Zachte krachten

 Sommigen van jullie merkten een paar dagen geleden op dat ik van alles zie op straat. Dat is waar, ik zie overal van alles. En ik ben nooit zonder camera op pad. Dus ik dacht ik doe er nog eentje. 

Gezien begin april. Deze week liep ik weer over het Spui en was het breisel weg.

Ik kwam steeds een beetje dichterbij en vond het gewoon leuk, grappig. 

Pas op het allerlaatste moment zag ik dat er ook nog een tekst op geplakt was:

En die tekst...  over die zachte krachten... die herkende ik. 

Het is een zin uit een gedicht van Henriette Roland Holst-van der Schalk. Ze schreef het in 1918. 

Dat  gedicht moest ik op de middelbare school lezen. 

Het werd ook besproken en ik was lang niet altijd van de gedichten hoor. Dat komt omdat ik ze soms gewoon niet begrijp. Maar dit gedicht snapte ik en nu nog steeds. Ik zocht en vond het gedicht hier, klik

En nu maar hopen dat het waar is. Dat die zachte krachten uiteindelijk gaan winnen!

De zachte krachten zullen zeker winnen

De zachte krachten zullen zeker winnen
in 't eind - dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zo 't zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.

De machten die de liefde nog omkluistren
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen,
dan kan de grote zaligheid beginnen
die w'als onze harten aandachtig luistren

in alle tederheden ruisen horen
als in kleine schelpen de grote zee.
Liefde is de zin van 't leven der planeten,
en mense' en diere'. Er is niets wat kan storen
't stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten:
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee.

--------------------------------------------
uit: Verzonken grenzen (1918)