Sjaaltjes

 

Bijna het allerleukst vind ik zo'n lokale markt. Uren zou ik daar kunnen rondstruinen en foto's maken. Maar we kregen slechts een half uurtje. Het regende, maar dat maakt het eigenlijk alleen maar leuker

Tja en als zo'n stralende verkoopster dan graag op de foto wil en je een paar kramen verderop dezelfde sjaaltjes aantreft en je bent bovendien een sjaaltjesliefhebber, wat doe je dan? Juist!

 

 

Vietnamees

De taal hier in Vietnam is volkomen onbegrijpelijk, zowel geschreven als gesproken. Ik heb tot nu toe twee woorden herkend, oto en wat je hier boven ziet: Ca Phe. Vietnamees is  een toontaal; er zijn zes verschillende tonen en de betekenis van een woord wordt bepaald door die toonhoogte. Zo heeft het woordje ma zes betekenissen en als je de juiste toonhoogte mist kon dat nog wel tot iets raars leiden. Ma betekent nl. geest of maar of paard of graf of wang of rijstplant. Afhankelijk van de toon dus.
Onze Nederlandse reisleider is getrouwd met een Vietnamese vrouw en woont al zes jaar in Vietnam en hij zegt dat de taal bijna niet te leren is. Gelukkig wil de Vietnamese gids het ons wel leren. In de bus die nogal schokt en hobbelt, vandaar dat de foto niet
goed is. Maar er staat: ik hou van jou! Zo zou een man het zeggen. Een vrouw die het zelfde zegt heeft weer een andere tekst. En dan zijn er nog verschillende dialecten. Ga er maar aan staan!

Waarom Vietnam?

' Waarom Vietnam? ' is me verschillende keren gevraagd. Nou bijv. omdat ik er dit soort foto's kan maken.
Maar ook vanwege deVietnamoorlog. Hier wordt dat trouwens de Amerikaoorlog genoemd. Die verschrikkelijke en zinloze oorlog die duurde van 1960 tot 1975.
De oorlog waarvan ik een groot deel zeer bewust heb meegemaakt en waarvan de beelden nog steeds op mijn netvlies staan, zoals waarschijnlijk bij veel van mijn generatiegenoten. De termen en plaatsnamen die niet vergeten zijn: het Tet-offensief, Dien Bien Phu, Ho Chi Minh, het Tonkinincident, napalm, Johnson en Nixon, Le Duc Tho, de protesten.... Vanwege dat alles heb ik altijd gedacht dat ik het land wel eens in vredestijd zou willen zien. En vanwege Miss Saigon. En tot nu toe is het super en denk ik zes keer per dag: 'Jee, ik ben gewoon in Vietnam.'

Ha long Bay

Vandaag maakten we een prachtige boottocht.

 

 

 

Ik maak goeie  foto's, maar er is door slechte verbindingen weinig gelegenheid om ze te laten zien. Nu lukt het even, maar dat kan straks weer voorbij zijn. Morgen even niks, want dat wordt een lange reisdag. We vertrekken dan al om vijf uur 's ochtends. Maar hee, mij hoor je niet klagen hoor!

Hanoi

 

Na een lange vliegreis via HongKong, kwamen we aan in Hanoi. Mensen, mensen daarnet zat ik gewoon op een terras in Hanoi! Dat is toch wel heel bijzonder, nietwaar?
We zagen vandaag Ho Chi Minh in zijn mausoleum en verder de tempel van de Literatuur en heel veel prachtige kinderen met trotse ouders.

 

 

Waa-haar-heen?

Ik zei toch dat het wel weer eens tijd werd voor een flinke reis? Toen we deze reis gingen bespreken had ik er ook echt zin in. Maar toen wist ik nog niet dat ik het zo naar zou vinden om bij Anna weg te gaan. Nu weet ik het wel, maar ja, dat was natuurlijk geen reden om de annuleringsverzekering in werking te stellen. Ze zouden me zien aankomen! Dus we gingen.
En de bestemming? Die staat op dit bord.  Nou ? Doe eens een gokje? (Wordt vervolgd)

Dit lijkt niet alsof ik blij ben, maar dat ben ik inmiddels wel hoor. En dochter stuurt iedere dag Anna-foto's!

Cris Toala Olivares

Dit vind ik zo'n supermooie foto. Gemaakt door de fotograaf Cris Toala Olivares.
In opdracht van National Geographic fotografeerde hij een jaar lang de Amsterdamse grachten. Het leven aan de gracht.
Een deel van zijn werk is te zien in Het Grachtenhuis. Dat is een museum in een prachtig pand aan de Herengracht. Nummer 386 om precies te zijn. Er is daar bovendien een multimediale tentoonstelling over het ontstaan van de grachten. Erg leuk om te zien.
Wij waren daar omdat National Geographic een lezersmiddag organiseerde waarbij we dus het grachtenhuis konden bekijken, een lezing kregen over de grachten, de foto's van Cris Toala Olivares konden bewonderen en in gesprek konden gaan met de fotograaf. 
Dat zijn toch allemaal mooie dingen, op een doodgewone zondagmiddag. Die foto's vond ik echt geweldig. Deze bijv.  is niet geposeerd vertelde de fotograaf. Het is gewoon een toevalstreffer. Hij laat nooit mensen poseren en bewerkt zijn foto's ook niet. De foto van de foto maakte ik in Het Grachtenhuis. Je kunt zien dat het origineel mooi is, maar in het echt nog veel mooier. Dus ik hoop maar dat je het hier beter kunt zien http://www.toalaolivares.com/

Boven is het stil

Boven is het stil. Het boek van Gerbrand Bakker las ik al een hele tijd geleden. Ik vond het mooi, rustig, stil.  Echt enthousiast  was ik trouwens over Bakkers boek Perenbomen bloeien wit. Maar dat boek is volgens mij niet verfilmd en Boven is het stil wel.
Door Nanouk Leopold. Zij was maandag aanwezig in het filmhuis en sprak na afloop van de film die we daar zagen,  met het publiek. Bijzonder vind ik dat en gezien de antwoorden die ze gaf op soms bijna aanvallende opmerkingen, lijkt het me ook een bijzonder leuke vrouw.
De 'aanvallen' gingen vooral over punten waarop de film verschilde van het boek. Leopold vertelde dat Gerbrand Bakker had gezegd dat het boek van hem is en de film van haar, wat haar een grote mate van vrijheid gaf.
Maar het verhaal in de film is niet echt heel anders dan het boek. Het gaat over een  boerenzoon,
Helmer, die voor zijn oude bedlegerige vader zorgt en voelt dat dit niet het leven is dat hij zich zou wensen. Hij verhuist zijn vader naar boven om een nieuwe start te maken.
Het is een mooie rol van Jeroen Willems, die helaas vorig jaar overleed.
Voor ons was een leuke bijkomstigheid dat de locatie van de film Zeeuws-Vlaanderen was (het boek speelt in Noord-Holland).  Echtgenoot zag dat al bij het eerste shot, ik niet, maar toen ik het wel zag, vond ik het meteen weer heel erg mooi. Ik snap nog steeds niet dat ik vroeger niet zag hoe mooi Zeeuws Vlaanderen is en dat ik er toen maar wat  graag weg wilde.
Maar ook dit heeft niet veel met de film te maken. Laat ik dus maar eindigen door te zeggen dat het een prachtige film is. Als je niet iets spectaculairs verwacht. Misschien is dat juist wel spectaculair.

Vrijmarktaanwinsten!

Ha, dit alles heb ik gisteren gekocht op de vrijmarkt in Hoorn, die wel ieder jaar groter lijkt te worden. We waren er al om zeven uur en waren op tijd terug voor alle (uitgerekte, pfff) televisisiebeelden.
De totaalprijs van de aankopen was 3.50.
 Het boek van Adriaan van Dis is thuis meteen bij het oud papier gegaan, want het stonk nogal. Geen probleem, ik had er 50 cent voor betaald.
Ik ben vooral erg blij met dat blikje. Niet dat ik blikjes verzamel hoor of  koninklijk huisdingen. Maar dit blikje vertedert me.  En ik ben ook heel blij met de Fisher Price hond aan een touwtje. Hij beweegt zijn kop en zijn staart en hij blaft ook nog. De hond is voor Anna natuurlijk.
Ik denk overigens niet dat ik ooit nog speelgoed in een winkel koop. Als je ziet wat er op zo'n rommelmarkt allemaal te vinden is... En dan heb ik ook nog alle leuke dingen van onze eigen kinderen bewaard, dus we hebben gewoon niets nodig.
Tenslotte dat lampje, ja dat is heel verschrikkelijk. Maar ik vond het zo grappig. Nog steeds. Het brandt niet eens, daar moet echtgenoot maar wat op verzinnen. En het kapje, dat wil ik veranderen, weet alleen nog niet hoe. Dus als iemand een ideetje heeft?

En nóg een kroon (tje)

Wij zijn er ook helemaal klaar voor. Ik speld mijn eigenhandig gemaakte kroontje op en ik ga. Een hele mooie dag gewenst allemaal!

 Het patroon voor het kroontje vond ik trouwens hier. En het was zo duidelijk dat ik het zelfs begreep!