We hadden een tijdslot in een van de musea en liepen daar naar toe toen we hier langs kwamen:
Tja en als ik een mural zie, zelfs een klein muralletje, wil ik even kijken. Er was een hek, een hek dat open ging toen ik het probeerde.
'Alleen even naar de mural kijken', dacht ik.
Het was geen hoogtepunt leek me, maar de muur waar die op was gemaakt, was wel bijzonder.
Er was meer te zien, o.a. een bordje Verboden toegang.
Terwijl we daar stonden kwam er vanaf de andere kant een meneer op de fiets.
Ik was dus op verboden terrein, maar dacht het goed te maken door het hek even voor hem open te maken.
'Nee, hoeft niet', zei hij, 'ik kom alleen maar even mijn post ophalen en u mag best even over het pad lopen hoor. Het loopt dood, maar het mag best'.
Vanwege dat tijdslot hadden we daar geen tijd voor , maar op de terugweg vast wel.
Kijk die brievenbussen en de rest
Ha, Schapenburgerpad dus.
En de kant opkijkend waar die fietser vandaan was gekomen en ook weer terug ging, zag het er tamelijk idyllisch uit, daar midden in het centrum van de stad. Het ligt tussen de Vossiusstraat en de P.C. Hooft, maar daar kwam ik pas later achter.
Enfin, we bezochten het museum en keerden terug naar het pad. Weer door het hek en daar gingen we.
Ik gok tussen de driehonderd en vijfhonderd meter en je loopt aan de ene kant langs schuttingen en achterkanten van huizen maar daar was bijna niets van te zien. En aan de andere kant achterkanten van winkels.
We liepen tot waar we niet verder konden en daar stond een, zo te zien, leeg en verlaten huis. Daar konden we niet dichterbij komen. En aan die kant konden we ook echt niet verder.
'Zijn jullie misschien de kopers van dat huis?', vroeg ze.
Dat waren we niet natuurlijk, maar we hebben wel een half uur met haar staan praten. Een leuk gesprek met een erg leuk mens, met d'r bakfiets en d'r roze jas. Ze had ons wel als buren gewild, en wij haar ook.
Zij wees haar huis, dwz. de achteringang, aan en vertelde dat dat verboden-toegang-bord aan het begin vooral bedoeld is om wildplassers en poepers een beetje af te schrikken.
Ze moeten ook wel eens feestende groepen jongeren wegsturen.
'Dat huis, ze noemen het een villa, kost 1.600.000 euro en een koper zal nog wel aardig wat nodig hebben om het een beetje mooi te maken, denk ik', zei ze, 'je moet als je wat wil verbouwen er met een kraan overheen vanaf de Vossiusstraat'.
Enfin, toen we eenmaal weer thuis waren, heb ik natuurlijk flink gegoogeld op Schapenburgerpad en het is, wat we al dachten, echt wel een bijzondere plek.
Het is het laatste polderpad, een zandpad in Amsterdam en het is nog steeds onverhard. Het bestond al veel eerder, maar in 1782 hebben de eigenaren van toen een regelement opgesteld voor gezamenlijk beheer van het pad en in grote lijnen geldt dat nog steeds. En daar is in de loop van eeuwen veel over te doen geweest. En er is ook veel over te vinden, klik. Oude kaarten, verslagen van zittingen enz. enz.
Maar ik laat het hierbij. Zomaar een bijzondere plek...

Geen opmerkingen:
Een reactie posten