Traditie is traditie

Ik vertelde al dat we even in Zeeuws-Vlaanderen waren, in Sluis. Even betekent in dit geval twee nachten en dus iets meer dan twee dagen. 

Dat kwam zo: een maand of wat geleden besloot mijn man ineens om iets tot traditie te maken. Iets dat tot op dat moment helemaal geen traditie was. 

Tot dat moment was het een eenmalig geabeurtenis geweest, nou ja, dat dácht ik. 

Vorig jaar waren we namelijk pannenkoeken gaan bakken op de camping waar onze oudste zoon met zijn vrouw en kinderen toen verbleven. Dat was op de Veluwe.

Dit jaar waren ze in Normandië, dat was wat ver, maar... ze sloten af aan de Zeeuws-Vlaamse kust en toen besloot mijn man dus ineens er een traditie van te maken. Met een overnachting omdat het toch ook een heel eind rijden is. En toen we er waren besloten we tot nog een nachtje.

Het was leuk en gezellig, dat is zeker. Onze jongste kleinzoon (6) was niet heel tevreden over de pannenkoeken, hahaha. 'Een zeven',  vond hij. Maar ik vond het echt wel een negen hoor. 

De volgende dag gingen we haaientanden zoeken, de camping was vlakbij het Zwin. 

Het is er zo mooi. 

Kijk dat kleine zeilscheepje nou toch weer, zo vlak bij die grote boot. 

Echte fraaie haaientanden werden er trouwens niet gevonden. Zoals gewoonlijk! Da's ook een traditie. 

Enfin,  ik denk dat er volgend jaar weer pannenkoeken worden gebakken. Waar dan ook.  

Traditie is traditie tenslotte. Ook na twee keer!

De laatste foto is de mooiste vind ik. Die is dan ook niet door mij gemaakt maar door onze zoon. 

En wij hebben binnenkort nog een weekje Groede voor de boeg. Ik denk dat ik toch maar eens ga beginnen aan een reisgids voor Groede e.o. Hahaha.