Panpoen

Dit stond op de voorkant, en dit op de achterkant:

Dit is natuurlijk niet een recept van mezelf. Het is een heus stappenplan. Voor het maken van PANPOEN..., ja eh panpoen wat eigenlijk? Je snapt dat ik deze week aan het werk was. Op mijn school wordt nogal vaak gebruik gemaakt van een stappenplan voor het een of ander. Of van picto's. En wees eerlijk,  duidelijk is het wel. Ik vond het recept in de gang en weet dus niet precies waar het vandaan komt. Met de klas waar ik deze week inviel heb ik pompoenen uitgehold en uitgesneden als lampion of als lichtje voor Sint Maarten a.s. zondag. (Briefje aan mezelf: snoep kopen.)Maar niemand herkende het briefje. En dan een kilo suiker???? Het lijkt me niet bijzonder smakelijk. Je weet het niet, je weet het niet...



De donkere kamer van Damocles

De bedoeling van de tekst op deze boekenleggertjes ontgaat me. Wie dit leest is goed? Of slecht? Ik snap het echt niet.
Voor de actie Nederland Leest is dit jaar gekozen voor een van mijn favoriete boeken: De donkere kamer van Damocles van W.F. Hermans. Ik schrijf een c in Damocles, want in mijn uitgave (uit 1967) werd het met een c geschreven. In de uitgave die je nu gratis in de bibliotheek kunt krijgen is het Damokles geworden. En die boekenleggertjes krijg je er bij. Wat boek betreft kun je kiezen uit een rood of een groen exemplaar. Kiezen kan ik niet, dus ik heb ze maar alle twee meegenomen. Legaal hoor, we zijn allebei lid van de bibliotheek. En zo kan ik er toch mooi twee kinderen mee verblijden.
Zelf kreeg ik het boek na mijn eindexamen,  het was het eerste boek in mijn 'grotemensen' bibliotheek. Het tweede boek weet ik trouwens ook nog. Dat was 'Vrouw en vriend' van Anna Blaman. Dat kocht ik zelf en ik vond die twee boeken buitengewoon interessant staan naast alle kinderboeken.
Ik vond en vind De donkere kamer een mooi boek. Op de middelbare school moest ik een scriptie maken over een schrijver en dat werd W.F. Hermans. Voor die scriptie heb ik veel van Hermans gelezen. 'Moedwil en misverstand' o.a. en 'Nooit meer slapen'. En een boek waar ik helemaal niets van snapte. 'De God Denkbaar Denkbaar de God' was dat. Ook later heb ik Hermans altijd 'bijgehouden'. Een tijd geleden heb ik die scriptie nog eens helemaal doorgelezen en heb ik versteld gestaan over wat ik als 16-jarige allemaal dacht te weten en dus opschreef. De scriptie zag er wel prachtig uit, gebonden in zwart en getypt op m'n oude typemachine. Ik heb er ook een heel goed cijfer voor gekregen. Maar nu, terugkijkend, weet ik dat ik beslist veel te jong was voor het meeste Hermanswerk. Sowieso voor de meeste boeken die toen gelezen moesten worden.

Collecte Alzheimer Nederland

- Nee, ik geef niks aan de deur - U gelooft het niet, maar ik heb niets in huis - Misschien wilt u morgen nog wel even terugkomen - Ik heb al gegireerd - Ja, dat moet wel hè - Nee, dat doe ik niet, maar veel succes vanavond - Nou natuurlijk, Alzheimer is vreselijk - Ja en dan geef ik eigenlijk iets voor mezelf - Is hard nodig, goed van u - Uiteraard - Nee - Ja ik hoorde er net over op de radio - 't Is niet veel, maar alle beetjes helpen - Even aan mijn man vragen - 't Is een lijdensweg, mevrouw, ik heb het al twee keer meegemaakt - Alzheimer??? - Ik zit te eten, maar vooruit - Nee, ik zit te eten - Ik heb alleen groot geld - Vandaag niet - Echt wel - Natuurlijk - Nou en of en van harte - Wat is dat papa?

Love Jack Nicholson

Hier moet ik echt zo om lachen:

IJ-hallen, Rommelmarkt

De rommelmarkt in de IJ-hallen is echt gigantisch. En in deze tijd van het jaar grotendeels binnen. Het was er ook binnen koud. Die hallen zijn groot en tochtig. Niet dat ik er last van had hoor, maar de verkopers die de hele tijd achter hun kraam zitten wel, leek me.
Je kunt er werkelijk van alles vinden en er zitten wel wat 'echte' handelaren, maar niet veel gelukkig.
Mijn oogst bestond gisteren uit dit sjaaltje en drie superlieve kleine zakdoekjes met ouderwetse kinderliedjes erop. Jullie zien vast wel welk liedje op het onderste zakdoekje staat afgebeeld. Ook een soort cultureel erfgoed dacht ik zo. Onze kleindochter moet die liedjes gewoon leren, terwijl ik haar neusje snuit.
En het sjaaltje is voor mezelf. Totale kosten 1 euro en 50 cent.
Ik kocht ook nog voor 1 euro een schattig babyjurkje en een rompertje. Z.G.A.N.

Nb.: De IJ-hallen in Amsterdam Noord,  zijn zeer goed met het openbaar vervoer te bereiken. Je stapt achter het Centraal Station op de pont, dat is trouwens een leuk tochtje en dan is het nog niet eens vijf minuten lopen. Prima te doen dus, maar dan moet die trein wel rijden en dat was gisteren op de terugweg weer eens niet het geval. Maar daarover een andere keer misschien. Als de ergernis gezakt is!

Handwerken

Het patroon dat ik zocht, heb ik niet gevonden. Maar met een hele grote stapel geleende Ariadnes had ik een leuke middag. De oudste bladen waren uit 1967 en de modernste uit 1987. Het was echt leuk, ik zag mezelf steeds zo'n beetje terug in de jaargang waar ik in zat te bladeren. In 1967 deed ik eindexamen. En ik had dan wel nooit een gehaakt jurkje zoals op de foto, maar kniekousen droeg ik wel degelijk. Witte! In 1987 had ik drie kinderen. Al die jaren vond ik handwerken iets vreselijks. Behalve dus borduren, dat deed ik tijdens de zwangerschappen en daarna ook nog wel eens.
En wat altijd gezegd wordt, werd hier maar weer eens bewezen: alles komt op een bepaald moment weer terug. Je hebt het een hele tijd vreselijk gevonden en dan opeens wordt het weer leuk. Niet alles, maar toch wel veel.
En nu maar weer verder op zoek naar een leuk babymerklapborduurpatroon. (Galgje?)

Barbie

Is dit niet leuk? Ik zou willen dat ik zoiets nou eens zelf had bedacht!

Maar dat heb ik niet, ik vond het hier.

Ard Schenk

Wow!!! Ard Schenk, ARD SCHENK, aan het schoonrijden op de schaats. Dat is nog eens wat anders dan hardrijden. Hij wordt ambassadeur van het schoonrijden. Het doel is schoonrijden promoten omdat het een perfecte manier is om tot op hoge leeftijd actief te blijven in de schaatssport. En hij steunt zo ook  de nominatie van het schoonrijden tot cultureel erfgoed van Unesco. Hij is 68, mijn idool en ik vind het zo leuk dat hij dit doet. Wow!!! ARD SCHENK!

Bambi

Een paar keer al heb ik een Feline in de klas gehad. De ouders waren ongetwijfeld geïnspireerd door de film of door het boek toen ze de naam bedachten. Ik had het boek nog nooit gelezen. Ja, als kind had ik er een  kartonnen boek van, een stuk of zes dikke bladen. Maar het echte verhaal las ik nooit. Tot ik een paar weken geleden dit boekje meenam uit de kringloop. Twintig cent en zo te zien nooit gelezen. Felix Salten schreef het verhaal en het werd voor het eerst gepubliceerd in 1923. Eigenlijk houd ik helemaal niet van boeken waarin dieren kunnen spreken, maar dit boek... ja, in dit boek kan ik het hebben. Bambi's leven, zijn liefde voor de natuur en voor Faline ( dus niet Feline), het komt allemaal heel mooi over. Daarbij komt dat er in deze uitgave op vrijwel iedere bladzijde superlieve kleine tekeningetjes staan, gemaakt door Hans Bertle. Geen miskoop dus.

Zo en dan ga ik nu nog even kijken in Jody en het Hertenjong en dan heb ik het wel weer even gehad hoor, met herten.

Herten

Overal zie je ze: herten, hertjes. Op rommelmarkten, in winkels, als broche of als bedel, als lampje, op een kussen, op t-shirts, op tassen. Noem het en er staat een hertje op. Wel leuk en schattig hoor, dat wel. Maar hoe zou dat nou toch zo komen ineens? Of heb ik wat gemist en barstte het er altijd al van?