Doorgang

Een boek dat me/ons werd aangeraden door Wieneke. Het leek me wel wat. Ik haalde het nog dezelfde dag uit de bieb.
En het was ook wel wat. Hoewel  het  een genre is dat me niet bijzonder aanspreekt.
David Mitchell schreef namelijk een spookverhaal. Een doordacht spookverhaal, maar zo goed doordacht dat ik me af en toe echt moest concentreren om het te snappen.
Da's goed voor een mens hoor, even een beetje inspanning leveren. Maar het is niet iets dat ik vaker zal doen. De andere boeken van David Mitchell zal ik dus laten voor wat ze zijn, al worden ze alom de hemel in geprezen.
Maar dit boek vond ik dus voor een keer wel spannend.
Het gaat over een tweeling, Norah en Jonah die het eeuwige leven willen hebben. Dat lukt ze heel aardig, al moeten ze daarvoor iedere negen jaar hun ziel voeden met een levend persoon. Die dat dan niet overleeft.
We maken kennis met die personen. Er is een geheimzinnig huis, Slade House met een toegangspoortje dat slechts eens in de negen jaar te zien is en waardoor dan ook echt iemand verleid wordt om naar binnen te gaan. Het lijkt fantastisch, een bijzondere ervaring,  maar de persoon in kwestie komt nooit meer terug.
Nou zo dus.
En dan moet ik nog zeggen dat ik het boek heel goed geschreven vind, vlot en geestig. Ha geestig is wel een goeie in dit verband.

Een ding is jammer: ik snap niet waarom de oorspronkelijke titel niet is aangehouden. Dat was Slade House.
Doorgang is best ook een goede titel, maar waarom zou je het idee van de schrijver willen veranderen?
Sorry hoor, dit is een klein stokpaardje dat ik berijd sinds The Help werd vertaald/veranderd in Keukenmeidenroman.

Louisa May Alcott

Ja als ik zo'n kaartje krijg (via Postcrossing uit Amerika), dan schiet ik onmiddellijk in de meisjesboekenstand.
Want hier zien we Louisa May Alcott en zij was de schrijfster van Little Women, hier vertaald als 'Onder Moeders Vleugels'.
Dat is een verhaal over de vier dochters van dominee March: Meta, Jo, Bets en Amy.Hun vader dient in de Amerikaanse Burgeroorlog en het gezin heeft het financieel moeilijk. De oudste dochters werken om in hun onderhoud te voorzien. De buurjongen Lauri bezorgt de meisjes vaak prettige afleiding.
Louisa Alcott schreef het boek losjes gebaseerd op haar eigen leven in 1868. Ze werd er rijk van omdat ze op aanraden van de uitgever niet ging voor een bedrag ineens, maar voor een paar cent per verkocht exemplaar. En reken maar dat dit boek is verkocht.
Ik heb het boek niet zelf, maar ik heb wel een boek getiteld: Meisjes blijven meisjes blijven meisjes. Daarin zijn fragmenten verzameld uit oude meisjesboeken. Door Wim Hora Adema.
Zo'n heerlijk boek.
Jet uit School-idyllen staat er natuurlijk in. En Joop ter Heul. En nog veel meer. En dus ook een stuk uit 'Onder Moeders Vleugels'.
Op een dag komt er bericht dat vader ernstig ziek is. Per telegram natuurlijk. Moeder wil er naar toe om het beste van het beste te brengen, maar er is geen geld. En dan doet Jo iets opmerkelijks. Ze komt op de proppen met 25 dollar. 'Maar kind waar heb je dat gekregen, ik hoop dat je niets overijlds hebt gedaan'. 'Nee', zegt Jo 'ik heb niet gebedeld, geleend of gestolen. Ik heb het verdiend en ik geloof niet dat u mij beknorren zult, want ik heb verkocht wat mijn eigendom was'.
Terwijl ze sprak zette Jo haar hoed af, wat een algemene kreet uitlokte, want haar mooi, dik haar was afgeknipt. 'Je haar, je prachtige haar, je enige schoonheid.....'

Nou, zo'n boek dus. En dan ga ik nu lekker eens even een poosje verder lezen!

Enfin, ik had dit stukje nog maar net geschreven, toen er weer een Postcrossingkaart kwam. Weer uit Amerika:

Op de kaart zien we werk van de beroemde Norman Rockwell. Uit 1937 en getiteld: The most beloved American Writer.
Degene die daar op haar ongetwijfeld ijskoude zolderkamertje zit te schrijven, diegene is Jo. Oftewel Louisa May Alcottt.
Alweer zo'n mooi toeval.
Louisa Alcott is een icoon, maar Norman Rockwell beslist ook. Allebei ook zo Amerikaans!!!
Ps. Die muizen zijn wel erg groot, vind je niet?

Kerstverrassing op 6 januari!

Op mijn oude school is er,  op de dag dat de kerstvakantie begint,  altijd een borrel, met toespraken en een maaltijd en een kerstpakket.
Ik werk niet meer, maar als vrijwilliger ben ik er een dag per week. Voor mijn eigen plezier hoor, ik vind dat superleuk.
Dat heeft tot gevolg dat mijn oude collega's mij uitnodigen voor die kerstfeestelijkheden en dat ik ook zo'n kerstpakket krijg.
Ook dit jaar weer.  Dat hoeven ze dus echt niet te doen hè, maar ze doen het toch.
Jammer genoeg was ik deze keer niet fit genoeg om er bij te kunnen zijn. Aan het eind van de dag red ik dat niet.
Dat betekende ook dat mijn kerstpakket op school bleef staan.
Gisteren kwam mijn oude bouwcoördinator- maatje het brengen.
Verrassend hoor, op zes januari, ik had er helemaal niet aan gedacht.
Terwijl ik zo'n pakket juist zo leuk vind. Al van vroeger, toen mijn vader met een pakket thuiskwam. Mijn man later ook. Ik ken mensen die het meteen weggeven en nauwelijks kijken. Tot die groep hoor ik niet. Ik ben niet krenterig en lever genoeg bijdragen aan alles, maar een kerstpakket houd ik lekker zelf!
De eerste twintig jaar van mijn onderwijscarriere kreeg ik niks. Ja ooit, een stukje kerstkrans in de eerste pauze en dat was al heel wat. Onderwijs en bedrijfsleven verschilden toen nog heel erg van elkaar.
Dit is het pakket. Een mand, annex bijzettafeltje en alles wat er op staat zat er in verborgen in een hoes.

Zo leuk allemaal. Er zit ook iets in dat ik heel goed kan gebruiken, namelijk die springvorm achteraan. Mijn oude springvorm is echt op en deze heeft een deksel. Dat lijkt me handig. Het andere baking line ding, dat zijn uitsteekvormpjes in de vorm van een ster, van groot naar klein en als je die dan hebt gebakken kun je ze op een bijgeleverd standaardje zetten en dan ziet het eruit als een (koekjes)kerstboom. Nou, dat maak ik volgend jaar met Anna. Die houdt er van om iets te bakken en ze kan het ook al best goed!

En die mand vind ik ook echt leuk. Nog maar eens even bedenken waar ik hem voor ga gebruiken en waar ik hem zal zetten.

Wij hebben geen salontafel, dus een bijzettafeltje is praktisch. Ik denk een oud tafeltje eruit en deze erin.

Nog meer More

Nou kijk nou toch eens wat aardig! Omdat ik (enthousiast) had geblogd over Museum More en nog een keer over de expositie van Johan van Hell, vroeg iemand van het museum mij om mijn adres. Want 'we willen u graag iets opsturen'.
Natuurlijk kregen ze mijn adres en wel per onmiddellijk, per omgaande, haha. Ik vond het behalve hartstikke leuk, ook spannend.
Gisteren kwam er een pakje, met daarin het boek van de tentoonstelling. Heel veel foto's van het werk van Johan van Hell en interessante teksten over zijn leven en  werk. Een prachtig boek, waar ik erg blij mee ben.
Dank aan Museum More!

Ps.: Goh, nu heb ik dus eigenlijk zomaar iets verdiend aan het bloggen. Zit ik hier trots te grijnzen!

Knappe Bol

Al een paar keer, blogde ik over de Amaryllis. Die het zo goed deed en precies de voorspelde kleur kreeg en  ieders aandacht trok.
Maar ja, op een bepaald moment was het toch echt afgelopen. Dacht ik.
Niets zo naar als verlepte bloemen en planten. Dus weg met haar.
Mijn man dacht er anders over, knipte alle bladen af en verplaatste de bol naar de koele zolder. Wel voor een raam.
Zijn bedoeling was om de bol weer in de tuin te plaatsen.Ooit
Maar Amarylla was het daar niet mee eens en nam zich blijkbaar voor ons nogmaals te verwennen.
En kijk... ineens was ze daar weer.
Deze foto is van een week geleden, inmiddels is ze alweer flink gegroeid en beneden in de kamer aangekomen.
Vijf prachtige bladeren en een veelbelovende knop.
Zie je: dat noem je nou nog eens een knappe bol.

(Zoveel plezier van één bol,  van als ik me goed herinner 7,95. Maar we hadden haar dan ook gekocht bij een bloemenkoopman op het Amstelveld die er verstand van had,  zo leek het ons, en ook goeie instructies meegaf)

Oooh sorry ik heb het helemaal verkeerd begrepen
De bladeren zijn er niet afgeknipt. Alleen de bloemen moesten zo kort mogelijk worden afgesneden.
(Kreeg ik alweer commentaar, nu dus van mijn man)

Odin, één jaar.

Hm, ik kreeg gisteren een beetje op mijn kop van onze dochter, tante dus van Odin : 'Waarom heb je niet over Odin geblogd? Hij werd één!'
Daar was geen duidelijk antwoord op, ik was er gewoon nog niet aan toe gekomen. Maar hier is hij hoor, onze kleine, grote, jarige kleinzoon.

Hij had een leuke dag met (voor 't eerst in zijn leven) taart, een feesthoedje, veel cadeautjes en visite.
We dachten natuurlijk terug aan een jaar geleden, toen we midden in de nacht en totaal onverwacht naar Den Haag afreisden, om in het ziekenhuis daar de geboorte af te wachten. Superspannend was het. Een bijzondere sfeer ook zo 's nachts in het ziekenhuis. De opluchting toen alles goed was. Pfff. Het kwam weer helemaal terug.
Odin hield het verder bij z'n fles. Z'n papa en mama daarentegen...

Nee hoor, het is nepchampagne. Onze zoon drinkt helemaal niet en verder moest iedereen nog rijden. Trouwens ik vind nepchampagne lekker.
Anna had een prachtig cadeautje mee voor haar neefje Odin. Dat zegt ze altijd: mijn neefje Odin.
Kijk: het lijf van de pinguin is Anna's voetafdruk. Zo leuk. Ze was er ook echt trots op.

Van ons kreeg Odin nog helemaal geen cadeau. Maar straks als hij echt gaat lopen, gaan zijn ouders mooie schoenen voor hem uitzoeken en dat wordt dan ons cadeau.
Er is al zoveel speelgoed. Hij kreeg nog wel de garage die mijn vader voor zijn vader maakte. Door Frits weer van een fris verfje voorzien. Ben benieuwd of hij er net zo veel mee zal spelen straks, als zijn vader en oom dat deden. 
Nou en dan zijn dit de mannen in ons gezin. Natuurlijk hoort onze schoonzoon daar ook bij, maar die was jammer genoeg ziek.

Deze foto vind ik wel bijzonder. Ik heb zelf niet een foto, waar ik met ouders en grootouders op sta. Maar hier zie je drie generaties. Dat is mooi toch?

Nederlands Philharmonisch Orkest

Overal ja en amen op zeggen en alsjeblieft en dankjewel...
Niet doen. Laat weten wat je niet bevalt en waarom. En laat ook weten als je iets heel goed vindt.

Laatst had ik een stukje geschreven hier over een beetje een mislukt bezoek aan het Concertgebouw en het Nederlands Philharmonisch Orkest . 
Mijn man mailde er een berichtje over, heel vriendelijk overigens, waarin hij zijn teleurstelling uitte.
Gisteren kwam er een mailtje terug. Er werd excuus aangeboden: door omstandigheden was er een andere richting gekozen en dat had aangepast moeten worden vóór de Uitmarkt en de bezoekers die al in zo'n vreg stadium kaartjes hadden gekocht,  hadden daarover geïnformeerd moeten worden.
En dan:
Als pleister op de wonde, willen we u 2 vrijkaarten aanbieden voor een van onze andere concerten dit seizoen, in het Concertgebouw in Amsterdam. Hieronder kunt u zien uit welke concerten u kunt kiezen.
En dan volgen er 15 data, tot in april  en dus vijftien verschillende concerten om uit te kiezen. Daar zit dus zeker een mogelijkheid tussen voor ons.

Kijk dat is ruimhartig en heel erg netjes!
Fouten worden gemaakt, maar om dat dan op deze manier te herstellen vind ik echt grote klasse. Leve het Nederlands Philharmonisch Orkest. 

Roodkapje (de serie)

Geweldig hè deze serie. Voor een Roodkapjekaartenverzamelaar. Ze werden me allemaal opgestuurd door Jolande. Een voor een, zodat het iedere keer weer een verrassing was. Ik vraag het je: hoe lief is dat?
Dankjewel Jolande. Je weet dat ik mijn uiterste best doe voor Assepoesterkaarten voor jou.

En er kwam ook nog een Russische kaart. Of eigenlijk een kaart uit Rusland. Ook een leukerd hoor, deze nummer 111. Een hele grote wolf en een piepklein Roodkapje. Symboliek via Postcrossing!

Nieuwjaar

Gedichtje: Hans Kuyper. Illustratie: Barbara de Wolf

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zie de Mens. 100 jaar, 100 gezichten

En zo gingen we dus in Zwolle naar De Fundatie. Voor de tentoonstelling 'Zie de Mens'.
Stond al een tijd op mijn lijst. En ik werd nog nieuwsgieriger dan ik al was, want er was een blogmaat die er helemaal niks aan vond. Maar dan ook niks.  Dat was raar, want zij en ik zijn het over het algemeen roerend eens over heel veel zaken.
Maar hier dus niet over, nee absoluut niet . Wij vonden het een geweldige tentoonstelling. Alleen het idee al: 100 jaar, 100 gezichten. Portretten.

Vaak heel erg mooi, soms niet. Maar door de uitleg erbij werd het dan toch weer interessant. En uitleg, haha, is wat anders dan gepsychologiseer.  In deze tentoonstelling vond ik de uitleg zeer goed gedaan.

Een week geleden of zo,  stond er een recensie in onze plaatselijke krant. Met ter illustratie deze foto. Het is het schilderij van het jaar 1931, van Picasso natuurlijk.
Ik ben geen liefhebber van zijn werk. En ik snapte aanvankelijk totaal niet waarom dit schilderij er hing. Het heet 'Groot stilleven met bijzettafeltje'.
Je moet echt goed kijken als je hoofd, borsten en benen wil zien. Maar als je dan weet dat Picasso een minnares had, die hij wilde schilderen,  dat zijn vrouw dat niet mocht weten... ja, dan wordt zo'n schilderij ineens leuk.
Er waren veel meer interessante portretten.  Ook foto's. Zo bijvoorbeeld het wereldberoemde portret van  Sir Winston Churchill.
Daar wordt dan bij verteld dat de fotograaf (in 1941) moest kampen met een chagrijnige en gehaaste Churchill, die er overduidelijk geen zin in had. Churchill gaf de fotograaf Yousuf Karsh precies twee minuten. En toen deed die Karsh iets opmerkelijks. Zonder het te vragen trok hij de sigaar uit Churchills mond. Die werd boos, zette zijn handen in zijn zij en precies op dat moment drukte Karsh af.

Nog een andere foto die ik heel bijzonder vond, was deze:

Het is de portret van het jaar 1945. Om precies te zijn 1 april 1945. Je ziet de Amerikaanse oorlogsfotografe Lee Miller en zij neemt een bad. In de badkamer van Hitler. Die toekijkt vanaf zijn portret. De dag ervoor hadden Amerikaanse troepen Dachau bevrijd en de gruwelijkheden daar waren door Miller vastgelegd. De modder op Hitlers witte badmat komt van haar laarzen en dus rechtstreeks uit Dachau. De foto is gemaakt door Scherman. Later op die dag pleegde Hitler zelfmoord.
En dan natuurlijk de schilderijen. Wij zijn wel zo kinderachtig dat we extra aandacht gaven aan de schilderijen uit onze geboortejaren.

Links is 1949. Een schilderij van Constant, getiteld La Femme Terrible. En rechts 1951. Van Co Westerik, getiteld Visvrouw.
Beide doeken passen wel bij mijn lieve echtgenoot. Hij trouwde een terribele vrouw die ook nog wel eens een enkele keer tekeer kan gaan als een viswijf. Een enkele keer hè.
Ik laat nog de eerste zien, uit 1917 dus, van Oskar Kokoschka. Een zelfportret.

En de laatste, uit 2016. Neo Rauch, Gewitterfront. Er gaat een soort dreiging van uit. Vind ik. Waar gaat het naar toe met de wereld.

En dan nog eentje die ik echt mooi  vond. Ik ga mijn eigen regels voorbij met het plaatsen van foto's. Het zijn er te veel. Maar ja, dat doet kunst blijkbaar met mij. Dus echt de laatste. Voorlopig.

Christian Schad, 1929. Maika.