Wat ik ook nog even wil zeggen...

...is dit: ik vind het echt belachelijk dat zo'n goed gemaakt en gewaardeerd programma als Kunststof Tv gewoon geschrapt wordt, omdat Paul Witteman met een muziekprogramma komt.
Alsof een muziekprogramma een kunst- en cultuurprogramma kan vervangen.
Best leuk dat er een muziekprogramma bij komt en Paul Witteman kan dat vast heel goed presenteren. Maar ik wil gewoon Kunststof TV houden!!!!!

Mieke Werners

Vorig weekend was voor ons een zeer 'kunstig' weekend.
Zaterdag deden we een atelier route in ons eigen Hoorn.
Zondag was er een kunst- en cultuurmarkt, ook in Hoorn.
En zondagavond waren we te gast bij Kunststof Tv. Om bij dat laatste te beginnen: zo ontzettend jammer dat het programma gaat stoppen.
Voor mij was het een heel goed programma. Vooral omdat het zo breed was. Boeken, film, muziek, beeldhouwen, schilderen, poëzie... noem het en Joost Karhof bracht het in zijn programma.
Het werkte als een eye-opener.
De keren dat we iets zijn gaan bezichtigen of lezen nadat we in Kunststof een voorproefje hadden gekregen, zijn talloos.
Nu ook weer. Lotta Blokker was te gast. Ik kende haar werk niet, maar ik zou het graag willen zien in de Fundatie in Zwolle. Dat gaat er misschien nog wel van komen. Wie weet.
Enfin, Kunststof stopt pas in januari en tot die tijd gaan ze er,  zoals Joost Karhof zei,  'iets moois van maken'. 
Dan de kunstmarkt. Die was leuk om te zien hoor, maar echt onder de indruk was ik niet.
Dat was ik wel van het werk van Mieke Werners. Ze maakt werkelijk prachtige dingen van vilt. Ontzettend mooi. Toen we bij de Boterhal aan kwamen fietsen, dat is één van de plekken van de atelier route, zag ik al van verre voor de deur iemand in een rolstoel. Ik dacht nog ach wat zielig, iemand met grote blote voeten, hadden ze daar nou geen dekentje over kunnen leggen? Maar dichterbij gekomen zag ik dat het een gevilte vrouw was, op ware grootte dus. Zo mooi gemaakt. Bedoeld als reclame voor de expositie van Mieke Werners. De zus van Mieke Werners stond er bij en vertelde er wat over

Dat was dus meteen onze volgende stop. Mieke Werners.
Heel groot werk maakt ze en zoals ik zei, ik was diep onder de indruk. Helaas mocht ik geen foto's maken. 'Dat wil de kunstenares niet' zei de atelierhouder.
'Wat een onzin' zei de zus die we later nog een keer spraken. 'Dat vindt ze juist fijn'. Nou ja.
Maar je kunt hier een heleboel van haar werk zien. Gelukkig, want uitleggen waarom ik iets zo mooi vind, dat kan ik niet! Klik.
En als je geen tijd hebt om te klikken, dit heb ik van  Mieke Werners website geplukt. 'Je kunt het er zo van af halen hoor', zei de zus en dat heb ik dus gedaan. 'Nieuw Leven' uit 2006.

Wat ik ook nog even wil zeggen...

is dit: Ik heb een paar keer gekeken naar het programma Help mijn man is klusser.
In dat programma schiet John Williams zielige vrouwtjes te hulp.
In dit geval is de term vrouwtjes, een term die ik normaal gesproken verafschuw, van toepassing. Het zijn vrouwtjes, zielige vrouwtjes
De man van de zielige en vaak hoogzwangere vrouwtjes is de grote boosdoener. Die heeft beloofd een huis te zullen verbouwen en doet dat vervolgens niet.
Het zielige vrouwtje dreigt met echtscheiding en roept John Williams te hulp. Die komt, het zielige vrouwtje mag gaan logeren en als ze terugkomt heeft de man met behulp van een klusteam het huis afgebouwd. Iedereen gelukkig en ook John is niet langer boos of verdrietig.
Wat een kul!!! Waarom laat het zielige vrouwtje zelf haar handjes niet wapperen? Waarom vraagt ze alleen maar tienduizend keer lief en vriendelijk aan haar klusser of hij nou eindelijk weer eens wat wil gaan doen. Want de trap is gevaarlijk, evenals het vocht en de schimmel en... en...Waarom stapt ze niet op? Waarom? En vooral: waarom laten al die mensen toe dat hun hele gedoe gefilmd en uitgezonden wordt?
Erg hoor! Weg ermee!!!

Anderhalf!

Dit prachtige kleine meisje is vandaag precies 18 maanden en 3 dagen oud. Anderhalf jaar.
Het is bijna niet te geloven, anderhalf jaar Anna.
Toen ik de foto maakte, was ze zojuist geheel zelfstandig op dit grote steenblok geklommen. Opa stond er natuurlijk wel vlak achter hè. 
'Niet doen, Anna' zegt ze dan, kijkt je stralend aan en vervolgt haar weg.
Wat een ontwikkeling zie je bij zo'n kindje. Vorige week hoorde ik haar een zin zeggen van vijf woorden. Ze zegt zelfs woorden in het meervoud. Paarden bijv. als ze een groepje paarden ziet.
Ik geloof dat ik dat nog het leukst vind, die taalontwikkeling.
De combinaties die ze weet te maken. Dan zeg je bijv. opa en...? En dan weet ze: oma. Of Bart en ...? En ze weet: Annès
Ze weet trouwens ook dat we dat  leuk vinden, de manier waarop ze Agnes uitspreekt en dan gaat ze het een heleboel keer zeggen.
De dieren die ze kent en weet te benoemen: zebra, giraf, nijlpaard, leeuw, tijger, krokodil en nog veel meer. Met indien mogelijk de bijpassende geluiden. Ik wilde gisteren een lijst maken van woorden die ze kent, maar er is geen beginnen meer aan.

Als je een liedje met haar zingt en je laat het laatste woord van een zinnetje weg, vult ze dat moeiteloos aan.
En als ik alleen nog maar zing Hooooofd (lang aangehouden) gaat ze de gebaren alvast maken die horen bij het liedje: Hoofd, schouders knie en teen.
Als ik zeg: Anna, wil jij je schoenen even op de verwarming in de gang zetten, dan doet ze dat.
Als ik zeg dat oma best een kopje thee zou lusten, komt ze aanzetten met haar theepotje en de kopjes.
Ze geeft haar baby de fles en maakt daarbij onderscheid tussen de baby (een echte kleine, kale babypop) en de pop (een lappenpop met wolhaar).
En dan slingert ze de baby in de wagen en gaat aan de wandel.
Verantwoordelijkheidsgevoel ontbreekt nog hoor, als ze iets anders ziet (en alles is interessant) vergeet ze kind en wagen.
Ze probeert te springen. Dat is zo grappig. Ze maakt de beweging en komt ook wel een enkele keer van de grond, maar nog lang niet altijd.
En wij? Wij gaan (als we dat zouden kunnen) op onze kop staan om haar aan het lachen te krijgen en onze (oppas)dag is goed als we een uitgebreide knuffel van haar in ontvangst mogen nemen.

Rommelmarkt op donderdag, maar het gaat over zaterdag

Behalve dat een rommelmarkt gewoon hartstikke leuk is vanwege de koopjes die je er kunt doen, is het ook nog eens leuk om niet allleen naar de rommel te kijken, maar ook naar de omgeving.
En dan lekker te fotograferen.
Onderstaande foto's maakte ik in en om de IJhallen in Amsterdam.
En het allerleukste is dat ik er zaterdag zelf ga zitten.
In de IJhallen met al onze eigen oude troep. Ha, dan zullen huis en schuur een stuk leger zijn en mijn portemonnee een stuk dikker.
Maar het kan ook zo maar zijn van niet. Maakt niet uit. Ik heb er zo'n zin in!!!!!!!!!!!!!!!!!

Oh ja en de rommelmarktserie loopt nog steeds door hoor. Je kunt meedoen als je wilt. Stuur jouw rommelmarktfoto naar dit adres: klik.    Dan plaats ik jouw foto volgende week hier, met een link naar jouw blog.
Mijn eigen verslag zal wrschlk wat eerder komen. Dat kan ik vast niet bewaren tot volgende week, hihi!

Herf.... Herver.... Herfst

Herf... Herver...Herfst... las ik ergens (zou zomaar van Loesje kunnen zijn).
Maar mensen, of je je nou verheugt op de herfst, of baalt dat de zomer voorbij gaat, het is niet zo!
Het is geen herfst. Die begint pas over ongeveer twee weken.
HET IS ECHT NOG ZOMER.
En of je nou paddenstoelen ziet of kastanjes of weet ik wat nog meer aan herfstproducten: het is nog zomer.
Lekker hè?
Vorige week was ik vroeg aan het hardlopen. Dat wil zeggen om 6.30 de deur uit. De straatverlichting was nog aan en ging pas uit tijdens mijn rondje.
Ik hou niet erg van hardlopen, maar ik moet zeggen dat het toch wel super mooi was, zo 's morgens vroeg en voor mijn gevoel was ik helemaal alleen op de wereld.
Ik liep met mijn fototoestel in de hand, want een dag eerder was het precies net zo mooi geweest, dus ik was voorbereid. En ik had meteen een uitstekend excuus om af en toe even stil te staan.
De stilte, de rust en de opkomende zon... het was prachtig. Kijk maar:

Deze week regende het een beetje toen ik wilde gaan lopen. Dat moet een zomers buitje zijn geweest!

Het meisje met de parel en ginger cookies

Ik was een dagje naar Den Haag, met de trein.
Mijn vrije reisdag was al bijna verlopen en als ik iets niet uit kan staan is het dat. Zo zonde. Dus ik ging, hoewel het me eigenlijk helemaal niet uitkwam.
En ik koos Den Haag. Een fijne stad.

Marks & Spencer gaf trouwens de doorslag. Ja, als ik niet naar Londen kan, dan maar naar Marks & Spencer in Den Haag. Het voelt daar echt zo Engels. Niet dat ik er wat kocht hoor. Nou ja oke, twee rollen ginger cookies. Waarvan het maar goed is dat ik die hier niet kan kopen!!!!
En verder ging ik lekker naar Het Mauritshuis. Het is net vernieuwd en heropend en het ziet er prachtig uit.

Toen ik er was, was het ontzettend druk. Er was een filmploeg bezig, het was slecht weer én vakantie dus dat het druk was, is niet verbazingwekkend.
Maar ik was in mijn dooie eentje en ik ben klein, dus ik slip overal tussendoor en zie precies datgene dat ik wil zien. 

Bij het Puttertje was het drukker dan druk en ook bij het Meisje met de Parel was het bijna opstellen in rijen van drie. 
Voor het meisje met de parel hoef je het museum trouwens niet in hoor. Haar zie je volop, overal in Den Haag.

En verder kun je er goed slenteren. Heel veel galeries zijn er in Den Haag en ook veel terrassen. Die ik deze keer niet bezocht. Ha, ik heb lekker een poosje op een bankje gezeten. Mét mijn gembercookies.

Leuke link

Wat bijzonder nou toch weer.
Dit is POTLOODKUNST.
Van Federico Uribe.
En hier (klik) zie je nog veel meer van zijn werk.
Hoe kom je er toch op hè?

The letter for the king

In het Rijksmuseum in Amsterdam is een grote museumwinkel. Met heel veel boeken en kaarten, een plezier om daar eens tussen te snuffelen. Bovendien ook met acceptabele souvenirs.
Ik zag bijv. een poster van 'Het melkmeisje' van Vermeer. Waarop het meisje  melk giet uit zo'n bruine aardenwerken kan. En dan vlak daarnaast zo'n kan.
Weliswaar duur, maar ook mooi.
Prachtige paraplu's zag ik, bedrukt met bloemen van zo'n 17e eeuws bloemstilleven. Leuke bekers en mokken enfin, van alles.
En dit boek lag er ook, naast Jip en Janneke en Pluk van de Petteflet in het Engels.
The letter for the King, van Tonke Dragt. Eén van de beste kinderboeken ooit. Ik heb het menig keer voorgelezen (in het Nederlands natuurlijk) op school en het verveelde nooit.
Ik heb nu geen souvenirs nodig. Toen onze dochter jaren geleden een jaar in een gastgezin in Amerika doorbracht, heb ik me suf gezocht naar leuke souvenirs, die ze mee kon nemen voor haar 'familie'. Ik weet niet meer wat we toen bedacht hadden  hoor, maar echt heel special of typical Dutch was het niet voor zover ik me herinner. 
Hoe dan ook: museumwinkels zijn vaak erg leuk.
En dan ga ik nu De Brief voor de Koning maar eens in de herhaling gooien. Lekker lezen!

Het Rosie Project

Hier heb ik helemaal niets aan toe te voegen. Wat een boek! Alles wat op de achterkant staat, alles klopt! Al weet ik niet helemaal zeker wat nerdy betekent. Een nerdy boek? Voor nerds? Of over nerds?
Ik denk alleen dat je niet kunt lezen waar het over gaat, dus dat typ ik nog even. Het verhaal:

De autistische Don Tillman doceert genetica aan de universiteit. Hij is superintelligent, kan geweldig koken en is op zoek naar een vrouw. Door zijn sociale onhandigheid is hij echter nooit verder gekomen dan een eerste date.
Met behulp van een zestien pagina's tellende vragenlijst hoopt hij zijn perfecte partner te vinden.
Dan komt Rosie Jarman in zijn leven, verre van perfect, maar wel intelligent en mooi. En ze is ook op zoek naar haar biologische vader - een zoektocht waar Don haar misschien bij zou kunnen helpen.

Toch een kleine kanttekening: Ik heb soms zelfs hardop zitten lachen om het boek. Maar...autisme is niet grappig. Dat dat wel even duidelijk is!