Pranfeuri

Wel eens van een pranfeuri gehoord? Ik niet. Maar tijdens een bezoek aan het Tropenmuseum in Amsterdam ben ik erachter gekomen. Het woord panfreuri komt uit de strip Dirkjan (van Mark Retera). Kijk maar:

Het is een voorwerp waarvan niemand weet wat het is. Waarvan de functie volkomen onduidelijk is. In de collectie van het Tropenmuseum zitten ook pranfeuri's. Voorwerpen met een vage herkomst en een onduidelijke toekomst.
Het hieronder getoonde apparaat is zo'n pranfeuri. Op een oud kaartje stond: apparaat met filter. Ze doen hem niet weg daar in het Tropenmuseum, want 'wat wij niet weten, weet een volgende generatie misschien wel'.

Dit was een onderdeel van de tentoonstelling 'Onverwachte ontmoetingen'. Leuk om te bekijken. http://www.tropenmuseum.nl/-/MUS/78929/Tropenmuseum/Tentoonstellingen/Onverwachte-ontmoetingen
Het hele museum is trouwens leuk, als je geïnteresseerd bent in de wereld buiten Europa en in het koloniale verleden. Voor kinderen is er ook altijd wat te zien en te beleven: Tropenmuseum Junior.

Roodkapje (27)

Oh, ik kreeg weer een Roodkapje kaart. Via Postcrossing, van Nelli die in Moskou woont. Nummer 27 van mijn verzameling! Thanks a lot, Nelli.

Diana

 Al weer lang geleden kwamen zij en haar man in ons rijtje wonen. Haar kinderen waren die van ons net een stapje voor, maar er was veel contact over en weer. Over de kinderen.
Later werkten we allebei en hadden daar aan elkaar best veel over te vertellen. Zij breide een keer een geweldige trui voor mijn dochter. Want naaien en breien, ze was er heel goed in. Haken niet, maar dat leerde ze een jaar geleden toen we samen een haakcursus deden.
Ze leefde mee toen mijn ouders overleden. Zij kreeg een kleindochter en nog een en wist precies hoe het voelde toen wij een kleindochter kregen.  Ze las altijd mijn blogs en reageerde, schriftelijk niet zo vaak maar wel vaak mondeling en telkens bleek dat  ze alles had gelezen.
Ze was een behulpzame, lieve vrouw. En een stoere, dappere vrouw, die in haar leven veel meemaakte.
Drie en een half jaar geleden werd ze ziek. En hoe ze met haar ziekte omging dwong bewondering af en niet zo'n klein beetje. Positief en optimistisch, dat was ze. Altijd tot in de puntjes verzorgd en vol leven. Tot het echt niet meer ging.
Zij en ik waren precies even oud. In hetzelfde jaar geboren en ook op dezelfde dag.
Diana overleed gistermiddag en ik zal haar verschrikkelijk missen.

Noordermarkt

Mensen, mensen... wat word ik toch altijd blij van een rommelmarkt. Deze keer was het de Noordermarkt in Amsterdam (iedere maandagmorgen). Ik zie altijd van alles, meestal dingen die ik alleen wil fotograferen, maar toch ook wel vaak dingen die ik graag zou willen hebben. Vandaag zag ik als eerste dit bordje:

En nog één...

Enne....

Enfin, ik heb nu de afwas gedaan. (Dit soort bordjes kunnen absoluut niet in de afwasmachine.) Het was een flinke afwas, ik ben nl. 8 kleine bordjes en 4 grote borden en 4 diepe borden rijker. En allemaal een klein beetje verschillend. Superleuk natuurlijk. Maar ja dit is niet de eerste keer dat ik voor bordjes val (of voor kopjes).
Toen ik dat zo'n beetje hardop stond te overwegen, dat ik ze echt niet nodig had en zo en dat ik het dus maar beter niet kon doen, zei de koopman: 'Ach mevrouw, u moet maar denken, u moet toch iedere dag eten'.
Daar zat wat in natuurlijk, dus vandaar.

Een weeffout in onze sterren.

Vorige week had ik het over 'Springsnow', hier.  Ik vertelde toen dat de schrijver John Green in zijn boek 'Een weeffout in onze sterren' refereerde aan het verschijnsel Springsnow. Ik zei ook dat ik het boek zou reserveren in de bieb en dat heb ik gedaan. Ik kon het vrijdag al ophalen en vrijdagavond had ik het uit. Wat een prachtig boek. De springsnow was er niet heel belangrijk in trouwens, maar dat doet er niet meer toe.

Het boek gaat over Hazel,  een meisje van zestien, dat kanker heeft. Ze is niet meer te genezen, maar door een bepaald medicijn wordt de groei van de tumoren geremd en is ze met zuurstof en al in staat om nog enigszins te leven, voor onbepaalde tijd.
Hazels moeder vindt dat ze naar een praatgroep voor jonge kankerpatienten moet om wat meer contacten te krijgen. Dat doet ze ook, met fikse tegenzin en ontmoet daar dan o.a. Isaac en na een tijdje Augustus Waters, Gus.
Augustus en Hazel delen heel veel. Natuurlijk wat hun ziekte betreft, maar ook wordt Hazels lievelingsboek 'Een vorstelijke beproeving' (over Anna een jonge kankerpatient) het lievelingsboek van Augustus. Dat boek eindigt midden in een zin. Waarschijnlijk met de dood van Ánna. Hazel wil ontzettend graag weten hoe het verder is gegaan met bijv. de moeder van Anna en met haar vriendinnen, met de vriend van Anna's moeder en met de hamster. Maar de schrijver, die in Amsterdam woont reageert niet op haar vragen.
Hazel en Gus worden verliefd en Gus krijgt het wel voor elkaar om de schrijver te bereiken. Die zegt dat hij echt geen antwoord kan geven op Hazels vragen, alleen persoonlijk. Daarvoor zou Hazel dus naar Amsterdam moeten. Dat heeft wat voeten in de aarde, maar het lukt.  Samen met haar moeder en Gus reist ze naar Amsterdam. En weer terug. Meer vertel  ik er niet van, want dan hoef je het niet meer te lezen.
Twee jonge mensen met kanker... Het is een ontroerend boek, maar werkelijk nergens sentimenteel en dat vind ik echt een topprestatie.

Stuur een foto

Thema bij Stuur een Foto: Bloemen en Planten.
De foto is een paar jaar geleden gemaakt, maar ik vind hem nog steeds mooi. Het was in Lissabon, tamelijk vroeg in het jaar. Eind februari. Misschien laat ik hem wel eens afdrukken. Dat doe ik niet vaak meer, want ja,  wat moet ik er mee. Er zijn zoveel mooie foto's en trouwens ook een heleboel lelijke. Ik doe veel weg, maar er blijft toch ook nog veel over vanwege de herinnering.

Wat ik ook nog even wil zeggen...

... is dat ik het heel erg vind dat de brievenbussen gaan verdwijnen!!!

Nachttrein naar Lissabon

Dit boek, Nachttrein naar Lissabon van Pascal Mercier, las ik al heel wat jaren geleden. En ik was zeer onder de indruk. Het is het verhaal van een leraar, Raimund Gregorius. Als hij op een dag op weg is naar school, redt hij een vrouw die van een brug wil afspringen. Hij weet niets van haar, alleen vindt hij een boek in haar jaszak. Van Amadeu de Prado. In het boek wat filosofische opmerkingen die hem erg aanspreken. Het boekje doet hem besluiten van het ene moment op het andere alles achter zich te laten en op zoek te gaan in Lissabon naar sporen van deze de Prado.
Het is een filosofisch werk, dat leest als een roman, zo heb ik dat boek onthouden.

En nu was er ineens een film, met Jeremy Irons in de hoofdrol nota bene. Dus ik zette me over mijn gebruikelijke twijfels over het bezoeken van een film nadat je een prachtig boek hebt gelezen, heen en zag de film in ons onovertroffen filmhuis.
Echtgenoot en ik zijn het lang niet altijd eens over een film, maar over deze wel: we vonden hem erg goed. Ook de vier (4) andere mensen in dezaal spraken na afloop hun goedkeuring uit.
Ik had van tevoren een paar recensies gelezen en die waren niet erg positief. Bijna was ik niet gegaan. Zo zie je maar weer.

Eenvoudig

Het leven is echt niet altijd eenvoudig...

Familie

Dit is het gezin van mijn vader. Arie en Neeltje kregen acht kinderen. Drie jongens en vijf meisjes. Ik moet altijd een beetje lachen als ik aan de namen denk: Trijn, Jannie, Maartje, Hillie en Willie. En de jongens: Teunis, Willem en Arie. Hoe Hollands kan het zijn. Ik weet niet precies wanneer deze foto is gemaakt. Mijn vader Willem was van 1916 en hij staat rechtsachter. Hoe oud zal hij daar geweest zijn? Jaar of twintig misschien? Dus ik gok zo'n beetje rond 1935 en waarschijnlijk was het de trouwdag van Arie en Neeltje.
Van de hele familie is er nu nog maar één over. De jongste, mijn oom Arie. En hij is vandaag jarig. We gaan er heen, want ik vind het altijd fijn om hem te bezoeken. Hij lijkt qua uiterlijk niet zo erg op mijn vader, maar af en toe, als hij lacht of een bepaald gebaar maakt, hoe hij praat..., dan zie ik mijn vader even terug.