Dan spoor je toch niet!

Originele namen noemen ze dat!!! Dat klinkt vriendelijk. Maar ik vind echt dat je zo'n naam  een kind niet kan aandoen. Schandelijk vind ik.
Je hoeft er alleen maar het woord 'eten' aan toe te voegen. Dan krijg je 'Crucifix... eten!'of nog treuriger 'Macaroni... eten!'
Thank God werden en worden niet alle namen toegestaan. Deze dus niet:

Maar er blijft nog genoeg raars over. Meer dan genoeg.

(Uit het tijdschrift Onze taal)

Give away

Een give-away was er op het blog van Tineke. Hier: klik 
Ik vond de broche die je kon winnen erg leuk. Sowieso leuk, maar vooral ook omdat die gemaakt was van een kringloopvondst.
Je moet maar op het idee komen.
Dus ik deed mee en laat ik nou nog gewonnen hebben ook.
Ik kon natuurlijk niet wachten tot het pakje aan zou komen.
Maar dat moest wel, want toen Tineke gemeld had dat het pakje onderweg was, verwachtte ik het toch echt de volgende dag. Het kwam niet. Ook de dag erna niet.
En dan begin ik ongerust te worden. Want op de PTT vertrouwde ik vroeger blindelings, maar dat is bij PostNL  helaas niet het geval.
Ik heb echt slechte ervaringen de laatste jaren. Kaarten die niet aankomen. Kapot gescheurde pakjes, Half geopende brieven... En vaak veel te laat. Erg vervelend.
Enfin, nóg een dag later was het pakje er. Met zorg verpakt. Superleuk Tineke, nogmaals dank, ik ben er erg blij mee.

Ps.: Er was laatst een soort actie van allerlei mensen die veel post versturen, slakkenpost vooral. Ook zij ervaren dat het  vaak niet goed gaat. Ze hebben toen mooie slakkenpost gemaakt, waarin ze aangaven net zoveel van post te houden als de postmensen, maar dat er toch zorgen zijn over de bezorging en zo.  Daarmee hebben ze PostNL overspoeld. Een positieve actie dus. Erg lief.
Maar niks voor mij. Ik word gewoon pissig. Doe gewoon je werk zou ik zeggen!

Het Scheepsjournaal van de Ark.

Dit boekje is echt stokoud. Het ligt ook enigszins uit elkaar. Letterlijk stukgelezen. Ik vond het weer toen ik een kast doorzocht op sleutels. Die zag ik nog niet, maar wel dus dit boekje.
'Geschreven door Noach' staat er, 'met Hiëroglyphen door Cham. Opgegraven door I.L. Gordon en A.J. Fruen. Losbandig bewerkt door Charivarius'.

Het boekje was van mijn moeder. Ik vond het als kind op de middelbare al leuk en nu nog steeds.
Het gaat over Noach die met z'n vrouw en hun zoons Sem, Cham en Japhet met hún vrouwen aan boord is van de Ark. Met alle dieren natuurlijk. In het jaar 2349 voor Chr. En op koers naar Ararat.

Ik zal een paar stukjes uit het journaal laten zien.

Enzovoort. Ik herinner me ineens dat mijn moeder boos was toen ik het boekje had uitgeleend. Dat paste niet bij mijn moeder, dus geen idee waarom ze daar boos om was. In ieder geval is het teruggekomen. Het boekje verscheen in 1925
(Charivarius was een letterkundige, pseudoniem voor Gerard Nolst Trenité).

Best jammer

Wat zal het een saaie les geweest zijn in 1963, in klas 1D van het Petrus Hondius Lyceum.
Zo saai dat er een briefje werd doorgegeven waarop alle klasgenoten hun handtekening zetten.
'Doorgeven aub' staat er op.
Ik denk echt dat het uit pure verveling gebeurde, ik geloof niet dat het een actie was of zo.
Enfin, het briefje wérd doorgegeven. Op de achterkant staan ook nog twee namen.
Sommigen hadden waarschijnlijk nog niet eens een handtekening, die zetten gewoon hun naam. Ik ook, maar wel met een sierlijk streepje eronder. 
Het briefje vond ik doordat ik nog steeds op zoek ben naar mijn sleutels.
Nog niet gevonden dus.
Het is zo'n vijftig jaar veilig bewaard gebleven, in... een Bos-Atlas.
Die is al zo lang verouderd dat hij nooit meer open gaat, vandaar.
Het papiertje vertedert me. Ik denk dat we echt nog kinderen waren toen.
Geen brugpiepers, er wás geen brugklas. En extra begeleiding voor beginnelingen was er ook niet. Je werd geplaatst in 1D en dat was het.
Ik weet dat een paar kinderen na die eerste klas niet verder gingen. Maar ik weet niet wat ze gingen doen. Misschien een paar naar de Mulo, dat was toen nog een aparte school.
Na de eerste klas moest er worden gekozen. Havo, HBS of Gymnasium. Ik ging Havo doen. Een schooltype dat voor het allereerst bestond. Het was een proef. Officieel werd het pas in 1968 ingevoerd.
Wat zal er geworden zijn van bijv. Wopke Veenstra die na de eerste klas verdween. Wat is er met Josien van de Griek gebeurd in al die jaren. En met Peter van Leeuwen, Met Martie Goedings en met Epie Koster. Leeft Adrie Surowic nog en Wim (Pummie) Linck? Nelleke Launspach die nog in mijn poeziealbum heeft geschreven?
En mijn vriendinnen Marjorie Benjaminse en Nelly van Dongen?
Bijna niemand die zijn handtekening zette,  deed gelijk met mij  eindexamen in 1968. Voor zover ik weet hoogstens twee.
Op de reünie vorig jaar van het Petrus Hondius Lyceum,  was er uit déze klas slechts één iemand aanwezig: ik zelf. Tenminste dat dénk ik.
Onze levens hebben elkaar slechts een jaar gekruist, maar wat zou ik graag willen weten hoe het ze vergaan is.
Ik heb op Schoolbank ooit een foto van deze klas geplaatst maar daar zijn nooit reacties op gekomen.
En dat zal nu ook wel niet gebeuren. Best jammer!

Donderdag rommelmarkt én een gastblogger.

Deze week deed mijn collega Mien mee. Collega? Nou ja, technisch gesproken niet meer, we namen namelijk op dezelfde dag afscheid van onze school. Maar dit terzijde.
Mien stuurde háár rommelmarktverhaal en een foto. Ha, een echte gastblogger.

Rommelmarkten en vooral veel aanverwante artikelen..

Zoals we vroeger in het kerkblaadje keken wie er preekte die zondag, kijk ik nu in de Marktagenda waar er een rommelmarkt is….(zingeving).

Het begint er mee dat je leuke spulletjes voor je kleinkinderen in huis wil hebben. Kleine spulletjes waarmee ze aan de grote tafel hun fantasie kunnen uitleven. Zo heb ik al dierentuindiertjes, boerderijdiertjes en op een rommelmarkt vond ik Sneeuwwitje met de zeven dwergen en verder toebehoren, bijna de set, ooit actie bij AH, compleet. Bijna ja, 1 dwerg, de koningin en een schildpad ontbraken. Vanaf toen zag ik me genoodzaakt iedere rommelmarkt e.d. te bezoeken. Men zag mij regelmatig op de knieën zittend in dozen met het opschrift “uitzoeken”rommelen. Nu de zomer ten einde loopt heb ik de set compleet, maar ondertussen is me zoveel leuk, klein spul opgevallen dat de verzamelwoede me in zijn greep heeft. Inmiddels spaar ik sesamstraatfiguurtjes, zwarte pietjes, hello kittyfiguurtjes, smurfen, littlest pets en….echt gegrepen ben ik door de kaboutertjes van Rien Poortvliet. Inmiddels sta ik op de rommelmarkten bekend  als het kaboutervrouwtje. Een aardige kofferbakmarktmevrouw kijkt voor me uit, ze komt door het hele land en houdt ze voor mij achter. Haar man houdt zijn ogen open voor boekenweekgeschenken (die spaar ik ook). Ik ben trots op mijn kabouterverzameling, ik heb er inmiddels 46.

O ja en ik spaar ook gebakbordjes, en grote platte borden, zo lelijk mogelijk, maar dat is momenteel nog bijzaak.

Stom!

Ik ben op zoek. Op zoek naar mijn sleutelbos. En dat al sinds we terug zijn uit Kopenhagen, twee weken dus.
Het is geen klein sleutelbosje, ik bedoel je ziet hem niet makkelijk over het hoofd. Er zitten een hoop lintjes aan en ook aardig wat sleutels.
Het goede nieuws is dat ik de sleutels niet op straat heb verloren of ze ergens heb laten liggen. Ze moeten in huis zijn.
Dat weet ik heel zeker, omdat ik ze namelijk heb verstopt.
Dat zit zo:
Als wij een paar dagen weg zijn, neem ik mijn sleutelbos niet mee. Vooral niet omdat die best zwaar is.
Maar ik wil hem ook niet op een duidelijke plek laten liggen. Je kunt het inbrekers ook té gemakkelijk maken.
'Ja maar Bettie, als een inbreker eenmaal binnen is, heeft hij toch je sleutels niet meer nodig? Dus wat heeft het dan voor zin om ze te verstoppen?'
Nou eigenlijk weinig zin, ik doe het vooral omdat er ook een sleutel van school aan zit . Ik weet heus wel dat ook dat weinig zin heeft, omdat een inbreker echt niet weet dat dat een sleutel van school is. 
Nou ja het is nou eenmaal zo en ik denk dat ik het nu nooit meer zal doen.
Ik heb al heel wat afgezocht. Maar zonder resultaat.
Het moet ergens in één van de boekenkasten zijn, of achter een luik op zolder.
Of in mijn 'werkkamer' met heel veel doosjes en lades en zeer veel mogelijkheden. Het kan ook zijn dat ik ze in de zak van een jas in de kledingkast heb gedaan of in een doos bij een spel of puzzel. Het kan zelfs zijn dat ik ze in een vlaag van verstandsverbijstering in de voorraadkast heb gedaan. Of in een schoen. Of....
Laat ik het positief bekijken.
Ik ben nu dus heel hard aan het opruimen. Ik heb nooit zin in opruimen, maar als ik eenmaal bezig ben, vind ik het eigenlijk wel fijn. Een soort herfstschoonmaak!
Twee boekenkasten zijn inmiddels schoon. Ik vind van alles, dat dan weer wel.  Maar toch...
Stomme tut!

Moeder, ik wil bij de revue

De tv-serie 'Moeder, ik wil bij de revue' was zeer succesvol. Ik vond het niet slecht, maar was ook bij lange na niet zo enthousiast als bijna iedereen.
Mijn man ook niet. Dus waren we eigenlijk niet van plan om naar de musical  'Moeder ik wil bij de revue 'te gaan.
Maar we twijfelden toch, want  in de eerste plaats is een musical toch anders dan een serie, in de tweede plaats zijn we musicalfans, in de derde plaats heeft Jon van Eerd de hoofdrol en Jon van Eerd... is geweldig. In de vierde plaats doet Simone Kleinsma mee en die is ook geweldig.
Dus we twijfelden steeds meer. En toen die twijfel bijna omsloeg in een 'ja, we gaan, maar wachten tot er een aanbieding is', toen kwám die aanbieding.
Eigenlijk wel gek, meestal is dat pas op het laatst als de zaal nog even vol moet. Maar dit was voor de eerste week!!! Twee kaarten, eerste rang voor de prijs van één'
Je raadt het al: we gingen. Vooraf even lekker rondstruinen in Utrecht en daarna de voorstelling. Eerste rang was in dit geval ook echt eerste rang en we vonden het heel erg leuk. We hadden een heerlijke avond.
Het toneel, de kleding, alles tot in de puntjes verzorgd zoals gewoonlijk bij een produktie van Joop van den Ende. De sfeer van de revue ken ik niet uit eigen ervaring, maar ik denk toch dat die goed werd weergegeven.
Het stuk was echt grappig. Hele kleine grapjes, ik kan er op dit moment niet een citeren, maar geestig, spitsvondig. We hebben de hele tijd zitten lachen.
Jon van Eerd... is echt een ster. Ik denk als hij in New York geboren zou ziijn, had de hele wereld hem gekend. Simone Kleinsma trouwens ook en samen vormen zij een mooie combinatie als ouder wordende revuesterren, broer en zus.
Grappig, maar ook bij vlagen ontroerend, vooral als er óude liedjes werden gezongen.
En dan was er nog iemand die ik helemaal niet kende: Raymonde de Kuyper. Zij is helemaal niet zo onbekend hoor, alleen ík kende haar niet tot nu toe. Wat een ster ook!

Fotograferen mocht natuurlijk weer niet. Dus dit is de enige foto die ik heb. Tja...
Maakt niet uit.
Als je nou iemand bent die zich altijd ergert als er weer op een cruciaal moment in een stuk iemand in gezang uitbarst, dan kun je beter niet gaan. Maar als dat niet zo is: zeker gaan!

Heerlijke dag!

Afscheid van de zomer...
Het idee dat het de laatste zomerse dag zal zijn, heb ik ieder jaar wel een paar keer.
Maar ik denk dat het nu wel écht de laatste keer is geweest dit jaar dat ik in een t-shirt op het strand heb kunnen lopen. Ik heb weer een schelpje toegevoegd aan mijn ketting en wat was het fijn in Egmond.
Helemaal niet druk.
Ik denk dat veel mensen zich tegen hebben laten houden door de regendreiging.
Die regen kwam ook hoor, maar pas veeeeel later toen wij al lang weer thuis waren.
De terrassen op het strand zaten trouwens wél stampvol.
We hadden na een lange wandeling echt mazzel dat we nog een plekje konden bemachtigen.
En ja, nu is alles grijs. Het miezert.
De schoorsteen wordt vandaag geveegd zodat de haard weer kan branden.
De vitaminepillen staan klaar, kaarsen in de kandelaars. Op naar een heerlijke herfst dan maar.

Maar eerst nog een paar foto's van het strand van Egmond. Gisteren, 12 oktober 2014

Beter Rekenen

Meestal erger ik me alleen maar bij Beter Rekenen als ik het weer eens niet goed heb. (Of hulp nodig heb van mijn man). Ja, dat is knap irritant.
Maar soms is het gewoon leuk en leerzaam.
Déze som had ik uiteraard ook fout.

Bij een supermarktonderzoek blijkt de goedkoopste supermarkt 20% goedkoper te zijn dan de 'gemiddelde' supermarkt.
De duurste supermarkt is 20% duurder dan de 'gemiddelde' supermarkt.

De duurste supermarkt is % duurder dan de goedkoopste supermarkt.
(Vul een geheel getal in.)


Ik dacht wel meteen dat mijn antwoord fout zou zijn, want het lag zo voor de hand, dat kon niet goed zijn.
En dat getuigde dan toch wel van enig inzicht, haha.
Maar toen ik de oplossing zag, begreep ik het. Leuk!
Natuurlijk hebben jullie het allemaal goed, maar als je het nou toch niet helemaal zeker weet, scroll dan even een stuk naar beneden en lees de oplossing!


Oh ja, Beter Rekenen vind je hier: klik


































































Als de boodschappen bij de 'gemiddelde' supermarkt 100 euro kosten, kosten ze bij de duurste 120 euro en bij de goedkoopste 80 euro.






120 is de helft meer dan 80.
De duurste supermarkt is 50% duurder dan de goedkoopste.

Laatste restje Kopenhagen

Lekker eten en drinken... het kan heel goed in Kopenhagen. Echt heel goed, maar dan moet je wel een dikke portemonnee vol Deense kronen bij je hebben, want het is er verschrikkelijk duur.
Wij hadden een hotel met een werkelijk voortreffelijk ontbijt, dus daar kwamen we de dag aardig mee door.
En verder hebben we veel op straat gegeten. Vooral Polse (met eens streepje door de o). Dat zijn eigenlijk gewoon hotdogs, maar dan lekkerder. De Denen zelf eten ze ook. Er zijn dan ook veel kraampjes, al zijn ze niet altijd allemaal open

Met mosterd of superlekkere ketchup en uitjes en augurkjes, of spekjes er om heen.Mmmmm!
En dan natuurlijk smorrebrod (met door allebei de o's een streepje). Dat is roggebrood met van alles er op. Heel veel keus. Vers en heerlijk.

En dan natuurlijk die ene zaak die al sinds mensenheugenis bestaat, waar we in de rij moesten om een plekje te bemachtigen, maar vervolgens wel zonder opgejaagd te worden uitgebreid konden zitten. Die zaak waar de taart bijna zo duur was als een Nederlandse maaltijd, maar ook wel de calorieën had van een Nederlandse maaltijd. Die zaak: La Glace, aaah...

Zo en nu ben ik echt bijna klaar met Kopenhagen. Ik laat nog even  moois zien uit winkels, want dat is ook smullen.

En ik laat nog zien wat ik meenam uit Kopenhagen. Alles was duur, maar dit niet hoor. Sterker nog: het kostte helemaal niets.
Ik had een keer een heerlijk vruchtensapje gedronken daar (een glas wijn is niet te betalen, dus dat deed ik maar niet). Het flesje vond ik zo leuk dat ik het meenam. Ik zag het voor me met een paar bloemen erin. Later zag ik op een verder leeg terras nog een paar onafgeruimde flesjes. Ik heb gevraagd of ik ze kon kopen, maar de ober keek me aan of ik knettergek geworden was en gaf ze zo  mee.

Dus ziehier: mijn belangrijkste souvenir uit Kopenhagen. 

 Zo en dan moet ik nu dringend eens even gaan uitrusten van dit reisje. Dat het een aanrader is, dát hadden jullie wel begrepen, toch?