Miroslav Sasek en Venetië

In Venetië kochten we een boek over Venetië. Om de herinnering warm te houden thuis.
Een boek getekend door Miroslav Sasek, een Tsjechische illustrator.
Ik houd heel erg van zijn werk. Hij maakte ook boeken over New York en Parijs en Londen.
Zijn tekeningen van de stad Venetië maakte hij in 1961, of eigenlijk werd zijn boek in 1961 uitgegeven. De herdruk die wij kochten  is uit 2006.
Geniet mee van zijn illustraties. Het zijn bijna allemaal zeer bekende punten en ik had dan ook van bijna al zijn onderwerpen ook foto's gemaakt. Het leek me wel een leuk idee om die samen te laten zien: tekening en foto. Bij dezen dus:

 

 De gondeliers die je tot een tochtje in hun gondola proberen te verleiden. Niet gelukt in ons geval, 125 euro voor drie kwartier vonden we flink aan de prijs. We hebben trouwens best veel gevaren al was het niet in een echte gondel. Vanaf het vliegveld gingen we met een boot naar de stad en later bezochten we een paar andere eilanden.

Ook niet veel veranderd op De Brug der Zuchten. In het Italiaans klinkt het trouwens veel mooier: Ponte dei Sospiri. De brug heet zo omdat de gevangenen op weg naar de gevangenis op deze brug liepen te zuchten en te steunen. En dat zuchten gebeurt nog steeds, al ging het hier niet om een gevangene. Kijk maar:

 

 Nou, dat is al weer heel wat voor vandaag. Wordt vervolgd.

Oh ja en mocht je geïnteresseerd zijn in M. Sasek, de tekenaar: klik

Dordrechts Museum: Rembrandt, Willem en Anna (Paulowna, niet onze Anna deze keer)

'De Rembrandt mag niet gefotografeerd worden', werd ons van verschillende kanten verteld toen we aan het rondkijken waren in het Dordrechts Museum .
'De Rembrandt niet, maar verder alles wel hoor mevrouw'.
We hebben braaf geluisterd.  Deze 'Man in Oosterse kledij' ofwel 'Dé Rembrandt', stond gewoon op de folder van het museum.
We waren op de tentoonstelling Willem II- Kunstkoning.
Willem II verzamelde nl. kunst. Hij had geld genoeg en dat werd dus een grote collectie.Maar na zijn dood waren er schulden en dus werd een groot deel weer geveild.  Toch  is nu een deel weer samengebracht in dit museum en zo krijg je een goed beeld van de koninklijke smaak. In de 19e eeuw. Toegevoegd zijn ook nog meubels, kleding, gravures en juwelen, zodat je echt een compleet beeld krijgt.

Willem was getrouwd met Anna Paulowna en samen met deze Russische prinses, zuster van Tsaar Nicolaas I,  omringde hij zich met kunst. Anna was mooi en gaf het koningshuis wat meer schwung om het zo maar eens te zeggen. Eigenlijk een beetje zoals Maxima dat in onze tijd deed en doet.
Anna borduurde samen met haar hofdames de bekleding van een stoeltje. Ook te zien, dat stoeltje en ik zie voor me hoe ze daar zaten te borduren en te kwekken, de dames.

Dan nog een paar voorbeelden van de kunst die Willem uitkoos. 

Dit schilderij is lang toegeschreven aan Leonardo da Vinci. Het heet La Colombina, werd gemaakt rond 1520 en wordt nu toegeschreven aan da Vinci's favoriete leerling Melzi. De vrouw is Flora, de godin van de vruchtbaarheid en beschermster van bloemen en planten.

En wat te denken van dit doek, super romantiek uit de 19e eeuw, getiteld 'Moederliefde' van Hyppolite Delaroche.

 

Gelukkig kwamen we toen we het museum bijna gingen verlaten weer met twee benen stevig op de grond na al die romantiek. Hierdoor:

Tenslotte natuurlijk nog de link naar meer informatie: klik

Ps.: Venetië moet blijft nog wel even liggen, maar deze tentoonstelling is volgende maand afgelopen, dus vandaar.

Venetië

We waren een paar dagen in Venetië.
Van dinsdag (aankomst vroeg in de middag), tot en met vrijdag (vertrek vroeg in de middag). Eigenlijk drie volle dagen dus. En dat vond ik te kort. Dat had ik niet verwacht, ik dacht (en had ook van meerdere mensen gehoord, dat drie dagen  wel genoeg was), maar dat was het voor ons niet.
Want tsjonge, wat een prachtige stad en wat is er verschrikkelijk veel te zien.
En ook, wat is het een heerlijke plek om te slenteren. Of om zo maar een beetje te zitten op een mooi plekje aan het water.
Tuurlijk, bij het grote kanaal is het hartstikke druk. Dat de Rialtobrug op sommige momenten niet instort, dat mag een wonder heten.  Maar je slaat een hoekje om, een ander straatje in of een klein steegje en je bent alleen. Nou ja, bijna alleen.
Het weer zat mee. Het was niet te warm, juist lekker en het regende niet.
Toen onze dochter en schoonzoon er waren in januari,  heeft het drie dagen bijna onafgebroken geregend en viel het kind ook nog eens in het water. Ze hadden ons dus gewaarschuwd, ook dat we regenlaarzen mee moesten nemen. Maar we hebben geluk gehad, die laarzen waren niet nodig. Toch waren dochter en schoonzoon, zelfs met alle nattigheid,  enthousiast en dat inspireerde ons tot dit bezoek. Het stond al lang op mijn bucketlist trouwens.
En als morgen iemand tegen mij zegt: 'Ga je mee naar Venetië?'  Dan hoef ik niet na te denken en  heb ik in tien minuten mijn koffertje gepakt.

Ik heb  heel veel maskers gezien en gefotografeerd, gewoon omdat ik dat leuk vond.  Maar er was echt zoveel moois te zien.

Ja, als ze zelfs iets moois maken van een vuilnisbak, nou dan weet je het wel. 

Wordt vervolgd dus...

Kinderen (4)

Daar zat-ie. Helemaal alleen. Er was werkelijk niemand in de buurt.Daar zat-ie met z'n nog mollige peuterbeentjes. Zal hij later iemand worden met een pak, op maat voor hem gemaakt? Of juist helemaal niet? Ik zal het nooit weten. Deze foto maakte ik precies een jaar geleden in Vietnam.

Chantal had drie foto's gestuurd. Hier is de laatste. Gemaakt in Australië.

Chantal heeft een gewone blog: klik én een fotoblog: klik

Wil je meedoen? Dat kan. Stuur een foto die past binnen het thema 'Kinderen' en ik plaats hem met een link naar jouw blog.  Hier is mijn adres: klik

Rommelmarktvondsten

Zeg nou zelf, hier wordt een mens toch vrolijk van.
Je ziet hier een deel van mijn verzameling oude meisjesboeken.
Deze zijn allemaal uit de Zonnebloemserie van Uitgeverij Kluitman Alkmaar.
En de omslagen zijn allemaal gemaakt door Lies Veenhoven.
Het is jammer dat er geen jaartal in de boeken staat (z.j. heet dat herinner ik me ineens), maar ze zijn allemaal uit de jaren vijftig van de vorige eeuw.
Twee deeltjes had ik zelf en alle andere boekjes zijn rommelmarktvondsten.
Wat me opeens weer herinnert aan het feit dat het rommelmarktseizoen weer is begonnen, voor zover er een rommelmarktseizoen bestaat.
En daar word ik ook weer zeer vrolijk van!

Hahaha!

De foto is niet helemaal scherp, maar dat komt doordat ik zo moest lachen. Gistermorgen om tien uur in mijn favoriete warenhuis, Hema.
Normaal gesproken is het op dat tijdstip rustig, maar nu was het tamelijk druk. Ik hoorde al snel dat het Amerikanen waren die de drukte veroorzaakten.  Een grote groep oudere Amerikanen, uiteraard met petjes en luid en duidelijk aanwezig.
Ze waren zeer geïnteresseerd in de afdeling huishoudelijk artikelen. En bijna allemaal kochten ze een flessenschraper. Wat zeg ik, ze kochten er niet één, ze kochten een heel bosje. Ze waren er in het rood en  in wit, het stond best feestelijk bij de kassa.
Ik zag iemand van de winkel aan komen snellen met een emmer vol flessenschrapers en hij vertelde dat dit het laatste was, meer had hij niet.
Toen ik zelf aan de beurt was ( drie mensen met schrapers voor me), vroeg ik wat dat nou toch allemaal was.
'Oh' zei de caissière, 'dan hebben ze op de boot verteld dat wij Nederlanders zo gierig zijn dat wij onze flessen uitschrapen en dat het een origineel en goedkoop cadeautje is voor thuis'.
En dan zie ik voor me dat er ergens in Minnesota, ik noem maar wat, een Amerikaanse dochter van haar ouders die een paar weken Europe hebben gedaan, een Hema flessenschraper krijgt.
 Nice!

Ps. : In de winkel aan de overkant, informeerde een Amerikaanse naar een poffertjespan, een poffertjespen. Ze werd naar de Hema verwezen. Maar 'daar waren ze uitverkocht' zei de Amerikaanse.

Alchimistes en het geheim van het pestparfum

Als ik nou geen juf was geworden, dan had ik denk ik heel graag in een museum willen werken.
Wat is er toch verschrikkelijk veel te zien en het lijkt wel of de exposities steeds leuker worden.
Gisteren gingen we even naar het Westfries Museum in onze eigen woonplaats Hoorn.
'Alchimistes en het geheim van het pestparfum', is de titel van de tentoonstelling.
Hoe ruikt de Nachtwacht? Een VOC schip? Het ontbijt van Rembrandt? Wat was het meest gebruikte parfumingrediënt in de Gouden Eeuw?
Je komt terecht in een soort laboratorium, gevestigd in een stukje van het museum. Dan krijg je een I-pad in je handen gedrukt en dan kun je gaan ruiken en vragen beantwoorden. Het ziet er echt prachtig uit allemaal. Fantastisch gemaakt en vooral fantastisch bedacht.
De tentoonstelling is speciaal gemaakt voor kinderen van 6 t/m 14 en hun (groot)ouders. Maar ook zonder kleinkind (Anna is wel slim, maar hier is ze echt nog te klein voor) is het hartstikke leuk.
Wij vonden het in ieder geval allebei super. En als het je niet aan zou staan, kun je altijd nog de rest van het museum gaan bekijken, ook de moeite waard.Wij hadden niet zo veel tijd, maar we gaan zeker nog een keer terug om echt aan elk potje te ruiken en alle vragen te beantwoorden.
Als je op deze link klikt, kun je een trailer zien en ook de openingstijden en het adres en zo. Klik

Ps. Ik heb geen spijt dat ik juf ben geworden en altijd ben gebleven hoor. Dat was ook een mooie baan. Maar zoiets verzinnen en uitvoeren lijkt me echt geweldig!

Engeleneiland

Als ik het goed heb is dit het nieuwste deel uit de serie die Camilla Läckberg schreef over inspekteur Patrik Hedström en zijn vrouw Erika Falcke, schrijfster.
Zij wonen en werken in Fjälbacka, Zweden en hebben inmiddels drie jonge kinderen.
Je leert de mensen uit het dorp en de collega's op  het politiebureau steeds beter kennen.
Dat vind ik altijd leuk in zo'n serie.
Daarbij is Läckberg een prettige schrijfster en is het allemaal goed te volgen en toch spannend.
Het verhaal: Patrik Hedström onderzoekt een brand op het eiland Valö. De brand is aangestoken en op de vloer wordt bloed aangetroffen. Ebba en haar man Märten hebben juist hun zoontje verloren en proberen in Ebba's ouderlijk huis een nieuwe start te maken. Er wordt een verband gelegd tussen een nooit opgeloste verdwijningszaak lang geleden, waarbij het gezin van Ebba verdween en nooit is teruggevonden. Ebba was toen 1 jaar...

Als je nog nooit iets van Camilla Läckberg hebt gelezen, heb je dus de hele serie nog voor je en ben ik een klein beetje jaloers. Want de boeken zijn allemaal oké.

Daar is ze weer: Roodkapje

Daar is Roodkapje weer, mét wolf. Het grappige is dat dit een uitschuifkaart is. Dat had ik nog nooit gezien, maar het is erg leuk. Want als je de kaart uitschuift... zie je dit:

 

Nr 40 in mijn verzameling. Wat een variatie is er toch hè. De tekening is van Steffen Mühlhaüser.

Tulpen, lammetjes en een klein meisje

Tja, als je 's morgens met frisse tegenzin je bed uit kreunt en steunt om een beetje te gaan hardlopen en je ziet dan net om de hoek dit...

... dan is de tegenzin echt verdwenen. Je loopt verder  en het is windstil (wat je hier bijna nooit meemaakt) en het is ook echt stil, zelfs van de A7 komt nauwelijks geluid (wat je hier bijna nooit meemaakt).  Je hoort eigenlijk alleen maar vogelgeluiden en het gemekker van schapen. Dan begint het mooi te worden.

Je stopt even om eens goed te kijken naar zo'n prachtig bloeiend slootkantje, je ziet de schapen en wat lammetjes en je ziet ook de boer van zijn land komen (6.45 uur)
Dat betekent meestal dat hij wat heeft gebracht of gehaald. Dan versnel je je tempo om hem te kunnen vragen of je op het land mag om foto's te maken. Hij vindt het goed en voorzichtig klim je over het hek en voorzichtig benader je de schapen. En dan zie je dit:

Echt pas geboren, zo klein en rillerig. Moeder schaap werd er onrustig van en zo'n pas bevallen vrouw heeft juist rust nodig, dus je gaat maar niet dichterbij. Maar je kunt het wel heel goed zien, allemaal.
Dan, ja dan kun je toch alleen maar heel blij zijn met je leefomgeving.
Dat was ik dus ook. En zo rende ik mijn rondje helemaal af.

Toen we 's middags (na een bezoekje aan de Noordermarkt en een broodje oude kaas in mijn favoriete kroeg) ook nog gingen fietsen met Anna, ook in een landelijke omgeving, vond ik absoluut dat ik een topdag had.