Zuiderzeemusem

Zoals (al vaak gezegd) het Zuiderzeemuseum vind ik altijd de moeite waard. Er is zoveel te zien, er is ook steeds wel iets dat me niet eerder opviel en bovendien is het een mooi doel voor een fietstocht en maak ik daar meteen m'n stappen.

Deze keer bleek ik me gericht te hebben op ramen en gordijntjes. Dat was niet eens bewust, ik zag het toen ik thuis mijn foto's bekeek. Grappig vond ik. 

We deden een vaartochtje, dat had ik al vaak gezien, maar altijd was de boot vol. Nu niet.

Het was maar een klein tochtje, een kwartiertje of zo, maar zo lekker ontspannen en rustig kabbelend. Zie je trouwens rechtsonder die beschoeiing van oude dakpannen? Dat had ik nog nooit gezien. 

Verder zagen we ook nog deze twee beeldjes in  een van de huisjes. 

Daar zat een 'bewoonster', een vrijwilligster dus, haar rol te spelen. 

Er zijn vrijwilligsters bij die echt geen seconde uit die rol vallen. Een grote charme van het museum. 

Deze twee Staffordshire hondjes zijn ook heel charmant. Die werden gemaakt in de 19e eeuw in Engeland.  Het schijnt dat Queen Victoria altijd zo'n hondje had. Haar lange leven lang. 

Daarop geïnspireerd werden deze hondjes gemaakt, het was een hele industrie daar in Staffordshire. 

Vissers uit de Zuiderzeedorpen namen zo'n hondje mee als cadeautje voor hun vrouw, als ze gevist hadden bij de Engelse kust. 

Maar dat is slechts één verhaal. 

Het andere verhaal is dat deze hondjes werden gebruikt door prostituees. Ze werden dan ook ook 'Hoerenhondjes'  genoemd. 

Als de hondjes met hun snuit,  vanaf de vensterbank,  naar buiten gericht waren, zou dat betekenen dat de vrouw 'beschikbaar' was. Keken ze naar binnen, dan was er een klant. Tja, dat is duidelijk als je de betekenis kent.

Ik wist het vaag en vroeg de vrijwilligster er naar. Ze bleef in haar rol. 'Ja', zei ze, 'ja dat is een verháál dat ik ook gehoord heb, maar of het echt zo is???' 

Dat zeg ik: er is altijd wel wat te zien in het Zuiderzeemuseum.