Wat ik ook nog even wil zeggen...

...Is dit:
Verkiezing van het woord van het jaar. Je kunt kiezen uit tien woorden. Dat vind ik leuk. Al kende ik aanvankelijk niet eens alle woorden. En bij nader inzien dan toch weer wel.
Ik heb gestemd, jullie ook?
Klik

Wiplala

Zie hier: mijn exemplaar van Wiplala. Letterlijk stukgelezen.
Mijn exemplaar is uit MCMLVIII oftewel 1958. De derde druk. Met plaatjes van Jenny Dalenoord. Zo staat het er: plaatjes!
Jenny Dalenoord heeft mijn beeld van Wiplalala, vader, Nella Della en Johannes voor eeuwig bepaald!
Zulke leuke tekeningen. En het verhaal is natuurlijk ook geweldig: Johannes denkt een muis te zien, maar het is geen muis. Het is Wiplala, een Wiplala. Een heel klein mannetje dat kan tinkelen. Of eigenlijk: hij kan niet zo goed tinkelen en is daarom weggestuurd bij de Wiplala's. Wiplala tinkelt de poes Vlieg tot een stenen poes en hij tinkelt Vader en de kinderen klein. Maar weer terug tinkelen? Ja dat is nou juist het probleem.
Zo beleven ze allerlei avonturen.
Een superverhaal, dat echt in mijn hoofd zit, sinds 1958!
Nu ik weer eens in mijn boek keek, zag ik er allerlei streepjes in staan. Dat zijn gedeeltes die ik op school heb voorgelezen.
Want eens per jaar gingen we altijd naar Amsterdam, naar het Anne Frank huis. En dan kwamen we op de Dam. En dan had ik van tevoren al over Atlas op het paleis verteld en voorgelezen uit het boek.  
Hoe ze op de rug van een duif neerstrijken op het Paleis op de Dam. Vlak naast het beeld van Atlas. En dat Wiplala Atlas dan levend tinkelt. Dat Atlas dan eindelijk even op z'n rug kan krabben, want daar heeft hij al 150 jaar jeuk. Zo'n boek dus.

En nu dan de film! Ik zeg:

*Als je kinderen hebt in de Wiplalaleeftijd: gaan!
*Als je geen kinderen hebt in de Wiplalaleeftijd: gaan!
*Als Wiplala een favoriet jeugdboek was: gaan!
*Als Wiplala geen favoriet jeugdboek was: gaan!
*Als je van kinderfilms houdt: gaan!
*Als je niet van kinderfilms houdt: gaan!

Kortom gaan en scheurtje 5!

Ik was vooral verschrikkelijk benieuwd hoe het gefilmd zou zijn. Op die duif en klein en zo. Dat weet ik nog steeds niet hoor, hoe het gedaan is, maar het was geweldig. Echt echt!
Wij zagen Wiplala in een bijna lege filmhuiszaal, woensdagmiddag. Er waren nog twee andere ouderen en twee mensen met een stuk of wat jongens die er een partijtje vierden. Die kinderen kwamen door het dolle heen binnen, met veel geschreeuw en geklier. Zo zelfs dat de andere oudere vrouw meende er iets van te moeten zeggen. Daar trokken ze zich helemaal niks van aan.
Maar zo leuk. Toen de film begon, werden ze vrijwel meteen stil en gedurende de film hebben we ze niet meer gehoord! Nou, dat zegt wat toch?


Nou, genoeg reclame gemaakt. Nog een Jenny Dalenoord plaatje dan maar, omdat ik het zo leuk vind:

St Nicolas

Weinig tijd vandaag.
Maar ik wens iedereen voor vandaag of morgen of overmorgen een hele fijne Sinterklaas. En als je het helemaal niet viert, toch een fijne dag!
Vive St Nicolas!


(Deze kaart komt trouwens ook nog van de VerzamelaarsJaarbeurs)

Donderdag: kringloop, rommelmarkt, verzamelen en een give-away

Wat ik op de VerzamelaarsJaarbeurs kocht, was dit boekje. Gevuld met plakplaatjes. Zo schattig. Helaas niet compleet, maar toch.
Het was van de Margriet, de moeder en kind club. Helaas zonder jaartal, maar ik gok toch eind jaren vijftig, begin jaren zestig.
Leuk, de moeder kreeg de Margriet en het kind de plakplaatjes. Waren ze allebei even zoet!

Mijn oude vriendin Marga, nee, ik moet zeggen mijn oudste vriendin, schreef me nog een stukje over háár bezoekje aan de VerzamelaarsJaarbeurs. En dat Marga baalde kan ik me zo goed voorstellen, want je bent echt kapot na zo'n dag hoor. Ik kon ook bijna niet meer lopen, toen ik het beursgebouw uit was.
'Wij waren jaren geleden, toen Karin net “in de familie” was, ook bij deze beurs. Per trein. Het was een geweldige dag, ik heb mijn ogen uitgekeken. Maar waar ik het eerste aan denk, als deze beurs ter sprake komt is: we waren dus per trein, vanuit Bergen op Zoom. JW had mij afgezet voor het station en ging de auto parkeren. Toen we ‘s avonds terug kwamen (ik was total loss, ondanks het kunnen uitrusten in de trein!) bleek dat JW de auto nogal ver weg had gezet, zeker 10 minuten lopen (geloof ik!). De reden: hij ergert zich dood als hij moet betalen voor parkeren en weigert dat meestal. Zo ook toen: hij had de auto ergens in de wijk achter het station gezet! Dat is dus mijn verhaal bij je blog van vandaag!'

Tenslotte had ik verteld vorige week dat ik ook nog iets kréég.
Toen ik nog als thema 'bordjes' had, op donderdag, heb ik foto's laten zien van het bordje dat ik het vaakst zag en het vaakst fotografeerde.
Dat is inmiddels een verzameling geworden. Alleen van foto's dan hè, want de echte bordjes verzamelen zou ik heel leuk vinden, maar dan moet ik nog een vrije muur hebben en die heb ik helaas niet.
Wat zou het leuk zijn trouwens een hele muur met bordjes zoals deze: klik.
Maar een fotoverzameling kan natuurlijk altijd. Dus toen ik een borduurwerk zag met deze tekst, vroeg ik  de standhouder of ik een foto van zijn borduurwerk mocht maken. Dat mocht.
Hij vroeg of ik het mooi vond. Naar waarheid zei ik dat het een mooi borduurwerk was, maar dat het mij om de foto ging.
Hij vertelde dat hij het gekregen had als prijs bij een hardloopwedstrijd (!) en dat hij het verschrikkelijk vond en dat hij er van af wilde en of ik het mee wilde nemen. Want anders móést hij het wel weggooien.
Dat ging me te ver.

Weggooien kan altijd nog dacht ik. En het is echt een mooi borduurwerk. Ook heel mooi ingelijst door een professionele lijstenmaker.
Bij mij past het niet. Ik stel me tevreden met een foto. Maar...
Is er misschien iemand die ik er een plezier mee kan doen? Heel misschien? Want in dat geval stuur ik het met alle plezier aan je op. Het is echt te mooi om weg te gooien. Wil iemand er een tas van maken? Of een kussen? Of gewoon ophangen?
Laat het me weten. Als er meer belangstellenden zijn, zal ik loten!

Pietendorp

Wisten jullie af van het bestaan van een Pietendorp?
Ik wel gelukkig, dus afgelopen zondag zijn we er eens gaan kijken. Het Pietendorp is gevestigd in het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen.
Toen onze kinderen gelovig waren, bestond het nog niet. Maar ik hoorde altijd enthousiaste verhalen van collega's met jonge kinderen en Anna is er nu nog te klein voor, maar volgend jaar niet en dus dacht ik ter voorbereiding...
En ook wel een beetje omdat ik dacht dat er volgend jaar misschien wel geen echte zwarte Pieten meer zijn.
Dus we gingen kijken en het was superleuk. Echt alles was in Pietensferen. Lieve, grappige Pieten liepen er rond. Met veel aandacht voor de kinderen. Kinderen konden er pepernoten bakken. Ze konden Twister spelen met Pieten. De echte pakjesboot lag er en daar kon je op. Varen met Pieten in een bootje, een stukje worst eten bij de slagerspiet. Dansen met een grote groep Pieten, en daarna een polonaise. Er was een orkest met Pieten, je kon er knutselen, of raden naar het gewicht van de allergrootste chocoladeletter ter wereld. Je kon er (heel voorzichtig) Amerigo aaien. Er waren jonglerende Pieten, er konden pakjes worden ingepakt. Op de kerktoren wapperde de vlag van Sinterklaas zelf. Het bed van Sinterklaas stond er, met zijn eigen kleine knuffelpietje er in. Er wapperde een was van Pietenkleding...
Kortom, aan alles was gedacht.
Ik heb heel veel kinderen zien genieten en genieten deden we zelf ook. Volgend jaar weer!

Romantische mode

Zijn jullie ook zo van Downton Abbey? Ha, ik wel. Ik hou sowieso van series en helemaal van dit soort series. Ik doe momenteel een poging om de afleveringen op te nemen en niet te kijken voor ik er een stuk of vier heb. En dan heerlijk te gaan zitten en niet meer op te staan voor ik ze alle vier gezien heb. Dan heb ik er inmiddels natuurlijk weer vier en dan kan ik besluiten of ik die ook nog ga zien.
Maar of het lukt is de vraag. De kans dat ik niet kan wachten is zeer groot.
Een deel van de charme van de serie wordt gevormd door de kleding. Het heet natuurlijk ook niet voor niets een kostuumdrama.
En hier is mijn bruggetje naar die andere tentoonstelling in het Haags Gemeentemuseum: Mode
En wel: Romantische Mode, Mr. Darcy meets Eline Vere.
Zelf vond ik het erg leuk om deze jurken te zien. Gedragen in Downton Abbey.
Je ziet meteen Lady Mary of Lady Edith voor je, toch?

Juist door al die tv-series en films is de mode uit de 19e eeuw heel zichtbaar geworden.
Er zijn ook hedendaagse ontwerpers die geïnspireerd raken door dat tijdperk in de mode.
Jan Taminiau bijv. en Vivienne Westwood. En Edwin Oudshoorn. Hij maakte deze avondjurk in 2013.
Zijde, prachtige kleuren, zedige jurken, uitdagende jurken, crinolines, korsetten,  geweldige accessoires, veren, kant, ruches, ruitjes en bloemetjes.
Ik zag een bruidsjurk uit 1852, met twee lijfjes. Eentje hoog gesloten, het andere met een flink decolleté. Het een voor in de kerk, het andere voor de receptie.

In het boek bij de tentoonstelling stond trouwens nog over de zwarte bruidsjurk, waar mijn grootmoeder in trouwde en waar ik eerder over schreef, klik, dat zwart werd gekozen om de jurk na het huwelijk gewoon te kunnen blijven dragen.

Er was zoveel  te zien en zo mooi tentoongesteld. Werkelijk een plezier om daar rond te dwalen en je even in een ander tijdperk te wanen.
De tentoonstelling is nog te zien tot 22 maart 2015. Rothko tot 1 maart 2015.

Een combi is goed te doen en zeer de moeite waard! Na afloop een taartje, met natuurlijk een Haags Hopje er op, zou ik zeggen. Leuk en lekker!

Ouder worden

Dat je man tegen je zegt: 'Hee, als je zo kijkt... wat krijg je dan een leuke rimpels!'

Wat ik ook nog even wil laten zien...

... is deze foto: 

Bij de grauwe, grijze dag, paste wel een zwart-wit foto, vond ik.

Rothko in het Gemeentemuseum in Den Haag

Rothko in het Gemeentemuseum van Den Haag. Daar wilde ik erg graag naar toe. Het is niet zo dat ik nooit eerder een Rothko in het echt zag, maar een overzichtstentoonstelling vond ik toch wel erg aantrekkelijk.

Enfin, de tentoonstelling bleek voor heel veel mensen erg aantrekkelijk te zijn.
We waren er op vrijdagmiddag, niet al te vroeg, dus ik had gehoopt dat het wel mee zou vallen met de drukte. Maar buiten zagen we al flink wat bussen staan en binnen was het echt superdruk.
Bij de ingang stond een verzoek om zo stil mogelijk te zijn. De strekking was dat je Rothko moet erváren en dat kan eigenlijk niet als het lawaaiig is. Daar kon ik me wel wat bij voorstellen.
Maar het was niet stil. Er werd niet geschreeuwd of zo, maar wel volop gepraat en er werden rondleidingen met uitleg gegeven. Dat ging heel rustig hoor, maar het stoorde toch.
Een spirituele/religieuze ervaring, is dit bezoek dan ook niet geworden. Niet zoals sommige mensen dat hebben. Ik barstte niet in tranen uit toen ik de doeken zag en ontroerd was ik ook niet.
Maar ik heb wél  genoten van wat ik zag. Zonder kunstkenner te zijn, zonder een theorie te hebben over Rothko, zonder uitleg (we namen geen audiotour), zonder dat alles tóch genieten.
Van de kleur, ja van de kleur vooral. Een fenomeen, dat is Mark Rothko voor mij.

Ik heb foto's gemaakt, van de schilderijen, dat was gewoon toegestaan. Maar geen van mijn foto's geeft weer wat ik zag. Niet de intense kleuren. En ik kan natuurlijk wel gaan bewerken, maar mijn herinnering is dan waarschijnlijk niet goed genoeg. Dus déze foto pikte ik van de site van het Gemeentemuseum, met een link erbij voor nog veel meer Rothko. Klik

Natuurlijk zijn er mensen die bij het zien van bijv. dit schilderij meteen zeggen (ik hoorde het): nou dat kan ik ook!. En er zullen mensen zijn die het niet zeggen maar het denken. Ik zag mensen in diepe bewondering kijken en ik hoorde mensen die een beetje lacherig deden: is dit het nou?
Er zullen mensen zijn die het gewoon niet zien of begrijpen.
Voor kinderen, maar (naar mijn mening) ook voor die mensen, is er in een aparte ruimte een tentoonstellinkje ingericht. Wim Hofman maakte namelijk een boek voor kinderen:

Om het voor kinderen allemaal duidelijk te maken.
Misschien hoor, want voor kinderen hoef je zoiets niet eens duidelijk te maken. Die kijken en... zien!


Maar toch erg leuk en voor volwassenen dus ook. De tekeningen uit dat boek hingen er.

En als je dan de teksten leest... Nou ja, ik ben een fan van de (Zeeuwse) schrijver/kunstenaar Wim Hofman. Altijd al geweest. Dus dit was spekkie voor mijn bekkie.

'Dat blauw is de zee', zegt Luuk. 'Dat rood is de lucht. Wel erg rood'. 
'Ik weet niet wat dit precies is', zegt Kwastje. 'Misschien ook wel een zee en een lucht. Dat zwarte is de schaduw, misschien van een wolk'.

En tenslotte: dat Gemeentemuseum in Den Haag is absoluut een aanrader. Mooi, goed verzorgd.
We zagen er nog een tentoonstelling. Daarover een andere keer.

Theaterkerk Wadway

Een oud kerkje, zoals er zo veel zijn. Misschien nog in gebruik, misschien ook niet, denk je als je er langs komt.
Nou ik kan je vertellen dat dit kerkje uit 1547 nog in gebruik is.
Namelijk als theater. Het is dan ook de theaterkerk Wadway. En Wadway is een klein dorpje bij mij in de buurt.
Ik houd er van. Van een kerk die niet meer voor het oorspronkelijke doel wordt gebruikt maar toch niet verloren gaat.
Vaak had ik er over gehoord. We zijn er ook regelmatig langs gefietst en we hebben wel eens een poging gedaan om er een voorstelling bij te wonen. Maar het theater is populair en niet heel groot en zo'n voorstelling is vaak uitverkocht. Ach en dan vergaten we het ook weer. Tenslotte is hier in Hoorn ook een groot theater. Makkelijk, dichtbij.
Maar eigenlijk vind ik een klein theater veel aantrekkelijker.
Veel beroemdheden hebben hier trouwens in hun beginperiode opgetreden. Herman van Veen bijv. en Youp van ;t Hek.  Gevestigde namen en debutanten.  Op allerlei gebied.
En nu dan, eindelijk,  is het gelukt. We gingen een voorstelling bijwonen. Een try-out van het nieuwe programma van Micha Wertheim.
Ik kende hem niet. Maar mijn man en een van onze zoons zijn vorig jaar samen naar een voorstelling geweest en kwamen enthousiast terug. Dus vandaar.
Ter voorbereiding keek ik even een youtubeje:



Ja ik bedoel je moet toch weten of je vooraan kunt gaan zitten, nietwaar?
Voor de zekerheid deden we dat dus maar niet.
Maar ik vond het een hele goede voorstelling. Knap ook. Met helemaal niks. geen effecten, geen decor, niks. Alleen een man die vertelt wat hij wil vertellen. Die lange stiltes laat vallen en die heel erg geestig is. Ik ben fan!

En vanavond op NPO 3, om 23.00 uur kun je de TV-registratie zien van één van Wertheims voorstellingen.
Jammer dat het pas om elf uur begint, maar ja, dat is wel vaker met goede programma's. En je kunt het opnemen, natuurlijk.