La La Land

Nadat ik mijn filmtopvijf had gemaakt, zag ik nog twee films. Ik dacht als ze beter zijn dan die vijf, verander ik het in een topzes of een topzeven. Maar dat vond ik niet nodig.
De eerste 'extra' film was La La Land, een film die hoog geprezen wordt. En terecht, ik vond het een bijzondere film en ik heb er van genoten.
De film wordt ook afgekraakt. Toen wij er waren verlieten zes mensen de zaal na een minuut of tien. Dat had ik in het filmhuis nog niet eerder meegemaakt. Het is 'not done'. Het hoeft natuurlijk niks te zeggen, maar mijn dochter was een dag later naar dezelfde film op een andere locatie en ook bij haar hadden mensen de bioscoop verlaten. Haar vriendinnen vonden het trouwens niks, maar zij wel.

Ik moet zeggen dat ik de eerste tien minuten ook moeite had om het allemaal te volgen en de verbanden te zien, maar daarna was het gewoon een mooie film, met twee fantastische hoofdrolspelers namelijk Emma Stone (als Mia) en Ryan Gosling (als Seb). Alleen al voor die twee acteurs zou je de film moeten zien. Die Emma met haar ogen, wat een sprankelende actrice. Echt een plezier om naar te kijken. Dat woord sprankelend is op de hele film van toepassing. Sprankelend en charmant.
Het verhaal:
Sebastiaan is een beginnend jazz-pianist met grootse plannen en Emma ambieert een toneelcarrière. Het lot brengt hen samen, ze worden verliefd en gaan van elkaar houden . Maar ja het leven is druk en hectisch in La La Land en als ze succesvol worden, allebei, moeten er keuzes gemaakt worden.

Een musicalfilm, een ode aan oude musicalfilms een dramady, zo wordt de film geafficheerd.
Het is gek ik vond het niet eens zo musicalachtig en zeker niet in de zin van de mensen komen elkaar tegen en barsten dan ineens in gezang uit. Dat is wat musicalhaters altijd aanvoeren. Maar zo was het niet.
En dramady... daar zit als ik het goed begrijp het woord comedy in. Dat heb ik ook gemist. Ik vond het geen komedie.
Met een prachtige openingsscène en een eveneens prachtige (bijna) slotscène, heb ik van de film genoten.
Ik gok dat er wel een Oscar verdiend gaat worden. En ik krijg zelf zin om nu eens een echte oude musicalfilm te zien. De enige die ik kan bedenken is Singing in the Rain. Moet maar eens op zoek.
Een trailer laat ik alleen zien als ik de film goed vond. Bij dezen dus:




De andere film die ik zag, was: In de zevende hemel. Een Nederlandse muziekfilm.Geen musical, maar een film waarin bepaalde liedjes zijn toegevoegd aan bepaalde scènes.  Best aardig hoor. Maar daar blijft het bij.

Topvijf

Ik heb dit jaar ruim 25 films gezien,  bijna allemaal in Cinema Oostereiland. Ons superfijne filmhuis hier in Hoorn.
En dan zag ik ook nog een paar films op tv, maar die tellen nu even niet mee.
Ik vind het leuk om zo aan het eind van het jaar een topvijf te maken. Net zoals de filmredacteuren van de Volkskrant dat doen.
Vooral leuk omdat de voorkeuren van de 'deskundigen'  bijna nooit overeenkomen met die van mij. Ik trek me daar dus ook maar zelden iets van aan. Juist in de Volkskrant zijn de recensies soms wel wat zuur.
Dus ik kies de vijf mooiste films, maar daar kan ik dan weer niet uit kiezen welke op één staat en welke op vijf. Gelukkig ben ik zelf hier de baas en ik zet ze dus allemaal op één!

1. De kinderen van juf Kiet
2. The Red Turtle
3. The Man who knew Infinity
4. The Revenant
5. Human

En net als vorig jaar zeg ik: als een van deze films op tv komt (en dat doen ze uiteindelijk allemaal, haha) en je hebt hem nog niet in het echt gezien, ga dan kijken en je zult er geen spijt van hebben. (met een voorbehoud voor The Revenant, want die is nogal bloederig en als je daar niet tegen kunt, moet je niet kijken).

Vorig jaar maakte ik trouwens een topdrie zag ik net. Dat het nu een topvijf is geworden, dat heeft ook te maken met niet kunnen kiezen.
Wat ik wel kan kiezen en dus nu ook doe, is de slechtste film van het jaar. En dat is Elle, van Paul Verhoeven. Die vond ik echt afschuwelijk en volkomen, maar dan ook volkomen overschat.
(Maar ik ken zekere drie mensen die Elle geweldig vonden, dus trek je er niet al te veel van aan hoor!)

Strand

Wie hier vaker leest, weet dat wij erg houden van het strand. Het meest van het strand in Zeeuws-Vlaanderen, maar als dat niet kan vinden we Egmond ook heerlijk. Afgelopen zaterdag waren we in Egmond. Het waaide heel erg hard en er was bijna geen strand over. Wandelen zat er niet in, dus keken we (achter glas) naar de prestaties van een paar kite-surfers. Je moet maar durven, het gaat zo hard en de golven waren echt gigantisch.
Gisteren waren we er weer. Laag water, een heeeel breed strand en prachtig weer. Gewoon warm in het zonnetje.

We liepen een heel stuk (ik had m'n 10.000 stappen ruim gehaald). Bij de strandopgang was het wel tamelijk druk, maar als je dan verder loopt wordt het hoe langer hoe stiller.
En er is altijd wel wat te zien. Het schuim der zee, zoals hierboven. Van dichtbij ook mooi, zoals hieronder.

Lopen, lopen en kijken. Af en toe een schelp met een gaatje vinden. En ook uitgebreid kijken naar

dit vogeltje en zijn vriendjes. Die lopen zo razendsnel. Altijd aan de vloedlijn, soms een heel klein stukje vliegend, maar meestal hard rennend. Zo leuk.
Maar het werd nog mooier, want we zagen een zeehond.
Heerlijk lag-ie te genieten in het zonnetje in het zand. Tenminste dat dénk ik.
Voor ons was het bijzonder,  want we zijn vaak op het strand, maar zeehonden  zagen we niet vaak.
Een paar keer, maar dan waren ze in het water aan het spelen en zagen we meestal alleen zo'n donker koppie. Dat vonden we al fantastisch. De eerste keer ontroerde het me en sindsdien kijken we altijd uit.
We hebben ook wel eens heel lang een zeehond 'gevolgd', maar dichtbij gekomen, bleek het een boei te zijn.
Maar nu geen boei. Een echte zeehond.
We stonden een tijd te kijken, maar op een gegeven moment ging hij met een golf mee terug in zee. We liepen verder tot ons doel. Dat is altijd die hoge mast die je op de eerste foto ziet.
Daarna draaiden we om voor de terugweg.
En wonder boven wonder... daar was hij weer:

Weer konden we hem uitgebreid bewonderen en fotograferen. Het was ook superrustig daar. Wij waren er en misschien nog een stuk of zes andere mensen. Geen honden.
De zeehond had niets te vrezen.
Wij lopen altijd langs de vloedlijn. Maar ik zag ook twee mensen met een kind, vlak langs de duinrand lopen. Die konden de zeehond dus niet zien.
Toen ben ik ze  maar even gaan waarschuwen. Ik dacht dat het kind het wel leuk zou vinden om de zeehond te zien. Ze draaiden meteen om.
Ruim 35 jaar Egmond bedacht ik net.
En  hoewel het strand altijd fijn is, was dit de tweede keer dat we echt iets bijzonders zagen.  De eerste keer was het een zeepaardje. Klik. Eenmalig, jammer genoeg.

Concertgebouw

Vroeger kochten we eind augustus op de Uitmarkt, kaartjes voor een aantal voorstellingen op wat voor gebied dan ook. Dat was toen een stuk goedkoper.
Deze zomer kochten we weer eens kaartjes op de Uitmarkt. Namelijk voor het Nederlands Philharmonisch Concert in het Concertgebouw. Nog steeds met korting.
Ik ben iemand die niet vaak naar klassieke muziek luistert. Daarmee bedoel ik dat ik bijna nooit klassieke muziek als achtergrond aan heb. Ik hou van muziek, maar ik wil kunnen luisteren en dat kan ik niet zo goed als ik gelijktijdig aan het lezen of koken of... ben.
Dus om nou eens echt te luisteren is het leuk om naar het Concertgebouw te gaan. De keren dat we dat deden, zijn overigens op de vingers van twee handen nog makkelijk te tellen. Maar als het dan eens gebeurt, geniet ik er met volle teugen van. Ook vanwege de omgeving en de aparte sfeer die daar hangt.
Bovendien was de jongen die ons de kaartjes verkocht superenthousiast over het concert. Een concert helemaal in sprookjessfeer. Met muziek van Engelbert Humperdinck ( niet de popzanger) namelijk de componist van Hänsel und Gretl en van Tsjaikovski en van Chatsjatoerjan.
Vorige week was het zo ver. Op naar het concertgebouw.
Ik hoorde terwijl we onze plaats opzochten al iemand zeggen dat het Concertgebouw het Concertgebouw niet meer was, met dit 'gewone' publiek. Dat het op deze manier allemaal wel erg achteruit ging.
Ik heb even venijnig gekeken naar de kakkerige vrouw die dat zei. Met d'r bontje. Want ze doelde natuurlijk ook op ons, van die mensen die er niet wekelijks komen en er heel gewoon uit zien. Van dat Uitmarktpubliek.
Enfin het begin was prachtig echt waar. Een aantal orkestleden gaf vast een voorproefje, erg mooi.

Het orkest was in het zwart met af en toe een rood accent.
We zaten vrij vroeg en ik vind het leuk om te zien hoe ze opkomen en gaan stemmen, nog even een praatje maken, hun haar nog even goed schudden.
En het deel voor de pauze vond ik ook heel erg mooi. Vooral het Tsjaikovski-gedeelte, met als soliste Harriet Krijgh, een jonge, inmiddels zeer bekende celliste.

Zo'n jonge vrouw (25), die overal op de wereld speelt, in een prachtige jurk. Mooie muziek. Dat was genieten. 

Ook genoot ik van de dirigent. Een heel klein iemand, Nuno Coelho,  ook jong (27), die dan zo'n heel orkest naar z'n hand weet te zetten, prachtige bewegingen makend, met z'n hele lijf en z'n handen en z'n baton.

Het gedeelte na de pauze viel me tegen. Ik houd niet van de Radetzkymars en als ik wil meezingen met White Christmas, dan zou ik dat ergens anders willen doen. Ik vond het ook helemaal niet leuk dat een deel van de orkestleden opeens een kerstmannenmuts op had, of rendierhoorns of iets wit pluizigs.
Dat vind ik gewoon helemaal niet passend in die omgeving en ik vond het ook totaal niet wat ik had verwacht.
Ha dus uiteindelijk had die vervelende elitaire troel toch nog een beetje gelijk!

Merry on

En dus ook een fijne tweede Kerstdag gewenst hoor!

Kerst

Dit blote Christuskind fotografeerde ik in het Rijksmuseum in Amsterdam. Hij is volgens het bijschrift weergegeven in zijn rol als toekomstig redder van de wereld. Daarop wijzen de wereldbol in zijn hand en het zegenende gebaar dat hij maakt.
(Christuskind, Mechelen, ca 1510)

Post

Lekker veel post de laatste dagen natuurlijk. Superleuk.
Ook post die niets met Kerst te maken had. Bijv. weer een paar Roodkapjekaarten van Jolande. Dankjewel, Jolande. Ik laat ze een andere keer als serie zien, weet ondertussen dat ik er erg blij mee ben.
Ook via Postcrossing een Roodkapje. Hier is ze:

Verder een hele mooie, Finse, Inge Loök kaart. Van de oude dametjes. En deze had ik nog niet.

Ik heb bijna de complete serie oude dametjeskaarten en iedere keer denk ik toch heel even: zo wil ik ook leven. Een soort vrijheid en losheid. Heerlijk.
Verder was ik heel erg verrast door een dikke 'blije post' envelop die ik ontving van Lies. Lies ken ik helemaal niet. Ze blijkt een trouwe bloglezer te zijn, maar doordat ze niet reageert hier, kende ik haar zelfs niet een heel klein beetje. Lies was een van de ontvangers van mijn blije post. En ze stuurde mij een blije post terug. Dat hoefde helemaal niet natuurlijk, maar ik werd er wel erg blij van.
Ik laat wat zien

Zo leuk allemaal. Ik ben vooral verrukt van de oude kinderkaarten:

Prachtig zijn ze. En alles was zo mooi verpakt en dat kerstboompje op de envelop... Dank.
Ik houd verder heel erg van zelfgemaakte kaarten. Maar ik kan gewoon niet alle kaarten laten zien die ik kreeg.
Niet eens alle zelfgemaakte. Dat was ik eerst van plan, maar hee dat kost veel tijd en er wordt wel een kerstdiner van mij verwacht. En een kerstlunch.
Ik maak één uitzondering. Namelijk voor de kaart die ik ontving van Marthy. Die vind ik zo origineel, hoe verzin je het.

En dan te bedenken dat ik een stampvolle knopenpot heb staan. Waarom kom ik nou nooit eens op zo'n idee. Sterker nog: ik heb niet een kaartje zelf gemaakt. Ik had echt geen puf dit jaar. Volgend jaar maar weer.
Hoe dan ook. Iedereen die mij een kaart stuurde: heel erg bedankt. Weet dat het zeer gewaardeerd wordt!

Zwolle

Wat is Zwolle toch een prachtige stad. Echt!
Nadat we in Zutphen en Gorssel waren geweest, bleven we er overnachten. Twee nachten zelfs. We wilden een beetje rondkijken, bezochten museum  De Fundatie en maakten een stadswandeling

Leuke winkels ook. Vooral natuurlijk boekhandel Waanders. Ha, wij weten in alle steden altijd de fijnste boekhandels te vinden.

Waanders in de Broeren(kerk), foto van Frits

We vielen met onze neus in de boter, want er was markt en bovendien waren er overal in de stad kerstige dingen. Afgezien van alle versieringen waren er overal rondlopende Romeinen en herders en engelen die stukjes kerstverhaal uitbeeldden en vertelden. Er traden heel veel koren op, verspreid door de stad. Met kerstrepertoire en meezingen was toegestaan. Mijn kerstgevoel nam ontzettend toe moet ik zeggen.  Zittend op een strobaal (dat is echt lekker warm) en dan  zachtjes met heel veel mensen samen oude , bekende kerstliedjes zingen. Ik houd er van.
En hij was er ook

Met z'n kameel!

Adresboek

Zo ineens, terwijl ik kerstkaarten schreef overviel het me.
'Dat uit elkaar liggende adresboek moet weg', bedacht ik.  'Ik wil een nieuw adresboek'.
Ik wil dat niet zo zeer omdat het oude uit elkaar ligt.
Maar vooral doordat er inmiddels al zoveel namen weggestreept  zijn.
Van mensen die uit elkaar zijn. Soms heb ik dan  twee adressen van het betreffende stel. En soms nog maar eentje, omdat een van de twee toch niet meer in beeld is.
Van mensen die een tijd minstens een kerstkaart of geboortekaartje of een overlijdensbericht of een verjaardagskaart of een bezoek waardig waren, maar met wie het contact inmiddels niet meer zo is.
En vooral namen van mensen die er niet meer zijn. Mensen die niet meer leven. Wel in mijn hoofd en hart, maar niet in het echt. Ik kan ze geen kaart meer sturen.
Treurig werd ik er van. Dat boek had ik al zo lang, ik denk van toen ik hier kwam wonen, ruim 35 jaar geleden. Er verandert heel wat in 35 jaar.
Net heb ik het oude boek weggegooid. De adressen van de blijvers zijn genoteerd in het nieuwe boekje.
Ik ben een beetje in een rare stemming. Een soort eindejaarsstemming. Ook door alles wat er gebeurt in de wereld. Tja..
Daarom laat ik graag en voor de zoveelste keer het lied van Smith & Burrows hier horen. Ik knap er echt van op. Het is al oud, uit 2011 en ik geloof dat ik het al ieder jaar in december op mijn blog zette. Zo mooi. (En de beelden van mijn lievelingsstad zijn natuurlijk ook nooit weg)




Ps. Er zijn ook heel wat nieuwe adressen bijgekomen in de loop der jaren hoor. En dat is fijn!

Meer More

De mij tot nu toe onbekende kunstenaar waar ik het gisteren even over had, heet Johan van Hell (1889-1952).
De man was een multitalent. Hij speelde klarinet in het concertgebouworkest (en daar moest je toen ook al erg goed voor zijn) én hij schilderde. 
Toen de beroemde dirigent Willem Mengelberg zich afvroeg hoe hij twee muzen ‘aankon’, antwoordde van Hell: “Wanneer ik voor de schildersezel sta, ben ik geheel schilder, en wanneer ik met mijn clarinet achter mijn lessenaar zit, ben ik geheel musicus”.
Tja... het is in de wereld ongelijk verdeeld, zeker ook op het gebied van talenten.
Dat ik hem niet kende is niet helemaal waar, een week voor ons bezoek besprak Wieteke van  Zeil dit schilderij van van Hell in De Volkskrant

De Glazenwasser, 1928

Wieteke van Zeil met haar oog voor detail  zag hierin een gespiegelde Christus aan het kruis. Dat zou ik nooit bedacht hebben, maar toen ze het schreef....
Zelf zag ik voornamelijk een stoer rechtopstaande glazenwasser en ik dacht wel meteen dat het een socialistische schilder betrof. Toen wist ik nog niet dat ik zou gaan kijken.
Het bleek wel echt zo te zijn. Dit schilderij bijvoorbeeld gaat over een AJC-optocht.

Van Hell schilderde sowieso veel (straat)muzikanten en zangers. Soms eerst een schilderij en als er dan nog een litho kwam, was die net even anders. Dat vind ik leuk: Zoek de verschillen

Deze werken zijn uit 1932 en ik vind de titel ook zo leuk: Verderop. Je hoort het de mannen bijna zeggen: Niks meer te doen hier, kom we gaan maar eens verderop.

We kunnen spreken van een geëngageerde schilder. Zo blijkt ook uit het volgende werk:

Rassen, 1932.

Of

Arbeidsongeval, 1930

Maar Johan van Hell schilderde ook lieflijker taferelen zoals dit winterse doek. Het herinnert aan de winterschilderijen van Hendrick Avercamp. Daar kan ik langdurig naar kijken en naar deze 'moderne'
uitvoering ook:

Schaatsenrijders, 1919

Met dit werk won de schilder een bronzen medaille op het Concours de Peinture in Parijs.
Ik vind het leuk om het juist vandaag, op 21 december, nu de winter begint, te laten zien.
En ik zal duimen voor iedereen die van schaatsen houdt, dat er ijs komt. Zelf durf ik niet meer, jammer genoeg.
Oh ja en toch nog een keer de link naar Museum More, waar al dit moois te zien was. Klik