Peace is Power

Ik was altijd een Beatles-fan en dat feit heeft er voor gezorgd dat ik helemaal niks had met Yoko Ono, de vrouw van John Lennon. 

Ik kan het natuurlijk niet echt beoordelen, maar er werd toch vaak gesuggereerd dat zij eigenlijk verantwoordelijk was voor het feit dat de Beatles uit elkaar gingen. 

Dat Lennon in elk geval een andere weg koos. Dus ik was wel Beatles-fan, maar geen Ono-fan. 

Ach, het is allemaal lang geleden. Lennon is dood en Ono werd vredesactiviste. O.a. 

Ze is nu drieënnegentig. 

Ik heb al eerder verteld dat we bijna altijd als we in London zijn een bezoek brengen aan Tate Modern.

Voor de kunst vaak, maar zeker ook voor het uitzicht vanaf een van de hoogste verdiepingen. 

Je kunt daar eten en drinken, maar als je het vriendelijk vraagt, mag je best alleen even kijken.

Het is eigenlijk een hele grote glazen wand en op al die ramen heeft Yoko Ono de tekst 'Peace is Power'  aangebracht. In heel veel talen. 

Vierentwintig talen om precies te zijn. Ik heb ze geteld

Ono is gedurende haar hele carrière bezig geweest met allerlei vredesboodschappen. Ik herinner me de bedscènes met Lennon in Amsterdam en ik herinner me een toren in IJsland en die heet de Imagine Peace Tower. Goeie naam. 

Ik vond dit ook een mooi project.

Een duif en een rat

 Zomaar een tekst op straat. Zomaar...

Dit zagen we  in London op straat. Geen idee meer waar. Of eigenlijk zag onze kleinzoon het en wees ons er op.

Toen we verteld hadden wat er precies stond zei hij: 'Dat is filosofie, toch oma?'

Die kinderen weten echt van alles tegenwoordig. Ik denk niet dat ik wel eens van filosofie had gehoord toen ik tien was. 

Maar goed,  was ik er net aan gewend om vaker omhoog te kijken... moet ik ook weer omlaag kijken dus. 

Wat we deden en we zagen er nog een: 

En nog een:

Ik vind zulks geweldig. Een creatieveling die zijn creativiteit er uit laat. Straatkunst!

En de wandelaar neemt heel even de tijd om na te denken over wat hij of zij ziet. 

Hier, klik, kun je lezen hoe of wat. 

Het boek Daniel

 

De foto van dit boek pikte ik van de site van de schrijver Cris de Stoop. Als je daar wilt kijken kun je klikken, hier 

Ik moest wel een foto pikken, omdat ik het boek niet las, maar luisterde. Er staat dan wel een foto bij hoor, op Storytell, echter op een of andere manier kan ik die niet overnemen. 

In dit geval kan ik me weer eens niet herinneren waar ik over het boek las. Het was zeker te weten in Blogland en ik denk dat het bij Mevrouw W. was. Ik noteerde de titel en schreef er niet bij van wie de tip was. 

Hoe dan ook: als jij het was,  of jij: heel erg bedankt. Want wat een prachtig boek was dit. 

Toen ik begon met luisteren gaf ik het tien minuten. Een zachte, wat oudere stem, niet echt dialect, maar wel wat restjes. Het is de schrijver zelf die het voorleest. 

Die tien minuten waren niet nodig. 

Na vijf minuten was ik er aan gewend en kreeg ik bovendien echt aandacht voor het zeer fraaie taalgebruik . Op een of andere manier zijn de Belgen echt goed in Nederlands. 

Enfin het verhaal (waargebeurd!):

Oom Daniel heeft een lastig leven gehad en leeft zijn leven op zijn oude dag in eenzaamheid.  Hij is als een kluizenaar in zijn hoeve. Zo ongeveer zijn enige contact met anderen vindt plaats in de plaatselijke supermarkt. Daar betaalt hij altijd contant, want zijn vertrouwen in banken is weg. Hij heeft dus altijd veel geld bij zich en dat wordt gezien door een jongen die er werkt. Die vertelt het door aan zijn vrienden,  allemaal kansarme jongeren uit weinig hoopvolle milieus. Allemaal belust op de laatste gadgets en dus op geld. 

Er volgt een overval, met mishandeling en oom Daniel heeft geen schijn van kans. Er wordt geld gepikt en ze laten hem voor dood achter. Ze verbrassen het geld vrijwel meteen. Na een week gaan ze twijfelen, keren terug en steken dan de hele boel maar in de fik. 

En dan komt Chris de Stoop. Oom Daniel is familie en de Stoop voelt zich min of meer verplicht om de zaak en de rechtszaak duidelijk te krijgen. Hij wil gerechtigheid en namens de familie pleit hij zelf in de zaak. 

En dan gaat hij ook nog de confrontatie aan met de daders en heeft zelfs begrip voor hen. 

Wat moet ik er nog meer van vertellen? Ik kan natuurlijk niet zeggen dat ik genoten heb van het verhaal. De gebeurtenissen zijn te erg. 

Maar zo mooi en duidelijk geschreven. Een echt verhaal, non-fictie.  Ontroerend ook. Je kent oom Daniel als het uit is. En de schrijver ook een beetje.

Chris de Stoop heeft nog veel meer geschreven en ik heb het volgende boek dat ik van hem wil lezen al aangevraagd.

Together we rise

 

Dat je lekker loopt te slenteren en dan eigenlijk  min of meer toevallig naar links kijkt en dat je dan een verrassende mural ziet zo tussen die hoge gebouwen. Ik stond echt even met mijn ogen te knipperen. Een verrassing, dat was zeker.

Echt heel leuk en mooi gemaakt ook. De kunstenaar heet Sophie Mess en het kunstwerk heeft een mooie naam: Together we rise. Poëtisch vind ik. 

En zo gefotografeerd is-ie nog net wat bijzonderderder. Gezien in London in mei 2025. 

Linking to Sami's Colourful World. 

Een brief

Gisteren ging mijn blogje over het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. 

Vandaag een vorm van verzet ná de Tweede Wereldoorlog. Nu. 

Ik kreeg een bericht van het Nederlands Auschwitz Comité. 

Een verklaring noemden ze het. En die verklaring gaven ze naar aanleiding van de optredens van Kanye West (Ye).

Daar is nogal wat om te doen geweest,  omdat deze Amerkaanse rapper behoorlijk omstreden is, o.a vanwege zijn uitlatingen over Hitler. 

En deze man  heeft heel veel invloed, ik denk vnl. op jongeren. 

Ik was van mening dat zijn optreden hier in Nederland verboden had moeten worden, zoals bijv. in Engeland en Frankrijk. 

Het werd niet verboden en het optreden ging gewoon door. 

Daarover gaat de brief van het Auschwitz Comité. 

Ik vond die brief zo fantastisch verwoorden waar het om draait, dat ik hem hier gewoon overneem. 

'In Nederland is, ondanks brede zorgen in de Tweede Kamer en vanuit de Joodse gemeenschap, geconcludeerd dat er geen juridische grond was om de komst of de optredens te voorkomen. Het kabinet, de lokale overheid, de organisator en de exploitant wezen ieder op de grenzen van hun bevoegdheden en verantwoordelijkheden.

 

Juist dat baart ons zorgen. Want wanneer iedereen afzonderlijk zegt niet te kunnen ingrijpen, ontstaat gezamenlijk een podium waarop antisemitisme en naziverheerlijking worden genormaliseerd. De bewijslast en de emotionele last komen dan (opnieuw) terecht bij de gemeenschap die zich bedreigd voelt.

 

Dit raakt niet aan de artistieke vrijheid die wij koesteren. Vrijheid van meningsuiting is een wezenlijk goed. Maar zij is geen vrijbrief voor het verheerlijken van het nationaalsocialisme of het verspreiden van Jodenhaat. Een samenleving die “Nooit meer” zegt, moet ook de moed hebben om grenzen te stellen wanneer die woorden in het heden worden getest.

 

Een comité dat is opgericht door overlevenden weet beter dan wie ook waartoe de redenering "ik hield mij slechts aan de regels" uiteindelijk kan leiden. Wij vragen daarom om meer bestuurlijke moed en roepen het kabinet op om aanvullende regelgeving in te voeren die het mogelijk maakt om personen die antisemitisme, racisme of naziverheerlijking uitdragen de toegang tot Nederland te ontzeggen. 

Niet als symbolisch gebaar, maar als bescherming van de waarden waarop onze rechtsstaat rust.

Voor het Nederlands Auschwitz Comité is ‘Nooit meer’ geen herinnering aan het verleden alleen. Het is een opdracht in het heden'.

 

Het Parool

 

Op dinsdag 31 maart las ik voor het laatst het Parool. 

Nou ja, ons abonnement op die krant liep toen af. En vanaf de volgende dag miste ik de krant. 

Waarom dan opgezegd, Bettie? Ja, dat was in het kader van de bezuinigingen. En dat was weer omdat we vrij onverwacht een huis hadden gekocht. 

We hebben nu nog maar een krant, het Noordhollands Dagblad, min of meer onmisbaar vanwege het regionieuws.  

Een paar weken eerder was er nog een beetje een bijzonder nummer van het Parool verschenen. Op 10 februari was dat. 

Op die datum omdat op 10 februari1941 het allereerste nummer van het Parool verscheen en daar werd nu, na vijfentachtig jaar, weer aandacht aan besteed. Vier pagina's lang. 

Ik had het druk die dag en legde de krant apart om er later nog eens uitgebreid aandacht aan te besteden. Dat was dus nu. Tja, beter laat dan nooit, toch?

Zo zag het eerste nummer er uit. Gestencild. Er werden 7  punten aan de orde gesteld onder de kop: 'Wij willen dit niet!'  Een lijst die 'De Duitse rechtsverkrachting van deze week uitbeeldt'. 

Zeven punten in die week!

Bijvoorbeeld dat personen die een ambtseedig beroep uitoefenen en die als Jood worden beschouwd, dit beroep na 1 mei alleen nog maar voor Joden mogen uitoefenen. Dat het identiteitsbewijs van hele of gedeeltelijke Joden bestempeld zal worden met een B-I of B-II. B beteekent 'bastaard'. 

Dat de boekenweek wordt verboden, twee commissarissen van de koningin afgezet...

En zo zag de redactie eruit. Op de onderste rij in het midden de oprichter Frans Goedhart. Drie van deze zes mannen, gaven hun leven voor de krant, Jaap Nunes Vaz, Maurits Kann en Lex Althof. 

Er zijn negenennegentig  nummers verschenen tot en met 6 mei 1945. Daarna verscheen op 7 mei het bevrijdingsnummer. 

De naam van het blad, Het Parool, werd bedacht door Maurits Kann.  

En Goedhart zelf bedacht de wapenspreuk  'Vrij Onverveerd'. 

Dat is de spreuk die tot nu toe nog steeds de krant siert. 

En zo ben ik nu toch weer aan het overwegen om weer het abonnement te nemen. Omdat ik het mooi vind dat die krant overleefde, omdat het een Amsterdamse krant is en ik een nieuwe Amsterdammer word. 

Sirene

Ik weet niet wat het is, maar ik hoor de sirenes van hulpdiensten zo vaak tegenwoordig. Veel vaker dan vroeger naar mijn idee. 

Mijn man herkent ze, de sirenes. Die hoort of het politie is, of brandweer of ambulance. Ik probeer dat ook te horen, maar het lukt me niet. 

Het eerste wat ik denk is waar is iedereen. En met iedereen bedoel ik dan ons gezin. Een idiote gedachte, want ik wéét helemaal niet waar iedereen is natuurlijk. 

Maar dit terzijde. Hier dacht ik vanmorgen vroeg aan. 

En daarna dacht ik aan een aflevering van de serie Blauw, die ik gisteren zag.  Met ook af en toe een sirene.

En ik dacht aan de mensen die je op de foto ziet. Het zijn de hoofdrolspelers in de serie. Maar ze spelen niet, ze zijn echt. Hartstikke echt. 

Ze hebben een moeilijk, heel moeilijk beroep. En mooi. Ze betekenen wat voor de mensen. 

Iedere dag weer opnieuw afwachten wat er gaat gebeuren, luisteren en handelen. Ze hebben allemaal hun eigen specialisme. En sommigen zijn het vak nog aan het leren. 

Allemaal zijn ze aardig, beleefd, betrokken, behulpzaam, bekwaam, vriendelijk, geduldig en niet snel kwaad. En in veel gevallen gaat dat goed. 

Maar sommige lándgenoten... echt het is te erg voor woorden. Lomp, onbehouwen, onbeschoft. Niet voor rede vatbaar. 

Ik zou dat werk om meerdere redenen nooit kunnen doen.  Ik zou zo kwaad worden, de hele tijd.  Respect voor de mensen die het werk wel doen, die klaar staan, keer op keer.  Respect voor onze politie.

Ik had de serie tot nu toe gemist en het is al seizoen twee. Dus ik denk dat ik nog even ga inhalen! 

Het Schathuys

Er was dus inderdaaad een nieuwe tentoonstelling in het Schathuys. En die vond ik erg leuk. Het gaat erover hoe kunstenaars  van nu zich laten inspireren door de cultuur van toen. De cultuur rond de Zuiderzee bedoel ik dan. 

'Met nieuwe ogen', heet de tentoonstelling en dat vond ik een treffende titel. 

Dan zie je bijv. een gebruiksvoorwerp of kledingstuk uit een Zuiderzeedorp. Of een schilderij zoals dit, van Emile Charlet uit 1885: Terugkeer van de markt in Nunspeet. 

Met een tekst erbij over deze Noord-Veluwse streekdracht en als toelichting dat dit een waargebeurd alledaags tafereel zou kunnen zijn, maar dat het ook heel goed mogelijk is dat het geensceneerd is. 

En dan een fraaie foto van werk van Jimmy Nelson

Alie, Nienke en Rhodé, Noordwest-Veluwe, 2011. 

Vrouwen die zich hebben verkleed om te poseren voor een foto. Het gaat Nelson om een mooi gecomponeerd plaatje, niet om echt waargebeurd verhaal. 

Ik maakte maar een paar foto's. Niet omdat ik het niet leuk vond, ik vond het enig. Maar omdat ik dacht: ik ga nog een keer terug. Misschien met de museumclub, of met mijn man. En dan ga ik los. 

Dus ik laat het bij nog een foto en kom er dan later vast op terug. 

Zo,  je weet weer waarom je op een mooie dag naar het Zuiderzeemuseum moet gaan en dan het Schathuys niet moet vergeten. 

Dit is trouwens een bruidspaar van Jan Taminiau. Uit de collectie van 2009.  De molensteenkraag van de bruid is een verwijzing naar de 17e eeuw. En de geruite stoffen komen veelvuldig voor in de klederdrachten van rond de Zuiderzee. 

Meer info en andere beelden, hier: klik

Leugenbank

 

Je kunt het Zuiderzeemuseum (want daar was ik gebleven), heel goed, lopend of fietsend door het mooie Enkhuizen, bereiken. 

Maar het is het natuurlijk veel leuker om met de boot te gaan. 

Zeker als het zulk heerlijk weer is. 

Dus ik parkeerde mijn fiets vlakbij de aanlegsteiger van de boot en hoefde maar heel even te wachten.

Vervolgens passeerde ik ook nog even een leugenbank. 

Dat vind ik altijd mooi, een leugenbank. 

Ik denk dat ze hier misschien de waarheid inderdaad enig geweld  hebben aangedaan, kijk maar eens goed naar de titel boven de bank. 

Enfin de heren hadden er geen enkel probleem mee dat ik een foto maakte:

In het museum zelf aangekomen liep ik gewoon een rondje. Het is er altijd mooi, goed verzorgd en er is ook echt veel te zien.

Ja en hoe het mogelijk is weet ik ook niet, maar ik stuitte voor de tweede keer die dag op een leugenbank. Op Urk.

Dit was deel van een tocht waar je even kon zitten en ook weer luisteren naar verhalen.

Er is veel  te horen. 

Je kunt luisteren naar allerlei vrijwilligers die in hun rol zitten als bewoner van Urk of een ander Zuiderzeedorp en hun verhalen vertellen. Of hun beroep uitleggen. Touwslager, zeilmaker

  

Dat deed ik deze keer niet, ik wandelde gewoon, want ik had net bedacht dat ik,  nu ik er toch was,  ook wel even door kon steken naar het Binnenmuseum. 

Het heet niet meer zo, het heet nu het Schathuys, maar het is hetzelfde en ik ging even kijken of er een andere tentoonstelling was sinds ons laatste bezoek. Die was er en daar zal ik een andere keer wat van laten zien. 

Noordse stienen

Kom koike, we le legge hier nag, de Noordse stienen

Rai an rai, kom zoetjesan wat dichterbai

en leg je hand op moin, de are op je hart, 

Voel je wel? 

Ik was lekker gaan fietsen. Heerlijk weer, zacht windje, heel rustig op de Omringdijk waar ik voor het eerst in tijden weer eens fietste. Ik dacht: even naar Enkhuizen, rondje Zuiderzeemuseum en dan weer terug, zelfde route. En dat deed ik.

Onderweg zag ik dit bankje. We fietsen vaker naar Enkhuizen hoor, maar dit  had ik gemist tot nu toe. 

Zo leuk, zo'n tekst in dialect. Moeilijk is die niet, alleen... wat zijn Noordse stienen? 

Stenen natuurlijk,  maar hoe zo Noordse stenen? Daar had ik nog nooit van gehoord. 

Nou ja, daar op die plek dacht ik dan zullen dit wel Noordse stienen zijn: 

En verder zoek ik het later nog wel eens uit. 

Dat later, en dat is weer echt zo'n wonderbaarlijk toeval, waar ik bij vlagen patent op heb, dat later kwam al de volgende dag.

Deze keer ging mijn man mee fietsen. We gingen over de dijk, maar nu in zuidelijke richting. 

We genoten vanuit onze wijk, van de dijk, de uitbreiding, het schitterende gebied.

Bij een hekje moesten we afstappen. Dat moest open gemaakt worden om verder te kunnen fietsen. 

Van de andere kant kwamen twee fietsers,  een stel oudere mensen zoals wij. We groetten elkaar daar bij dat hekje en daarna hoorde ik haar tegen haar man zeggen: 'Kijk, hier liggen ook Noordse stenen'.

Ja, dan begin ik onmiddellijk een gesprek natuurlijk. 

Deze mensen wisten er alles van. De vrouw had bij het Hoogheemraadschap gewerkt en zij vertelde dat Noordse stenen ook echt uit Scandinavie hier heen zijn gezworven, in de IJstijd, en gebruikt werden en worden als dijkversteviging. 

Niet te geloven hè, dit was echt de volgende dag. 

Fin Dac

En nogmaals terug naar het London van een jaar geleden. Die keer (in mei) waren we ook in Notting Hill. In dat deel van London  zijn heel wat huizen geschilderd in pastelkleuren. Zachtblauw, zacht roze. Mooi om te zien. 

De muren en pilaren zijn beschilderd. Eigenlijk ook murals toch? 

Ik zag ook nog een hele mooie échte mural. Op de hoek van Portobello Road en Lancaster Road. Aah die namen alleen al. 

Maar goed,  die mural is gemaakt door Fin Dac, een Ierse kunstenaar. 

Ik snap niet dat ik hem niet eerder liet zien, want ik vind hem echt prachtig. Zo mooi hoe die 

geïntegreerd is. Die lantaarns, die kroon...

Je komt steeds een stukje dichterbij:

En dan de laatste: 

Ik gok zomaar dat dit werk een lang leven beschoren zal zijn, omdat je er niet zo heel makkelijk bij komt om te bekladden. 

Door dat masker herkende ik het werk meteen. 

Fin Dac 'hing' ook in Straat, het museum voor Street art in Amsterdam Dat werk heb ik al een laten zien hier, klik

Linking to Sami's Colourful World

The Devil wears Prada

 

Dat ik deel 2 van deze film wilde zien was zeker. Ik heb indertijd genoten van deel 1. 

Maar... eerlijk gezegd wist ik alleen nog maar dát ik genoten had, dat ik Meryl Streep heel goed vond en dat het over mooie kleren en schoenen en een krantenbedrijf ging. 

Het was  al tien jaar geleden dat ik deel 1 zag en dan ook nog eens in London, dus dat ik wat had gemist toen, was ook niet onwaarschijnlijk. 

Mijn man wist niet eens meer dát hij de film had gezien. En hij voelde ook geen dringende noodzaak om deel twee te bekijken. 

Ik ging met Edith. Ook zij had de film tien jaar geleden gezien en wist er ook niet al te veel meer van af. Maar zij voelde die dringende noodzaak wel en ik ook. 

We gingen eerst nog maar eens deel een bekijken. Gewoon thuis. En we vonden het weer een leuke film. 

's Avonds keken we en de volgende morgen om half tien, gingen we naar de bioscoop. 

Ik vond het weer een leuke film. Geen wereldproblemen, niet al te veel om extra over na te denken. Mooie kleding. Al is mooi misschien een understatement, ik vond het echt prachtig.  

Bewondering ook voor Streep die over drie weken zevenenzeventig wordt. 

En ook bewondering voor de andere spelers. Allemaal tien jaar ouder en goed geconserveerd. En allemaal totaal in hun rol.

Tenslotte: een enkele keer naar 'de gewone bioscoop' is best leuk hoor. Maar onze cinema krijgt toch (nog) de voorkeur.

Ps: Meryl Streep zag ik natuurlijk vaker. Zij is en was niet te missen. De allermooiste film met haar in de hoofdrol was voor mij Sophie's Choice. En hoewel ik me van die film wél heel veel herinner, ga ik die misschien ook nog eens opzoeken en kijken.  Of zou dat stom zijn?

Artis

Mijn man ging klussen bij onze jongste zoon. Er moest heel veel gereedschap mee en dus ging hij met de auto en dus reed ik mee. Lekker, even naar Amsterdam.

Ik wilde de tentoonstelling van Judy Chicago in het Joods Historisch Museum zien. Maar toen ik daar aankwam, was ik een uur te vroeg. 

Nou dacht ik dan ga ik maar even plassen in Artis. Plassen en dan meteen even naar de kortgeleden geboren olifanten kijken. Ik was er al eerder geweest, maar net die dag waren ze niet buiten.

Enfin, eerst maar eens even kijken bij mijn vrienden de kleinklauwotters. Je moet echt heel goed kijken, deze ging op in de omgeving

Een tussenstop bij de aapjes die in een soort kas zitten. Zonder hekken of deuren en als ze geen zin hebben, hebben ze geen zin. Ze zijn zo leuk. Er waren heel lawaaiige mensen in de kas en het leek me dat ze daardoor nog meer op afstand bleven dan anders. 

Toen door naar de olifanten. En kijk nou toch eens, hoe elegant die kleine:

De jonge olifantjes gingen drinken. Ze zijn ook nog jong.  Een van de twee, Mook Uhm, is geboren op Kerstavond en de andere, Yuki, begin februari. Ik weet niet wie wie is hoor. 

Het was moeilijk fotograferen, door de tralies sowieso en ook omdat het nogal druk was op Hemelvaartsdag. Maar het was wel redelijk goed te zien allemaal. 

Gek genoeg waren de mensen hier wél heel rustig. Drinkende baby-olifanten wekken kennelijk rust op. Heel mooi. 

Eigenlijk zou je er iedere dag even moeten gaan kijken. Helaas, daar is Artis net te ver voor.

Oh ja en zij was er ook. Ik dacht even aan de Efteling. Daar vind ik het toch passender. Maar mooi was ze wel.

Ik kom nog terug op Judy Chicago, dénk ik.

Kunst

Nog steeds voel ik me niet bepaald zoals zou moeten. 

Ik zou wel kunnen bloggen hoor, maar vandaag maak ik me er wat makkelijk van af. 

Namelijk door dit filmpje te laten zien van iemand die Jerry Saltz heet. Het staat al sinds begin 2024 opgeslagen bij mij en ik was het een beetje vergeten. Ik moest echt even kijken wat het ook al weer was. 

Maar ik weet het weer hoor en jullie straks ook. Wedden dat jullie zeggen: Fantastisch! 

Niet meer dan zeven

Ik doe weer een opruiming en ik begin met deze foto. Gemaakt in Amsterdam, dat zie je zo. 

Eentje van een beroemdheid van toen, maar toch helemaal klaar voor het W.K. Voetbal van nu. 

En nog een beeld, tja het ene beeld lokt het andere uit. Dit beeld van de vader des vaderlands zag ik in Den Haag en die meeuw zag het ook: 

En om nog even bij Willem en Oranje te blijven , gewoon een winkel in Hoorn:

En misschien moet deze meneer maar even een oranje sjaal lenen. Tijdelijk he, de handdoek om zijn nek was trouwens ook tijdelijk. Dat was toen de oliebollenkraam vlak voor zijn neus stond. Bij de Veemarkt in Hoorn. (Het is Elias Koster trouwens en hij wordt op die plek geëerd omdat hij een grootheid was op het gebied van de georganiseerde veeverbetering) :

En nóg een beetje oranje. Gewoon omdat ik  het zo schattig vind. Net of dat plantje vooraan droomt dat het ooit grotere besjes zal krijgen:

Nou al dat oranje had ik niet van te voren bedacht hoor. Het ging gewoon zo. 

De volgende foto is niet van mezelf. Ik zag hem al een hele tijd geleden bij mijn Amerikaanse medeblogger Tom. Klik  En die vond het goed dat ik de foto gebruikte. Hij is niet bepaald dol op hun oranje man!!

En de laatste omdat ik het gewoon zo'n leuke foto vind. Oranje fleurt een regenachtig straatbeeld op: 

Zeven foto's 'opgeruimd. Het zet niet echt zoden aan de dijk hoor, maar toch vind ik het leuk!

Belvédère

 

Kijk , dit is het museum dat we bezochten tijdens het Oranjewoudfestival: het Belvédèremuseum. Belvédère betekent mooi uitzicht.

Tijdens het festival mochten we er niet alleen in, maar ook erop en het klopte: we hadden inderdaad een fraai uitzicht. 

De foto had ik makkelijk zelf kunnen maken, maar om een of andere reden deed ik dat niet. Dus deze heb ik eerlijk gepikt van de site van het museum.

Weer zo'n leuk museum, niet al te groot,  twee vleugels met kunst

Ik vroeg aan de dames die de balie bevrouwden wat zij vonden dat wij absoluut zouden moeten zien. Waarvan het  jammer zou zijn als we tot de conclusie zouden komen, later, dat we dat gemist hadden. 

Dat doen we tegenwoordig eigenlijk altijd. 

Ze noemden allebei iets anders.  

Ik keek naar allebei, maar ik genoot vooral heel erg van het werk dat een van de twee noemde. In een kleine zaal,  van Annemarie Blaupot ten Cate. Hier zie je haar zelfportret uit 1927.

Ik had nog nooit van haar of haar werk gehoord, maar ik vond het erg mooi. Echt een ontdekking. Vrouwenportretten waren het voornamelijk.  

Ik laat nog twee portretten zien. Het eerste heet 'Meisje op straat' en is geschilderd in 1928. 

En omdat ik nou eenmaal niet bezig kan blijven is dit het laatste, getiteld 'Indisch meisje', z.j. 

Ik vind de stijl heel mooi, eenvoudig lijkt het, maar ondertussen... 

Ik dacht dat dit misschien een begin zou kunnen zijn, ze leefde van 1902-2002 en dat ze later misschien wel overging tot nog sterker vereenvoudiging, abstractie. Maar dat weet ik niet hè, want ik ken verder niks van haar werk. Zoveel werk is er trouwens niet van haar bekend. 

Het werk in de andere vleugel sprak mij wat minder aan, maar dat gaf niet.

Oh ja ik zag ook nog in het echt een werk van Jan Mankes. Ook een zelfportret, uit 1923. Ik zag het eerder in een ander museum en ik denk dat daar mijn verzameling zelfportretten begon. Alleen foto's hoor, van zelfportretten 

En tenslotte nog een werk van Hendrik Werkman: Compositie met de letter A, 1924. 

Hierna gingen we ons weer op de muziek storten. 

Ik keek nog wel in de winkel van het museum, maar kennelijk niet goed genoeg. Want daar was een boek over Annemarie Blaupot ten Cate. 

Dat zag ik pas toen ik thuis een klein beetje ging googelen. 

Dat boek heet: Een omstuimig leven. Dat wekte nog meer interesse bij mij. 

Vooral ook omdat het pas kort geleden is verschenen én geschreven door Hanneke Boonstra. En Hanneke Boonstra was een klasgenootje van mij op de lagere school in Dordrecht. Ik heb haar na de lagere school nooit meer gezien, omdat ik ging verhuizen naar een andere deel van het land. Maar ik weet nog van alles over haar. Zelfs wanneer ze jarig is. (Een week na mij). 

Je begrijpt, dat boek heb ik meteen gereserveerd in de bieb en nu dus maar afwachten..