Tien kilometer!!!!!

Denk nou maar niet dat het allemaal rozengeur en maneschijn was met de Sinterklaascadeautjes. Nee denk dat niet. Ik heb ook nog een buitengewoon grappig kind, die mij met een twee kantjes lang gedicht namens de Sint een startbewijs deed toekomen:

 

Tsss, tsss... Voor de tien kilometer. TIEN. Ook zijn broertje verblijdde hij met een inschrijving, maar die kan dat ongetraind makkelijk aan, dat heeft hij al eerder vertoond. Maar ik, ik kan dat ongetraind niet aan en getraind waarschijnlijk ook niet. En geen schijn van kans dat ik het gewoon vergeet hè, want oudste zelf  en echtgenoot lopen de halve marathon. Bovendien de vriendinnen van de jongens gaan ook voor de tien. 't Is verschrikkelijk!

Herman van Veen in Carré

Afgelopen vrijdag waren we naar Carré, naar Herman van Veen. De voorstelling heeft als titel: Kunt u niet nog eens...
Herman van Veen heeft vaak gespeeld in Carré (wij waren daar vaak bij) en als cadeau voor het 125- jarige theater was dit programma bedoeld. Met veel liedjes die het publiek dat hem daar vanaf 1971 zag optreden graag nog eens wilde horen. Dus natuurlijk kwam Suzanne langs en Liefde van later en... maar ook wel wat minder bekende of misschien wel nieuwe nummers. Ik vind het altijd mooi om te zien hoe een artiest de zaal bespeelt. Hoe het hele publiek soms zachtjes meezong, maar alleen als Herman van Veen dat aangaf. En ik moet altijd heel erg lachen om zijn voetbal/tennisact.
De eindtijd was 22.30 maar dat werd uiteindelijk 23. 30 uur. Na de eerste toegift, gingen er al mensen weg, maar niet de echte fans. Die wisten dat hij heus nog wel een keer terug zou komen. Dus bleven ze klappen. Enfin, hij bleef terugkomen. Wij zaten midvoor balkon, maar eindigden voor in de zaal op nog geen meter afstand. Daar maakte ik deze foto. Herman van Veen was toen nog alleen met Edith Leerkes, de gitariste op  het podium. Mooie avond.

Opa en Oma Pluis

Sinterklaas is weer voorbij. Hier bij ons wel in ieder geval. We hadden het erg gezellig met elkaar en we kregen leuke, lieve, grappige, handige, warme en lekkere cadeautjes. In plaats van de B, of de S of de P kreeg ik deze keer de O. Van Oma natuurlijk. En het boekje Opa en Oma Pluis. Het is een boekje dat we niet hadden toen onze kinderen klein waren. Ik heb het gemist of misschien was het er toen wel niet, want anders had ik het vast gekocht. Zo schattig.
Onze kinderen citeerden toen ze dit boekje zagen trouwens moeiteloos een ander Nijntjeboekje, eentje dat we wel hadden: Nijntje in de dierentuin. Ik ken het zelf ook nog bijna in z'n geheel uit mijn hoofd. 'Zeg Nijn', zei vader op een dag, 'ik heb een goed idee. We gaan eens naar de dierentuin, ga jij dan met me mee? '
Zou Nijntje al cultureel erfgoed zijn?
Ik weet wel dat Postcrossers vaak om een Nijntje/Miffy card vragen.

Sinterklaas

Wij vieren vandaag Sinterklaas. Vind ik eigenlijk niks hoor, ik vind 5 december is 5 december en niet 2 december. Maar het kwam nou eenmaal zo beter uit en van de andere kant mag ik blij zijn dat mijn kinderen Sinterklaas willen vieren. Want je zou het aan de winkels te zien niet zeggen, maar toch schijnt de (in mijn ogen) verschrikkelijke Kerstman ieder jaar populairder te worden. Vind ik jammer. Maar het is waarschijnlijk niet heel lang tegen te houden.
Hoe dan ook, het is hier een drukke dag vandaag want je denkt toch zeker niet dat mijn gedichten al af zijn hè? Dus ik moet aan de slag.  Voor de mensen die het ook vieren : veel plezier! En voor alle anderen: fijne zondag gewenst!

Jarige Mac!

Op 1 december 1997 werd onze Mac geboren. Ian Mac van den Princen van Oraengien. Vandaag is hij dus jarig. Vijftien jaar!!! Alsof het gisteren was herinner ik me hoe we naar het nest gingen kijken om een pup te kiezen. Ha, kiezen... we hadden niks te kiezen. Mac koos zelf. Hij werkte zich omhoog langs dochters arm en begon aan haar oor te sabbelen. Dat was volkomen duidelijk. Ik zie de trui voor me die ze droeg die dag.
Vijftien jaar... wat een herinneringen. Toen hij bij ons in huis kwam leefden onze ouders nog allemaal. Jongste zoon zat nog op de basisschool en was supertrots toen Mac en ik hem uit school kwamen halen. Dat hij als pup door het ijs is gezakt, waarna dochter hem onder een warme douche heeft gezet. Dat hij sindsdien nooit dol is geweest op water. Het strand, rennen aan het strand. Bij een lange wandeling liep hij ver vooruit en dan weer terug. Nooit moe. Het strand is nog steeds een hoogtepunt in zijn leven en hij kan dan ook nog wel even heel hard rennen.
Ach, onze Mac, de liefste hond van de wereld.

Best thing since

Voor wie het nog niet wist: Naast Beter Spellen en Beter Rekenen is er al weer een hele tijd Beter Engels. En ook dat testje hoort bij mijn dagelijkse routine.
Een van de vier vragen van gisteren was deze:

(Gezegde: wordt gebruikt als iemand een uitvinding/product fantastisch vindt.)


Best thing since ........ .

- electricity

- sliced bread

- seedless watermelons

-Beethoven


Ik wist het antwoord niet en moest dus gokken. Ik gokte goed, wat beslist  beter is voor mijn humeur. Daarna heb ik een hele poos zitten verzinnen hoe wij dit in het Nederlands zouden zeggen.
De beste uitvinding sinds  de uitvinding/ontdekking van   .......................................................................................

Nou??????

(O ja en als je wilt weten wat het juiste antwoord is, moet je even heel ver naar beneden scrollen.)




























Sliced Bread





--------------------------------------------------------------------------------

Madame Grès

Al die details over oude kleding van beroemde ontwerpers postte ik in het stukje over Villa Vintage.
Een van die ontwerpers  is Madame Grès. Het gaat niet zozeer over haar, maar over een jurk. Enfin zo kwam het dat ik wat meer wilde weten over Madame Grès (1903 - 1993).  Zo kwam het ook dat ik weer voor behoorlijk lange tijd werd afgeleid van datgene wat me hier in huis te doen staat. Tja, 't is niet anders. Maar dit terzijde.
Madame Grès ontwierp bijv. voor Grace Kelly, Greta Garbo en later Jackie Kennedy. Sculpturale mode wordt het genoemd en als je deze twee jurken bekijkt zie je wel waarom. Ik vond ook nog een filmpje over haar en dat kun je hier zien:

Fantasie

Zomaar... een tijdje geleden gezien in een winkel in de Haarlemmerstraat (kan ook Haarlemmerdijk zijn, die twee haal ik altijd door elkaar). Er staat daar ook altijd een tekst of een gedichtje op de etalageruit. En als ik er weer langs kom zal ik de naam van de winkel noteren. Ik vind het gewoon een cadeautje en zo waar. Fantasie is iets heel bijzonders!

Villa Vintage

Een heerlijk boek! Dat staat op de voorkant omdat iemand het in de Daily Mail heeft gezegd. Een mooie romance en kleurrijke details over vintage jurken. Feelgood van de bovenste plank.
Ik ken de Daily Mail alleen van naam  en de recensent ken ik niet, maar hij of zij (nou ja, 't zal heus wel een zij zijn) heeft volkomen gelijk. Inderdaad een heerlijk boek. Zo'n boek waarmee je onder een dekentje op de bank kruipt, pot thee ernaast of een glaasje van het een of ander erbij. En dan moet het eigenlijk enigszins mistig, grauw weer zijn of de regen moet tegen de ramen kletteren en de haard aan... Zo'n boek dus.
Het gaat over Phoebe die eigenlijk nog heel verdrietig is als zij een winkel in vintage kleding begint. Langzaam wordt duidelijk waarom ze verdrietig is. Het gaat ook over haar moeder, het gaat over een oude dame waar Phoebe kennis mee maakt en die háár verhaal vertelt.
En tussendoor dus al die details over oude kleding van beroemde ontwerpers...
Aanrader!

Mag ik dan bij jou

Een collega had een gala georganiseerd en zong met een aantal vriendinnen dit lied. Ze plaatste het filmpje daarvan  op Facebook en sindsdien is het niet meer weg te krijgen uit mijn hoofd. Ik vind het niet heel erg, want het is echt een prachtig liedje. Hier de versie van Claudia de Breij met Paul de Leeuw