.jpg)
'Miljoenen mensen beklimmen elk jaar de grote marmeren trap om Het Metropolitan museum of Art te bezoeken. Maar slechts een selecte groep heeft onbeperkte toegang tot alle hoeken en gaten. Dat zijn de suppoosten, die onopvallend rondlopen in donkerblauwe pakken en een wakend oog houden op de schatkamer van twee miljoen vierkante meter. .
Na de dood van zijn broer besloot Patrick Bringley die nog maar net begonnen was aan een leuke baan bij the New Yorker, het roer om te gooien. Zijn verdriet zocht een uitweg, hij verlangde naar rust en troost. Dus solliciteerde hij naar de eenvoudigste baan die hij kon bedenken op de mooiste plek die hij kende: het Met.
En dan wordt dit tijdelijke toevluchtsoord tien jaar lang zijn tweede thuis'.
Bringley verwondert zich, en beseft wat een voorrecht het is dat hij zich kan terugtrekken in deze wereld die hem troost en inspiratie biedt. Hij leert niet alleen over kunst, maar ook van kunst. Hij leert zijn collega's kennen. Hij leert...
Ik begon enthousiast aan dit boek. Ja wat wil je, ik ben zelf ook een soort suppoost. En het boeide me.
Maar het is niet een boek dat ik achter elkaar uit kon lezen. Ik legde het af en toe even weg, las andere boeken en... kwam toch weer terug.
Het boek heeft me heel veel tijd gekost. Dat ging zo:
Ik sla nu even een willekeurige bladzijde open om het duidelijk te maken, blz. 164.
De schrijver staat dan bij Madame X, een schilderij van John Singer Sargent. Ha, de kunstenaar ken ik, het portret van Madame X waarschijnlijk ook. Maar helemaal zeker ben ik niet. Zoeken dus maar.
De schrijver loopt verder en komt bij Winslow Homer. Daar heb ik nog nooit van gehoord, maar ik wil het wel weten. (Prachtig trouwens en de moeite van het zoeken zeker waard).
Bringley gaat naar zijn volgende positie en komt bij Mary Cassatt. Haar naam ken ik, maar waarvan ook al weer. Je raadt het al... zoeken.
Nou en dat was dus alleen maar één bladzijde. Achterin het boek staat trouwens een lange, lange lijst van schilderijen en kunstwerken die genoemd worden in het boek.
Conclusie: een boek met een verhaal, het verhaal van Patrick, zijn broer, zijn gezin. Een boek dat laat zien, echt laat zien hoe kunst troost kan bieden. Een zeer interessant boek.
Voor liefhebbers.
18 opmerkingen:
Aparte manier om een boek te lezen
Het spoort me wel aan om dit boek eens te gaan lezen ! Toos.
Het levert op deze wijze van lezen natuurlijk wel veel informatie op, alleen de kans dat je daar blijft hangen is ook groot.
Dat zou ik ook doen: elk genoemd schilderij opzoeken.
Ik sluit me aan bij Judy. Dat lijkt me trouwens de bedoeling van het boek.
En mooi is dat het suppoost zijn helend werkt voor Patrick.
What I think is sad in most museums: Even without flashlight: no pics. Goes for IKEA, too, was I told off...
Not everybody can afford to buy (and there is the internet anyways).
Het nodigt zeker uit om op te zoeken!
Dit is geen boek voor mij denk ik... Enne, twee miljoen vierkante meter...?! Wow!
Echt een boek om "erbij" te hebben. Eventjes wat opslaan; dat doe ik ook. Ik zoek naar de plaatsen waar het verhaal zich afspeelt, de muziekstukken die erin voorkomen enz, en ik denk dat ik bij dit boek hetzelfde zou doen als jij. Dank je voor de tip.
Dat is dus een boek waar je de tijd voor moet nemen. Die laatste zin is een goede toevoeging.
Ja, zeker iets voor mij. Ik zoek vaak van alles op. Dat het dan langer duurt, geeft niks.
mogge Bertiebo
ik wens je veel lees plezier
geniet de dag
What appeals to me most is the idea that art can become a quiet refuge from life's grief, much like photography can offer a little sanctuary from the world
Hoor ook tot de liefhebbers dus genoteerd.
With out art, life would be bleak!
Lijkt me een heel interessant boek, met inderdaad veel opties om even het schilderij erbij op te zoeken.
Ik zoek heel veel op maar ben niet echt een liefhebber van schilderkunst dus dat boek zou aan mij niet besteed zijn.
Een reactie posten