Maar iedereen mag meedooen hoor, juist leuk. 

Dus als altijd: blijf speuren, mensen. En inzenden: bettievdgriend@hotmail.com 

Gioia Mia

 

De film Wuthering Heights wilde ik graag zien. 

Doordat ik heel goede herinneringen heb aan het boek van Emily Brontë en aan de film Wuthering Heights. 

Het boek las ik 'voor de lijst', op de middelbare school en ik vond het prachtig. Een jaar of twee later was ik met drie vriendinnen op vakantie in London en daar zagen wij de film Wuthering Heights. Voor zover ik me herinner, vonden we de film heel mooi. 

Ik was jarig in die vakantie en kreeg het boek cadeau van die vriendinnen. Ik heb het nog. Na zoveel tijd wilde ik de film graag weer eens zien. 

En toen... ik deed iets wat ik nooit eerder deed, ik liep er uit. 

Na een kwartier ongeveer ben ik weggelopen, mijn man ook. 

Weglopen uit de Cinema, dat is eigenlijk not done, maar ik vond het echt niet om aan te zien en het bracht niks terug van mijn eerdere ervaring. Dus hier geen verslag van die film, daarvoor heb ik te weinig gezien. 

Mijn filmlust was even echt verdwenen. Tot...

...met een vriendin van nu ging ik naar déze film, Gioia Mia. Vooraf dronken we een kopje koffie in de Cinema en de serveerster vertelde ons dat zij het 'zo'n lieve film' vond. 

Daar was ik aan toe.

En ze had gelijk,  het klopte: wat een lieve film. 

Het verhaal: 

Nico, een modern kind, uit Noord-Italie moet zijn zomervakantie doorbrengen bij zijn oudtante Gela op Sicilië, in het Zuiden dus. 

Dat is nodig. Nico's ouders werken en zijn  babysitter gaat trouwen en kan dus niet langer voor hem zorgen

Dat is heel moeilijk voor Nico. Hij moet het ineens doen zonder oppas, zonder wifi, zonder apparaten en zonder telefoon. Dus niet gamen, niet bellen met zijn vrienden enzo. 

Bovendien wil zijn tante hem in háár routines. Bidden, haar eten, middagdutjes. 

Alles botst. 

Dan zijn er kinderen van zijn leeftijd buiten aan het spelen, maar zij doen gemeen tegen Nico. 

Gelukkig verandert dat en Nico wordt vrienden met een van die kinderen: Rosa. Een prille verliefdheid wordt het. 

En samen met Rosa ontdekt Nico persoonlijke dingen over zijn tante en zij,  tante Gela, deelt dingen die haar leven bepaalden met Nico. 

Meer zeg ik er niet van. Een lieve, mooie film inderdaad! En geweldig gespeeld door die kinderen!

Van Gare du Nord naar het station Rokin

Gisteren was ik in Amsterdam voor mijn cursus. 

Omdat mijn man gaat schaatsen op dezelfde dag,  kan ik met hem meerijden. 

Hij rijdt dan naar Noord om onze dochter op te halen en mij gooit hij er uit bij de metro vanwaar ik verder ga. 

Ik moet naar de Herengracht. 

Maar gewoon Station Noord is misschien wel wat te gewoon geworden. Want kijk:

En ook verder zag ik wat internationaals:

Mijn moeder die een echte Noorderling was, had hier waarschijnlijk niets van begrepen. 

Maar goed, die metro vind ik ideaal. Hij gaat om de vijf/zes minuten, ik heb nog niet meegemaakt dat het overvol is en bij de derde halte moet ik eruit. Gisteren zat ik zo rond te kijken en te luisteren naar de gesprekken,  dat ik niet in de gaten had dat ik er al was. Ik zag het eigenlijk nog wel op tijd en de verlichting van de deuren was nog groen, dus ik hád misschien nog uit kunnen stappen maar dat durfde ik toch niet. Je zal maar vast zitten tussen die deuren...

Superstom, maar ik was ruim op tijd, dus het was geen enkel probleem. Ik stapte uit en aan de andere kant van het perron weer in.  

En zo kwam ik op de plaats van bestemming, Station Rokin. 

En als je dan vanuit het donker in het licht komt, zie je meteen het beeld van Wilhelmina. 

Dat staat er op, Wilhelmina. Niet koningin Wilhelmina, gewoon alleen Wilhelmina.

Dan is het nog ongeveer tien minuten lopen, nog niet eens. 

De cursus is heel erg leuk en toch vond ik het bijna jammer om naar binnen te gaan. Zulk mooi weer was het.  De les duurt twee uur en toen ik om half een weer buiten kwam was het gelukkig nog steeds heerlijk weer. 

Dat vonden deze twee heren ook denk ik:

Ik begon met iets internationaals en eindig dit blogje er ook mee. Want dit beeld, mannen die buiten een spel doen, zie je toch heel vaak in zuidelijke landen. Het maakt de stad echt nog meer internationaal.

Strand (en zee)

Ja, als het thema bij Conny's bloghop 'STRAND ' is en omdat er meestal geen strand is zonder zee... nam ik het ruim: strand en zee.   

En bij mij, dat kan niet missen, gaat het dan natuurlijk over het strand en de zee van Groede,  aan de Zeeuws-Vlaamse kust. 

Terwijl ik een passende foto zocht, zat het chanson 'La mer' ineens in mijn hoofd. 

Een lied van Charles Trenet. Hij schreef het in 1943. 

De eerste regel van dat lied kende ik nog: La mer, qu'on voit danser le long des golfes clairs. Maar daarna moest ik overgaan op lalala. 

Uiteraard ging ik even googelen op het lied en vond het snel. Daarbij stuitte ik op een Nederlandse vertaling, van Herman Pieter de Boer. Die vertaling is gezongen door Rob de Nijs en misschien nog wel door anderen,  dat weet ik niet. 

Hoe dan ook, ik vind in ieder geval het stukje van die tekst, het stukje dat je op mijn foto ziet,  prachtig. 

Het lied wilde ik hier wel even laten horen en ik zat te twijfelen tussen de versie van Trenet en die van Rob de Nijs. Het is Trenet geworden. Heel ouderwets!

   

En zoals gewoonlijk ga ik nu kijken bij Conny om te zien wat zij en de andere deelnemers hebben 

bedacht bij het thema.