A Day in the Life

Al drie keer (minstens) had onze lieve kleindochter, met pretoogjes en een grote grijns, bijna verklapt wat voor verjaardagsverrassing ze voor ons in petto had. Elke keer nét niet. Maar tijdens het verjaardagsdiner vertelde ze wat het plan was. 

Wij zouden 'een day in the life' van onze 13-jarige Anna gaan meemaken. 

En dan wel een dag in haar huidige leven dat zich voor een deel afspeelt op haar school en in de omgeving van haar school. In Amsterdam. 

Dáár, in die buurt, zouden we, mét haar, gaan rondkijken en ging ze ons alles laten zien. 

Is dat niet fantastisch? Wat een prachtig en origineel cadeau. Amazing, toch? 

Ik was al zowat in tranen door het idee alleen al. 

Anna's school is niet in haar buurt.

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ze te horen kreeg welke school voor haar was uitgekozen. Weet je nog? Zij was de enige van haar klas die naar die school ging en het was haar zesde keuze. Wat een akelig systeem. Ik weet ook nog als de dag van gisteren dat Anna's vader zei: Nou het is nu natuulijk niet leuk voor je, maar je zal straks eens zien. Dan staat jouw school toevallig wel midden in De Pijp en niet in een of andere duffe buitenwijk. En dan ben je er harstikke blij mee'. 

Nou en zo ongeveer is het gelukkig ook gegaan. 

De school is dus niet dichtbij. Ze moet op de fiets en alleen bij echt slecht weer mag ze met de metro. 

En die metro namen wij nu dus ook met z'n drieën. 

Want ik durf in hartje Amsterdam niet meer te fietsen. Echt niet. 

We vertrokken vanaf Gare du Nord en stapten uit in De Pijp. 

Als eerste gingen we haar school bekijken.

Dwz een locatie, maar de andere locaties zagen we ook, wat later op de wandeling. En ook de nieuwbouw. 'Dat ga ik nog wel meemaken hoor', zei onze kleindochter. We kregen zelfs te zien waar ze haar fiets moest stallen. 

Ik had graag even binnen willen kijken en hoewel het vakantiewas waren er wat mensen aan  het werk en als ik het h ad gevraagd hadden die het vast goed gevonden. Maar dat ging Anna net even te ver. 

Voort ging het. Eerst maar eens even naar het Engelse winkeltje vlakbij. Onze kleindochter weet precies wat wij leuk vinden. 

Daarna verder rondlopen, langs het Sarphatipark naar de Albert Cuyp en daar keken we heel lang rond. Aan allebei de kanten. 

Aan de achterkrant van de kramen ook nog winkeltjes. Zeer gevarieerd allemaal. 

De Albert Cuypmural heb ik al laten zien. Kijk hier staan opa en kleindochter samen te kijken. 

Het was een zeer warme dag, met een wolkenloze hemel, maar in de stad heb je door al die hoge gebouwen heel wat schaduw. 

Dat nam niet weg dat we ondanks het meegenomen water, dorst kregen.

En Anna had bedacht dat het dan maar Bubble thee moest worden. Niet dat het ook maar iets met thee te maken had hoor, maar ik vond het leuk. 

Ook dat de mevrouw van het kraampje Anna kende. Ze heeft er een spaarkaart, hahaha. 

Die bolletjes onder in het bekertje zuig je gewoon met een rietje naar binnen. En dan springen ze open in je mond. 

Ik vond het harstikke leuk en vooral ook dat Anna het kennelijk van tevoren allemaal had bedacht. 

We liepen en liepen en liepen. 

Een lunch hoorde er ook nog bij. Daarvoor koos Anna een zaakje dat Alberto heette. 

'Maar we kunnen ook ergens anders gaan hoor, als jullie het niet leuk vinden'. 

Nou ik kan je verzekeren dat we het we het wél leuk vonden. 

We vonden echt alles leuk. 

De lunch was overigens ook erg lekker. Alberto gaan we onthouden. 

Eigenlijk was dit de laatste stop. We hadden in de warmte 11, 3 km gelopen en daarna vonden we het alle drie welletjes. 

Het was een cadeau om nooit te vergeten: A Day in the Life of Anna.