Agenda

Joehoe, ik heb een nieuwe agenda. En ik ben er zo blij mee dat ik hem hier laat zien.

Kenners zullen meteen zien dat dit een 'Plintblad' is.
Plint combineert gedichten met werk van illustratoren en beeldend kunstenaars. Dat doen ze op kalenders, op kussenslopen, op servetten, op posters en op nog veel meer. Ik vind het vaak erg mooi wat ze maken.
Dit gedicht is van Simon Benson. 
Deze agenda deden ze nu al in de uitverkoop. Hij kostte 9, 95. Echt een koopje als je bedenkt dat je voor die prijs 52 combinaties krijgt, iedere week één.
Het is niet een agenda die je in je tas meeneemt. Daar is-ie wat te groot voor. Wij hebben hem in de keuken liggen of staan en mijn man en ik schrijven er allebei onze afspraken in. Als op een kalender. Er  is ruimte genoeg voor.

Het gedicht hier vlak boven hoort bij de laatste week van volgend jaar. Het gedicht is van Jules Deelder en de illustratie van Klaas Gubbels.
Bij het alvast even doorkijken, zag ik bekende gedichten, maar ook een heleboel onbekende.
Eigenlijk wil ik ze wel allemaal even laten zien.
Zoals zo vaak, dat gaat niet. Dus ik kies er nog één.
Dit gedicht is van Linda Vogelesang en de illustratie (beeld noemen ze dat bij Plint) van Nikki Smits.

En het allerfijnste is dat ik er deze week al in mag beginnen.

Ps. Ik ben bang dat die 9,95 een tijdelijke actie was. Op Facebook. Moest je ze wel even liken. Overigens als je er van Plint houdt is het wel de moeite waard om alsnog te liken, want ze doen aan vriendjespolitiek, zeggen ze zelf. Sorry dat ik het niet eerder meldde. Meer Plint: klik

Wat ik ook nog even wil zeggen...

... is dit:
Wat is dat voor flauwekul: KERSTSTRESS?
Ik snap dat mensen het druk kunnen hebben, ik begrijp dat als je een gezin hebt en je hebt een baan die je ook de dag voor kerst lekker bezig houdt en je krijgt gasten en er wordt van je verwacht dat je een kerstmenu op tafel brengt en dat je huis perfect in een kerstsfeer is, dan begrijp ik heus wel dat het een beetje veel is.
Maar... een beetje veel is nog geen stress. En raak je toch echt in een stress dan is dat heel vervelend, maar leer er van dat het anders moet en schakel hulp in. En met hulp bedoel ik niet therapie of zo, maar gewoon, laat iemand anders het dessert maken, of de soep.
Het moeten toch gewoon heerlijke dagen zijn, zonder gedoe.
Een beetje rust, een beetje vrede op je eigen plek. Ga lekker wandelen of fietsen of voor de haard zitten. Doe gerust een voorgerechtje minder;  eten dat altijd lekker is, is dat met Kerst natuurlijk ook. Neem de tijd om te genieten van dat wat je hebt.
Stress kan altijd nog, als er iets ernstigs aan de hand is.

Kerstpakket!

De vrijdag was al zo leuk begonnen. Ik ging kijken naar de kerstviering van de onderbouw en de middenbouw op school. Daar was ik nog nooit bij geweest. De bovenbouw viert altijd kerstfeest in de eigen groep.
Maar nu kon ik in alle rust gaan kijken en luisteren. Het was echt leuk en soms ontroerend.
Alle groepen deden wat, er werd gezongen,  het kerstverhaal werd verteld en er ontstond gaandeweg een levende kerststal. Met als hoogtepunt een aanvankelijk nog zwangere Maria, die het kussen onder haar kleding overduidelijk niet zo lekker vond zitten.
Gelukkig kwam er verlossing voor haar in de vorm van een piepklein, pasgeboren kindje van een collega. Zo'n prachtig meisje. Er ging echt een zucht door de aula: oooooohhhh. 

's Middags was er een kerstborrel op school, met aansluitend een buffet. En werd er een kerstpakket uitgereikt.
Ik vond dat altijd zo'n prettig begin van de kerstvakantie. Naar huis, 's avonds laat,  op de fiets met dat pak achterop en de heerlijke gedachte dat er twee weken vakantie aan vast zaten, die op dát moment begonnen.
En raad eens wat?  Ook al werk ik al lang niet meer echt, maar vrijwillig, het voelt nog steeds geweldig om die vrije tijd te hebben en de vakantie voor de boeg! En ik kreeg ook een kerstpakket. Echt super!


Ieder jaar is er wel een grappende collega die op Facebook meldt erg blij te zijn met de vakantiechecque in zijn kerstpakket. Of met iets heel anders dat er  uiteraard niet in zat. Dat is zo langzamerhand traditie geworden.

Maar nee, de kerstpakketten waren  niet gepersonficeerd, voor zover ik weet natuurlijk hè. Maar wel erg leuk. Kijk, dit zat er in:

Ik denk dat dit zo'n pan is waarin je langzaam iets gaar kunt stoven. Daarbij een grote snijplank van bamboe, olijfolie, pastasaus, pesto, lasagna en... truffels.
Het was een mooie dag. 
Tot mijn spijt moet ik bekennen dat de truffels bijna op zijn!

Poppenwieg voor Bertie via onze dochter naar Anna.

Wie wat bewaart...
Dit is de poppenwieg die mijn vader 60 jaar geleden voor mij timmerde. De wieg was toen zachtgroen. Toen onze dochter de poppenwiegleeftijd had, verfde mijn vader de wieg wit.
En nu, voor onze kleindochter, kreeg de wieg een fris verfje van mijn man. Fris van Frits.
Mijn moeder maakte zestig jaar geleden het wiegengordijntje.
Zo'n dertig jaar geleden was dat gordijntje nog best, evenals het schattige lappendekentje. Maar daar vielen nu gaten in. En dus zat er voor mij niets anders op dan het gordijntje opnieuw (na) te maken.
Wie mij kent weet dat zoiets echt een hele opgave is, waar ik dan weken tegen aan zit te hikken.
Maar ik kon nog wel precies hetzelfde stofje kopen en het is gelukt. Er is heus wel wat op aan te merken, maar ik denk niet dat mijn kleindochter dat gaat doen.
Nu nog een lappendekentje!!Ik kan natuurlijk wel een dekentje haken, maar het moet echt een lappendekentje zijn.
Wonderlijk trouwens dat het schuimrubberen matrasje, met een linnen hoesje er om heen en daaromheen nog een lakenhoesje, nog helemaal goed was. Ik heb het gewoon in de wasmachine gewassen en ik dacht dat het misschien wel uit elkaar zou vallen. Maar niks. Schuimrubber en hoesjes zijn nog in perfecte staat. Na zestig jaar!!!
Mijn favoriete pop Koosje (ook zij is minstens zestig)  ligt er heerlijk zoals je ziet. Nu dus nog dat dekentje. Ja, met de winter op komst! Ik moet wel!
ps. Ik vind het model van de wieg ook zo leuk. Geen idee of mijn vader het zelf bedacht of een tekening gebruikte.
ps. 2. Anna heeft de wieg inmiddels gevonden. Ze vond het leuk en ze is dol op Koosje. Als ze bij ons is vraagt ze eerst naar Koosje. Maar de wieg... Anna bedacht dat het toch wel heel leuk zou zijn als ze er zelf in ging liggen. De wieg is stevig genoeg, maar die lat van het gordijntje zou zo in haar ogen kunnen komen. Dus dat hebben we maar verhinderd!

Weetje

Toen ik op

7-8-1951

geboren werd

was ik de

10.276.767e

persoon in Nederland

Toen mijn kleindochter werd geboren 

was zij de

16.788.701e

persoon in Nederland

Je hebt helemaal niks aan dit weetje, helemaal niks.  Maar ik houd erg van weetjes waar je niks aan hebt. 

Vind jij dit nou toevallig ook leuk, kun je er hier achter komen de hoeveelste jij was: klik

Donderdag: kringloop

Ik moest gisteren voor een vervelende behandeling, die vandaag nog voortgezet wordt, waardoor ik niet naar Anna kan, naar de tandarts.
Het tijdstip kwam me totaal niet uit, maar ja, mijn tandarts is een schat en heeft ook recht op vrije tijd natuurlijk.
Toch werd ik een tikkeltje sikkeneurig en dan is er wel iets dat goed helpt.
Nee, geen roze koek, kauwen is wat moeilijk momenteel.
Maar een bezoekje aan de kringloop is echt een hele goede troost.
Deze keer eens een andere kringloop, eentje in Zaandam (Het Goed), waar ik bijna nooit kom. En wat denk je?
Ik vond een hele stapel meisjesboeken uit de Zonnebloemserie die ik nog niet had. Zeer redelijk prijs. Daar knapte ik erg van op moet ik zeggen.
Kijk:

Ik kende ze alle zes niet. Dus ik sloeg mijn slag.
Blij met de illustraties. Twee ervan zelfs van mijn favoriete illustratoren: Hans Borrebach en Lies Veenhoven

Eén boekje had ik al zag ik toen ik thuis kwam. Dat van de Blijde Nachtegaaltjes. Die titel alleen al. Geweldig toch? Iemand geïnteresseerd? Laat het me weten en ik stuur het je op. Het boekje is in goede staat en als je wilt weten hoe het er uit ziet, moet je maar even hier kijken: klik
(Wat me er aan herinnert, dat niemand het borduurwerk van het Concert des levens wilde hebben. Maar er is nog niets verloren hoor. Ha, ik heb het nog niet weggegooid, je kunt me nog steeds laten weten dat je het wilt hebben. En hier kun je het zien: klik)

Wat ik ook nog even wil zeggen is dit...

... Wij krijgen hier 's ochtends twee kranten.
Geen van twee opende met het nieuws over het bloedbad in Pakistan. Meer dan 130 kinderen vermoord. Meer dan 130. Kinderen.
En pas op pagina 4 gaat de Volkskrant het erover hebben. De spanning in het kabinet is blijkbaar belangrijker.
Trouwens ook het journaal gisteravond opende niet met deze verschrikkelijke gebeurtenis.
Ik kan er met m'n verstand niet bij. Zoiets verschrikkelijks. Niemand kan er met z'n verstand bij natuurlijk. Er zijn ook geen woorden voor. 
Tja en dan zit ik me toch nog te ergeren aan de krant en aan het Journaal. En ook dat is eigenlijk wel erg!

Geboortekaartjes

Mijn moeder bewaarde de geboortekaartjes die ze kreeg. Ze verzamelde ze niet, ze bewaarde ze gewoon. Dat deed ik ook. Mijn moeders kaartjes en de mijne zitten nu samen in een doos. En af en toe kijk ik er naar. Ik vind ze bijna allemaal erg leuk. Vooral de echte oudjes.

Bij eentje zit het envelopje er nog om heen, met zo'n fantastische postzegel. Twee cent, het was 1953.
Het was een kaartje met zo'n blauw strikje. Zoals dit kaartje met het roze strikje, maar dan iets kleiner

Dit kaartje is bijna hetzelfde als mijn eigen geboortekaartje. Zelfs de voornamen zijn gelijk. Maar ik ken haar niet, deze Lubarta Pieternella. Zal wel een achternichtje zijn. En ik was eerder.

Dit kaartje is ook superlief vind ik. De geboorte van mijn neef Arie Andries Willem werd er in aangekondigd. In 1948. Het is bijna weer modern vind ik.

Nog zo'n mooitje. Ene Marianne geboren, in 1949. Geen idee wie dat is, maar dat ze een schattig kaartje kreeg, is zeker.

Ja, ik kan ze niet allemaal laten zien natuurlijk. Het zijn er heel wat.
Maar dit kaartje nog wel: een kleine Wietske op weg naar haar Mem. Us famke en suske. Uit Wergea, 31 Maert 1948.

Zo en dan gaat de doos nu weer terug in de kast. Want wegdoen, nee dat kan ik niet!

Meisje met de perziken

En door het boek waar ik het gisteren over had, kom ik terecht bij het schilderij dat op de voorkant van dat boek staat afgebeeld. Het heet Meisje met de Perziken. De kunstenaar is de Russische schilder Valentin Serov. Hij maakte het in 1887!
Het oogt voor mij zo fris alsof dat gisteren was. Ik vind het prachtig.
Dit is natuurlijk een foto die ik gepikt heb van internet, ik gok dat de kleuren in het echt nog mooier zijn.
Valentin Serov. Ik had nog nooit van hem gehoord. Dit werk hangt in een museum in Moskou. In dat museum ben ik zelfs geweest en ik heb het niet gezien.
En tsjongejongejonge, wat zijn er toch nog veel kunstenaars waar ik nog nooit van heb gehoord. Boeken die ik niet heb gelezen, films die ik niet heb gezien. Wat is er toch gigantisch veel moois in de wereld. Maar álles bijhouden en zien is uitgesloten.
Neem nou dit schilderij.  Ik denk wel dat als ik dit pakweg 30 jaar geleden had gezien, dat ik er dan meer van had willen weten en zien. Dan zou ik dus naar de bibliotheek zijn gegaan en daar had ik dan een kleine speurtocht ondernomen. Best leuk, maar ook zeer tijdrovend. En die tijd, tja, die had ik dertig jaar geleden echt niet.Dus dat soort speurtochten/ontdekingsreizen, kwamen niet vaak voor.
Wat heerlijk dat ik dan door dat internet en Google toch heel veel moois wel kan zien en er zomaar gratis van kan  genieten.

Wat ik ook nog even wil zeggen...

is dit...
Ik hoor net dat het woord 'OUDJES' is gekozen als woord dat zo snel mogelijk moet verdwijnen.
Oh wat ben ik het daar hartgrondig mee eens!
Zo denigrerend, oudjes. Echt verschrikkelijk en dat vonden dus meer mensen.
Wat er dan voor in de plaats moest komen? wilde de interviewster weten. 'Bejaarden of ouderen', luidde het antwoord van de vrouw die deze 'verkiezing' had georganiseerd.
Hm, bejaarden keur ik ook af, al is het niet zo erg als oudjes.
Maar met ouderen is in mijn ogen niets mis! 
Dus let op: OUDJES MAG NIET MEER.!!!