Paleis Soestdijk

Op de radio hoorden we over een Rien Poortvliet- tentoonstelling  op... Paleis Soestdijk.
Vroeger was ik echt een fan van het kabouterboek van Poortvliet en Wil Huygen. Maar ik had er al in geen jaren meer aan gedacht. Daarbij kwam dat ik nog nooit op Soestdijk was geweest en dat altijd wel in mijn hoofd had. Dus nu is het er van gekomen.
Poortvliet viel een klein beetje tegen, dwz ik vond niet dat er veel te zien was. Wél leuk vond ik de kerstkaarten (op canvas) die Rien Poortvliet ieder jaar aan de koninklijke familie stuurde.

Een hele lange rij canvasjes naast elkaar. Erg mooi! (Foto gepikt van de site van Soestdijk)

Maar dan Soestdijk...

We kregen een rondleiding van een leuke jongeman die veel wist te vertellen. Ik vond de oude gedeeltes van het paleis erg interessant. Soestdijk werd gebouwd in 1650 als buitenverblijf voor een Amsterdamse burgemeester.
Toch vond ik het het leukst  om te zien waar de koninklijke familie woonde.
In hun woonkamer mocht niet gefotografeerd worden. Dat vond ik dan weer irritant. 'Dat is',  zei die leuke rondleider, 'om de privacy te waarborgen, want Juliana en Bernard leven dan wel niet meer, maar de rest van de familie wel en het is niet leuk als hun vroegere woonkamer overal te zien is'.
Nou ja, ze willen zelf niet meer in dat huis wonen en nu zit de staat er mee, want die kan het onderhoud niet betalen. En er moet voor zo'n 100 miljoen worden gerenoveerd las ik. Wat het kost om het paleis te kópen, dat weet ik niet.
'Prijs op aanvraag' staat er en tussen haakjes er achter  'duurdere klasse'. Dat hadden we wel gedacht natuurlijk, dat van die duurdere klasse.
Er is uiteraard een prachtig park bij. Het weer was er niet naar, maar daar zou je uitstekend kunnen wandelen.
We liepen een klein stukje en zagen een paar grafstenen van paleishonden. Echte grafstenen. Lory stond er op eentje. Het hondje van la reine. Data erbij. Mijn echtgenoot vroeg zich natuurlijk meteen af of bijvoorbeeld Prins Bernhard hier heeft gewandeld en dan riep: 'Potverdorie, hier ligt Lory'.

Heel duidelijk was de eenvoud van Koningin Juliana. In hun woonkamer lag bijv. een zachtgroen tapijt. Dat ligt er nog steeds en op een bepaalde plaats is een stukje tapijt ingezet. 'Het was niet nodig om het tapijt voor een vlek die er niet meer uitging, te vernieuwen', vond de koningin.
Wat me zeer vertederde waren de streepjes op de muur die de groei van de Oranjes aangaven. De eerste streepjes zijn van 1819, van de kleine Willem III.

Ook leuk vond ik het verhaal van de stoelen van Koningin Emma.  Als je goed naar de volgende foto kijkt...

zie je dat een van de stoelen aan de ronde tafel,  lager is dan de andere stoelen. Koningin Emma was nog al klein en het zou raar zijn als ze bij een diner niet met haar voeten bij de grond kon. Dus werden het aangepaste stoelen. Twee stuks, want stel je voor dat iemand anders nietsvermoedend op een Emmastoel zou gaan zitten. Dan kon je daar als koningin toch eigenljk niets van zeggen.

Ik vond de gordijnen ook wel mooi trouwens.
Al met al was het echt een boeiend bezoek.
Voor mij was Juliana zo'n dertig jaar koningin en ze leek me alijd een lieve vrouw. Ze werd soms wat belachelijk gemaakt natuurlijk. Maar de geschiedenis toont aan dat wat ze deed en wat ze zei helemaal zo gek nog niet was.
Ja en in die dertig jaar heb ik natuurlijk talloze malen iets van Soestdijk gehoord of gezien. Ik weet, anders dan de kinderen die met de rondleiding mee waren, veel van het Koninklijk huis. Ik weet dat Beatrix niet de jongste prinses was. Ik weet dat Willem III niet getrouwd was met Prinses Irene en dat Willem de Zwijger niet meer onder ons is.  En ik vond dus ook niet dat de familie uitsluitend uit lelijke, domme, dikke mensen bestond, zoals een opstandige puber die waarschijnlijk tegen haar zin met haar ouders mee was, het verwoordde.
Nee, dit bezoek toonde me iets van mijn geschiedenis en ik heb er van genoten!

Ps. Het kabouterboek van Rien Poortvliet heb ik bij thuiskomst meteen weer tevoorschijn gehaald. Wat een topboek is dat toch ook. Zo mooi getekend en met veel humor beschreven. Echt super!

Deuren

Op Pinterest heb ik een map met foto's van deuren. Kan ik niks aan doen, ik máák die foto's nou eenmaal, je zou het wel een afwijking kunnen noemen.
Als je ze wilt bekijken, dan kan dat natuurlijk. Hier: klik
Dus nu Els bij Stuur een Foto, deze week vraagt om foto's van deuren, moest ik wel diep nadenken, maar hoefde ik niet ver te zoeken.

De foto vind ik het mooist:

Maar echt zeker ben ik niet hoor, het had net zo goed een andere kunnen zijn. Deze bijvoorbeeld:

Amsterdam

Parijs

Maar ja, Els wil natuurlijk maar één foto hè, per persoon. Dus jij kan nog gewoon meedoen hoor. Het is heel makkelijk. Stuur een foto vind je hier: klik

Anna's tweede verjaardag.

Anna wordt twee jaar en onze dochter maakte een uitnodiging.
'We vieren een feestje omdat Anna twee jaar wordt. Kom je ook theedrinken en een taartje eten?' staat er op.
En Anna illustreert dat nog even. 

Op de eerste foto: thee drinken en taart eten. Op de tweede: hoera! En op de laatste foto laat Anna nog even zien hoe oud ze precies wordt.
Het feestje was gisteren. Maar vandaag is ze echt jarig!

Anemonen aan het ontbijt.

Soms gaat bloggen bijna vanzelf. Dat je beneden komt en zo'n geknakte anemoon over je laptop ziet hangen. Ik hoefde verder met mijn slaperige hoofd niet meer na te denken. Alleen nog even mijn fototoestel pakken, dat lag er naast. Een paar keer knippen en klaar. Tijd voor de krant en thee.
Anemonen, ik houd er van! 

Dat het maar zo'n dag mag worden vandaag!

Colour your life!

Zo en nu ik alles heb laten zien wat ik wilde laten zien, van Sri Lanka, nu moet ik het gewoon weer zelf doen.
Zelf voor de kleur zorgen bedoel ik.
Of eigenlijk: zelf zorgen dat ik de kleur ZIE.
En zelf kleuren als ik het NIET zie.
Maar dat geldt natuurlijk voor iedereen. Of niet soms?

Fijn weekend allemaal!

Dit is echt de allerlaatste Sri Lanka blog

En voor het laatst zit ik te dubben wat ik zal laten zien.
Het strand? Ja natuurlijk, het strand. Er waren trouwens bijna geen schelpen. Ik vond er om precies te zijn drie. Waarvan eentje met een gaatje dus die zit aan mijn ketting.

Een prachtig wit zandstrand. Ik ben beslist een strandmens, maar om dagen te gaan liggen is niet iets waar ik me bijzonder op verheug. Toch was het heerlijk, vooral bij zonsopgang en bij zonsondergang.

Zo'n zandkasteel ziet er toch echt wat Aziatischer uit dan een zandkasteel in Nederland. Vond ik leuk!

Verder nog wat oude overblijfselen. Nederlands en Engels. Een brievenbus uit de tijd van koning George VI en een Nederlandse grafsteen:

 

Het Iong gebore dogtertje van de opperkoopman... 

Ik denk meer aan de vrouw van de opperkoopman. Daar zat ze dan in een ver land met apen en haar dogtertje was dood.

Ze zal misschien niet gekozen hebben voor dat land. 

Wij kozen wél  en  maakten een prachtige reis in een prachtig land met vriendelijke mensen.
Ik heb bijna 100 foto's laten zien in zo'n twintig blogjes en hier laat ik het bij.

Ps. Nu nog een fotoboek maken met een deel van de overgebleven 900 foto's. Maar daar zie ik tegenop, ik ben echt een klungel in dat opzicht, dus dat zou nog wel eens even kunnen duren.

Nogmaals: kleurrijk Sri Lanka

Ik was nog niet helemaal klaar met Sri Lanka.
Nog een paar zaken om te laten zien!
'Kleurrijk land, Sri Lanka' zei ik toch? 

Veroorzaakt door de monniken, de kleding van de vrouwen, en...

 ...het hindoeïsme. 

In Sri Lanka gebracht door de Tamils. Meer dan de helft van de bevolking is boeddhist, maar er zijn toch ook heel wat hindoes. Die wonen voornamelijk in het noorden en daar zijn we niet geweest, maar toch zie je overal ook hindoetempels.
Ik vind het hindoeïsme zeer interessant, maar ik weet er nog te weinig van.
Wel weet ik dat er heel veel goden en godinnen zijn. Met namen als Vishnu, Shiva, Brahma en Ganesh, dat is degene met het olifantenhoofd. En in Sri Lanka is er dan nog eentje extra: Skanda.

Wat ik mooi vind is dat de verschillende geloven elkaar blijkbaar niet in de weg zitten. Onze boeddhistische gids toonde iedere keer duidelijk respect bij een hindoe heiligdom.
En we waren in Kataragama, een heel groot tempelcomplex gelegen aan een heilige rivier. Voor de hindoes de heiligste plaats van Sri Lanka, vanwege de tempel van Skanda, maar er staat ook een heiligdom voor de boeddhisten en er is een moskee voor de moslims.
Mooi toch? Zo op hetzelfde terrein?
Tussendoor kun je dan overal offergaven kopen. Ook zeer kleurrijk natuurlijk.

Singer, Laren: Leo Gestel

Hier zie je werk van Leo Gestel (1881-1941). Ik zag het vorige week in het echt, in Singer te Laren.
Leo Gestel kende ik wel, maar dat we op deze tentoonstelling terecht kwamen was puur toeval. We gingen eigenlijk naar Rien Poortvliet op paleis Soestdijk. Daarover later meer denk ik.
Maar Frits had bedacht dat we dan twee vliegen in een klap konden slaan. Soestdijk en Laren liggen niet erg ver van elkaar. We vonden Singer altijd al een superleuk museum, overzichtelijk, dus we gingen een combi doen.
Dat er iets bijzonders te zien was wisten we niet, maar zagen we buiten al.
Er stond een klein rijtje, niet te vergelijken met de rijen bij het Stedelijk of het Rijks, maar toch echt een rijtje.
Het was best druk, maar we konden alles goed zien en bekijken.
Mooi hè die bloemen. Leo Gestel maakte nog veel meer moois.

Hij maakte ook een selfie

En dit vond ik de allermooist. Het is een vrouw in Syrische dracht en als dat er niet bij had gestaan, had ik het niet gezien. Dat het Syrisch was bedoel ik. Maar had ik het net zo mooi gevonden!

Er was nog veel meer. Ook heel wat landschappen. Maar zoals gewoonlijk genoot ik vooral van de portretten!
Leo Gestel wordt gerekend tot de modernisten. Samen met o.a. Jan Sluijters. Maar hij kreeg minder belangstelling las ik. En dat is raar, want hij is degene die zich gedurende zijn hele leven verder ontwikkelde, hij bleef niet hangen, maakte steeds nieuwe dingen, experimenteerde.
Je snapt vast dat dit een echte verrassing was, op een grauwe dinsdagmorgen...

Ps. Ik zocht even een link van het museum om hier bij te zetten en daar vind je ook een kleine diavoorstelling. De makers daarvan hebben precies dezelfde werken gekozen om te laten zien. Ik zag het echt pas toen ik deze blog had gemaakt!
Ik vind het ook erg leuk dat de recensent van de Volkskrant deze tentoonstelling een buitenkansje noemt: 'ga liften als het moet'.  Na, als dat geen aanbeveling is dan weet ik het niet meer
Klik

Prijzen winnen!

De laatste tijd heb ik weer een paar keer iets gewonnen. Zo leuk is dat, elke keer een grote verrassing. Het begon met de rondleiding in het van Gogh museum, daar heb ik al eerder over geblogd.

Daarna kreeg ik een troostprijs: een uitnodiging om aanwezig te zijn in Opium, het kunstprogramma van Cornald Maas. In Vondel CS mét een borrelarrangement.
De hoofdprijs was het bijwonen van een concert van Tangarine geweest, maar ik vond dit minstens zo leuk.
Het is inmiddels achter de rug en het was hartstikke leuk.
Bram van de Vlugt en zijn zoon waren o.a te gast en Dotan.
Vooraf bij het borrelen kwamen we aan tafel met twee leuke vrouwen. Ze gaven elkaar een high five en toen mijn man voorzichtig informeerde wat er te vieren viel, vertelden ze dat ze allebei net met pensioen waren en nu de eerste stappen hadden gezet om toch weer wat te gaan doen in de psychiatrie. Vrijwillig.  Zo kregen we een mooi gesprek.

Dan won ik nog twee DVD's, namelijk deel 1 en 2 van seizoen vijf van Downton Abbey. Dat heb ik nu net gewoon op tv gezien, maar ik weet zeker dat ik het over enige tijd weer geweldig leuk vind om naar te kijken.

Ik won ook nog een cadeaukaart van de Hema (10 euro) en daar ga ik vast iets leuks voor vinden.
Tenslotte nog een uitnodiging om aanwezig te zijn bij de boekenquiz, gepresenteerd, jawel, door Joost Karhoff. Dat is geloof ik geen echte prijs, maar het voelt wel zo. Vanavond  gaat dat plaats vinden. Goed kijken, wie weet zie je ons zitten.
En dan hadden we nog de stroopwafels van de Postcodeloterij. Ik was ze al bijna vergeten. Ze lagen in de bus toen we uit Sri Lanka kwamen en we aten ze dezelfde dag op. Allemaal!
Nou? Ben ik een geluksvogel of niet?
(Ps. ook nu was er weer iemand die zei; 'ja jij wint ook altijd wat' en mijn antwoord was ook weer hetzelfde namelijk dat als je niet meedoet, dat je dan nooit iets wint natuurlijk. )

Moestuintje

Ik hoorde iemand praten over 'het moestuintje' van Albert Heijn. Dat het reclame was en geld aftroggelen en flauwekul. Echt een chagrijnig type was het. Haar gesprekspartner mompelde maar wat. Die vond het waarschijnlijk wél leuk, maar had geen zin in een zeurgesprek.
Later las ik een blog van een (dit keer) niet nader te noemen iemand (hahahaha) die om allerlei andere redenen de actie verfoeide en zelfs (ik zweer het) terug wilde naar de wuppies of de flippo's. Nou vraag ik je...
Kijk, het is natuurlijk reclame, maar ja overal is reclame, soms te erg voor woorden. Maar dit... ik vind het echt leuk.
Ik kijk iedere morgen als eerste in mijn privé moestuintje. Dan druppel ik de bakjes en beoordeel ik de groei. Ik draai soms de bakjes, zodat de plantjes lekker recht groeien. En ik geniet er van.

De rucola ging aanvankelijk het snelst, maar staat nu op het punt door de radijs te worden ingelopen.
Selderij, bieslook en krulpeterselie doen nog niks zichtbaars en de tijm is gisteren heel voorzichtig begonnen. Daarnet heb ik de bieslook even in de volle zon gezet, want dat leek me goed voor de bieslook.

Ik heb nog niet alle potjes. Maar daar doe ik wat aan:
Bij Albert Heijn stel ik me, na enig schaamteloos gluurwerk, op achter iemand met een volle tot zeer volle kar.  Die ik inschat op 'nee, ik doe niet mee, dankuwel, want ik heb a. een tuinman, b. geen tuin, c. geen (klein)kinderen of d. geen zin
Dan even wachten tot de kassière haar vragen heeft gesteld ( hebt u een bonuskaart, spaart u zegels?) tot ze eindelijk toe is aan de belangrijkste vraag:  'Wilt u een moestuinpotje? '
Als de klant in kwestie het afwimpelt, dan sla ik toe: Óh mevrouw/meneer, mag ik uw potjes'
Meestal levert dat een ietwat meewarige glimlach op, maar ik krijg de potjes. Dan nog even opletten of de kassière goed telt en dan komen mijn eigen boodschappen aan de beurt.
Mijn man doet heel vaak de boodschappen en hij doet precies hetzelfde.
Allebei hadden we ervaring opgedaan met de kristalzegels. Die spaarden we zelf niet, maar onze dochter besloot ongeveer een half jaar na de start van de actie toch te gaan sparen en of we mee wilden sparen. Is gelukt hoor en we hebben inmiddels een prima beoordelingsgevoel ontwikkeld!

De vraag is nog even wat te doen met de andijvie en de kropsla als die echt groot worden. Want in onze nieuwe tuin is niet in een moestuingedeelte voorzien. Maar ik verzin heus nog wel wat. Of niet, dat kan ook.