Schoon

'Schoon' is het thema deze week bij Els (van Stuur een Foto).
Nu heb ik bij mijn afbeeldingen een mapje, getiteld 'Was'.
Daar zitten precies 54 foto's in van wassen en wasjes.
Beetje raar natuurlijk, maar ik kan er niets aan doen. Ik moet die foto's gewoon maken.
Wasjes in Marrakech, in Barcelona, in NewYork en Amsterdam Noord heb ik.
Wassen in Enkhuizen en in Zutphen. En ook nog een aantal onbekende wasjes, had ik niet genoteerd waar ik de foto nam.
Maar van deze wel. Ik maakte de foto tijdens een fietstocht in het mooie West-Friesland.
Toch gaat het nu even niet om het landschap, maar om de was.
Deze (was)vrouw heeft een bepaald soort ordelijkheid. Kijk eens goed hoe alles hangt.
De handdoeken van groot naar klein en niet alleen de handdoeken.
En dan die acht witte onderbroeken. Eén voor iedere dag van de week natuurlijk, maar toen was de wasmachine nog niet vol. Dus stelde ze díe was nog een dagje uit.
Van een droger wil ze niks weten. Ze zou wel gek zijn, een was droogt nergens zo fijn als buiten en het is nog gratis ook.
In huis heeft ze trouwens ruimte genoeg voor als het even niet buiten kan.Haar man snapt er niks van. Als hij (in een noodgeval) de was op moet hangen, wordt er niks gesorteerd en wordt alles gewoon over een rek of een lijn gedumpt. Kreukelig en niet uitgeschud. Erg irritant vindt zij dat dan.

Ha, die vrouw (want het is zeker geen man) had zomaar Bettie kunnen heten.

Honderdduizend!!!

Soms kijk ik even naar de statistieken. De kijkcijfers, zeg maar.
En gisteren zag ik dat mijn blog inmiddels honderdduizend keer bekeken is. Dat vind ik superleuk natuurlijk, want honderdduizend (100.000), dat is best veel.
Ik weet heus wel dat er blogs zijn die veel en veel vaker bekeken worden. En blogs met veeeeel meer volgers. Maar hee, het is natuurlijk geen wedstrijd hè en ik ben blij met die honderdduizend 'pageviews'. Met jullie dus!

Die statistieken, dat is trouwens  leuk om te bekijken.
Zo zag ik dat er gisteren 153 keer is gekeken hier. En vandaag tot nu toe 23 keer.
Ik kan zien dat dit blogje, klik mijn best bekeken post is. Hoe dat nou precies komt? Waarschijnlijk omdat Google het om een of andere reden bovenaan heeft gezet. Zoiets vermoed ik.
Uit welke landen 'mijn' publiek komt, kan ik ook zien.  Veel Nederland, haha. Veel Amerika, maar ook aardig wat kijkers uit Oekraïne. Meer Oekraïne dan Canada. En dertig keer een bezoeker uit Maleisië.  Merkwaardig toch? 
Ik kan ook zien welke zoekwoorden gebruikt zijn om hier bij mij terecht te komen, dat vind ik nog het allerleukst. Deze week werd ik gevonden doordat iemand 'bakblik' googelde. Of betekenis ombra mai fu, kletzenbrood, mode 1976, tassen hert.
Huh? Tassen hert? Er staat me niks van bij dat ik daar ooit over geschreven heb.

Hoe dan ook, met zoveel pageviews vind ik dat ik de rest van de dag wel eens even op mijn lauweren mag gaan rusten.
Dus eh... Bedankt voor het kijken, een mooie dag gewenst en alvast een fijn weekend.

Anna

De allerliefste baby van de wereld.  Anna.  Achteenhalve maand is ze nu.
Ik hou me in hoor, want het liefst zou ik iedere dag een foto laten zien.
Wat gebeurt er veel en wat verandert alles razendsnel bij zo'n hummeltje.
Inmiddels kan ze staan en af en toe loopt ze geheel zelfstandig een paar wankele stapjes achter zo'n soort duwkarretje. Ze is nog hartstikke klein vind ik, dat maakt het zo grappig om te zien hoe ze daar nonchalant staat te chillen, met één handje losjes aan een tafelpoot.
Zeer actief is ze. Kruipend komt ze overal en razendsnel. En ze wil natuurlijk het liefst alles pakken wat nou juist niet zo geschikt is. Je moet haar echt heel goed in de gaten houden.
Vorige week heeft ze voor het eerst met haar moeder gefietst. Voorop zittend. In een heel verantwoord fietszitje. Wij hadden een soort ding dat je aan het stuur haakte en klaar. Dit is beter.  Ik kan niet wachten tot ik met haar kan gaan fietsen. Misschien volgende week.
Dat ze Hollands welvaren is, dat zegt iedereen en dat is ook zo. Gelukkig maar.
Ze lijkt nog heel kaal, maar op dat kale bolletje zie je dat de haartjes heel dicht ingeplant zijn.
Het leuke van deze foto vind ik dat ze in de kinderstoel zit waar haar moeder en ooms ook in hebben gezeten. Alleen nu met een zitje er in en een blad er voor. Wíj wilden indertijd juist geen blad, zodat de kinderen gewoon aan tafel zouden zitten. Maar in Anna's geval is het blad toch wel heel handig, omdat de stoelhoogte niet overeenkomt met hun tafel.
Ook leuk:  het truitje dat ze draagt heeft mijn moeder - Anna's  overgrootmoeder-  nog gebreid. Daar kan ik dan echt van genieten.
De rijstwafel. Dat kregen onze kinderen ook niet. Wij hadden soepstengels. Maar daar zit teveel zout in wordt nu gezegd, dus de rijstwafel. Ik moet zeggen dat ik zo'n ding erg lekker vind. Anna ook zoals je ziet.

Lijnenspel

Zou je dit kunnen rangschikken onder het thema 'Lijnenspel'?
Ik denk het eigenlijk wel en dat komt mooi uit want 'Lijnenspel' is het thema deze week bij Stuur een Foto. Klik.http://stuureenfoto.wordpress.com/ 
Dit was weer een thema waarbij het moeilijk kiezen is voor mij, ik had zeker wel zes foto's die in aanmerking kwamen.
Normaal gesproken weet ik niet eens meer wat ik allemaal heb, maar omdat ik bezig ben met een supergrote opruiming, zie ik alles weer. Ik ben nu bezig met vakantiefoto's. Ik doe veel weg en ik weet zeker als ik over een paar jaar weer alles doorkijk dat er dan weer veel weg kan.
Deze foto maakte ik in 2012 in London.

Het licht van de zee

'Zomaar een mooi boek' zei mijn oude maatje van de boekenclub. 'En aan het eind moest ik een beetje huilen'.
Het licht van de zee is een dramatisch verhaal en ik kan je vertellen dat ik ook een beetje moest huilen aan het eind.
Dramatisch, maar niet sentimenteel. Je leeft erg mee met de hoofdpersonen Tom Sherbourne en zijn vrouw Isabel.
Zij wonen op een afgelegen eiland Janus Rock, waar Tom vuurtorenwachter is. Het is echt afgelegen, er komt slechts af en toe een boot met voorraden. Tom heeft net gevochten in de eerste wereldoorlog en komt op het eiland weer tot zichzelf. Helemaal als Isabel erbij komt,dan lijkt hun leven bijna paradijselijk. Tot hun grote geluk raakt Isabel zwanger, maar drie keer gaat de zwangerschap mis. En dan gebeurt er iets volkomen onverwachts waardoor de levens van Tom en Isabel totaal veranderen. Evenals de levens van een aantal mensen op het vasteland.
Ook nu wil ik niet vertellen wat er gebeurt. Het gaat over eenzaamheid en moed. Dat moet eigenlijk genoeg zijn. Een aanrader. Gewoon een mooi leesbaar verhaal.

Kleurig

Kleurig! In deze kleurige serie past deze foto.
Ik maakte hem op Terschelling. Je ziet dat het geen prachtig weer was, maar ook dat de zon af en toe doorkwam. We waren kletsnat geregend, op het kleine fietstochtje van het parkeerterrein in Harlingen naar de boot. Zo nat dat ik bij aankomst op Terschelling nog niet eens helemaal opgedroogd was. 'Dwarsdoorwaternat' noemde mijn vader dat. Maar verder ging het dus prima met het weer. En dat Terschelling een kleurrijk eiland is, dat zie je maar weer eens.






Els stuurde deze foto.
Ze maakte hem vorige week op de Noordermarkt in Amsterdam.
En hij past zowel in de serie als in de tijd van het jaar.
Leuk! Je vindt Els' blog hier: klik

Heb je zelf ook een kleurige foto? Mail me dan die foto en ik plaats hem hier ook, met een link naar jouw blog. En zonder blog kun je natuurlijk ook mee doen!
bettievdgriend@hotmail.com

Sinterklaasje

Nu ik met enige regelmaat op mijn oude school ben, zie ik weer kinderen, zie ik weer andere gezichten, hoor ik weer eens wat en dat alles bevalt me uitstekend.
Zo zag ik in de aula een tijdschriftje getiteld 'JUF' met als ondertitel 'Ook voor meesters'.
Zo'n blad kijk ik dan natuurlijk even door, want ik had het nog niet eerder gezien. Er stond een klein verhaaltje in, van een juf. Of misschien wel van een meester.  Een soort prietpraat.

'We praatten in de klas over namen en het géven van namen' vertelt die juf.
'En dat ouders natuurlijk een hele mooie naam kiezen voor hun kindje. Waarop een kleuter reageerde: Oh, dus jouw vader en moeder vonden Juf wel een mooie naam!'. 

Wat me meteen herinnert aan ons eigen naamgeefverhaal.
Onze jongste zoon is namelijk geboren op 7 december. Dus het bedenken van een naam speelde nogal in de Sinterklaastijd dat jaar.
We hadden alle vrijheid bij het kiezen, want de opa's en de oma's waren bij de oudste twee kinderen al vernoemd. Alles was mogelijk.
Onze dochter - ze was toen bijna drie-  vond de naam voor het nieuwe kindje erg belangrijk. Ze dacht  heel goed mee en er werden heel wat suggesties gedaan. 
Uiteindelijk was ze er  uit. 'Sinterklaasje' dat leek haar het mooist, dat  zou het moeten worden.

We hebben het niet gedaan, onze jongste heet Dirk en ik denk dat hij ons daar wel dankbaar voor is.
En onze dochter? Die maakte op de peuterspeelzaal een klein mijtertje en dat heeft Dirk in de eerste weken van zijn leven heel vaak op zijn babybolletje gekregen.
Hadden we toch nog een klein Sinterklaasje!

Roodkapje 37

Dit is wel weer een heel fraai Roodkapje.
Een Russisch Roodkapje, ik gok uit de jaren vijftig.
Echt leuk. Ik kreeg hem van (ze wil niet dat ik haar naam vermeld) uit het noorden van Rusland.
En oh wat ben ik soms toch blij met Postcrossing.
Ik denk vaak dat ik er maar eens mee moet stoppen. Ik heb echt een belachelijke hoeveelheid kaarten gestuurd en ontvangen. Zoveel dat ik niet eens durf te zeggen hoeveel.
Maar ja dan komt er weer zo'n juweeltje of er is even een echt contact met iemand ver weg en dan vraag ik weer een adres. Post sturen en ontvangen blijft leuk.

Het Victoriaanse huis - John Boyne

Als er een nieuw boek van John Boyne verschijnt, wil ik dat onmiddellijk lezen. Dat komt door het eerste boek dat ik van hem las: De jongen in de gestreepte pyjama. Dat vond ik zo'n bijzonder boek, de Tweede Wereldoorlog, vanuit een totaal andere invalshoek. Verrassend.
En John Boyne heeft me ook verrast bij alle boeken die ik daarna van hem las. Ik vond niet alles even goed, maar in ieder geval wel origineel en goed geschreven.
Dit boek is ook weer heel anders. Het is gewoon een spookverhaal en je leest het achter elkaar uit. Een spookverhaal, dat zie je niet zo vaak meer toch? Het speelt zich af in de tijd van Dickens in Londen en in een oud en zeer vervallen landhuis op het platteland. Nou, dan heb je al wat.
Als er van dit boek geen film gemaakt gaat worden zal me dat zeer verbazen. Want het is zo geschreven dat je het allemaal voor je ziet.
Eliza Caine wordt na de dood van haar vader gouvernante in dat Victoriaanse huis: Gaudlin Hall. Ze moet voor twee kinderen zorgen, maar de ouders zijn nergens te bekennen en al op het station wordt Eliza 'aangevallen' door een geest al weet ze dat nog niet. Er gebeuren meer beangstigende dingen. Eliza zoekt en vindt langzamerhand verklaringen. En aan het eind verandert alles dan weer. Precies zoals het hoort. Ja en meer kan ik er natuurlijk niet van vertellen.
Wel zal ik nog even de omslag van de Engelse uitgave laten zien. Die is ook oké, al vind ik de Nederlandse omslag beter.
De titelvertaling vind ik wederom niet zeer geslaagd. Maar ja, het lijkt wel of dat niet anders kan. Daar heb ik het al vaker over gehad.

En mocht je meer willen weten over John Boyne en de boeken die hij heeft geschreven: klik

Cees

We gingen eigenlijk naar het Westfries Museum om Cees te zien. Cees de Steentijdman.
En we stuitten daarna onverwacht op de fotografische bloemstillevens van Bas Meeuws, waar ik al eerder iets over postte.
Goed, Cees dus. Er was zoveel belangstelling voor hem dat er zelfs buiten rijen mensen hebben gestaan. Maar niet toen wij er waren, nota bene op woensdagmiddag. Geen rij te bekennen. Lekker hoor.
In 1990 was er een opgraving in Westfriesland ergens tussen Hoogwoud en Aartswoud. Daar werden belangrijke vondsten gedaan.
Bijv. een skelet van een man in een ronde grafkuil. 2500 jaar oud, uit de Nieuwe Steentijd. Een volwassen man, van tussen de 26 en 35 jaar oud. Hij werd Cees genoemd naar de eigenaar van het perceel waar de vondsten werden gedaan.
Er ontbrak nog wel wat aan het skelet ( rechterarm, beide onderbenen), maar de schedel met een gaaf gebit (compleet met tandplak) was best. Van deze man is een reconstructie gemaakt die er zeer levensecht uit ziet. En die was te zien in het Westfries Museum.
Ook de kleding is gemaakt op basis van de kennis die er is door bijv. de vondst van de man uit het ijs, Ötzi. Zo zijn er huiden van herten en bevers gebruikt en op prehistorische wijze bewerkt. En ook een pels van een beer. Daar is geen bewijs voor, dat Cees een berenpels droeg, maar het is wel aannemelijk omdat er toen beren in Noord-Holland leefden. Daarvan zijn weer botten gevonden.
Nou zulke dingen dus. Ik houd er van.
(Cees blijft niet in Hoorn, hij gaat zeer binnenkort naar het archeologisch centrum van Noord-Holland in Castricum).