In m'n Pietenpak - Van der Laan en Woe / De Kwis

Briljant dit.
Ik ben de discussie over Zwarte Piet al lang meer dan zat. Maar tjongejonge, wat zijn sommige mensen toch goed.
Ne me quitte pas, veranderen in In m'n Pietenpak. Dat alleen al.  En dan die toon en die hoofden erbij van Van der Laan en Woe, hoe ze kijken.
Ik wilde het eerst niet meer op m'n blog zetten, want ze deden dit nummer al een week geleden in De Kwis en ik wilde het  echt niet meer over Zwarte Piet hebben. Van mij mag het veranderen nu zo veel mensen er last van hebben. Maar ja,  ik wil toch gewoon dat het hier staat.  Dus:

Cadeautje van de bieb.

Een cadeautje van de bibliotheek.
Deze keer weer een boekje dat ik nog niet had gelezen. Ik ken natuurlijk de schrijver Godfried Bomans en ik heb altijd verschrikkelijk gelachen om zijn Pieter Bas. Echt tranen gelachen. Ik lees er nog wel eens een stukje in.
Maar Erik kende ik niet. Ik denk dat het komt omdat ik niet van sprekende dieren in boeken houd. Zelfs niet zo erg in kinderboeken. Al zijn er op dat punt een paar uitzonderingen.
Enfin, Erik of het klein insectenboek dus. Ik moet zeggen dat ik mezelf echt over moest halen om te gaan lezen. Gelukkig heb ik dat gedaan.
Het verhaal:
De jonge Erik Pinksterblom heeft in zijn slaapkamer een schilderij dat hij Wollewei noemt. Het is een schilderij met schapen, een herder, witte wolken, een blauwe lucht en een heleboel insecten. Rupsen, kevers, spinnen, hommels, wormen, doodgravertjes.
Voor Erik in slaap valt denkt hij altijd dat het heerlijk moet zijn om daar te leven. En dan gebeurt het echt, Erik wordt heel klein en komt in Wollewei terecht.
Tot zover niet heel veel anders dan een gemiddeld kinderboek, al is de taal wel erg eh Bomansachtig.
Maar dan het zinnetje waardoor ik geraakt werd en verder wilde lezen: 
 Het eerste wat de kleine Erik deed in het land Wollewei was- huilen. Ja, dat is nu wel een beetje vervelend om te vertellen; maar deden wij soms anders toen wij voor het eerst gezet werden in het schilderij waarin we nu al zo lang leven? Het schijnt erbij te horen, en men moet erin berusten.

Zo staan er heel wat filosofische gedachten in het boekje en dat maakt het leuk om te lezen. Gappig ook.
En dat zomaar cadeau in het kader van Nederland Leest. Erik of het klein insectenboek.

Heel wat bereikt!

Gisteren kreeg ik een mailtje van een collega van m'n oude school. Ik werd er helemaal vrolijk van.

Hoi Bettie,

We spreken elkaar op school veel te weinig (erg he?), dus daarom maar even zo via de mail.

We zijn bezig om de voorleeswedstrijd te organiseren voor de voor- en eindgroepen. Op 15 november a.s. zullen de klassenkampioenen meedoen aan de schoolwedstrijd. De wedstrijd wordt gehouden van 13.45 uur tot 14.45 uur. En ik moest hierbij aan jou denken. Zou jij willen meedoen als jurylid? 

Hahaha, ik heb toch heel wat bereikt in m'n leven.
Ik ben een keer mol geweest in een schoolse uitvoering van Wie is de Mol en nu mag ik jurylid zijn. JURYLID!
Nou, wat denk je dat ik geantwoord heb? 

Wat ik ook nog even wil zeggen...

... is dit: op dit moment staat Facebook vol met enthousiaste reacties op een nieuw initiatief. Het heet treinkaartje delen. Dat gaat zo: je reist met de trein, je koopt dus een kaartje. Als je kaartje niet gecontroleerd wordt, meld je dat op een bepaalde Facebookpagina en je vermeldt ook waar op het station jouw ongebruikte kaartje te vinden is. Zo kan het opnieuw worden gebruikt.
De NS heeft met sympathie gereageerd, maar meldt wel dat er dan minder verdiend wordt en dat de salarissen van het personeel wel moeten worden betaald.
Maar mensen, dat is toch gewoon diefstal? Of niet dan? Ik wil niet heiliger zijn dan de paus, maar ik vind het echt niet kunnen. Of ben ik nou gek?

Stuur een Foto: Rivieren

'Rivieren, foto's van rivieren', vraagt Els bij Stuur een Foto. Klik.
Dat was nog even moeilijk kiezen. Ik groeide op in Dordrecht en Terneuzen. Maas, Merwede, Noord, Westerschelde.  Er was eigenlijk altijd een rivier in de buurt.
En dan de vakanties. Nou ja, alleen deze zomer al. De Spree, de Thames, de Donau...
Maar ik kies uiteindelijk toch voor deze foto. De Mekong, in Vietnam. Groots, groot en indrukwekkend. En altijd mensen in de buurt. Dus een kleurrijk beeld van een prachtige rivier. Al zie je maar weinig van de rivier!

Man in gracht

Een tikkeltje sikkeneurig sjouwde ik door Utrecht in een miezerig regentje. Ik moest iets ophalen in een winkel en die winkel was dicht. Vervelend.
Toen, een bijna magisch moment. Deze man in zijn bootje in de Oude Gracht. Hij maakte muziek. En goed ook, Het klonk prachtig. 'Wat wilt u horen op deze prachtige herfstmiddag', riep hij. 'Chopin, Brahms, Mozart?' En dan riep iemand iets en dan volgde een muziekje. Iedereen op de gracht en op de brug bleef staan om te luisteren en te kijken.
Zomaar een cadeautje op een druilmiddag.

De foto is heel slecht, dat weet ik ook wel. Ik maakte er negen en de andere acht waren helemaal niet om aan te zien. Deze slechte was de beste, maar ja ik wilde het toch absoluut laten zien...

Grauw en Grijs met een beetje kleur

Mijn foto  deze week voor 'Grauw en Grijs' . Dit lieveheersbeestje is het symbool voor de actie tegen agressie en zinloos geweld. Dit is vlak voor de ingang van het station. Een uitstekende plek dunkt me. Je kunt het als treinreiziger eigenlijk niet missen.

Wil je meedoen? Als je een leuke foto hebt die past in het thema Grauw en Grijs met een beetje kleur, mail die foto dan, bettievdgriend@hotmail.com en ik plaats hem hier, met een link naar jouw blog.

Broadway

Vorige week zondag verliet mijn man het huis, 's morgens om negen uur. Hij had een grote grijze rolkoffer bij zich.
En ik dacht: 'Als mensen hem nu zien gaan, zonder mij, denken ze vast dat hij me verlaat, of dat ik hem er heb uitgeschopt.'
Vervolgens bleef de luxaflex in de keuken tot laat in de zondagmiddag dicht. Het was rotweer, ik was de hele tijd boven aan het rommelen en had er niet aan gedacht die te openen . Toen ik eindelijk beneden kwam, dacht ik dat men dat ook wel een aanwijzing zou kunnen vinden. Dat ik zielig en alleen zat te snikken natuurlijk achter die luxaflex. Ha, enig gevoel voor drama is mij niet vreemd.
En ja hoor, toen ik later die middag de krant naar de buren bracht, werd me heel voorzichtig gevraagd of we misschien een reisje gingen maken. Want Frits 's morgens zo vroeg met die koffer....
We zijn niet uit elkaar en dat reisje was vorige week ook nog niet.
Nee, mijn man ging oefenen met zijn koor. Broadway. Een groot koor met 180 mensen. Ze gingen repeteren in een  grote bollenschuur, waar ze zo goed mogelijk de ruimte in de schouwburg hebben nagemaakt. Perfectionisten zijn het. Vandaar.
Volgende week zijn de voorstellingen. Vier maar liefst. Twee avonden en de zondagmiddag zijn al uitverkocht. Meer dan 800 kaarten per voorstelling. Alleen voor de zondagavond zijn er nog wat kaarten over.
Fantastisch toch, voor een koor. Maar ja, het zijn dan ook bijna geen amateurs meer. Niets wordt aan het toeval over gelaten en het wordt vast weer een geweldige show. Ik heb er echt zin in.
En die koffer dan? Nou,  daar zaten heel wat verschillende kleren in. Want er wordt tijdens de show maar liefst vijf keer van kleding gewisseld. Vandaar!

De Dode Zeerollen, gewoon in Assen

'Van mijn gewonnen prijs gebruik maken', dàt gingen we afgelopen woensdag doen. Ik won het al een tijd geleden en dit was de laatste dag dat we er gebruik van konden maken: de tentoonstelling van de Dode Zeerollen bekijken. In het Drents Museum in Assen.
Toen we 's morgens wilden vertrekken  bleek dat ik de kaartjes van tevoren had moeten aanvragen.  Dat was dus nu te laat.  Nou ja, niks aan te doen. We gingen toch.
Een paar uur rijden voor ons, maar absoluut de moeite waard.

 Wat je er kunt zien, zijn manuscripten, originele manuscripten uit de tweede eeuw voor Christus tot de eerste eeuw na Christus. En als je nagaat dat het oudste Nederlandse manuscript uit de Middeleeuwen is, dan is dit wel erg oud. 
Die documenten (in totaal meer dan 900), zijn gevonden in elf grotten vlakbij de Dode Zee, tussen 1947 en 1956.
Ze bevatten, voornamelijk Hebreeuwse, teksten uit de ontstaansperiode van het Jodendom en ook de oudste Bijbelse teksten die ooit gevonden zijn.
De rollen zijn  bewaard gebleven in de grotten, waar temperatuur en luchtvochtigheid steeds ongeveer gelijk bleven. Moet je nagaan: 2000 jaar lang.  Kort na de vondst werd er niet zo voorzichtig mee omgegaan, maar tegenwoordig wel.


Er mochten geen foto's worden gemaakt en wat we zagen was zoals op de foto. Stukjes tekst, geschreven op papyrus. Omdat licht een funeste invloed heeft op de teksten en ze niet langer dan drie maanden mogen worden blootgesteld aan weinig licht, zijn er nu acht fragmenten te zien. In de periode hiervoor waren dat acht andere fragmenten.

Maar het is niet alles, er is nog veel meer te zien. Gebruiksvoorwerpen, aardewerk, begravings en reinheidsrituelen, schrijfcultuur uit Jeruzalem en Qumran. Ik vond dit beenderkistje bijv. erg mooi. Dat lijkt toch een heel moderne bloem die er op gemaakt is. In de eerste eeuw voor Christus!

Enfin, ik kan nog wel even doorgaan, maar eigenlijk weet ik er te weinig van af. Wat precies de historische waarde van de rollen is en hoe de opvattingen veranderd zijn na de vondst, dat gaat me grotendeels boven mijn pet.
Maar het pure feit dat je zoiets ouds en belangrijks kunt zien, gewoon in Assen,  ja dat vind ik echt heel bijzonder.

Israël is een land dat al erg lang op mijn (lange) wensenlijst van te bezichtigen landen staat. Binnenkort gaat dat gebeuren. Dit was een inspirerende voorbereiding. Maar ook als je helemaal niet op reis wil, is een klein reisje naar Assen echt aan te raden.
Meer info vind je hier: klik en je kunt nog gaan tot 5 januari 2014.

Televisie

Oh man, wat was het weer spannende televisie, ik zou op het puntje van mijn stoel hebben gezeten, als ik niet comfortabel in mijn bed had liggen kijken.
Ik ben echt verslaafd aan deze serie, al jaren. Ook aan Wie is de mol. (Dat begint weer in januari en ik verheug me er nu al op.)
Na afloop keek ik even op de Facebookpagina van Expeditie Robinson en daar waren veel reacties. Heel veel, duizenden. Ik snap het, want het was echt heel spannend en wie de serie volgt heeft natuurlijk een mening over de deelnemers en hun daden. Daar wil je dan misschien wat over zeggen of delen met andere kijkers.
Het is jammer dat mensen die daar reageren toch vaak verzanden in een ordinaire scheldpartij.
Precies daarover ging het later op de avond bij Pauw & Witteman. Schelden, bedreigd worden...Omdat je een mening hebt en die laat horen. Of omdat je meedoet aan een spel.  Echt verschrikkelijk!

Ik heb gisteren trouwens ook nog gekeken naar Hello Goodbye. Daar was de opvolger van Joris Linssen, Klaas Drupsteen. Het lijkt me moeilijk om 'opvolger' te zijn, maar hij deed het goed.
Wat een bijzondere verhalen werden er weer verteld.
Die jongen die als voetbalcoach naar China vertrok en die afscheid nam van zijn vriendin.
En de Somalische vluchtelinge die op Schiphol was om haar kinderen op te halen en ze voor het eerst in twee jaar weer te zien. Haar moeder was vermoord, haar broer was vermoord en haar man vermist. Ze dacht dat ze voor het eerst in al die jaren weer eens goed zou kunnen slapen!  En toen kwamen die kinderen maar niet. Je zag de moeder krimpen. Gelukkig kwamen ze  wat later toch.
Dikke tranen bij mij. Wat een wereld, wat een leven.....